குறள் 981Kural 981
தமக்குரிய கடமைகளைத் தெளிவாக உணர்ந்து, சான்றாண்மை என்னும் உயர்ந்த ஒழுக்க நெறியை மேற்கொண்டு வாழ்கின்ற பெருமக்களுக்கு, உலகில் உள்ள எல்லா நற்குணங்களும் நற்செயல்களும் இயல்பான கடமைகளாகவே விளங்கும் என்று சான்றோர்கள் கூறுவர்.
• கடன் அறிந்து = தாம் செய்ய வேண்டிய கடமைகள் இவை என்று உணர்ந்து,
• சான்றாண்மை மேற்கொள்பவர்க்கு = சான்றாண்மை என்னும் உயர்ந்த நற்பண்பை மேற்கொண்டு வாழ்பவர்களுக்கு,
• நல்லவை எல்லாம் = உலகில் உள்ள எல்லா நற்குணங்களும் நற்செயல்களும்,
• கடன் என்ப = அவர்களின் இயல்பான கடமையே என்று அறிஞர்கள் கூறுவர்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
ஆற்றுப் படகோட்டியின் இரவுப் பணியும் மாறாத கடமையும்
மழைக்காலத்தில் காட்டாற்று வெள்ளம் பெருக்கெடுத்து ஓடிய நள்ளிரவில், மறுகரையில் ஒரு கூலித் தொழிலாளியின் மனைவி பிரசவ வலியால் துடிப்பதாகவும் உடனே மருத்துவச்சியைக் கூட்டி வர வேண்டும் என்றும் அபயக் குரல் கேட்டது. பிற படகோட்டிகள் அனைவரும் புயலுக்கு அஞ்சிப் படகுகளைக் கட்டிவிட்டுத் தூங்கச் சென்ற நிலையில், முதிய படகோட்டி கந்தன் தன் படகை அவிழ்க்கத் தொடங்கினார். "பெரியவரே, இரவு நேரத்தில் படகோட்டுவது நமது ஒப்பந்தத்தில் இல்லை; விடியும் வரை காத்திருக்கச் சொல்லுங்கள்" என்று அவனது இளம் உதவியாளன் தடுத்தான். மின்னல் வெட்டிய இருட்டில் துடுப்பை உறுதியாகப் பிடித்த கந்தன், உதவியாளனை நோக்கினார். "தம்பி, மனித உயிரைக் காப்பது கூடுதல் உபகாரம் அல்ல; அது மனிதப் பிறவியின் இயல்பான கடமை. தமக்குரிய கடமைகளைத் தெளிவாக உணர்ந்து, சான்றாண்மை என்னும் உயர்ந்த ஒழுக்க நெறியை மேற்கொண்டு வாழ்கின்ற பெருமக்களுக்கு, உலகில் உள்ள எல்லா நற்குணங்களும் நற்செயல்களும் இயல்பான கடமைகளாகவே விளங்கும் என்று சான்றோர்கள் கூறுவர் (கடன்என்ப நல்லவை எல்லாம் கடன்அறிந்து சான்றாண்மை மேற்கொள் பவர்க்கு). இருட்டில் ஒருவர் தவிக்கும்போது நமது துடுப்பு நிற்கக் கூடாது" என்றார். கந்தன் கொட்டும் மழையில் அலைகளைக் கிழித்துப் படகைச் செலுத்தி மருத்துவச்சியை மறுகரைக்குச் சேர்த்தார்; தாயும் சேயும் நலம் பெற்ற செய்தி விடிந்ததும், கந்தன் தன் துடுப்புகளை ஆற்று நீரில் கழுவி வைத்துவிட்டு இன்முகத்தோடு அமர்ந்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 982Kural 982
சான்றோர்களுக்கு உண்மையான அழகும் மேன்மையும் தருவது அவர்தம் நற்குணங்கள் மட்டுமேயாகும்; உடலமைப்பாலும் செல்வத்தாலும் கிடைக்கின்ற மற்ற புற அழகுகள் எதுவும் ஒருபோதும் உண்மையான அழகாகக் கருதப்படாது.
• சான்றோர் நலனே = சான்றோர்களுக்குரிய உண்மையான அழகும் பெருமையும்,
• குணநலம் = அவர்தம் நற்குணங்களால் உண்டாகும் அக அழகே ஆகும்;
• பிறநலம் = உடலமைப்பு மற்றும் செல்வம் முதலிய பிற புற அழகுகள்,
• எந்நலத்து உள்ளதூஉம் அன்று = எந்த ஒரு சிறந்த அழகிலும் சேர்க்கப்படக் கூடியது அன்று.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
தழும்பேறிய கொல்லரின் பேரன்பும் பளபளப்பான பட்டாடையும்
பட்டறையில் ஐம்பது ஆண்டுகளாக உழவுக்கருவிகளையும் ஏர்க் கொழுக்களையும் வடித்து வந்த முதிய கொல்லர் முத்துவின் உடலில், இரும்புத் தீப்பொறிகள் பட்டு உண்டான பல தீக்காயத் தழும்புகள் இருந்தன. ஒருநாள் பளபளப்பான பட்டு ஆடையணிந்து வந்த வசதியான இளைஞன் ஒருவன், முத்துவின் கரிய முகத்தையும் தழும்புகளையும் பார்த்து முகத்தைச் சுளித்தான். "எவ்வளவு விகாரமான தோற்றம்! தீயில் கருகிய மரக்கட்டை போல் இருக்கிறாயே" என்று ஏளனமாகப் பேசினான். துருத்தியை இயக்கிச் சிவந்த இரும்பைப் பட்டடையில் வைத்த முத்து, சுத்தியலால் நேர்த்தியாக அடித்துக்கொண்டே அமைதியாகப் பேசினார். "தம்பி, பட்டு ஆடை கிழிந்து போகும்; பளபளப்பான உடலும் வயதாகி மண்ணோடு மண்ணாகிவிடும். சான்றோர்களுக்கு உண்மையான அழகும் மேன்மையும் தருவது அவர்தம் நற்குணங்கள் மட்டுமேயாகும்; உடலமைப்பாலும் செல்வத்தாலும் கிடைக்கின்ற மற்ற புற அழகுகள் எதுவும் ஒருபோதும் உண்மையான அழகாகக் கருதப்படாது (குணநலம் சான்றோர் நலனே பிறநலம் எந்நலத்து உள்ளதூஉம் அன்று). இந்தத் தழும்பேறிய கைகள்தான் பல்லாயிரக்கணக்கான உழவர்களுக்கு ஏர்க்கலப்பைகளைச் செய்து பசியாற்ற உதவுகின்றன" என்றார். அப்போது ஒரு முதிய விவசாயி ஓடிவந்து, தனக்கு இலவசமாக ஏர்க்கொழுவைச் செப்பனிட்டுத் தந்த முத்துவின் கைகளை நெகிழ்ச்சியோடு பற்றினார்; அதைக் கண்ட அந்தப் பட்டுடை இளைஞன் வெட்கித் தலைகுனிந்து அமைதியாக விடைபெற்றான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 983Kural 983
பிறர் மீது கொள்ளும் அன்பு, பழி பாவங்களுக்கு வெட்கப்படும் நாணம், பிறர்க்கு உதவும் ஒப்புரவு, இரக்கத்தோடு நோக்கும் கண்ணோட்டம், வாய்மை ஆகிய ஐந்து நற்பண்புகளுமே சான்றாண்மை என்னும் பெருநிலையைத் தாங்கி நிற்கும் வலிமையான தூண்களாகும்.
• அன்பு = பிறர் மீது செலுத்தும் அன்பு,
• நாண் = பழி பாவங்களுக்கு அஞ்சி வெட்கப்படும் நாணம்,
• ஒப்புரவு = உலகத்தாரோடு ஒத்து வாழும் நல்லுதவி,
• கண்ணோட்டம் = எல்லோரிடமும் காட்டும் இரக்க உணர்வு,
• வாய்மையொடு = உண்மை மட்டுமே பேசும் வாய்மை ஆகிய,
• ஐந்து = இந்த ஐந்து சிறந்த நற்பண்புகளும்,
• சால்பு ஊன்றிய தூண் = சான்றாண்மை என்னும் பெருங்குணத்தைத் தாங்கி நிற்கும் ஐந்து தூண்களாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
ஊர்ப் பெரியவரின் ஐம்பெரும் தூண்களும் பஞ்சாயத்துத் தீர்ப்பும்
பஞ்சாயத்துத் திடலில் இரண்டு விவசாயக் குடும்பங்களிடையே பாசன நீர்ப் பங்கீடு தொடர்பாகப் பல ஆண்டுகளாக நீடித்த பகை முற்றி, ஊரே இரண்டு பிரிவுகளாகப் பிரிந்து நின்றது. நடுவராக அமர்ந்த முதிய பெரியவர் குணசீலன், இருதரப்பினரின் வாதங்களையும் பொறுமையோடு கேட்டார். எவரிடமும் சாய்வு காட்டாமல், வரலாற்று நீர்ப் பதிவேடுகளின் உண்மையை ஆராய்ந்து, இருதரப்புப் பயிர்களும் செழிக்கும் வகையில் சமத்துவமான நீர்ப் பங்கீட்டுத் தீர்ப்பை வழங்கினார். இத்தனை நெருக்கடிகளுக்கு மத்தியிலும் நடுநிலை தவறாமல் தீர்ப்பளித்ததன் ரகசியத்தை அவரது இளம் உதவியாளன் கேட்டபோது, சபை மண்டபத்தைத் தாங்கி நின்ற ஐந்து பெரிய தூண்களைச் சுட்டிக்காட்டினார் குணசீலன். "தம்பி, இந்த மண்டபத்தை ஐந்து கருங்கல் தூண்கள் தாங்குவது போல, மனிதனின் உயர்ந்த சான்றாண்மையை ஐந்து நற்பண்புகள் தாங்கி நிற்கின்றன. பிறர் மீது கொள்ளும் அன்பு, பழி பாவங்களுக்கு வெட்கப்படும் நாணம், பிறர்க்கு உதவும் ஒப்புரவு, இரக்கத்தோடு நோக்கும் கண்ணோட்டம், வாய்மை ஆகிய ஐந்து நற்பண்புகளுமே சான்றாண்மை என்னும் பெருநிலையைத் தாங்கி நிற்கும் வலிமையான தூண்களாகும் (அன்புநாண் ஒப்புரவு கண்ணோட்டம் வாய்மையொடு ஐந்துசால் ஊன்றிய தூண்)" என்றார். குணசீலனின் நேர்மையான தீர்ப்பை ஏற்றுக்கொண்ட இரு குடும்பத்தினரும் பகையை மறந்து ஒருவரையொருவர் தழுவிக்கொண்டனர்; குணசீலனும் அமைதியான மனத்தோடு பஞ்சாயத்து மேடையிலிருந்து இறங்கித் தன் இல்லத்திற்கு நடந்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 984Kural 984
எந்த ஓர் உயிரையும் கொல்லாமல் காக்கும் அறமே தவத்திற்கு முதன்மையான அழகாகும்; அதுபோலவே மற்றவர்கள் செய்யும் குற்றங்களையும் குறைகளையும் ஊரறியப் பேசாமல் காப்பதே சான்றாண்மைக்குப் பெருமை தரும் சிறந்த அழகாகும்.
• நோன்மை = தவம் என்பது,
• கொல்லா நலத்தது = எந்த ஒரு உயிரையும் கொல்லாத அறப்பண்பை அடிப்படையாகக் கொண்டதாகும்;
• சால்பு = அதுபோலவே சான்றாண்மை என்பது,
• பிறர் தீமை சொல்லா நலத்தது = பிறர் செய்த குற்றங்களையும் குறைகளையும் எடுத்துப் பேசாத நற்பண்பை அடிப்படையாகக் கொண்டதாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
நெல் களஞ்சியக் காப்பாளரின் அமைதியும் திருடியவனின் திருந்தலும்
ஊர்ப் பொதுக் களஞ்சியத்தில் இரவுப் பணியில் இருந்த முதிய காப்பாளர் ராமநாதன், இருட்டில் ஒருவன் அரிசி மூட்டையைத் திறந்து ஒரு படியில் நெல்லை அள்ளுவதைக் கண்டார். அருகில் சென்று பார்த்தபோது, அது நோயுற்ற தன் தாயின் பசியைப் போக்க வழியின்றித் தவித்த பக்கத்து வீட்டு இளைஞன் சோமு என்பது தெரிந்தது. ராமநாதனைக் கண்டதும் நடுங்கிய சோமு, "ஐயா, ஊர் சபையில் என்னை மாட்டிவிடாதீர்கள், என் குடும்பமே அவமானத்தால் அழிந்துவிடும்" என்று காலில் விழுந்தான். களஞ்சியக் கதவை மெதுவாகச் சாத்திய ராமநாதன், அவனுக்கு மேலும் ஒரு படி அரிசியையும் மருந்துக்குச் சில காசுகளையும் தன் சொந்தப் பையிலிருந்து எடுத்துக்கொடுத்து அவனை வீட்டுக்கு அனுப்பி வைத்தார். இதை அறிந்த அவரது உதவியாளன், "அவனைப் பஞ்சாயத்தில் பிடித்துக் கொடுத்திருக்கலாமே?" என்று கேட்டான். அதற்கு ராமநாதன் கனிவோடு பதிலளித்தார். "தம்பி, எந்த ஓர் உயிரையும் கொல்லாமல் காக்கும் அறமே தவத்திற்கு முதன்மையான அழகாகும்; அதுபோலவே மற்றவர்கள் செய்யும் குற்றங்களையும் குறைகளையும் ஊரறியப் பேசாமல் காப்பதே சான்றாண்மைக்குப் பெருமை தரும் சிறந்த அழகாகும் (கொல்லா நலத்தது நோன்மை பிறர்தீமை சொல்லா நலத்தது சால்பு). அவமானப்படுத்துவதை விட அன்பால் மறைப்பதே ஒருவனைத் திருத்தும்" என்றார். ராமநாதனின் கருணையால் நெகிழ்ந்த சோமு, அடுத்த அறுவடைக் காலத்தில் அவரது வயலில் கூலியின்றி உழைத்துத் தான் எடுத்த நெல்லைத் திருப்பிக் கொடுத்து ஊரிலேயே மிக நேர்மையான மனிதனாக வாழ்ந்தான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 985Kural 985
அரிய செயல்களைச் செய்து முடிக்கும் திறமையாளர்களின் உண்மையான வலிமை பணிவோடு நடப்பதேயாகும்; அத்தகைய பணிவுப் பண்பே சான்றோர்கள் தம் பகைவர்களின் பகையை மாற்றி அவர்களை நண்பர்களாக மாற்றுகின்ற சிறந்த ஆயுதமாகவும் திகழ்கிறது.
• ஆற்றுவார் ஆற்றல் = அரிய காரியங்களைச் செய்து முடிக்கும் ஆற்றலாளரின் உண்மையான வலிமையாவது,
• பணிதல் = பிறரிடம் பணிவோடு அடங்கி நடப்பதேயாகும்;
• அது சான்றோர் = அந்தப் பணிவுப் பண்பே சான்றோர்கள்,
• மாற்றாரை மாற்றும் படை = தம் பகைவரின் பகைமையை ஒழித்து அவரை நண்பராக்கும் சிறந்த ஆயுதமுமாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
பாசனக் கால்வாய்ப் பகையும் தலைமைக் காப்பாளரின் பணிவும்
வறண்ட கீழ்நிலக் கிராமங்களுக்கு ஆற்று நீரைக் கொண்டு செல்லும் கால்வாயைத் தோண்டும் பணியைத் தலைமைப் பொறியாளர் மாதவன் முன்னெடுத்தபோது, மேல்நில நிலக்கிழார் வீரபாண்டி தன் ஆட்களுடன் தடிகளோடு வந்து மிரட்டினான். "என் நிலத்தின் வரப்பைத் தாண்டி ஒரு சொட்டு நீர்கூடப் போகக் கூடாது; மீறினால் அனைவரையும் வெட்டி வீழ்த்துவேன்" என்று ஆவேசமாகக் கூச்சலிட்டான். வேலை செய்த இளைஞர்கள் பதிலுக்கு ஆயுதங்களை எடுத்தபோது, மாதவன் அவர்களைத் தடுத்துவிட்டுத் தன் அளவுக் கோலை கீழே வைத்தார். வீரபாண்டியை நோக்கி இருகரம் கூப்பிப் பணிவோடு முன்னேறிச் சென்றார். "அண்ணே, உங்கள் நிலத்திற்குரிய நீரைக் குறைக்க நாங்கள் வரவில்லை; மதகின் அமைப்பை நீங்களே பாருங்கள்; உங்கள் வயலுக்குப் போதிய நீர் பாய்ந்த பிறகுதான் உபரி நீர் கீழ்நிலங்களுக்குச் செல்லும்" என்று இன்முகத்தோடு விளக்கினார். அவரது பணிவைக் கண்ட இளைஞர்கள் ஆச்சரியப்பட்டபோது, மாதவன் மெல்லிய குரலில் சொன்னார். "அரிய செயல்களைச் செய்து முடிக்கும் திறமையாளர்களின் உண்மையான வலிமை பணிவோடு நடப்பதேயாகும்; அத்தகைய பணிவுப் பண்பே சான்றோர்கள் தம் பகைவர்களின் பகையை மாற்றி அவர்களை நண்பர்களாக மாற்றுகின்ற சிறந்த ஆயுதமாகும் (ஆற்றுவார் ஆற்றல் பணிதல் அதுசான்றோர் மாற்றாரை மாற்றும் படை)" என்றார். மாதவனின் பணிவையும் நியாயமான பேச்சையும் கேட்டுச் சினம் தணிந்த வீரபாண்டி, தன் கையில் இருந்த தடியைக் கீழே போட்டான்; தன் சொந்த ஆட்களையும் கால்வாய் வெட்டும் பணிக்கு அனுப்பி வைத்து மாதவனோடு நட்போடு கைகோர்த்தான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 986Kural 986
ஒருவரது சான்றாண்மை என்னும் பெருங்குணத்தை உரைத்துப் பார்க்கும் உரைகல் எதுவென்றால், தமக்குச் சமமில்லாத கீழ் மக்களிடத்திலும் கூட வீண் தர்க்கம் செய்யாமல் தோல்வியை மனமுவந்து ஏற்று அமைதி காப்பதேயாகும்.
• சால்பிற்குக் கட்டளை யாது எனின் = ஒருவரது சான்றாண்மையின் தரத்தை அளந்தறியும் உரைகல் எதுவென்றால்,
• துலை அல்லார்கண்ணும் = தமக்குச் சமமில்லாத சிறியவர்களிடத்திலும் கூட,
• தோல்வி கொளல் = அவர்தம் அறியாமையை எண்ணித் தமக்கு ஏற்பட்ட தோல்வியை ஏற்றுக்கொண்டு அடங்கி நிற்பதேயாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய கணித அறிஞரும் ஏளனம் பேசிய இளைஞனின் தர்க்கமும்
வானியல் மற்றும் கணிதக் கணிப்புகளில் நாடெங்கும் புகழ்பெற்ற முதிய ஆசான் மருதவாணனின் பாடசாலைக்கு வந்த இளங்கோ என்ற அகந்தை பிடித்த இளைஞன், மாணவர்கள் முன்னிலையில் ஆசானின் கணக்கீடு தவறு என்று கூச்சலிட்டு விவாதம் செய்தான். ஆசானை இழிவுபடுத்தித் தன் மேதாவிலாசத்தைக் காட்ட வேண்டும் என்ற நோக்கில் அவன் மரியாதை இல்லாமல் பேசினான். அவனது ஆவேசப் பேச்சைக் கேட்டுச் சினமடையாமல், மருதவாணன் தன் ஓலைச்சுவடிகளை மூடி வைத்துவிட்டு இருகரம் கூப்பினார். "தம்பி, நீ மிகுந்த ஆர்வத்தோடு வாதிடுகிறாய்; இன்றைய விவாதத்தில் உனது வாதத்தையே நான் ஏற்றுக்கொள்கிறேன்" என்று புன்னகையோடு விடை தந்தார். தமக்கு இணையற்ற ஒரு சிறியவனிடம் ஆசான் பணிந்து போனதைக் கண்டு அவரது முதன்மைச் சீடர்கள் வருந்தியபோது, மருதவாணன் மென்மையாகக் கூறினார். "சீடர்களே, ஒருவரது சான்றாண்மை என்னும் பெருங்குணத்தை உரைத்துப் பார்க்கும் உரைகல் எதுவென்றால், தமக்குச் சமமில்லாத கீழ் மக்களிடத்திலும் கூட வீண் தர்க்கம் செய்யாமல் தோல்வியை மனமுவந்து ஏற்று அமைதி காப்பதேயாகும் (சால்பிற்குக் கட்டளை யாதெனின் தோல்வி துலையல்லார் கண்ணும் கொளல்). சிறியவர்களை வாதில் வீழ்த்துவது வீரமல்ல; நம் மன அமைதியைக் காப்பதே சால்பு" என்றார். சிறிது நேரத்தில் தன் கணக்கீட்டில் இருந்த தவறைக் கண்டுகொண்ட இளங்கோ, ஆசானின் கால்களில் விழுந்து மாணவனாக ஏற்றுக்கொள்ளுமாறு வேண்டினான்; மருதவாணனும் இன்முகத்தோடு அவனைத் தழுவிக்கொண்டார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 987Kural 987
தமக்குத் துன்பமும் அநீதியும் இழைத்தவர்களுக்கும் பதிலுக்கு நன்மையும் உதவியுமே செய்யாவிட்டால், சான்றாண்மை என்னும் பெருங்குணத்தினால் என்ன பயன் உண்டாகும்? தீமை செய்தவருக்கும் நன்மையே செய்வதே சான்றாண்மையின் இயல்பாகும்.
• இன்னா செய்தார்க்கும் = தமக்குத் துன்பமும் தீமையும் செய்தவர்க்கும் கூட,
• இனியவே செய்யாக்கால் = நன்மைகளையும் உதவிகளையுமே செய்யாமல் போனால்,
• சால்பு = ஒருவரிடம் உள்ள சான்றாண்மை என்னும் பெருங்குணம்,
• என்ன பயத்தது = வேறு என்ன நற்பயனைத் தந்துவிடும்? (ஒரு பயனும் தராது).
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூலிகைத் தோட்டமும் தீவைத்தவனுக்கு மருந்து தந்த பெரியவரும்
ஏழை மக்களுக்கு இலவசமாக மருத்துவம் பார்ப்பதற்காக அரிய மூலிகைகளைத் தன் தோட்டத்தில் வளர்த்து வந்தார் முதிய மருத்துவர் சதாசிவம். அவரது இலவச சேவையால் தன் வியாபாரம் பாதிக்கப்படுவதாக எண்ணிய ஒரு பொறாமைக்கார மருந்து வியாபாரி, நள்ளிரவில் சதாசிவத்தின் மூலிகைத் தோட்டத்திற்குத் தீவைத்தான். ஆனால் எதிர்பாராதவிதமாக அவனது ஆடைகளிலும் தீப்பிடித்துக் கொள்ளவே, உடலெங்கும் கடுமையான தீக்காயங்களுடன் அலறித் துடித்தான். தீயை அணைத்துவிட்டு அலறல் சத்தம் கேட்டு ஓடிவந்த சதாசிவம், எரியும் புதர்களிலிருந்து அவனை மீட்டெடுத்தார். அவன் யார் என்பதை அறிந்த பின்பும், தன் விலைமதிப்பற்ற குளிர்ச்சித் தைலங்களையும் மூலிகைப் பாலையும் கொண்டு அவனது காயங்களுக்கு மென்மையாகக் கட்டுப்போட்டார். அவரது மகன் கோபத்துடன், "அப்பா, நமது உழைப்பை அழிக்க வந்த கொடியவனுக்கு நமது அரிய மருந்துகளைப் பூசுகிறீர்களே?" என்று தடுத்தான். மகனின் கைகளைப் பற்றிக் கொண்ட சதாசிவம் அமைதியாகக் கூறினார். "மகனே, தமக்குத் துன்பமும் அநீதியும் இழைத்தவர்களுக்கும் பதிலுக்கு நன்மையும் உதவியுமே செய்யாவிட்டால், சான்றாண்மை என்னும் பெருங்குணத்தினால் என்ன பயன் உண்டாகும்? (இன்னாசெய் தார்க்கும் இனியவே செய்யாக்கால் என்ன பயத்ததோ சால்பு). வெட்டும் கோடாரிக்கும் நறுமணம் தரும் சந்தன மரத்தைப் போன்றதே சான்றோரின் குணம்" என்றார். சதாசிவத்தின் எல்லையற்ற கருணையால் மனம் உடைந்த அந்த வியாபாரி கண்ணீர் விட்டுக் கதறி மன்னிப்புக் கேட்டான்; குணமடைந்த பிறகு சதாசிவத்தின் தோட்டத்தைக் காக்கும் உண்மையான தொண்டனாக மாறித் தன் வாழ்வை நல்வழியில் நடத்தினான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 988Kural 988
சான்றாண்மை என்னும் சிறந்த பண்பும் மன உறுதியும் ஒருவரிடம் இருக்குமானால், அவரிடம் பொருட்செல்வம் இல்லாத வறுமை நிலை ஒருபோதும் அவருக்கு இழிவாகாது; மாறாக அவரது நற்குணங்களே அவருக்குப் பெருமை சேர்க்கும்.
• சால்பு என்னும் திண்மை = சான்றாண்மை என்கின்ற சிறந்த மன உறுதி,
• உண்டாகப் பெறின் = ஒருவனிடத்தில் நிலைத்திருக்குமானால்,
• ஒருவற்கு = அவனுக்கு,
• இன்மை = பொருட்செல்வம் இல்லாத வறுமை நிலை,
• இளிவு அன்று = ஒருபோதும் இழிவாகாது.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
ஏழை நெசவாளரின் குடிசையும் அரசவை மாண்பும்
மண் குடிசையில் வாழ்ந்து எளிய பருத்தி ஆடைகளை நெய்து வந்த முதிய நெசவாளர் மாதவனின் வீட்டு வாசலுக்கு வந்த பெருஞ்செல்வந்தன் ஒருவன், அவரது ஒட்டுப்போட்ட ஆடையையும் உடைந்த மண்பாண்டங்களையும் பார்த்து ஏளனம் செய்தான். "நாற்பது ஆண்டுகள் உழைத்தும் உன்னிடம் ஒரு பொற்காசு கூட இல்லையே; இப்படி வறுமையில் வாழ்வது உனக்கு அவமானமாக இல்லையா?" என்று கேட்டான். தன் கதிர் சக்கரத்தில் தூய வெண்ணூலைச் சுற்றியவாறு மாதவன் நிமிர்ந்து அவனைப் பார்த்தார். "வணிகரே, செல்வமும் பணமும் இன்று வரும், நாளை போகும்; ஆனால் மனத்தின் நேர்மையும் ஒழுக்கமும் ஒருபோதும் அழியாது. சான்றாண்மை என்னும் சிறந்த பண்பும் மன உறுதியும் ஒருவரிடம் இருக்குமானால், அவரிடம் பொருட்செல்வம் இல்லாத வறுமை நிலை ஒருபோதும் அவருக்கு இழிவாகாது (இன்மை ஒருவற்கு இளிவன்று சால்பென்னும் திண்மைஉண் டாகப் பெறின்). ஒருபோதும் கள்ளத்தனம் செய்யாமல் உழைத்த என் கைகளும், யாருக்கும் தீங்கிழைக்காத என் நெஞ்சமுமே எனக்குரிய மிகப்பெரிய செல்வங்கள்" என்றார். அப்போது ஊர்ப் பெரியவர்கள் திரண்டு வந்து, பொதுக் கருவூலத்தின் கணக்குகளைச் சரிபார்க்கும் நடுவராக மாதவனை மரியாதையோடு அழைத்துச் சென்றனர்; மாதவனின் நேர்மையைக் கண்ட வணிகன் மௌனமாகத் தலைகுனிந்து விலகிச் சென்றான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 989Kural 989
சான்றாண்மை என்னும் பெருங்கடலைத் தாங்கி நிற்கும் கரையாகத் திகழும் பெரியோர்கள், உலகமே தடம்புரண்டு அழியும் ஊழிக்காலமே வந்தாலும் கூடத் தம் உயர்ந்த நற்பண்புகளிலிருந்தும் ஒழுக்க நெறிகளிலிருந்தும் ஒருபோதும் மாற மாட்டார்கள்.
• சான்றாண்மைக்கு ஆழி எனப்படுவார் = சான்றாண்மை என்னும் பெருங்கடலுக்குக் கரை போன்றவர்களாக விளங்கும் பெருமக்கள்,
• ஊழி பெயரினும் = கடல்களே தடம் புரண்டு மாறும் ஊழிக்காலமே வந்தாலும்,
• தாம் பெயரார் = தம்முடைய உயர்ந்த நற்பண்புகளிலிருந்தும் ஒழுக்கத்திலிருந்தும் ஒருபோதும் மாற மாட்டார்கள்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
பெருவெள்ளத்தின் கரையும் அணைக்காவலரின் மாறாத கடமையும்
நூற்றாண்டு காணாத பெருமழை பெய்து மலை ஏரியின் நீர்மட்டம் அபாய அளவைத் தாண்டிய நள்ளிரவில், ஊரே பீதியடைந்து மலை உச்சியை நோக்கி ஓடியது. ஏரியின் மதகுகளைக் காக்கும் முதிய காப்பாளர் மாறனிடம் வந்த செல்வந்தன் ஒருவன், தன் கல் குவாரியை வெள்ளம் மூழ்கடிக்காமல் இருக்க ஏரிக் கரையின் ஒரு பகுதியை உடைத்து ஏழை உழவர்களின் நிலங்களுக்குள் தண்ணீரைத் திருப்பிவிட வேண்டும் என்று பெரும் பொற்கிழியை நீட்டினான். மின்னல் வெட்டிய புயல் காற்றில் தன்னை இரும்புச் சங்கிலியால் மதகுக் கம்பத்தோடு கட்டிக்கொண்டு நின்ற மாறன், அவனது பொற்கிழியை ஆற்று வெள்ளத்தில் வீசி எறிந்தார். "செல்வந்தனே, வானம் பிளந்து ஊழிக்காலமே வந்தாலும் என் நேர்மை ஒருபோதும் கரையாது. சான்றாண்மை என்னும் பெருங்கடலைத் தாங்கி நிற்கும் கரையாகத் திகழும் பெரியோர்கள், உலகமே தடம்புரண்டு அழியும் ஊழிக்காலமே வந்தாலும் கூடத் தம் உயர்ந்த நற்பண்புகளிலிருந்தும் ஒழுக்க நெறிகளிலிருந்தும் ஒருபோதும் மாற மாட்டார்கள் (ஊழி பெயரினும் தாம்பெயரார் சான்றாண்மைக்கு ஆழி எனப்படு வார்). என் கைகள் உயிர்களைக் காக்குமே தவிர, உழவர்களை மூழ்கடிக்காது" என்று முழங்கினார். மாறன் தன் உயிரைப் பணயம் வைத்து உரிய வெள்ளப் போக்கிகள் வழியாக உபரி நீரைத் திருப்பி ஏரியைக் காப்பாற்றினார்; விடிந்ததும் வெள்ளம் வடிந்து ஏழை உழவர்களின் குடும்பங்களும் பயிர்களும் தப்பியதை அறிந்து ஊர் மக்கள் அனைவரும் ஏரிக்கரைக்கு வந்து மாறனை வணங்கி நின்றனர்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 990Kural 990
நற்குணங்கள் நிறைந்த சான்றோர்கள் தம் சான்றாண்மை நெறியிலிருந்து குறைந்து போவார்களேயானால், இந்தப் பெரிய பூவுலகம்கூட மனிதர்களின் பாரத்தைத் தாங்க முடியாமல் அழிய நேரிடும்.
• சான்றவர் = நற்குணங்கள் நிறைந்த சான்றோர்கள்,
• சான்றாண்மை குன்றின் = தமக்குரிய சான்றாண்மைப் பண்பிலிருந்து குறைந்து போவார்களேயானால்,
• இருநிலந்தான் = இந்த மிகப்பெரிய பூவுலகம்கூட,
• பொறை தாங்காது = தன்மீது உள்ள பாரத்தைத் தாங்க முடியாமல் அழிய நேரிடும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய காட்டுப் பாதுகாவலரும் வறண்ட நிலத்தின் உயிர்ப்பும்
மலை உச்சியில் உள்ள நீர்ப்பிடிப்புப் பகுதிக் காடுகளை அறுபது ஆண்டுகளாகப் பாதுகாத்து, மரங்களை நட்டு நதிகளைக் காத்து வந்தார் முதிய வனக் காவலர் சோமு. அங்கு வந்த மர வியாபாரிகள் கூட்டம் ஒன்று, மலைச்சரிவில் உள்ள பழமையான தேக்கு மரங்களை வெட்டி விற்க அனுமதிக்குமாறு அவரிடம் பெரும் பணப்பையைக் காட்டியது. "அனைத்து அதிகாரிகளும் லஞ்சம் வாங்குகிறார்கள்; நீ மட்டும் தனி மனிதனாக நேர்மை பேசி என்ன பயன்?" என்று ஏளனம் செய்தனர். மரங்களின் ஆழமான வேர்கள் பாய்ந்திருந்த ஈர மண்ணைத் தன் கரங்களால் தொட்டுப் பார்த்தார் சோமு. "வியாபாரிகளே, இந்த மரங்களின் வேர்கள்தான் மலையைச் சரியவிடாமல் தாங்கிப் பிடிக்கின்றன. நற்குணங்கள் நிறைந்த சான்றோர்கள் தமக்குரிய சான்றாண்மை நெறியிலிருந்து குறைந்து போவார்களேயானால், இந்தப் பெரிய பூவுலகம்கூட மனிதர்களின் பாரத்தைத் தாங்க முடியாமல் அழிய நேரிடும் (சான்றவர் சான்றாண்மை குன்றின் இருநிலந்தான் தாங்காது மன்னோ பொறை). பூமி நிலைத்திருப்பது உங்கள் பேராசையால் அல்ல; அறநெறி தவறாத சான்றோர்களின் நற்குணங்களால்தான்" என்று உறுதியாகக் கூறினார். சோமுவின் குரலைக் கேட்டு மலைவாழ் மக்கள் அனைவரும் திரண்டு வந்து மரங்களைச் சுற்றிலும் கைகோர்த்து நின்றனர்; மர வியாபாரிகள் அச்சமடைந்து அங்கிருந்து தப்பியோடினர்; சோமுவும் புன்னகையோடு அந்த அடர்ந்த மரங்களுக்குக் கைகளால் நீர் பாய்ச்சிப் பாதுகாத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.