திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள்

பொழுதே! நீ முன்பு என் காதலரோடு கூடியிருந்த காலத்தில் மகிழ்வூட்டிய இனிய மாலைக்காலம் அல்ல; காதலரை மணந்து இப்போது பிரிவால் வாடும் பெண்களின் உயிரைக் குடித்துவிடும் இறுதிக் காலமாய் வந்து நிற்கின்றாய்!

• பொழுதே = மாலைப் பொழுதே!

• நீ மாலையோ அல்லை = முன்பு காதலரோடு இன்புற்றிருந்த நாளில் வந்த இனிய மாலைக்காலம் அல்ல நீ;

• மணந்தார் உயிர் உண்ணும் வேலை நீ = காதலரை மணந்து இப்போது பிரிவால் வாடும் பெண்களின் உயிரைக் குடிக்கும் இறுதிக் காலமாய் இருக்கின்றாய்;

• வாழி = நீ நெடுங்காலம் வாழ்வாயாக!

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

மூத்த தோழி மரகதவல்லியும் இளம் கார்த்திகாவும்The elder companion and the dusk that devours wedded souls

பட்டறையில் பித்தளைத் தட்டில் பூ வேலைப்பாடுகளைச் சிறிய உளியால் செதுக்கிக் கொண்டிருந்த இளம் கைவினைப் பெண் கார்த்திகா, சூரியன் மறையும் அந்தி மாலையைக் கண்டதும் நெஞ்சில் நடுக்கம் பரவ நின்றாள். உளியைப் பலகையில் வைத்த கார்த்திகா, மாலை வந்ததும் உன் கண்கள் ஏன் கலங்குகின்றன என்று கேட்ட மூத்த தோழி மரகதவல்லியிடம் தன் நெஞ்சத்துத் தவிப்பைக் கூறினாள். "தோழி, பொழுதே! நீ முன்பு என் காதலரோடு கூடியிருந்த காலத்தில் மகிழ்வூட்டிய இனிய மாலைக்காலம் அல்ல; காதலரை மணந்து இப்போது பிரிவால் வாடும் பெண்களின் உயிரைக் குடித்துவிடும் இறுதிக் காலமாய் வந்து நிற்கின்றாய் (மாலையோ அல்லை மணந்தார் உயிருண்ணும் வேலைநீ வாழி பொழுது)!" என்று கூறினாள். மரகதவல்லி பட்டறைப் பலகையில் சிதறிய பித்தளைச் சீவல்களைத் தென்னந்தும்புத் தூரிகையால் கூட்டினார்; செதுக்கிய பித்தளைத் தட்டுகளை மரப் பெட்டியில் பாதுகாப்பாக அடுக்கினார்.

Chiseling delicate floral borders upon a wide brass platter with a fine iron stylus in the metalware workshop, young artisan Karthika paused, a sudden shiver gripping her heart as the evening sun dipped below the distant hills. Resting her chisel upon the wooden workbench, Karthika explained her sharp dread of twilight to her elder companion, Maragathavalli, who had asked why dusk brought tears to her eyes: "My friend, this is no longer the gentle, joyful evening that once brought sweet union when my beloved husband was here; now in his absence, this dusk arrives like a ruthless spear to devour the sweet life of wedded wives who pine in solitary grief (மாலையோ அல்லை மணந்தார் உயிருண்ணும் வேலைநீ வாழி பொழுது)!" Maragathavalli swept the bright brass shavings from the chiseling anvil with a soft coir brush. Stacking the engraved brass platters carefully inside a wooden storage chest, she latched the lid.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

பகலும் இரவும் மயங்கும் மாலைப் பொழுதே! நீயும் என்னைப்போலவே ஒளி மங்கித் துன்பத்தோடு காட்சி தருகின்றாயே; உனக்குத் துணையான சூரியனும், என்னை விட்டுப் பிரிந்து சென்ற என் காதலனைப் போலவே இரக்கமற்ற கொடுங்குணம் கொண்டவனோ?

• மருள் மாலை வாழி = பகலும் இரவும் மயங்கும் மாலைப் பொழுதே, நீ வாழ்வாயாக!

• புன்கண்ணை = நீயும் என்னைப்போலவே ஒளியிழந்து துன்பக் கண்களோடு காட்சி தருகின்றாயே;

• நின் துணை = உனக்குத் துணையான சூரியனும்,

• எம்கேள் போல் வன்கண்ணதோ = என்னைவிட்டுப் பிரிந்து சென்ற என் காதலனைப் போலவே இரக்கமற்ற கொடுங்குணம் கொண்டவனோ?

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

மூத்த தமக்கை வெண்ணிலாவும் இளம் நிலாவும்The elder sister and the dimming dusk's unfeeling companion

திண்ணையில் அமர்ந்து நறுமணமுள்ள வெண் மல்லிகைப் பூக்களை வாழை நாரில் மாலையாகத் தொடுத்துக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் நிலா, வெளிச்சம் மங்கி இருள் சூழ்ந்த மாலையைக் கண்டு பெருமூச்சு விட்டாள். பூ மாலையை மடியில் வைத்த நிலா, வானத்துப் பொழுதை நோக்கி நீ ஏன் இத்தனை பரிவோடு பேசுகிறாய் என்று கேட்ட மூத்த தமக்கை வெண்ணிலாவிடம் தன் உள்ளத்து இரக்கத்தைக் கூறினாள். "அக்கா, பகலும் இரவும் மயங்கும் மாலைப் பொழுதே! நீயும் என்னைப்போலவே ஒளி மங்கித் துன்பத்தோடு காட்சி தருகின்றாயே; உனக்குத் துணையான சூரியனும், என்னை விட்டுப் பிரிந்து சென்ற என் காதலனைப் போலவே இரக்கமற்ற கொடுங்குணம் கொண்டவனோ (புன்கண்ணை வாழி மருள்மாலை எம்கேள்போல் வன்கண்ண தோநின் துணை)!" என்று கூறினாள். வெண்ணிலா பூத் தொடுத்த வாழை நாரின் முனைகளைச் சிறிய கத்தியால் நறுக்கினார்; பிரப்பங் கூடையில் அடுக்கிய மல்லிகைப் பூக்களின் மேல் குளிர்ந்த நீரைத் தெளித்தார்.

Stringing fragrant white jasmine buds with banana fiber upon the cottage veranda, young maiden Nila sighed deeply, gazing out at the golden daylight dissolving into a murky, dim twilight. Resting the unfinished jasmine garland upon her lap, Nila commiserated with the fading evening before her elder sister, Vennila, who had asked why she addressed the sky with such tender empathy: "Sister, bewildered evening hour! You too appear wan, drained of light, and weeping with sorrow like me; is your own beloved partner, the radiant sun, as cold and utterly lacking in mercy as my absent husband who left me alone (புன்கண்ணை வாழி மருள்மாலை எம்கேள்போல் வன்கண்ண தோநின் துணை)!" Vennila trimmed the coarse fibrous ends of the banana thread with a small paring knife. Sprinkling fresh well water over the jasmine garlands arranged in the wicker tray, she covered the blossoms.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

குளிர்ச்சியான பனி படர்ந்து மங்கிய இருளோடு வரும் இந்த மாலைப் பொழுதானது, காதலரோடு கூடியிருந்த நாளில் அஞ்சி அடங்கி வந்த நிலை மாறி, இப்போது என்னுள் பெருந்துன்பமும் வாழ்வின் மீதான வெறுப்பும் மேலும் மேலும் வளரும்படி வந்து தாக்குகின்றது!

• பனி அரும்பி = குளிர்ச்சியான பனித்துளிகள் தோன்றி,

• பைதல் கொள் மாலை = மங்கிய இருள் படர்ந்து வரும் இந்த மாலைப் பொழுதானது;

• துனி அரும்பி = காதலரோடு கூடியிருந்த நாளில் பயந்து நடுங்கி வந்த நிலை மாறி, இப்போது என் மனதில் வெறுப்புத் தோன்றி,

• துன்பம் வளர வரும் = பிரிவுத் துயரமானது மேன்மேலும் பெருகும்படியாக வந்து தாக்குகின்றது!

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

முதிய அத்தை வடிவுக்கரசியும் இளம் அன்னலட்சுமியும்The elder aunt and the cold evening that swells separation's bitter grief

செக்குக் கூடத்தில் பிழிந்து எடுத்த நல்லெண்ணெயைச் சுடுமண் குடங்களில் மரக் கரண்டியால் ஊற்றிக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் அன்னலட்சுமி, பனி மூடிய மாலைப் பொழுது வந்ததும் உடல் நடுங்கி நின்றாள். எண்ணெய் முகக்கும் கரண்டியைப் பானையின் மேல் வைத்த அன்னலட்சுமி, மாலை வந்தாலே உன் கைகள் ஏன் நடுங்குகின்றன என்று கேட்ட முதிய அத்தை வடிவுக்கரசியிடம் தன் நெஞ்சத்துத் துயரத்தைக் கூறினாள். "அத்தை, குளிர்ச்சியான பனி படர்ந்து மங்கிய இருளோடு வரும் இந்த மாலைப் பொழுதானது, காதலரோடு கூடியிருந்த நாளில் அஞ்சி அடங்கி வந்த நிலை மாறி, இப்போது என்னுள் பெருந்துன்பமும் வாழ்வின் மீதான வெறுப்பும் மேலும் மேலும் வளரும்படி வந்து தாக்குகின்றது (பனிஅரும்பிப் பைதல்கொள் மாலை துனிஅரும்பித் துன்பம் வளர வரும்)!" என்று கூறினாள். வடிவுக்கரசி சுடுமண் குடங்களின் வாயைத் தோலால் மூடிச் சணல் கயிற்றால் இறுக்கிக் கட்டினார்; எண்ணெய் நிறைந்த குடங்களை மர அலமாரியில் வரிசையாக அடுக்கினார்.

Ladling freshly pressed golden sesame oil into narrow-necked earthenware jars with a long-handled wooden spoon in the press shed, young worker Annalakshmi shivered as the chilly evening mist began creeping into the yard. Resting her wooden ladle across the clay vat, Annalakshmi revealed her escalating distress to her elder aunt, Vadivukkarasi, who had noticed her trembling as dusk fell: "Aunt, this cold misty twilight, which once approached with timid, sweet gentleness when my husband was by my side, now arrives boldly with bitter force, making me despise life itself and swelling my agonizing heartbreak without end (பனிஅரும்பிப் பைதல்கொள் மாலை துனிஅரும்பித் துன்பம் வளர வரும்)!" Vadivukkarasi covered the mouths of the earthenware jars tightly with oiled leather flaps and bound them with hemp cord. Stacking the sealed oil vessels in neat rows upon the wooden shelf, she wiped the stone bench.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

என் காதலர் என்னோடு உடனிருந்த காலத்தில் இன்பம் தந்த இந்த மாலைப் பொழுது, அவர் இல்லாத இந்தத் தனிமை நேரத்தில் கொலைக்களத்தில் உயிரைப் பறிக்க வரும் இரக்கமற்ற கொலையாளியைப் போல என் உயிரை முடிக்க வருகின்றது!

• காதலர் இல்வழி = என் காதலர் என்னோடு இல்லாத இந்தத் தனிமை நேரத்தில்,

• மாலை = இந்த மாலைப் பொழுதானது;

• கொலைக்களத்து ஏதிலர் போல = கொலைக்களத்தில் உயிரைப் பறிக்க வரும் இரக்கமற்ற பகைவர்களைப் போல,

• வரும் = என் உயிரை முடிப்பதற்காகவே அச்சுறுத்தி வருகின்றது!

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

மூத்த தோழி இளவேனிலும் இளம் தமிழ்ச்செல்வியும்The elder companion and the dusk that strikes like a battlefield foe

மண் குடிலின் முற்றத்தில் காய்ந்த பனையோலைகளைக் கொண்டு நெல் சேமிக்கும் கூடைகளை முடைந்து கொண்டிருந்த இளம் பெண் தமிழ்ச்செல்வி, செவ்வானம் மங்கி இருள் சூழ்ந்த மாலையைக் கண்டதும் கைகள் சோர்ந்து நின்றாள். ஓலை தைக்கும் இரும்புக் கம்பியைப் பாயில் வைத்த தமிழ்ச்செல்வி, மாலை நேரத்தில் உனக்கு ஏன் இத்தனை நடுக்கம் என்று கேட்ட மூத்த தோழி இளவேனிலிடம் தன் நெஞ்சத்து அச்சத்தைக் கூறினாள். "தோழி, என் காதலர் என்னோடு உடனிருந்த காலத்தில் இன்பம் தந்த இந்த மாலைப் பொழுது, அவர் இல்லாத இந்தத் தனிமை நேரத்தில் கொலைக்களத்தில் உயிரைப் பறிக்க வரும் இரக்கமற்ற கொலையாளியைப் போல என் உயிரை முடிக்க வருகின்றது (காதலர் இல்வழி மாலை கொலைக்களத்து ஏதிலர் போல வரும்)!" என்று கூறினாள். இளவேனில் கூடையின் விளிம்பில் துருத்திக் கொண்டிருந்த ஓலை நரம்புகளை வளைந்த கத்தியால் சீவினார்; முடைந்து முடித்த பனையோலைக் கூடைகளை மண் சுவரோரம் வரிசையாக அடுக்கினார்.

Interlacing dried palmyra leaves to weave sturdy grain storage baskets upon the mud-walled cottage porch, young artisan Tamilselvi dropped her hands in utter exhaustion as the crimson sunset deepened into shadows. Resting her iron weaving bodkin upon the reed mat, Tamilselvi shared her terrifying dread of dusk with her elder companion, Ilavenil, who had asked why the setting sun frightened her so: "My friend, this evening hour, which was once my gentlest ally when my beloved was by my side, now in his absence marches toward me like a merciless warrior stepping onto a field of slaughter to take my defenseless life (காதலர் இல்வழி மாலை கொலைக்களத்து ஏதிலர் போல வரும்)!" Ilavenil trimmed the stiff, protruding palm leaf ribs smoothly along the basket rim using a curved paring blade. Stacking the completed grain baskets neatly against the earthen wall, she swept the work area.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

இரவின் நீண்ட துயரத்தைத் தணித்து அமைதி தரும் காலைப் பொழுதிற்கு நான் செய்த கைம்மாறு என்ன? என்னைப் பிரிவுத் துயரால் வாட்டி வதைக்கும் இந்த மாலைப் பொழுதிற்கு நான் செய்த கொடிய தீமைதான் என்னவோ?

• காலைக்கு யான் செய்த நன்று என் கொல் = இரவின் துயரத்தைத் தணித்து விடியும் காலைப் பொழுதிற்கு நான் செய்த உதவி என்ன?

• மாலைக்கு யான் செய்த பகை எவன் கொல் = என்னைப் பிரிவுத் துயரில் ஆழ்த்தி வாட்டும் இந்த மாலைப் பொழுதிற்கு நான் செய்த தீமைதான் என்னவோ?

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

மூத்த தோழி செண்பகமும் இளம் தாமரையும்The elder companion and the contrasting fates of dawn and dusk

மண்டபத்தில் வட்டக் கல்லில் சந்தனக் கட்டையைத் தேய்த்துப் பசையாக்கிக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் தாமரை, நிழல்கள் நீண்ட அந்தி மாலையைக் கண்டதும் நெஞ்சில் பாரம் கூட நின்றாள். சந்தனக் கட்டையைக் கல்லின் மேல் வைத்த தாமரை, பகலில் அமைதியாக இருந்த நீ மாலையானதும் ஏன் வருந்துகிறாய் என்று கேட்ட மூத்த தோழி செண்பகத்திடம் தன் நெஞ்சத்து ஐயத்தைக் கூறினாள். "தோழி, இரவின் நீண்ட துயரத்தைத் தணித்து அமைதி தரும் காலைப் பொழுதிற்கு நான் செய்த கைம்மாறு என்ன? என்னைப் பிரிவுத் துயரால் வாட்டி வதைக்கும் இந்த மாலைப் பொழுதிற்கு நான் செய்த கொடிய தீமைதான் என்னவோ (காலைக்குச் செய்தநன்று என்கொல் எவன்கொல்யான் மாலைக்குச் செய்த பகை)!" என்று கூறினாள். செண்பகம் அரைத்துப் படிந்த சந்தனப் பசையை வெள்ளி வழிப்பானால் வழித்து எடுத்தார்; நறுமணம் கமழும் சந்தனத்தை அகன்ற பித்தளைக் கிண்ணத்தில் நிரப்பி வைத்தார்.

Rubbing a block of aromatic sandalwood against a circular granite grindstone in the temple pavilion, young maiden Thamarai felt an unbearable weight settle upon her chest as the long evening shadows stretched across the stone floor. Setting her sandalwood block upon the wet stone slab, Thamarai questioned the strange duality of time to her elder companion, Shenbagam, who had asked why dusk stirred such deep distress: "My friend, what gentle kindness did I ever perform for the morning that it brings peaceful relief from night's sorrow, and what grievous injury or enmity did I ever commit against the evening that it torments my soul with such cruel hostility (காலைக்குச் செய்தநன்று என்கொல் எவன்கொல்யான் மாலைக்குச் செய்த பகை)!" Shenbagam scraped the fragrant yellow sandalwood paste smoothly from the stone slab using a curved silver spatula. Scooping the thick paste into a wide-rimmed brass bowl, she set the stone clean.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

என்னை மணந்த என் காதலர் என்னைப் பிரியாமல் என்னோடு உடனிருந்த காலத்தில், இந்த மாலைப் பொழுதானது உயிரையே வாட்டும் இத்தகைய பெருந்துன்பத்தை விளைவிக்கும் என்பதை நான் சிறிதும் அறிந்திருக்கவில்லை!

• மணந்தார் அகலாத காலை = என்னை மணந்த என் காதலர் என்னைப் பிரியாமல் உடனிருந்த காலத்தில்;

• மாலை நோய் செய்தல் = இந்த மாலைப் பொழுது இவ்வளவு கொடிய பிரிவுத் துன்பத்தை உண்டாக்கும் என்பதை,

• அறிந்தது இலேன் = நான் சிறிதும் உணர்ந்திருக்கவில்லை!

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

முதிய அத்தை பொன்னம்மாளும் இளம் பூங்கொடியும்The elder aunt and the hidden venom of eventide

நெசவுக் கூடத்தில் கம்பளத் தறியின் இழைகளில் வண்ணக் கம்பளி நூல்களை விரல்களால் முடிச்சிட்டுக் கொண்டிருந்த இளம் கைவினைப் பெண் பூங்கொடி, அந்தி மாலையின் இருள் சூழ்ந்ததும் கண்ணீர் வழிய நின்றாள். முடிச்சிடும் இரும்புக் கொக்கியைப் பலகையில் வைத்த பூங்கொடி, அன்று அவர் வாணிகத்திற்குப் புறப்பட்டபோது நீதானே விடை கொடுத்தாய் என்று கேட்ட முதிய அத்தை பொன்னம்மாளிடம் தன் நெஞ்சத்து அறியாமையைக் கூறினாள். "அத்தை, என்னை மணந்த என் காதலர் என்னைப் பிரியாமல் என்னோடு உடனிருந்த காலத்தில், இந்த மாலைப் பொழுதானது உயிரையே வாட்டும் இத்தகைய பெருந்துன்பத்தை விளைவிக்கும் என்பதை நான் சிறிதும் அறிந்திருக்கவில்லை (மாலைநோய் செய்தல் மணந்தார் அகலாத காலை அறிந்த திலேன்)!" என்று கூறினாள். பொன்னம்மாள் சமமற்ற கம்பளி முடிகளை வளைந்த கத்திரியால் வெட்டி நேராக்கினார்; தறிப் பலகையின் கீழ் உதிர்ந்த கம்பளித் துண்டுகளைத் தென்னந்தும்புத் துடைப்பத்தால் கூட்டினார்.

Tying knots of colored woolen yarns upon the upright loom in the carpet workshop, young weaver Poongodi stood weeping silently as the evening twilight cast long, dark shadows over the courtyard. Resting her iron knotting hook upon the wooden bench, Poongodi confessed her former naivety to her elder aunt, Ponnammal, who had reminded her that she had willingly consented to her husband's merchant journey: "Aunt, while my beloved husband was by my side in blissful union, evening was only a season of delight; I never knew that dusk harbored such deadly power to torment a solitary soul with unbearable pain, or I would never have let him depart (மாலைநோய் செய்தல் மணந்தார் அகலாத காலை அறிந்த திலேன்)!" Ponnammal trimmed the uneven woolen pile neatly using heavy curved iron shears. Sweeping the fallen yarn clippings from beneath the loom frame with a palm broom, she cleared the floor.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

பரிவால் விளையும் இந்தக் காம நோயாகிய மலரானது, காலைப் பொழுதில் மெல்லிய அரும்பாய்த் தோன்றி, பகல் முழுவதும் பேரரும்பாக முதிர்ந்து, மாலைப் பொழுதில் முழு மலராய் மலர்ந்து என் உயிரை வாட்டுகின்றது!

• இந் நோய் = பிரிவால் விளையும் இந்தக் காம நோயாகிய மலரானது;

• காலை அரும்பி = காலைப் பொழுதில் மெல்லிய அரும்பாய்த் தோன்றி,

• பகல் எல்லாம் போது ஆகி = பகல் முழுவதும் பேரரும்பாக முதிர்ந்து விரிந்து,

• மாலை மலரும் = மாலைப் பொழுதில் முழு மலராய் மலர்ந்து உயிரை வாட்டுகின்றது!

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

மூத்த தமக்கை மல்லிகாவும் இளம் செல்வியும்The elder sister and the blossom of agonizing dusk

ஆற்றங்கரைக் குடிலில் உலர்ந்த நாணல் புற்களைக் கொண்டு மெல்லிய பாய்களை முடைந்து கொண்டிருந்த இளம் பெண் செல்வி, செவ்வானம் சிவந்து மாலை வந்ததும் நெஞ்சைப் பிடித்துக்கொண்டு நின்றாள். பாயின் முனையை மரக் கட்டையால் அழுத்திய செல்வி, பகலில் நன்றாக வேலை செய்த நீ மாலையானதும் ஏன் இத்தனை வேதனையடைகிறாய் என்று கேட்ட மூத்த தமக்கை மல்லிகாவிடம் தன் நோயின் பருவத்தைக் கூறினாள். "அக்கா, பிரிவால் விளையும் இந்தக் காம நோயாகிய மலரானது, காலைப் பொழுதில் மெல்லிய அரும்பாய்த் தோன்றி, பகல் முழுவதும் பேரரும்பாக முதிர்ந்து, மாலைப் பொழுதில் முழு மலராய் மலர்ந்து என் உயிரை வாட்டுகின்றது (காலை அரும்பிப் பகலெல்லாம் போதாகி மாலை மலரும்இந் நோய்)!" என்று கூறினாள். மல்லிகா பாயின் ஓரங்களில் துருத்திக் கொண்டிருந்த முரட்டுக் கோரைப் புற்களை அரிவாளால் வெட்டிச் சீரமைத்தார்; முடைந்து முடித்த நாணல் பாயைச் சுருட்டிச் சணல் கயிற்றால் கட்டினார்.

Weaving fine sleeping mats from dried river reeds outside the riverside cottage, young artisan Selvi pressed her hand against her aching chest as the sunset painted the rippling river water crimson. Holding down the woven selvage with a heavy wooden batten, Selvi explained the relentless cycle of her heartache to her elder sister, Mallika, who had asked why dusk brought sudden, acute distress: "Sister, this painful grief of separation is like a bud that sprouts gently at dawn, swells and ripens into a heavy blossom through the long midday heat, and bursts into full, suffocating bloom only when eventide descends upon the earth (காலை அரும்பிப் பகலெல்லாம் போதாகி மாலை மலரும்இந் நோய்)!" Mallika trimmed the rough reed tips neatly along the mat edge with a small iron sickle. Rolling the completed reed mat into a tight, firm cylinder, she tied it with hemp twine.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

நெருப்பைப் போல என்னைச் சுட்டெரிக்கும் மாலைப் பொழுதின் வருகையை அறிவிக்கும் தூதுவனாக ஆயனுடைய புல்லாங்குழல் ஒலிப்பது மட்டுமன்றி, என் உயிரைப் பறிக்கும் கொடிய போர்க் கருவியாகவும் மாறித் தாக்குகின்றது!

• அழல் போலும் மாலைக்கு = நெருப்பைப் போல என்னைச் சுட்டெரிக்கும் மாலைப் பொழுதின் வருகையை அறிவிக்கும்;

• தூது ஆகி = தூதுவனாக ஆயனுடைய புல்லாங்குழல் ஒலிப்பது மட்டுமன்றி,

• ஆயன் குழல் கொல்லும் படை போலும் = என் உயிரைப் பறிக்கும் கொடிய போர்க் கருவியாகவும் மாறித் தாக்குகின்றது!

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

மூத்த தோழி செண்பகவல்லியும் இளம் கனிமொழியும்The elder companion and the cowherd's deadly flute of dusk

பட்டறையில் வெண் சங்கை மரப் பிடியில் பொருத்திப் பிறை வாளால் வளையல்களாக அறுத்துக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் கனிமொழி, மாலையில் மாடுகள் வீடு திரும்பும் போது ஒலித்த ஆயனின் புல்லாங்குழல் இசையைக் கேட்டு நடுங்கி நின்றாள். வாளை மரப் பலகையில் வைத்த கனிமொழி, இனிய குழலிசையைக் கேட்டு நீ ஏன் இத்தனை அஞ்சுகிறாய் என்று கேட்ட மூத்த தோழி செண்பகவல்லியிடம் தன் நெஞ்சத்து நடுக்கத்தைக் கூறினாள். "தோழி, நெருப்பைப் போல என்னைச் சுட்டெரிக்கும் மாலைப் பொழுதின் வருகையை அறிவிக்கும் தூதுவனாக ஆயனுடைய புல்லாங்குழல் ஒலிப்பது மட்டுமன்றி, என் உயிரைப் பறிக்கும் கொடிய போர்க் கருவியாகவும் மாறித் தாக்குகின்றது (அழல்போலும் மாலைக்குத் தூதாகி ஆயன் குழல்போலும் கொல்லும் படை)!" என்று கூறினாள். செண்பகவல்லி அறுத்து எடுத்த வெண் சங்கு வளையங்களை ஆற்று மணலால் தேய்த்து மெருகேற்றினார்; வழவழப்பான சங்கு வளையங்களை மரப் பெட்டியில் வரிசையாக அடுக்கினார்.

Clamping a white sea-conch in a wooden vise to saw slender bracelets with a curved crescent blade in the workshop, young craftswoman Kanimozhi froze, trembling as the distant melody of a cowherd's bamboo flute drifted on the evening air with the returning cattle. Resting her saw upon the workbench, Kanimozhi explained her visceral shudder to her elder companion, Shenbagavalli, who had wondered why sweet pastoral music brought terror: "My friend, that cowherd's flute is not merely a messenger heralding the fiery sunset of separation; it has turned into a lethal battlefield weapon that strikes directly at my chest to extinguish my breath (அழல்போலும் மாலைக்குத் தூதாகி ஆயன் குழல்போலும் கொல்லும் படை)!" Shenbagavalli polished the freshly sawed white conch bracelets smoothly with damp river sand. Arranging the lustrous bangles in neat rows inside a carved wooden trinket box, she latched the metal clasp.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

அனைவரின் அறிவும் கலங்கும்படியாக மாலைப் பொழுது எங்கும் இருளைப் பரப்பி வரும் போது, என் பிரிவுத் துயரத்தின் முடிவைக் கண்டு இந்த ஊர் மக்கள் அனைவரும் கலங்கிப் பெருந்துன்பத்தில் வாடுவார்கள்!

• மதி மருண்டு = அறிவு மயங்கும்படியாக,

• மாலை படர்தரும் போழ்து = மாலைப் பொழுது எங்கும் இருளைப் பரப்பி வரும் போது;

• பதி மருண்டு பைதல் உழக்கும் = இந்த ஊர் மக்கள் அனைவரும் என் நிலையை எண்ணி மயங்கிப் பெருந்துன்பத்தில் வாடுவார்கள்!

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

மூத்த தோழி மீனாட்சியும் இளம் சிவகாமியும்The elder companion and the town that shares the twilight grief

பட்டுப் பட்டறையில் பட்டு இழைகளை மரக் கதிரில் இணைத்து நூலாக முறுக்கிக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் சிவகாமி, அறைக்குள் இருள் பரவிய மாலை நேரத்தில் உடல் தளர்ந்து சோர்ந்து நின்றாள். நூல் சுற்றும் கதிரைப் பலகையில் நிறுத்திய சிவகாமி, தனிமையில் நீ படும் இந்தத் துயரத்தை யாரிடமும் காட்டாதே என்று கூறிய மூத்த தோழி மீனாட்சியிடம் தன் உள்ளத்து முடிவைக் கூறினாள். "தோழி, அனைவரின் அறிவும் கலங்கும்படியாக மாலைப் பொழுது எங்கும் இருளைப் பரப்பி வரும் போது, என் பிரிவுத் துயரத்தின் முடிவைக் கண்டு இந்த ஊர் மக்கள் அனைவரும் கலங்கிப் பெருந்துன்பத்தில் வாடுவார்கள் (பதிமருண்டு பைதல் உழக்கும் மதிமருண்டு மாலை படர்தரும் போழ்து)!" என்று கூறினாள். மீனாட்சி நூல் நிறைந்த மரக் கதிர்களை உருளையின் அச்சிலிருந்து கழற்றி எடுத்தார்; பளபளக்கும் பொன்னிறப் பட்டு நூற் கண்டுகளைப் பனையோலைக் கூடையில் அடுக்கி வைத்தார்.

Twisting delicate raw silk filaments upon a wooden spindle reel in the workshop, young artisan Sivakami swayed with faintness as the murky dusk gathered in the corners of the room. Halting the spindle axle, Sivakami shared her impending crisis with her elder companion, Meenakshi, who had advised her to keep her grief hidden from the prying eyes of neighbors: "My friend, when this disorienting evening hour spreads its deep shadows to cloud everyone's mind, my failing strength will no longer remain hidden; the entire town will tremble in shock and sorrow at the sight of my agonizing end (பதிமருண்டு பைதல் உழக்கும் மதிமருண்டு மாலை படர்தரும் போழ்து)!" Meenakshi detached the thread-filled wooden spindles carefully from the axle shaft. Placing the wound golden silk bobbins neatly inside a woven palm-leaf basket, she tied the cover.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

காதலை விடப் பொருளீட்டுவதையே பெரிதாகக் கொண்டு பிரிந்து சென்ற என் காதலரை நினைத்து ஏங்கி, மயக்கம் தரும் இந்த மாலைப் பொழுதில் இதுவரை பிரிவைத் தாங்கி அழியாமல் நின்ற என் உயிரும் மடிந்து போகின்றது!

• பொருள் மாலையாளரை உள்ளி = காதலை விடப் பொருளீட்டுவதையே முதன்மையாகக் கொண்டு பிரிந்து சென்ற என் காதலரை நினைத்து;

• மருள் மாலை = மயக்கம் தரும் இந்த மாலைப் பொழுதில்,

• என் மாயா உயிர் மாயும் = இதுவரை பிரிவைத் தாங்கி அழியாமல் நின்ற என் உயிரும் இப்போது அழிகின்றது!

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

மூத்த தமக்கை வடிவும் இளம் பூங்குழலியும்The elder sister and the enduring life that surrenders to dusk

நிலா முற்றத்தில் வெண்மையான பருத்தியை வில்லால் அடித்துப் பஞ்சாகப் பிரித்துக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் பூங்குழலி, மாலையின் மங்கிய இருள் சூழ்ந்ததும் கண்களில் நீர் பெருக நின்றாள். பருத்தி வில்லைச் சுவரோரம் சாய்த்த பூங்குழலி, இத்தனை காலம் உயிரைத் தாங்கி நின்ற நீ இப்போது ஏன் துவண்டு விடுகிறாய் என்று கேட்ட மூத்த தமக்கை வடிவிடம் தன் நெஞ்சத்து ஏமாற்றத்தைக் கூறினாள். "அக்கா, காதலை விடப் பொருளீட்டுவதையே பெரிதாகக் கொண்டு பிரிந்து சென்ற என் காதலரை நினைத்து ஏங்கி, மயக்கம் தரும் இந்த மாலைப் பொழுதில் இதுவரை பிரிவைத் தாங்கி அழியாமல் நின்ற என் உயிரும் மடிந்து போகின்றது (பொருள்மாலை யாளரை உள்ளி மருள்மாலை மாயும்என் மாயா உயிர்)!" என்று கூறினாள். வடிவு பிரித்து எடுத்த பஞ்சுக் குவியலின் மேல் தூய துணியைப் போர்த்தினார்; பருத்திக் கூடைகளை மாடிப் படிகளின் வழியாகக் கீழே இறக்கி வைத்தார்.

Carding mounds of fluffy raw cotton with a tensioned wooden bow on the open cottage terrace, young artisan Poonguzhali stood trembling with tears as the last twilight gleam faded into murky darkness. Resting her carding bow against the terrace parapet, Poonguzhali confessed her final exhaustion to her elder sister, Vadivu, who had asked why her enduring resolve was crumbling at last: "Sister, pining for the beloved who prioritized gathering material wealth above returning to my love, my sweet life, which had somehow clung to my body through all these bitter months, is finally perishing in this suffocating dusk (பொருள்மாலை யாளரை உள்ளி மருள்மாலை மாயும்என் மாயா உயிர்)!" Vadivu draped a clean coarse cloth smoothly over the mound of carded white cotton. Carrying the filled wicker basket carefully down the stone terrace steps, she latched the door.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.