குறள் 321Kural 321
அறங்கள் எல்லாவற்றிலும் தலையாய முதன்மையான செயல் ஓர் உயிரையும் கொல்லாமல் இருப்பதே ஆகும்; ஏனெனில் ஓர் உயிரைக் கொலை செய்யும் கொடிய பாவமானது மற்ற எல்லாத் தீவினைகளையும் பாவங்களையும் ஒருவனுக்குத் தானாகவே கொண்டுவந்து சேர்க்கும்.
• அறவினை யாது எனின் = அறங்கள் எல்லாவற்றிலும் தலையாய முதன்மை அறச்செயல் எதுவென்றால்,
• கொல்லாமை = எந்தவொரு உயிரையும் கொல்லாமல் வாழும் 'அகிம்சை' நெறியாகும்;
• கோறல் = ஓர் உயிரைக் கொலை செய்தலானது
• பிற வினை எல்லாம் தரும் = மற்ற அனைத்துக் கொடிய பாவங்களையும் தீவினைகளையும் ஒருவனுக்குத் தானே கொண்டுவந்து சேர்க்கும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முறிக்கப்பட்ட வில்லும் தலையாய கொல்லாமை அறமும்
அரசவை வேடன் முருகேசன், தன் வில்லாற்றலால் மான்களையும் மயில்களையும் கொன்று குவித்துப் பெருமை அடைந்து வந்தான்; அவன் ஒருநாள் ஆசிரமத்திற்கு வந்து ஞானாசிரியர் சிவானந்தரிடம், குருவே! சாஸ்திரங்கள் கூறும் அனைத்து நற்செயல்களிலும் தலையாய முதன்மை அறம் எது என்று கேட்டான். சிவானந்தர் மரக்கிளையில் தன் குஞ்சுகளுக்கு உணவளித்துக் கொண்டிருந்த ஒரு தாய்ப் பறவையைச் சுட்டிக்காட்டிக் கனிவோடு கூறினார்: முருகேசா! எந்தவொரு உயிரையும் கொல்லாமல் காக்கும் 'கொல்லாமை' என்னும் அகிம்சையே உலகில் உள்ள அனைத்து அறங்களிலும் முதன்மையான தலையாய செயலாகும்; ஏனெனில் ஓர் உயிரைக் கொலை செய்யும் கொடுமையானது மனிதனின் ஈரத்தை அழித்து, மற்ற அனைத்துப் பாவங்களையும் தீவினைகளையும் அவனுக்குத் தானே கொண்டுவந்து சேர்க்கும் என்றார். ஞானியின் வார்த்தைகளைக் கேட்டு உள்ளம் உருகிய முருகேசன், தன் வில்லைத் தன் முழங்காலில் வைத்து இரண்டாக உடைத்துவிட்டு, இனி எந்த உயிரையும் கொல்ல மாட்டேன் என்று கண்ணீரோடு சபதம் செய்தான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 322Kural 322
தன்னிடம் உள்ள உணவைப் பசியோடு இருப்பவர்களுக்குப் பகிர்ந்து கொடுத்துத் தானும் உண்டு, எந்த உயிருக்கும் தீங்கு நேராமல் அனைத்து உயிர்களையும் பாதுகாப்பதே அறநூல்கள் கூறும் அறங்களிலெல்லாம் தலையாய முதன்மை அறமாகும்.
• பகுத்து உண்டு = பசியோடு வரும் உயிர்களுக்கும் மனிதர்களுக்கும் உணவைப் பகிர்ந்து கொடுத்துத் தானும் உண்டு,
• பல் உயிர் ஓம்புதல் = பல வகையான உயிர்களையும் கொல்லாமல் பாதுகாத்துக் காப்பாற்றி வாழ்வது,
• நூலோர் தொகுத்தவற்றுள் எல்லாம் = அறநூல்களை இயற்றிய ஞானிகள் தொகுத்துக்கூறிய அனைத்து அறங்களிலும்
• தலை = தலையாய முதன்மை அறமாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
ஒரு பிடிக் கஞ்சியும் உயிர்களைக் காத்த பெருங்கருணையும்
கடும் பஞ்ச காலத்திலும், எளிய விவசாயி நல்லமுத்து தன்னிடம் இருந்த ஒரே ஒரு பிடி கேழ்வரகுக் கஞ்சியைத் தான் மட்டும் தனியாக உண்ணாமல், ஒரு பிடியை ஆலமரத்து எறும்புகளுக்கும் சிட்டுக்குருவிகளுக்கும் வைத்து, தன் வீட்டு வாசலில் தவித்த ஒரு அனாதைச் சிறுவனுக்கும் சரிபாதியைப் பகிர்ந்து கொடுத்துவிட்டு, எஞ்சியதை மகிழ்ச்சியோடு உண்டான்; தெரு நாய்களுக்கும் நீர் வைத்து ஆதரவளித்தான். அவ்வழியே சென்ற ஊர்ப் பிரபு, நீ பெரிய வேத நூல்களையோ சாஸ்திரங்களையோ படிக்காத பாமரன்; உனக்கு என்ன தர்மம் தெரியும் என்று எள்ளி நகையாடினார். அப்போது அவ்வழியே வந்த முதிய துறவி ஒருவர் பிரபுவைத் தடுத்துக் கூறினார்: பிரபுவே! சாஸ்திர நூல்களை எழுதிய மெய்ஞ்ஞானிகள் தொகுத்துக் கூறிய அனைத்து அறங்களிலும் தலையாய முதன்மை அறம் எதுவென்றால், கிடைத்த உணவைப் பிறருடன் பகிர்ந்து உண்டு, உலகத்துப் பல உயிர்களையும் கொல்லாமல் பாதுகாத்து வாழ்வதே ஆகும்; இந்த எளிய விவசாயி அந்தத் தலையாய அறத்தை முழுமையாகத் தன் வாழ்க்கையிலேயே வாழ்ந்து காட்டுகிறான் என்றார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 323Kural 323
தனக்கு இணையில்லாத தலையாய முதல் அறமாக விளங்குவது ஓர் உயிரையும் கொல்லாத 'கொல்லாமை' என்னும் அறமேயாகும்; அதற்கு அடுத்தபடியாக இரண்டாவதாக வைத்துப் போற்றத்தக்கது பொய் பேசாத 'வாய்மை' என்னும் அறமாகும்.
• ஒன்றாக நல்லது = தனக்கு இணையில்லாத ஒப்பற்ற தலையாய முதல் அறமாக விளங்குவது
• கொல்லாமை = எந்தவொரு உயிரையும் கொல்லாத அகிம்சை நெறியாகும்;
• மற்று = அதற்கு அடுத்தபடியாக
• அதன் பின்சார = அதன் பின்னே இணைந்து நிற்கத் தக்கதாக
• பொய்யாமை நன்று = பொய் பேசாத வாய்மை நெறி மிகச் சிறந்ததாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
இருபெரும் தூண்களும் முதன்மை அறமும்
குருகுலத்தின் இரண்டு திறமைமிக்க சீடர்களுக்கிடையே ஒரு விவாதம் எழுந்தது; ஒருவன் 'வாய்மையே உலகின் தலையாய முதல் அறம்' என்றான்; மற்றொருவனோ 'கொல்லாமையே முதல் அறம்' என்று வாதிட்டான். இருவரும் குருநாதரிடம் சென்று தீர்ப்பு கேட்டனர். அப்போது ஒரு கழுகு துரத்திய ஒரு வெள்ளைப் புறா குருவின் மடியில் வந்து தஞ்சம் புகுந்தது; குருநாதர் அந்தப் புறாவைத் தன் மேலாடையால் மூடிப் பாதுகாத்தார். குருநாதர் சீடர்களைப் பார்த்து விளக்கினார்: அன்பர்களே! உயிர் வாழ்வதே உலகில் உள்ள அனைத்து தர்மங்களுக்கும் அடிப்படை ஆதாரம்; ஒருவன் உயிரைக் காப்பாற்ற வேண்டிய இக்கட்டான சூழலில், உயிர்காக்கும் பொருட்டுப் பொய் கூட வாய்மையாகும் என்று வள்ளுவரே கூறியுள்ளார் அல்லவா? எனவே தனக்கு இணையே இல்லாத தனிப்பெரும் முதன்மை அறமாக விளங்குவது ஓர் உயிரையும் கொல்லாத 'கொல்லாமை' என்னும் பேரறமே; அதற்கு அடுத்தபடியாக இரண்டாவது இடத்தில் நின்று பொலிவது பொய் பேசாத 'வாய்மை' என்னும் அறமாகும் என்றார். சீடர்கள் தெளிவு பெற்று வணங்கினர்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 324Kural 324
நற்கதி தரும் நல்ல வழி எதுவென்றால், எந்தவொரு சிறிய உயிரையும் கொல்லாமல் எப்போதும் விழிப்புணர்வோடு பாதுகாக்கும் அகிம்சை நெறியே ஆகும்.
• நல் ஆறு எனப்படுவது = நற்கதிக்கும் மேலான வாழ்விற்கும் உரிய நல்ல நல்வழி எதுவென்று
• யாது எனின் = ஆராய்ந்து பார்த்தால்,
• யாது ஒன்றும் = எந்தவொரு சிறிய உயிரையும்
• கொல்லாமை = கொல்லாமல் காக்க வேண்டும் என்று
• சூழும் நெறி = எப்போதும் எண்ணிச் சிந்தித்து வாழும் அகிம்சை நெறியே ஆகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
காட்டுப் பாதையும் உயிர்காக்கும் நல்வழியும்
ஆன்ம அமைதியைத் தேடிப் புறப்பட்ட இளம் பயணி ஒருவன், முதிய ஞானி சோதிநாதரிடம் வந்து, ஐயா! முக்தி பெறுவதற்கும் நற்கதி அடைவதற்கும் நான் எந்தக் கடுமையான சடங்குகளைச் செய்ய வேண்டும், எந்த நல்ல வழியைப் பின்பற்ற வேண்டும் என்று கேட்டான். சோதிநாதர் காட்டுப் பாதையில் நடக்கும் போது, காலடியில் ஊர்ந்து சென்ற சிறு எறும்புகளும் வண்டுகளும் மிதிபட்டு விடக்கூடாது என்பதற்காக, மயில் தோகையால் பாதையை மென்மையாக விலக்கிப் பார்த்துப் பார்த்து விழிப்புணர்வோடு காலடிகளை எடுத்து வைத்தார். பின்னர் இளைஞனைப் பார்த்துப் புன்னகையோடு கூறினார்: அன்பனே! நீ இமயமலைக்கோ கடல்களுக்கோ சென்று தேட வேண்டியதில்லை; நல்ல வழி என்று சான்றோர்களால் சொல்லப்படுவது எதுவென்றால், எந்தவொரு சிறிய உயிரையும் தன் செயலால் கொல்லாமல் காக்க வேண்டும் என்று எப்போதும் சிந்தித்துப் போற்றி வாழும் அகிம்சை நெறியே ஆகும் என்றார். இளைஞன் பாதையின் புனிதத்தைப் புரிந்து கொண்டான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 325Kural 325
பிறவித் துன்பத்திற்கு அஞ்சி உலகப் பற்றுகளைத் துறந்து துறவியானவர்கள் எல்லாரிலும், கொலைப் பாவத்திற்கு அஞ்சி எந்தவொரு உயிரையும் கொல்லாமல் காக்கும் அகிம்சையைப் போற்றுபவனே தலையாய ஞானி ஆவான்.
• நிலை அஞ்சி = பிறவித் துன்பங்களின் நிலையற்ற தன்மையைக் கண்டு அஞ்சி
• நீத்தாருள் எல்லாம் = உலகப் பற்றுகளைத் துறந்து துறவு பூண்டவர்கள் அனைவரிலும்,
• கொலை அஞ்சி = கொலை செய்யும் கொடிய பாவத்திற்கு நெஞ்சார அஞ்சி,
• கொல்லாமை சூழ்வான் = எந்த உயிருக்கும் தீங்கு செய்யாத அகிம்சை அறத்தைப் போற்றி வாழ்பவனே
• தலை = எல்லாரிலும் மேலான தலைசிறந்த ஞானி ஆவான்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
குகைத் தவமும் எறும்பைக் காத்த பேரருளும்
துறவி பிரபாகரன், மறுபிறவியின் துன்பங்களுக்கு அஞ்சித் தன் குடும்பத்தையும் உலக ஆசைகளையும் துறந்து மலைக் குகையில் பல ஆண்டுகள் கடுமையான உண்ணாவிரதங்களை மேற்கொண்டார்; ஆனால் அவரது நடைமுறையில் கனிவும் உயிரிரக்கமும் இல்லை; கையில் பிடித்த கனத்த தடியால் வழியில் உள்ள பூச்சிகளையும் ஊர்வனவற்றையும் பொருட்படுத்தாமல் நடந்து சென்றார். ஆனால் அதே மலையடிவாரத்தில் வாழ்ந்த முதிய துறவி கருணாகரரோ, காட்டு நீரோடையில் மூழ்கித் தத்தளித்த தேனீக்களை இலையால் மென்மையாகத் தூக்கி உலர்த்தி, எறும்புப் புற்றுக்கு இடைஞ்சலின்றி நடந்து, ஓர் உயிரும் தன் செயலால் அழியக்கூடாது என்று உள்ளூரக் கொலைப் பாவத்திற்கு அஞ்சி வாழ்ந்தார். பிரபாகரன் ஆசிரமத்திற்கு வந்து, உலகைத் துறந்த என்னை விட உயர்ந்த துறவி எவரேனும் உண்டோ என்று கேட்டார். குருதேவர் அமைதியாகப் பதிலளித்தார்: பிரபாகரா! பிறவிக்கு அஞ்சி உலகப் பற்றுகளைத் துறந்த துறவியர் பலருள்ளும், கொலைப் பாவத்திற்கு அஞ்சி எந்தவொரு சிறிய உயிருக்கும் தீங்கு செய்யாத அகிம்சை நெறியைக் காப்பவனே அனைவரிலும் தலையாய முதன்மை ஞானி ஆவான் என்றார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 326Kural 326
ஓர் உயிரையும் கொல்லாத அகிம்சையைத் தன் தலையாய விரதமாகக் கொண்டு வாழ்பவனின் ஆயுளின் மீது, உயிரைப் பறிக்கும் எமதர்மன் கூடக் குறுக்கிட்டு அகால மரணத்தை உண்டாக்க மாட்டான்.
• கொல்லாமை = எந்தவொரு உயிரையும் கொல்லாத அகிம்சை நெறியை
• மேற்கொண்டு ஒழுகுவான் = தன் வாழ்நாளின் முக்கிய விரதமாக ஏற்று வாழ்கின்றவனின்
• வாழ்நாள் மேல் = ஆயுட்காலத்தின் மீது
• உயிர் உண்ணும் கூற்று = உயிர்களைப் பறித்து உண்ணும் எமதர்மன் (மரண பயம்)
• செல்லாது = அகால மரணத்தைக் கொண்டுவந்து அண்டமாட்டான்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
சோலைக் காப்பாளரும் எமபயமற்ற நீண்ட ஆயுளும்
முதியவர் சிவநேசர், தன் இளமை முதலே எந்தவொரு உயிரையும் கொல்லக் கூடாது என்ற அகிம்சை விரதத்தை உயிரெனப் போற்றி வந்தார்; பறவைகளுக்கும் மான்களுக்கும் வேடர்களால் ஆபத்து வராமல் காத்து, காயமடைந்த விலங்குகளுக்கு மருந்திட்டு ஒரு சோலையைப் பராமரித்து வந்தார். அந்தக் காலகட்டத்தில் கொடிய கொள்ளை நோய்களும், திடீர் அகால மரணங்களும் நாடெங்கும் பல்லாயிரக்கணக்கானோரின் உயிரைப் பறித்தபோதும், சிவநேசரோ தொண்ணூற்றைந்து வயது வரை எந்தவித கொடிய நோயுமின்றிப் பேரமைதியோடும் தேக ஆரோக்கியத்தோடும் வாழ்ந்தார். ஊருக்கு வந்த இளம் மருத்துவர் ஒருவர், இவ்வளவு தொற்றுநோய் பரவிய சூழலிலும் இவர் எப்படி நீண்ட ஆயுளோடு அகால மரணமின்றித் திகழ்கிறார் என்று வியந்து கேட்டார். ஊர்ப் பெரியவர் பதிலளித்தார்: எந்த உயிரையும் கொல்லாமல் வாழும் அகிம்சை விரதத்தை மேற்கொண்டவனின் வாழ்நாளின் மீது, உயிரைப் பறிக்கும் எமதர்மன் கூடக் குறுக்கிட்டு அகால மரணத்தை உண்டாக்க மாட்டான்; அவனது ஆயுள் அறத்தால் பாதுகாக்கப்பட்டு நீடிக்கும் என்றார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 327Kural 327
தன் சொந்த உயிரே போகக்கூடிய நெருக்கடியான நிலை வந்தாலும் கூட, தன் உயிரைக் காத்துக் கொள்வதற்காக மற்றொரு இனிய உயிரைக் கொல்லும் பாவச் செயலை ஒருவன் ஒருபோதும் செய்யக் கூடாது.
• தன் உயிர் நீப்பினும் = ஓர் உயிரைக் காப்பாற்றுவதால் தன் சொந்த உடம்பின் உயிரே போகக்கூடிய நிலை வந்தாலும்,
• தான் = ஒருவன் தன் கையால்
• பிறிது இன் உயிர் = மற்றொரு இனிய அப்பாவி உயிரின் வாழ்நாளை
• நீக்கும் வினை = உடலிலிருந்து பறித்துக் கொல்லும் பாவச் செயலை
• செய்யற்க = எக்காலத்தும் செய்யக் கூடாது.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
வாள்முனையும் மான்கன்றைக் காத்த தியாகமும்
ஆன்ம சாதகர் அமலன், காட்டில் தியானம் செய்து கொண்டிருந்தபோது, வேடர்களால் துரத்தப்பட்ட ஒரு சிறு மான்கன்று அவரது காலடியில் வந்து பயத்தால் நடுங்கி அடைக்கலம் புகுந்தது. இரத்த வெறியோடு வாளை உருவிக்கொண்டு ஓடிவந்த கொடூரப் படைத்தலைவன், அந்த மான்கன்றை உடனே வெட்டிக் கொல்ல வேண்டும்; இல்லாவிட்டால் என் வாளால் உன் தலையைத் துண்டித்து விடுவேன் என்று அமலனின் கழுத்தில் கூரிய வாள்முனையை வைத்தான். அமலன் சிறிதும் அஞ்சாமல், மான்கன்றைத் தன் மார்போடு இறுக அணைத்துக் கொண்டு அமைதியாகக் கூறினார்: வீரனே! என் சொந்த உடலின் உயிரே இப்போது பறிபோவதாக இருந்தாலும், என் உயிரைக் காப்பதற்காக இந்த அப்பாவியான இனிய மான்கன்றின் உயிரைப் பறிக்கும் கொலைப் பாவத்தை என் கையால் ஒருபோதும் செய்ய மாட்டேன்; என் உயிரை வேண்டுமானாலும் எடுத்துக்கொள் என்றார். அமலனின் மரணத்தை வென்ற அந்த எல்லையற்ற உயிரிரக்கத்தைக் கண்ட படைத்தலைவன், உள்ளம் நடுங்கித் தன் வாளைக் கீழே போட்டுவிட்டுத் தலைகுனிந்து சென்றான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 328Kural 328
எவ்வளவு பெரிய நன்மையும் செல்வமும் கிடைப்பதாக இருந்தாலும் சரி, ஓர் அப்பாவி உயிரைக் கொலை செய்வதன் மூலமாகக் கிடைக்கக்கூடிய எந்தவொரு பயனையுமே சான்றோர்கள் மிகவும் இழிவான ஒன்றாகக் கருதி ஒதுக்குவார்கள்.
• நன்று ஆகும் ஆக்கம் = நன்மையை விளைவிக்கக்கூடிய செல்வம் அல்லது பலன்
• பெரிது எனினும் = எவ்வளவு பெரியதாக இருந்தாலும் கூட,
• சான்றோர்க்கு = ஒழுக்கமும் ஞானமும் கொண்ட சான்றோர்களுக்கு,
• கொன்று ஆகும் ஆக்கம் = ஓர் உயிரைக் கொலை செய்வதன் மூலம் அடையக்கூடிய அந்தப் பயன் அல்லது செல்வம்
• கடை = மிக மிக இழிவான கீழான ஒன்றாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
யாக பலியிடலும் சான்றோரின் இழிவெனும் கண்டனமும்
பேரரசர் ராஜவர்மன், அண்டை நாட்டுப் போர்களில் தொடர் வெற்றி பெற வேண்டும் என்பதற்காக, ஆயிரம் வெள்ளாட்டுக் குட்டிகளையும் நூறு குதிரைகளையும் தீக்குண்டத்தில் பலியிட்டு ஒரு மாபெரும் வேள்வியை நடத்தத் திட்டமிட்டார்; இதனால் பேரரசின் செல்வாக்கும் புதையல் வளமும் பன்மடங்கு பெருகும் என்று போலிச் சடங்குவாதிகள் அரசரைத் தூண்டினர். ஆனால் அரசவையின் மூத்த தலைமைச் சான்றோர் தர்மசீலர், தன் உயிரைப் பணயம் வைத்து எழுந்து நின்று அரசரைத் தடுத்தார்: மன்னா! இந்தப் பலியினால் ஒருவேளை நீங்கள் நினைப்பது போல மிகப்பெரிய நன்மையும் விண்ணுலகப் போகங்களும், பேரரசு வெற்றியும் கிடைப்பதாகவே இருந்தாலும், அப்பாவி வாயில்லா ஜீவன்களைக் கொன்று குவித்து அதனால் வரக்கூடிய எந்தவொரு செல்வத்தையும் மேலான சான்றோர்கள் மிக மிக இழிவான கீழான ஒன்றாகவே கருதித் தூக்கி எறிவார்கள்; உயிர்களைக் கொன்று பெறும் லாபம் அருவருக்கத்தக்கது என்றார். தர்மசீலரின் உரத்த குரலைக் கேட்ட அரசர் ராஜவர்மன், பலி வேள்வியை உடனடியாக ரத்து செய்துவிட்டு அறவழியில் நின்றார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 329Kural 329
உயிர்களைக் கொல்வதையே தொழிலாகவும் பழக்கமாகவும் கொண்டு வாழ்பவர்கள், கொலையின் இழிவை உணர்ந்த சான்றோர்களின் பார்வையில் மிக மிகக் கீழான இழிசெயல் புரிபவர்களாகவே மதிக்கப்படுவார்கள்.
• கொலை வினையர் ஆகிய மாக்கள் = உயிர்களைக் கொன்று அழிக்கும் தொழிலை அல்லது வழக்கத்தைக் கொண்டுள்ள மனிதர்கள்,
• புன்மை தெரிவார் அகத்து = கொலைத்தொழிலின் இழிவையும் கீழான தன்மையையும் உணர்ந்த சான்றோர்களின் உள்ளத்தில்
• புலை வினையர் = மிக மிகக் கீழான இழிசெயல் செய்பவர்களாகவே மதிக்கப்படுவார்கள்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
பட்டாடையும் இரத்தக் கறையின் இழிவும்
செல்வச் செழிப்புமிக்க பிரபு மார்த்தாண்டன், விலையுயர்ந்த பட்டு ஆடைகளை உடுத்தி, நவரத்தின மாலைகளை அணிந்து, தன்னை உயர்குடிப் பிரபு என்று கர்வம் கொண்டிருந்தான்; ஆனால் பொழுதுபோக்கிற்காகக் காடுகளுக்குச் சென்று மான்களையும் பறவைகளையும் சுட்டு வீழ்த்தி இரத்த வெள்ளத்தில் அவற்றைக் கொன்று குவிப்பதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தான். நகரின் ஞானாசிரியர்கள் தன் மாளிகை விருந்துகளுக்கு ஒருபோதும் வராமல் புறக்கணிப்பதைக் கண்டு வருந்திய மார்த்தாண்டன், ஆசிரமத்திற்குச் சென்று குருநாதரிடம், இவ்வளவு பெரும் செல்வந்தனான என்னை ஏன் சான்றோர்கள் ஒதுக்குகிறார்கள் என்று கேட்டான். குருநாதர் அமைதியாகக் கூறினார்: மார்த்தாண்டா! நீ உடலால் பட்டு உடுத்தியிருக்கலாம்; ஆனால் வாயில்லா அப்பாவி உயிர்களைக் கொன்று குவிக்கும் இரத்தக்கறை படிந்த உன் செயலால் நீ இழிந்துவிட்டாய். ஒழுக்கத்தின் மேன்மையையும் தீமையின் கீழ்மையையும் உணர்ந்த சான்றோர்களின் பார்வையில், உயிர்களைக் கொல்லும் தொழிலைச் செய்பவர்கள் எக்குலத்தில் பிறந்தாலும் மிக மிகக் கீழான இழிபிறவிகளாகவே கருதப்படுவார்கள் என்றார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 330Kural 330
தாங்க முடியாத கொடிய நோய்களாலும் ஊனங்களாலும் பீடிக்கப்பட்டு, வறுமையும் இழிவும் நிறைந்த நரக வாழ்க்கையை வாழ்பவர்கள், முற்பிறவிகளில் பல உயிர்களை அவற்றின் உடலிலிருந்து அறுத்துக் கொலை செய்தவர்களே என்று வினைப்பயனை உணர்ந்த சான்றோர்கள் கூறுவார்கள்.
• செயிர் உடம்பின் = தாங்க முடியாத கொடிய நோய்கள் மற்றும் ஊனங்கள் நிறைந்த உடலோடு,
• செல்லாத் தீ வாழ்க்கையவர் = வறுமையும் இழிவும் கொண்டு தீராத நரக வேதனை வாழ்க்கை வாழ்பவர்கள்,
• உயிர் உடம்பின் நீக்கியார் என்ப = முற்பிறவிகளில் உயிர்களை அவற்றின் உடலிலிருந்து அறுத்துக் கொலை செய்த பாவிகளே என்று அறநூல் ஞானிகள் கூறுவர்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
தீராத கொடும் பிணியும் முற்பிறவிக் கொலைப் பாவமும்
கங்கன் என்பவன், கடுமையான குஷ்ட நோயினாலும் ஊனங்களினாலும் அவதிப்பட்டு, விரல்கள் அழுகி, நாதியற்ற வறுமையில் ஊரின் புறம்போக்குத் திண்ணையில் படுத்துக்கொண்டு, ஐயோ! நான் இந்த உடலால் வாழும் நரக வேதனைக்குக் காரணம் என்ன என்று கதறி அழுதான். அவ்வழியே சென்ற மருத்துவ ஞானி அருணாசலத்திடம் தன் வேதனையைச் சொல்லி அழுது ஆறுதல் வேண்டினான். அருணாசலம் அவனுக்கு உணவு வழங்கிவிட்டு, சீடர்களுக்கு கர்ம வினையின் நீதியை விளக்கிக் கூறினார்: அன்பர்களே! பிறவித் தத்துவத்தை உணர்ந்த ஞானிகள் கூறுவார்கள்; எவன் ஒருவன் முற்பிறவிகளில் அப்பாவி உயிர்களை அவற்றின் உடம்பிலிருந்து அறுத்துக் கொன்று குவித்து இரத்த வெறியாட்டம் ஆடினானோ, அந்தப் பாவத்தின் கர்ம விளைவாகவே இன்றைக்கு அவன் அழுகும் நோயுற்ற உடலிலும், வறுமை நிறைந்த இழிவான வாழ்க்கையிலும் உழன்று தவிக்கிறான். கொலைப் பாவம் செய்பவர்கள் அடையும் கொடிய கதி இதுவே; எனவே எந்தவொரு உயிரையும் ஒருபோதும் கொல்லலாகாது என்றார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.