குறள் 21Kural 21
ஒழுக்கத்தில் தவறாமல் நின்றவர்கள்!
முழுதாக ஆசைகளை விட்டவர்கள்!
அவர்கள் பெருமையே எதையும் வெல்லும்!
அனைத்து நூல்களுமே அதையே சொல்லும்!
• ஒழுக்கத்து = தமக்குரிய நல் ஒழுக்க நெறியில் வழுவாது நின்று
• நீத்தார் பெருமை = உலகப் பற்றுக்களையும் ஆசைகளையும் துறந்த மேன்மக்களின் பெருமையை,
• விழுப்பத்து வேண்டும் = சிறந்த பொருள்களில் எல்லாம் மிகச் சிறந்ததாக விரும்பிப் போற்றுவதே
• பனுவல் துணிவு = மெய்ஞ்ஞான நூல்கள் அனைத்தின் ஒருமித்த அறுதியான முடிவாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
அரச நூலகத்தின் ஏட்டுச் சுவடிகளும் மகுடங்களைத் தாண்டிய துறவியின் பெருமையும்
மன்னன் மகாதேவன் தன் அரசவையில் பல சமயங்களையும் தத்துவங்களையும் சார்ந்த ஐம்பது பெரும் பண்டிதர்களைக் கூட்டி, 'உலகில் உள்ள அனைத்து ஞான நூல்களிலும், மிக உயர்ந்த விழுமியப் பெருமையாக எதை ஒருமனதாகச் சொல்கிறீர்கள்?' என்று வினவினான். ஒரு பண்டிதர் அரச பரம்பரையின் வீரத்தைப் போற்றினார்; மற்றொருவர் பெருஞ்செல்வத்தின் தானத்தைப் புகழ்ந்தார்; வேறொருவர் சாஸ்திர விவாதங்களின் திறமையைப் பேசினார். அப்போது அரசவைக் தலைமை நூலகர் முதிய விவேகானந்தர், முன்னூறு ஆண்டுகள் பழமையான ஞான ஏட்டுச் சுவடிகளைத் திறந்து காட்டினார்: 'மன்னா! வெவ்வேறு சமய நூல்களுக்குள் பல கருத்து வேறுபாடுகள் இருக்கலாம்; ஆனால் அனைத்துத் தத்துவ ஞான நூல்களும் (பனுவல்) ஒன்றிணைந்து ஒருமுகமாக அறுதியிட்டுச் சொல்லும் ஒரே உண்மை ஒன்றுண்டு! அது, தம் நல் ஒழுக்க நெறியில் சற்றும் வழுவாது நின்று (ஒழுக்கத்து), உலகப் பற்றுக்களையும் ஆசைகளையும் முற்றிலுமாக அறுத்த மேன்மக்களின் பெருமையே (நீத்தார் பெருமை) உலகில் உள்ள அனைத்து விழுமியங்களிலும் தலையாயது (விழுப்பத்து வேண்டும்)' என்றார்! அரசன் தன் மணிமகுடத்தை விடத் துறவின் ஒழுக்கமே உலகத்தில் மிக உயர்ந்தது என்பதை உணர்ந்து தலைவணங்கினான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 22Kural 22
துறவோர்தம் பெருமையை அளவிட்டால்!
உலகில் பிறந்திறந் தோரை எண்ணிட்டால்!
அது முடியாத ஒரு செயலாகும்!
அளவிட முடியாப் பெருமை ஆகும்!
• துறந்தார் பெருமை = உலகப் பற்றுக்களைத் துறந்த மேன்மக்களின் பெருமையை
• துணைக் கூறின் = 'இவ்வளவுதான்' என்று அளவிட்டுச் சொல்ல நினைத்தால்,
• வையத்து = இவ்வுலகில் தோன்றிய காலம் முதல்
• இறந்தாரை = பிறந்து இறந்துபோன மக்களின் எண்ணிக்கையை
• எண்ணிக்கொண்டு அற்று = ஒருவர் விரல் விட்டு எண்ணி முடிப்பது போன்ற இயலாத செயலாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
பேரரசின் கணக்காயரும் எல்லைகளற்ற துறவியின் அளவிட முடியாத மகிமையும்
பேரரசனின் தலைமை அரசவைக் கணக்காயர் கணேசன், தன் வாழ்நாளில் அரசின் கோடிக்கணக்கான பொற்காசுகளையும், நிலப்பரப்புகளையும், போர்ப்படைகளையும் துல்லியமாகக் கணக்கிட்டுப் புகழ் பெற்றவர்; 'இந்த உலகத்தில் என்னால் கணக்கிட முடியாத பொருள் எதுவுமே இல்லை' என்று தற்பெருமை பேசினார். அப்போது மன்னன் அவரிடம், 'கணக்காயரே! காட்டில் வாழும் முதிய தவமுனிவர் ஞானப்பிரகாசரின் தவப் பெருமையையும் மகிமையையும் துல்லியமாக அளவிட்டு ஓர் ஏட்டில் எழுதிக்கொண்டு வாருங்கள்' என்று ஆணையிட்டான். கணக்காயர் பல நாட்கள் முனிவரின் ஆசிரமத்தில் தங்கி, அவரது தவ ஆற்றலையும், கருணையையும், ஆசையற்ற மனத்தையும் கணக்கிட முயன்றார்; ஆனால் கடலின் ஆழத்தைக் கையால் அளக்க முடியாதது போல, முனிவரின் எல்லையற்ற ஆன்மப் பெருமையை எண்களால் அளவிட முடியாமல் கைகள் நடுங்கித் தோற்றார். மன்னனிடம் திரும்பிய கணக்காயர் தன் தோல்வியை ஒப்புக்கொண்டு கூறினார்: 'மன்னா! அகப்பற்று, புறப்பற்று இரண்டையும் அறுத்த உத்தமர்களின் பெருமையை அளவிட்டுச் சொல்ல முயல்வது (துறந்தார் பெருமை துணைக் கூறின்), இந்த உலகத்தில் மனித குலம் தோன்றியது முதல் இன்று வரை பிறந்து மறைந்த கோடானுகோடி மக்களின் எண்ணிக்கையை விரல்விட்டு எண்ணி முடிக்க நினைப்பது போல முடியாத காரியமாகும்' (வையத்து இறந்தாரை எண்ணிக்கொண்டற்று) என்று மெய்சிலிர்த்தார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 23Kural 23
இருவகைத் தன்மை தெளிவாய்த் தெரிந்தோர்!
இப்பிறவியிலேயே அறமும் பூண்டோர்!
அவர் பெருமை உலகில் திகழுமே!
யாவற்றையும் தாண்டி உயர்ந்து நிற்குமே!
• இருமை வகை தெரிந்து = பிறவித் துன்பம், முக்தி இன்பம் ஆகிய இரண்டின் தன்மைகளையும் தெளிவாக ஆராய்ந்து அறிந்து,
• ஈண்டு = இப்பிறவியிலேயே
• அறம் பூண்டார் = உலகப் பற்றுக்களை அறுத்துத் துறவறத்தை மேற்கொண்ட மேன்மக்களின்
• பெருமை = மாபெரும் பெருமையே,
• உலகு பிறங்கிற்று = இவ்வுலகில் உள்ள எல்லாவற்றையும் விட மிக உயர்ந்து விளங்குவதாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
பொன் மாளிகையைத் துறந்த இளவரசனும் உலகை வென்ற மெய்ஞ்ஞானப் பெருமையும்
இளவரசன் விக்கிரமன், தன் தந்தையின் பரந்த சாம்ராஜ்யம், நவரத்தினச் சிம்மாசனம், அரண்மனை அந்தப்புர போகங்கள் அனைத்தையும் அனுபவித்து வந்தான்; ஆனால் அவன் தன் கூரிய அறிவால், இம்மை உலகச் சிற்றின்பங்கள் அனைத்தும் நீர்மேல் குமிழியைப் போல நொடியில் அழியக்கூடியவை என்பதையும், முக்தி என்னும் மறுமையின் ஆன்மப் பேரின்பமே நிலையானது என்பதையும் தெளிவாக ஆராய்ந்து உணர்ந்தான் (இருமை வகை தெரிந்து). மகுடம் சூட்டிக்கொள்ளும் நன்னாளில், தன் தங்க மணிமகுடத்தையும் பட்டு உடைகளையும் கழற்றி எறிந்துவிட்டு, ஒரு மரவுரியை உடுத்தி, மக்கள் தொண்டிலும் மெய்ஞ்ஞான தவத்திலும் தன்னை முழுமையாக ஈடுபடுத்திக் கொண்டான் (ஈண்டு அறம்பூண்டார்). நாற்பது ஆண்டுகள் கழித்து, அவன் மரத்தடியில் அமர்ந்திருந்தபோது, மூவுலகையும் ஆண்ட பெரும் சக்கரவர்த்திகள் கூடத் தங்கள் மகுடங்களை அவன் திருவடிகளில் வைத்து வணங்கிப் பணிந்தனர். உலக மக்கள் போற்றினர்: 'மண்ணுலக போகங்களின் நிலையாமையையும், விண்ணுலக முக்தியின் நிலையான உண்மையையும் உணர்ந்து, இப்பூமியிலேயே அறநெறியைப் பூண்டு வாழும் துறவியின் பெருமையே இந்த அகிலத்தில் எல்லாவற்றையும் விட மிக உயர்ந்து பிரகாசிக்கிறது' (பெருமை பிறங்கிற்று உலகு) என்று மெய்சிலிர்த்தனர்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 24Kural 24
உறுதியெனும் கூரிய அங்குசத்தான்!
ஐம்புலனாம் யானையை அடக்கிக் காப்பான்!
மேலான வீட்டுலகில் அவன் முளைக்கும்!
ஒப்பற்ற நல்விதையாய் அங்கு விளங்கும்!
• உரன் என்னும் தோட்டியான் = மன உறுதி மற்றும் மெய்யறிவு என்னும் கூரிய அங்குசத்தைக் கொண்டு,
• ஓர் ஐந்தும் காப்பான் = மதம் பிடித்த யானை போன்ற ஐம்பொறிகளையும் தவறான வழியில் செல்லாமல் அடக்கிக் காப்பவன்,
• வரன் என்னும் வைப்பிற்கு = எல்லாவற்றிலும் மேலான மோட்ச உலகம் என்னும் நிலத்திற்கு
• ஓர் வித்து = முளைத்து விளங்கும் ஒப்பற்ற நல்விதையாவான்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மதம் பிடித்த ஐந்து யானைகளும் மன உறுதி என்னும் அங்குசத்தால் வென்ற ஞானியும்
ராஜ தர்பாரில், மதம் பிடித்து சங்கிலிகளை உடைத்துக்கொண்டு நகருக்குள் புகுந்த பட்டத்து யானையை அடக்க முடியாமல் நூற்றுக்கணக்கான பாகன்கள் அலறியடித்து ஓடினர்; மக்கள் கடைகளை மூடிவிட்டுப் பயந்து நடுங்கினர். அப்போது வந்த முதன்மைப் பாகன் வீரபத்திரன், சற்றும் அஞ்சாமல் தன் கையில் இருந்த கூரிய இரும்புக் கொழு அங்குசத்தை ஓங்கி, அந்தப் பிரம்மாண்ட யானையின் மத்தகத்தில் அழுத்தி, ஒற்றை நொடியில் அதை மண்டியிட வைத்து அடக்கிக் காட்டினான்! இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த ஞானி சற்குணானந்தர் தன் சீடர்களுக்கு விளக்கினார்: 'சீடர்களே! மனிதனின் கண், காது, மூக்கு, நாக்கு, உடல் என்னும் ஐம்பொறிகளும் இந்த மதம் பிடித்த யானையைப் போன்றவை; சிற்றின்பங்களை நோக்கி அவை கட்டுக்கடங்காமல் ஓடும்போது மனிதனை நரகத்தில் தள்ளிவிடும்! ஆனால் எவன் ஒருவன் தன் கூரிய மெய்யறிவு மற்றும் மன உறுதி என்னும் அங்குசத்தைக் கொண்டு (உரனென்னும் தோட்டியான்), இந்த ஐந்து இந்திரிய யானைகளையும் அடக்கிக் காக்கிறானோ (ஓரைந்தும் காப்பான்), அவன் இவ்வுலகப் பிறவிகளில் மீண்டும் பிறக்காமல், எல்லாவற்றிலும் மேலான முக்தி உலகம் என்னும் நன்னிலத்தில் முளைக்கும் ஒப்பற்ற தெய்வீக விதையாவான்' (வரனென்னும் வைப்பிற்கோர் வித்து) என்று உபதேசித்தார்! சீடர்கள் புலனடக்கத்தின் மகிமையை உணர்ந்து தவத்தில் ஆழ்ந்தனர்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 25Kural 25
ஐம்புலன் ஆசை முற்றிலும் ஞானி வென்றான்!
இந்திரனும் புலனிலே தவறினான்!
ஞானியவன் ஆற்றல் எல்லையற் றதுவே!
இந்திரன் நிலையே தகும் சான்றதுவே!
• ஐந்து அவித்தான் ஆற்றல் = மெய், வாய், கண், மூக்கு, செவி என்னும் ஐம்புலன்களின் ஆசைகளையும் அடக்கி வென்ற ஞானியின் பேராற்றலுக்கு,
• அகல் விசும்புளார் கோமான் = அகன்ற வானுலகத்தில் வாழும் தேவர்களின் தலைவனாகிய
• இந்திரனே = இந்திரனே
• சாலும் கரி = போதுமான சான்றாக (சாட்சியாக) விளங்குகிறான்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
அசுவமேத யாகத்தின் செருக்கும் ஐம்புலன்களை வென்ற முனிவரின் பெருமையும்
தேவலோகத்தின் அதிபதியான இந்திரன், தான் நூறு வேள்விகளைச் செய்து மூவுலகையும் ஆளும் சிம்மாசனத்தைப் பெற்றுவிட்ட கர்வத்தில், 'என்னை விட வலிமையானவர் இந்த அகிலத்தில் எவரும் இல்லை' என்று மார்தட்டினான்; ஆனால் அவனோ தன் கண், காது, மூக்கு, நாக்கு, மெய் என்னும் ஐம்புலன்களின் சிற்றின்ப ஆசைகளை அடக்க முடியாமல், பேராசையாலும் காமத்தாலும் வழிதவறிப் பெரும் சாபத்திற்கும் அவமானத்திற்கும் ஆளானான். அதே நேரத்தில், அடர்ந்த காட்டில் ஒரு மரத்தடியில் எந்தவித ஆடம்பரமும் இன்றி, தன் ஐம்புலன்களின் ஆசைகளையும் முற்றிலுமாக அவித்து ஆன்ம தவத்தில் திளைத்த கௌதம முனிவரின் ஆசிரமத்தைக் கண்டான். முனிவரின் ஒற்றைப் பார்வைக்கு முன்னால் இந்திரனின் வஜ்ராயுதமும், தேவலோக சேனைகளும் நடுங்கிப் பணிந்தன. தேவலோகத்தின் அரசனே ஆனாலும் புலன்களை வெல்லாதவன் அற்பமானவனே; ஆனால் ஐம்புலன்களையும் முற்றிலுமாக அடக்கி வென்ற துறவியின் எல்லையற்ற பேராற்றலுக்கு (ஐந்தவித்தான் ஆற்றல்), வானுலகின் கோமானாகிய இந்திரனின் வீழ்ச்சியே உலகிற்குப் போதுமான சான்றாகும் (அகல்விசும்புளார்கோமான் இந்திரனே சாலுங்கரி) என்று முனிவர்கள் போற்றினர்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 26Kural 26
செய்யவும் முடியா தவற்றைச் செய்வோர்!
மேன்மக்கள் ஆவர் அவரே பெரியோர்!
அத்தகு செயல் செய்ய இயலாதோர்!
எளியோர் ஆவர் அவரே சிறியோர்!
• செயற்கு அரிய செய்வார் = மற்ற மனிதர்களால் செய்வதற்கு முடியாத மிகக் கடினமான தியாகங்களையும் அறச் செயல்களையும் செய்து முடிப்பவரே
• பெரியர் = உயர்ந்த சான்றோர் (பெரியோர்) ஆவர்;
• செயற்கு அரிய செய்கலாதார் = அத்தகைய அரிய செயல்களைச் செய்ய முடியாமல் எளிய ஆசைகளில் வீழ்பவரே
• சிறியர் = அற்பமான சிறியோர் ஆவர்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
காட்டுத் தீயில் நின்ற தாய்ப் பறவையும் தன்னுயிரைத் தியாகம் செய்யத் துணிந்த சான்றோரும்
காய்ந்த மூங்கில் காட்டில் திடீரென மூண்ட காட்டுத்தீ நாலாபுறமும் சுழன்றடித்துப் பரவியது; கிராமத்து மக்கள் அனைவரும் தங்கள் மூட்டை முடிச்சுகளைத் தூக்கிக்கொண்டு அலறியடித்து ஓடினர். அப்போது, எரியும் மரத்தின் உச்சாணிக் கிளையில் இருந்த கூட்டில், இன்னும் சிறகு முளைக்காத குருவிக் குஞ்சுகள் கத்திக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டனர். கரையில் நின்றிருந்த பல செல்வந்தர்களும், உடல் பலம் கொண்ட வீரர்களும், 'நெருப்பு கொழுந்துவிட்டு எரிகிறது, மரத்தில் ஏறுவது பைத்தியக்காரத்தனம்' என்று சுயநலத்தோடு தப்பியோட முயன்றனர். ஆனால், அதே ஊரைச் சேர்ந்த எளிய துறவியான சுந்தரனார், தன் உயிரையும் பொருட்படுத்தாமல், கொழுந்துவிட்டு எரிந்த மரத்தின் மீது துணிச்சலோடு ஏறி, தன் தோள் துண்டால் நெருப்பை அணைத்துக் கூட்டைப் பத்திரமாக எடுத்து மடியில் தாங்கிக் கீழே குதித்தார்! அவரது ஆடைகள் தீப்பற்றி எரிந்த போதும், அந்தக் குருவிக் குஞ்சுகளுக்கு ஒரு சிறு தீக்காயமும் படாமல் காப்பாற்றினார். தப்பியோடிய மக்கள் வெட்கித் தலைகுனிந்து நின்றனர். ஊர்ப் பெரியவர் கூறினார்: 'சுயநலத்தை மறந்து, மற்றவர்களால் செய்ய முடியாத மிகக் கடினமான கருணைச் செயல்களையும் தியாகங்களையும் செய்பவர்களே பெரியவர்கள் (செயற்கரிய செய்வார் பெரியர்); எளிதான சுயநலப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்துப் பின்வாங்குபவர்கள் எத்தனை செல்வம் இருந்தாலும் சிறியவர்களே ஆவர் (செயற்கரிய செய்கலாதார் சிறியர்)' என்று மெய்சிலிர்த்தனர்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 27Kural 27
சுவையொளி ஊறோசை நாற்றமும் ஆகும்!
ஐம்புலன் தன்மையை ஆராய்பவர் தாமும்!
அவர்வசமே இவ்வுலகம் அடங்கும்!
அவர் ஆளுகையில் உலகம் திகழும்!
• சுவை ஒளி ஊறு ஓசை நாற்றம் என = சுவை, பார்வை, தொடுவுணர்வு, கேட்கும் ஓசை, நுகரும் மணம் ஆகிய
• ஐந்தின் வகை தெரிவான் கட்டே = ஐந்து புலன்களின் கூறுகளையும் இயல்புகளையும் ஆராய்ந்து வென்ற ஞானியின் வசத்திலேயே
• உலகு = இந்த உலகத்தின் உண்மையான இயல்பும் வாழ்வும் நிலைபெற்றுள்ளது.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
அரண்மனைப் போகங்களும் ஐம்புலன்களின் நுட்பத்தை உணர்ந்த மெய்ஞ்ஞானியும்
இளம் மன்னன் சுந்தரவர்மன், தன் அரண்மனையில் உலகின் மிக அரிதான நறுமணத் தைலங்கள் (நாற்றம்), இனிய யாழிசை (ஓசை), கண்கவர் நடனக் காட்சிகள் (ஒளி), மென்மையான பட்டு மெத்தைகள் (ஊறு), நாவில் கரையும் அறுசுவை விருந்துகள் (சுவை) என ஐம்புலன் போகங்களில் மூழ்கி வாழ்ந்தான்; 'உலகத்தின் சகல சுகங்களும் என் கையில் உள்ளன, நானே இந்த உலகின் தலைவன்' என்று பெருமிதம் கொண்டான். ஆனால் அவனோ, ஒரு நாள் இசை தவறினாலும், உணவு சற்று ருசி குறைந்தாலும் உடனே ஆத்திரமடைந்து மன அமைதியை இழந்து அந்தப் புலன் இன்பங்களின் அடிமையாகத் தவித்தான். அரண்மனைக்கு வந்த துறவி சதானந்தர், அந்த ஐந்து புலன்களின் தோற்றம், மாயை, அவற்றால் விளையும் மனச் சலனம் ஆகிய அனைத்து நுட்பங்களையும் ஆழமாக ஆராய்ந்து அறிந்து (ஐந்தின் வகைதெரிவான்), எதிலும் பற்றற்ற பேரமைதியில் திளைத்து நின்றார். மன்னன் அவரிடம் 'சுவாமி! நீங்கள் எதையுமே அனுபவிக்காமல் எப்படி இவ்வளவு கம்பீரமாக இருக்கிறீர்கள்?' என்று கேட்டான். துறவி புன்னகையோடு கூறினார்: 'மன்னா! புலன்களின் இன்பத்தை மட்டுமே நாடுபவன் அந்தப் பொருட்களுக்கு அடிமையாகிறான்; ஆனால் சுவை, ஒளி, தொடுதல், ஓசை, வாசனை என்ற ஐந்து புலன்களின் உண்மை இயல்பை ஆராய்ந்து அவற்றை அடக்கியாளும் ஞானியின் அறிவில்தான் இந்த முழு உலகமும் அடங்கியிருக்கிறது' (வகைதெரிவான் கட்டே உலகு) என்றார்! சுந்தரவர்மன் தன் அகந்தையை உணர்ந்து புலனடக்கத்தின் பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்தான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 28Kural 28
வாய்மை என்றுமே தவறாச் சொல்லுடையோர்!
வையகத்தில் மாபெரும் ஆற்றலுடையோர்!
அவர் அருளிய மந்திர மொழிகள்!
உலகிற்குக் காட்டிடும் அப்பெருமைகள்!
• நிறைமொழி மாந்தர் = பயன் நிறைந்த வாக்குப் பலிதம் உடைய மேன்மக்களின்
• பெருமை = மாபெரும் பெருமையையும் ஆற்றலையும்,
• நிலத்து = இந்த பூவுலகத்தில்
• மறைமொழி = அவர்கள் அருளிய அருள்வாக்குகளும், புனித மந்திரச் சொற்களுமே
• காட்டி விடும் = உலகிற்குத் தெளிவாக வெளிக்காட்டிவிடும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
வறண்ட பூமியில் பொழிந்த மழையும் வாக்குப் பலிதமுடைய முனிவரின் மறைமொழியும்
பஞ்சம் தலைவிரித்தாடிய ஒரு சிற்றரசில், யாகங்கள் பல நடத்தியும் பல நூறு ஜோதிடர்கள் கணித்தும் ஒரு துளி மழைகூடப் பெய்யவில்லை; மக்கள் ஊரை விட்டுக் காலி செய்யத் தொடங்கினர். அப்போது அரசன், அடர்ந்த காட்டில் அமைதியாகத் தவம் செய்து கொண்டிருந்த முதிய ஞானி தவத்திரு சச்சிதானந்தரைச் சரணடைந்து, 'சுவாமி! எங்களைக் காப்பாற்றுங்கள்' என்று கதறி அழுதான். முனிவர் மெல்லக் கண்களைத் திறந்து, வானத்தை நோக்கி, 'இவ்வுலகத்து மாந்தர் பசியால் மடியலாகாது; இன்றிரவே மேகங்கள் திரண்டு மழை பொழியட்டும்!' என்று ஒற்றை வாக்கியத்தை மெல்லிய குரலில் உச்சரித்தார் (மறைமொழி). என்ன ஆச்சரியம்! நண்பகல் சுட்டெரித்த வானத்தில் அடுத்த இரண்டு மணி நேரத்தில் இருள் சூழ்ந்து, இரவில் இடி மின்னலோடு கொட்டித் தீர்த்தது பெருமழை! ஏரிகளும் குளங்களும் நிரம்பி வழிந்தன. மக்கள் வியந்து கைகூப்பினர். அரசன் தன் அமைச்சர்களிடம் கூறினான்: 'பொய்யற்ற மெய்ஞ்ஞான தவத்தால் வாக்குப் பலிதம் பெற்ற மேன்மக்களின் அளவிட முடியாத பேராற்றலை (நிறைமொழி மாந்தர் பெருமை), அவர்கள் அருளிய இந்த ஒற்றை மந்திரச் சொல்லும் அதன் அற்புதப் பலனுமே இந்த உலகிற்குச் சான்றாகக் காட்டிவிட்டது' (நிலத்து மறைமொழி காட்டிவிடும்) என்று போற்றினான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 29Kural 29
குணமென்னும் குன்றேறி நின்ற முனிவர்!
நீதியான கோபம் மிகக் கொண்ட அவர்!
அக்கணப் பொழுதே அது நீடித்தாலும்!
தன்னைத் தற்காத்துக் கொள்ளுதல் அரிதாகும்!
• குணம் என்னும் குன்று ஏறி நின்றார் = நற்குணங்கள் நிறைந்த மலையுச்சியில் வீற்றிருக்கும் தவமுனிவர்களின்
• வெகுளி = நியாயமான கோபத்தை,
• கணமேயும் = அது ஒரு கணப் பொழுதே நீடிப்பதாக இருந்தாலும்,
• காத்தல் அரிது = அதனால் தண்டிக்கப்படுபவர்களால் தங்களைத் தற்காத்துக் கொள்வது இயலாததாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
அநீதியைக் கண்ட முனிவரின் ஒற்றைப் பார்வையும் நடுங்கிய சர்வாதிகாரியும்
ஆணவமும் அதிகார வெறியும் பிடித்த குறுநில மன்னன் ஒருவன், தன் படை வீரர்களைக் கொண்டு ஏழை உழவர்களின் குடிசைகளைத் தீக்கிரையாக்கி, அவர்களின் விளைநிலங்களைப் பறிக்க முற்பட்டான்; மக்கள் அலறிக்கொண்டு காட்டுக்குள் இருந்த தவமுனிவர் காசியபரின் ஆசிரமத்திற்கு ஓடிவந்து சரணடைந்தனர். அவர்களைத் துரத்திவந்த மன்னன், 'இந்தக் காட்டில் எந்தத் துறவியும் என்னை எதிர்க்க முடியாது' என்று கொக்கரித்து, ஆசிரமத்தின் புனித மரங்களை வெட்ட வாளை ஓங்கினான். அப்போது, நாற்பது ஆண்டுகளாகப் பொறாமை, கோபம், ஆசையின்றித் தவத்தில் திளைத்து நற்குணங்களின் சிகரமாக நின்ற காசியப முனிவர் (குணமென்னும் குன்றேறி நின்றார்), அந்தக் கொடுமையைக் கண்டு தன் கண்களைத் திறந்து, சினத்தோடு மன்னனை நோக்கி ஒற்றைக் கணம் உற்றுப் பார்த்தார் (வெகுளி)! அந்த ஒற்றைக் கணப் பார்வையின் தார்மீகப் பேராற்றல் தாங்காமல், மன்னனின் கையில் இருந்த வாள் நழுவி விழுந்தது; அவனது மார்பில் மின்னல் தாக்கியது போன்ற பேரதிர்ச்சி ஏற்பட்டு, கால்கள் நடுங்கி மண்ணில் வீழ்ந்து அலறினான்! அவனது காவல் படைகள் அனைத்தும் நடுங்கி ஓடின. சான்றோர்கள் கூறினர்: 'நற்குணக் குன்றின் உச்சியில் நிற்கும் சான்றோரின் தார்மீகக் கோபம் ஒரு கணப்பொழுதே இருந்தாலும் (கணமேயும்), அதனால் தண்டிக்கப்படுபவர்கள் தங்களைத் தற்காத்துக் கொள்ள எவராலும் முடியாது' (காத்தல் அரிது) என்பதை உலகம் உணர்ந்தது!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 30Kural 30
எவ்வுயிர்க்கும் குளிர்ந்த அருள் காட்டுவார்!
என்றென்றும் அதுவே விரதமாய்க் கொள்வார்!
அறவழி தவறா அச்சான்றோர் ஆவார்!
அந்தணர் என்றே இவ்வுலகம் போற்றுவார்!
• எவ்வுயிர்க்கும் = உலகில் உள்ள அனைத்து உயிர்களிடத்திலும்
• செந்தண்மை பூண்டு ஒழுகலான் = செம்மையான குளிர்ந்த கருணையையும் பேரருளையும் தம் வாழ்வின் விரதமாகக் கொண்டு வாழ்வதால்,
• அறவோர் = அறநெறியில் வாழும் சான்றோர்களே
• அந்தணர் என்போர் = 'அந்தணர்' (அழகிய தட்பமான அருளுடையவர்) என்று போற்றப்படுவோர் ஆவர்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
எறும்பின் வரிசையும் எவ்வுயிர்க்கும் கருணை பொழிந்த மெய்யான அந்தணரும்
மழைக்காலத்தில் கிராமத்து வீதி வழியே நடந்து சென்றார் முதிய துறவி வள்ளலடியார். வழியில், கரைபுரண்டு ஓடிய மழைநீரில் அடித்துச் செல்லப்பட்ட பல்லாயிரக்கணக்கான எறும்புகளின் கூட்டத்தைக் கண்டார்; அவர் தன் கால்களை மிகவும் கவனமாக ஒதுக்கி வைத்து, நிலத்தில் மிதிபடாமல் நடந்ததோடு நில்லாமல், ஒரு காய்ந்த மர இலையைக் கிள்ளி எடுத்து, அந்த எறும்புகளை மெதுவாக அதில் ஏற்றிப் பாதுகாப்பான மரத்தடியில் விட்டு அவற்றின் உயிர்களைக் காப்பாற்றினார். பிறகு, இறக்கை முறிந்து விழுந்து கிடந்த ஒரு சிறு சிட்டுக் குருவிக்குத் தன் கமண்டலத்துத் தண்ணீரைப் பருகக் கொடுத்து, அதற்கு மருந்திற்றுக் கூடமைத்தார். இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த அவ்வூர் இளைஞன் ஒருவன் வியப்போடு கேட்டான்: 'சுவாமி! மனிதர்களைப் போற்றாமல், அற்பமான எறும்புகளுக்கும் பறவைகளுக்கும் கூட நீங்கள் ஏன் இத்தனை கண்ணீரோடு கருணை காட்டுகிறீர்கள்?' துறவி புன்னகையோடு கூறினார்: 'மகனே! பிறப்பாலோ, குலத்தாலோ எவரும் உயர்ந்தவர் ஆகிவிட முடியாது; சாதி, மத, பேதமின்றி இந்த அகிலத்தில் உள்ள அனைத்து உயிர்களிடத்திலும் செம்மையான குளிர்ந்த தண்ணருளைத் தன் இதயத்தில் பூண்டு வாழ்பவரே உண்மையான அறவோர்; அவரே வான்மறை போற்றும் மெய்யான அந்தணர் ஆவார்!' (அந்தணர் என்போர் அறவோர் மற்றெவ்வுயிர்க்கும் செந்தண்மை பூண்டொழுகலான்) என்று விளக்கினார். இளைஞன் உலக உயிர்கள் அனைத்தின் மீதும் அன்பு செலுத்த உறுதிபூண்டான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.