திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள்

தீய செயல்களைச் செய்து பழகிய கொடியவர்கள் பாவம் செய்ய அஞ்ச மாட்டார்கள்; ஆனால் நற்குணமும் ஒழுக்கமும் நிறைந்த மேன்மக்கள் தீய செயல் செய்வதை நினைத்தாலே அஞ்சி நடுங்குவார்கள்.

• தீவினையார் = தீய செயல்களைச் செய்து பழகிய தீயவர்கள்,

• தீவினை என்னும் செருக்கு = பாவச் செயல்களைச் செய்யும் அறியாமை மயக்கத்திற்கு

• அஞ்சார் = சிறிதும் பயப்பட மாட்டார்கள்;

• விழுமியார் = ஆனால் மேலான நற்குணம் கொண்ட சான்றோர்களோ

• அஞ்சுவர் = அத்தீய செயலைச் செய்யப் பெரிதும் அஞ்சி நடுங்குவர்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

களத்து நெல்லும் கங்குல் நெருப்பும்The field harvest and the dread of hidden embers

அறுவடைக் களத்தில் நள்ளிரவில் நெற்குவியல்களைக் காவல் காத்துக் கொண்டிருந்தபோது, பக்கத்து நிலத்துக்காரரின் வைக்கோல் படப்பில் இருந்து சில மூட்டைகளை நைசாகத் திருடிக் கொண்டுபோய்விடலாம் என்று கதிர்வேல் தன் நண்பன் மாறனைத் தூண்டினான்; 'இருட்டில் யாரும் பார்க்கவில்லை, இதற்கு ஏன் பயப்பட வேண்டும்?' என்று ஆணவத்தோடு கூறினான். மாறன் அவனது கையைப் பிடித்துத் தடுத்து அமைதியாகக் கூறினான்: 'கதிர்வேல்! நெருப்பின் கொடுமையை அறியாத சிறுவன் தணலைக் கையில் எடுக்க அஞ்ச மாட்டான்; ஆனால் விளைவை அறிந்த பெரியவர்கள் சிறு தீப்பொறியைக் கண்டாலும் பதைபதைத்து அஞ்சுவார்கள். தீய செயல்களில் பழக்கப்பட்டவர்கள் விளைவுகளைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல் துணிந்து பாவம் செய்வார்கள் (தீவினையார் அஞ்சார்); ஆனால் அறவழியில் வாழும் நல்லவர்களோ, தீமை தரும் பாவச் செயலை நினைத்தாலே பெரும் நெருப்பைப் போல அஞ்சி நடுங்குவார்கள்' (விழுமியார் அஞ்சுவர் தீவினை என்னும் செருக்கு) என்று உணர்த்தினான். தன் பேராசையின் கொடிய ஆபத்தை உணர்ந்த கதிர்வேல், தலைகுனிந்து களத்துக் காவலில் அமைதியாக அமர்ந்தான்.

While guarding the threshing floor under the dead of night, Kathirvel urged his companion Maran to sneak away several grain sacks from a neighbouring farmer's unguarded stack, boasting with reckless confidence: In this pitch darkness no eye is watching us, why should we tremble with fear? Maran caught his arm and stayed him with steady resolve: Kathirvel, an ignorant child who knows not the nature of fire may carelessly reach for burning coals; but wise elders dread even the smallest stray spark that can reduce a whole town to ashes! Those hardened in wickedness never fear committing vile deeds because they are blind to the aftermath (Theevinaiyaar anjaar); but righteous souls who cherish virtue shudder with dread at the very thought of wrongdoing, fearing it like a consuming flame! (Vizhumiyaar anjuvar theevinai ennum serukku). Pierced by the truth of his words, Kathirvel withdrew his hands in shame and sat quietly by the watch fire.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

தீய செயல்கள் தனக்குத் தீமையையே விளைவிக்கும் என்பதால், தீய செயல்களைச் சுட்டெரிக்கும் நெருப்பை விடவும் கொடியதாகக் கருதி செய்ய அஞ்ச வேண்டும்.

• தீயவை = நாம் செய்யும் தீய செயல்கள்

• தீய பயத்தலால் = முடிவில் கொடிய துன்பங்களையே விளைவிக்கும் என்பதால்,

• தீயவை = அந்தத் தீவினைகளை

• தீயினும் = சுட்டெரிக்கும் நெருப்பை விடவும் கொடியதாகக் கருதி

• அஞ்சப்படும் = செய்ய அஞ்சி நடுங்கி விலக வேண்டும்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

பட்டறைத் தணலும் பாவத்தின் சுட்டெரிப்பும்The coals of the forge and the inextinguishable burn of sin

கிராமத்துப் பட்டறையில் இரும்பு வேலை செய்துவந்த இளம் உதவியாளன் கண்ணன், பக்கத்து வீட்டு முதிய மூதாட்டியின் சமையல் எண்ணெய் பாத்திரத்தில் கரியையும் உமியையும் கொட்டி நாசமாக்கத் துணிந்தான். அவனது கையைப் பிடித்த தலைமை கொல்லர் செங்கோடன், உலையில் கொழுந்துவிட்டு எரிந்த செந்தழலைக் காட்டி, 'கண்ணா! இந்தத் தணலில் உன் கையை வைப்பாயா?' என்று கேட்டார். 'ஐயோ! நெருப்பு உடனே சுட்டுப் பொசுக்கி விடுமே, அதைக் கையில் தொட முடியுமா?' என்று கண்ணன் அஞ்சிப் பின்வாங்கினான். செங்கோடன் கனிவோடு கூறினார்: 'நெருப்பானது தன்னைத் தொட்ட உடலை மட்டுமே சுடும்; ஆனால் நாம் செய்யும் தீய செயல்களோ தனக்கும் தன் குடும்பத்திற்கும் நீங்காத கொடும் துன்பங்களையே விளைவிக்கும் (தீயவை தீய பயத்தலால்). எனவே, வெளி நெருப்பை விடவும் தீய செயல்களையே ஒருவன் மிகக் கொடியதாக எண்ணி அஞ்சி நடுங்க வேண்டும்' (தீயவை தீயினும் அஞ்சப்படும்) என்று உணர்த்தினார். கண்ணன் தன் தவறை உணர்ந்து வெட்கித் தலைகுனிந்தான்.

In a village blacksmith shop, a reckless young apprentice named Kannan prepared to spoil an elderly widow's cooking oil by dumping charcoal dust and chaff into her earthen urn out of petty grudge. Catching his wrist in time, the master smith Sengodan pointed his iron tongs toward the roaring hearth and asked: Kannan, would you thrust your bare palm into these glowing embers? Kannan shrank back in horror, crying: Master! Fire will instantly scorch my flesh to the bone, who would ever dare touch it? Sengodan spoke with profound calm: Fire burns only the outer limb that makes contact with it; but the poisonous misery bred by evil deeds burns inwardly without ceasing, bringing endless sorrow upon oneself and one's kin! (Theeyavai theeya bayaththalaal). Therefore, a wise soul must dread committing evil far more than plunging into raging fire! (Theeyavai theeyinum anjappadum). Shaken to his core, Kannan dropped his hands in remorse and turned away.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

தமக்குத் துன்பமும் தீமையும் விளைவிப்பவர்க்கும் கூட, பதிலுக்குத் தீமை செய்யாமல் தவிர்ப்பதே அறிவுடைமை அனைத்திலும் மிகச் சிறந்த தலையாய அறிவாகும்.

• அறிவினுள் எல்லாம் = மனித அறிவுகள் எல்லாவற்றிலும்

• தலை என்ப = முதன்மையானது / மிக உயர்ந்தது என்று அறிஞர் கூறுவர்

• தீய = தீமைகளை / துன்பங்களை

• செறுவார்க்கும் = தனக்குத் துன்பம் செய்து வருத்துபவர்க்கும்

• செய்யா விடல் = திருப்பிச் செய்யாமல் தவிர்த்துவிடுதல்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

உடைந்த வரப்பும் பழிவாங்காத உழவனும்The breached embankment and the farmer who renounced revenge

பக்கத்து நிலத்துக்காரன் முத்து தன் வயல் வரப்பை நள்ளிரவில் வெட்டித் தன் தண்ணீரைத் திருடியதைக் கண்டு கடும் கோபமடைந்தான் உழவன் வேலன்; பழிக்குப் பழியாக முத்துவின் நாற்றுப் பாத்திகளை வெட்டி நாசமாக்க மண்கொத்தியோடு அவன் ஆவேசமாகக் கிளம்பினான். வரப்பில் நின்ற ஊர்ப் பெரியவர் பொன்னம்பலம் அவனது கையைப் பிடித்துத் தடுத்து, 'வேலவா! தீங்கு செய்தவனைத் திரும்பத் தாக்க நினைப்பது சாதாரண மனித இயல்பு; ஆனால் நமக்குத் தீமையே செய்து அழிக்க நினைக்கும் கொடிய பகைவர்க்கும் கூட, நாம் மனதாலும் செயலாலும் எந்தத் தீமையும் செய்யாமல் இருப்பதே உலகத்து அறிவுகளுள் எல்லாம் தலையாய பேரறிவாகும்' (அறிவினுள் எல்லாம் தலைஎன்ப தீய செறுவார்க்கும் செய்யா விடல்) என்று சாந்தமாக எடுத்துரைத்தார். வேலன் தன் சினத்தைத் தணித்துக் கொண்டு, ஆயுதத்தைக் கீழே போட்டுவிட்டுத் தன் உடைந்த வரப்பைப் பொறுமையோடு செப்பனிட்டான்.

Discovering that his spiteful neighbour Muthu had deliberately breached his field bund in the dark to drain away precious irrigation water, the young farmer Velan flew into a rage; gripping a heavy spade, he marched out determined to smash Muthu's seedling beds in vicious retaliation. The respected village elder Ponnambalam intercepted him on the ridge, saying with gentle firmness: Velan! Striking back at someone who wronged you is merely the instinct of ignorance; yet the supreme crown of all wisdom on earth is to refrain steadfastly from doing evil, even unto those who harbor bitter enmity and work your destruction! (ArivinuL ellaam thalai enba theeya seRuvaarkkum seyyaa vidal). Quelling his fiery anger, Velan set his weapon aside and knelt down to patiently rebuild his broken embankment.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

மறந்துபோய் கூட பிறருக்கு அழிவை மனதால் நினைக்கக் கூடாது; அப்படி நினைத்தாலே போதும், நினைத்தவனுக்கு அழிவு வருமாறு தர்மக் கடவுளே வழி வகுத்துவிடும்.

• மறந்தும் = கவனக்குறைவாக அல்லது மறந்துபோயும் கூட

• பிறன் கேடு = மற்றவருக்கு அழிவு தரும் கெடுதலை

• சூழற்க = மனதால் கூட திட்டமிட்டு நினைக்கக் கூடாது

• சூழின் = அப்படி ஒருவன் தீமை செய்ய நினைத்தால்

• சூழ்ந்தவன் கேடு = அப்படி எண்ணியவனுடைய அழிவை

• அறம் சூழும் = தர்மமே விரைந்து திட்டமிட்டு உண்டாக்கிவிடும்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

மண்பாண்டச் சூளையும் சதி செய்த வணிகனும்The potter's kiln and the ruin plotted by Virtue

திருவிழாச் சந்தைக்கு முன் தன் போட்டி மண்பாண்டக் கலைஞர் ராமனின் பானைகள் அனைத்தையும் சூளையிலேயே வெடித்துப் பாழாகும் வண்ணம் உவர்நீரை ஊற்றி அழிக்கச் சதி செய்தான் சோமு; 'ரகசியமாக இதைச் செய்துவிட்டால் யாருக்கும் தெரியாது' என்று அவன் நினைத்தான். அவனது சதித் திட்டத்தைக் கண்டறிந்த முதிய குயவர் வடிவேலு அவனைக் கண்டித்து, 'சோமு! மறதி வசப்பட்டு அல்லது விளையாட்டாகக் கூடப் பிறருக்குக் கேடு செய்ய எண்ணிவிடாதே (மறந்தும் பிறன்கேடு சூழற்க); பிறருக்குக் கேடு செய்ய ஒருவன் திட்டம் போட்டால், அவனது திட்டங்களை விட வலிமையாக அறக்கடவுளே அவனுக்குப் பின்னிருந்து அவன் அழியும் வழியைத் திட்டமிட்டு விடும்' (சூழின் அறஞ்சூழும் சூழ்ந்தவன் கேடு) என்று எச்சரித்தார். சோமு தன் நயவஞ்சக எண்ணத்தை உடனே கைவிட்டு, நல்லெண்ணத்தோடு தன் சொந்தத் தொழிலில் கவனம் செலுத்தலானான்.

Just before the festival fair, a jealous pottery merchant named Somu secretly plotted to pour brackish salt-water over his rival Raman's unbaked clay vessels so they would crack and shatter in the firing kiln, believing no one would ever trace the deed. Overhearing his malicious scheme, the master potter Vadivelu rebuked him firmly: Somu! Never plot destruction against another, even in a passing moment of thoughtlessness! (Marandhum piRankaedu soozhaRka). For the instant you conspire the ruin of another, the sovereign power of Virtue itself plots your own inescapable downfall and destruction! (Soozhin aRanchoozhum soozhndhavan kaedu). Struck with fear, Somu instantly abandoned his treacherous scheme and turned his mind to honest craftsmanship.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

'நான் ஏழையாக இருக்கிறேன், எனக்கு வேறு வழியில்லை' என்று காரணம் கூறி எவரும் தவறான அல்லது தீய செயல்களில் ஈடுபடக் கூடாது; அப்படிச் செய்தால், அந்தப் பாவத்தால் அவன் மேலும் மேலும் வறுமையிலும் துன்பத்திலும் தான் வீழ்வான்.

• இலன் என்று = 'நான் ஏழை / வறியவன்' என்று காரணம் காட்டி

• தீயவை செய்யற்க = பிறருக்குத் தீய வழிகளில் கெடுதல் செய்யக் கூடாது

• செய்யின் = அப்படித் தீமை செய்வானானால்

• மற்றும் பெயர்த்து = மேலும் மீண்டும்

• இலன் ஆகும் = அவன் பொருளும் நன்மையும் அற்ற கொடிய ஏழையாகவே ஆவான்

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

நெசவாளியின் தறியும் வறுமையில் காத்த நேர்மையும்The weaver's handloom and integrity preserved in poverty

பருவமழை பொய்த்ததால் வறுமையில் வாடிய நெசவாளி நாதன், தன் குடும்பத்தின் பசியைப் போக்க, அரண்மனைப் பட்டுச் சேலைகளில் மலிவான போலி நூலைக் கலந்து ஏமாற்றி நெய்யலாம் என்று எண்ணினான்; 'நான் வறுமையில் இருக்கிறேன், வேறு வழியில்லை' என்று சமாதானம் சொன்னான். அவனது முதிய தாய் அவனது கையைப் பற்றி, 'மகனே! நான் ஏழை என்று சொல்லிக் கொண்டு எந்தக் காரணத்திற்காகவும் ஒருவன் தீய செயலைச் செய்யக்கூடாது (இலன்என்று தீயவை செய்யற்க); வறுமையைப் போக்கத் தீமை செய்தால், அந்தத் தீவினையே அவனது மதிப்பையும் நம்பகத்தன்மையையும் அழித்து, அவனை மீள முடியாத கொடும் வறுமையில் தள்ளிவிடும்' (செய்யின் இலனாகும் மற்றும் பெயர்த்து) என்று அறிவுரை கூறினாள். நாதன் தன் பிழையை உணர்ந்து போலி நூலைத் திருப்பி அனுப்பிவிட்டு, நேர்மையான உழைப்பால் உயர்ந்த நிலையை அடைந்தான்.

Stricken by severe poverty after a failed monsoon, the struggling weaver Nathan contemplated mixing cheap counterfeit yarn into royal silk saris to earn quick money for his hungry children, rationalizing: I am utterly destitute, what choice do I have? His wise elderly mother held his hand and said: My son! Never commit an evil or deceitful act under the pretext of being impoverished! (Ilan endru theeyavai seyyaRka). If one resorts to evil to escape poverty, that very sin will shatter one's reputation, stripping away all trust and plunging one into deeper, irreversible destitution! (Seyyin ilanaagum matrum peyarththu). Heeding her counsel, Nathan returned the counterfeit yarn and persevered in honest toil, eventually winning royal patronage for his unmatched integrity.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

துன்பங்கள் தன்னை வந்து தாக்கி வருத்தக் கூடாது என்று நினைக்கிறவன், மற்றவர்களுக்குத் தீமை விளைவிக்கும் எந்தச் செயலையும் தான் செய்யாமல் இருக்க வேண்டும்.

• நோய்ப்பால = துன்பம் விளைவிக்கும் கொடிய வினைகள்

• தன்னை அடல் வேண்டாதான் = தன்னை வந்து வருத்தக் கூடாது என்று விரும்புகிறவன்,

• தீப்பால = தீமை தரும் அச்செயல்களை

• தான் பிறர்கண் செய்யற்க = தான் மற்றவருக்கு ஒருபோதும் செய்யாமல் தவிர்க்க வேண்டும்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

வண்டிப் பாதை முள்ளும் தன்னைத் தொடர்ந்த துயரமும்The thorns on the cart track and the sorrow that recoils

போட்டி வண்டிக்காரனின் வண்டிகளை முடக்க வேண்டும் என்பதற்காக, பொதுவான வண்டிப் பாதையில் கூர்மையான உடைமர முட்களையும் ஆணிகளையும் பரப்பி வைத்தான் சுந்தரம். ஆனால் சிறிது நேரத்திலேயே அவனது சொந்தப் பெண் குழந்தை அந்த வழியே ஓடிவந்து முள் தைத்துக் காலில் ரத்தம் சொட்ட அழுது துடித்தாள்; மகளின் வேதனையைக் கண்டு கண்ணீர் விட்ட சுந்தரத்தைப் பார்த்த நாட்டு மருத்துவர், 'சுந்தரம்! துன்பம் தரும் கொடிய நோய்களும் வேதனைகளும் தன்னை வந்து வருத்தக்கூடாது என்று ஒருவன் விரும்பினால் (நோய்ப்பால தன்னை அடல்வேண்டாதான்), அவன் பிறருக்குத் துன்பம் விளைவிக்கும் எந்தத் தீய செயலையும் செய்யாமல் இருக்க வேண்டும் (தீப்பால தான்பிறர்கண் செய்யற்க)! பிறருக்கு நாம் செய்யும் தீமை நம்மையே வந்து தாக்கும்' என்று அறிவுறுத்தினார். தன் தவறை உணர்ந்த சுந்தரம், உடனே துடைப்பத்தை எடுத்துக்கொண்டு ஓடிப் பாதையில் இருந்த முட்கள் அனைத்தையும் பெருக்கி அகற்றினான்.

To cripple his rival's hauling business, the cart-driver Sundaram secretly scattered sharp thorn branches and iron nails across the common village dirt track. An hour later, his own young daughter ran innocently down the lane, stepping directly onto the thorns, her foot bleeding as she wept in agony. As the village healer arrived to bandage the child's wound, he looked at the remorseful father and said: Sundaram! If a man genuinely desires that tormenting afflictions and painful miseries should not assault his own life (Noippaala thannai adal vaendaadhaan), he must never inflict harmful deeds upon others! (Theeppaala thaan piRarkaN seyyaRka). Whatever misery you scatter in another's path invariably recoils upon your own heart! Weeping with compunction, Sundaram grabbed a broom and swept every nail and thorn from the public road.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

எவ்வளவு கொடிய பகை உடையவரும் கூட ஏதேனும் ஒரு வழியில் தப்பித்துக் கொள்ள முடியும்; ஆனால் தான் செய்யும் தீய வினையாகிய பகையோ, ஒருவனை விட்டு நீங்காமல் தொடர்ந்து சென்று அழித்துவிடும்.

• எனைப் பகை உற்றாரும் = எவ்வளவு பெரிய பகைவர்களைக் கொண்டவரும்

• உய்வர் = ஏதேனும் ஒரு வழியில் தப்பித்து வாழ்ந்துவிட முடியும்;

• வினைப் பகை = ஆனால் தான் செய்த தீவினையாகிய பகையோ

• வீயாது = ஒருபோதும் நீங்காமல்

• பின் சென்று அடும் = பின்தொடர்ந்து சென்று அழித்துவிடும்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

காட்டுப் புகலிடமும் விடாது தொடர்ந்த வினைப்பகையும்The mountain sanctuary and the unswerving pursuit of evil deeds

பண்ணையாரின் கொடிய பகையிலிருந்து தப்பிக்க, அடர்ந்த காட்டுப் பகுதிக்குத் தப்பியோடி மரவேலை செய்து பிழைத்தான் வேலன்; எத்தனை தேடியும் அந்தப் பண்ணையாரின் ஆட்களால் அவனைக் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. ஆனால் அதே காட்டில் மரக் குத்தகையைத் தானே முழுமையாக எடுக்க வேண்டும் என்பதற்காக, உடன் வேலை செய்த மற்றொருவனின் மரவண்டிக் கயிற்றை இறக்கமான பாறைச் சரிவில் வேலன் ரகசியமாக அறுத்துவிட்டான். சில மாதங்கள் கழித்து அதே சரிவில் பெருமழையில் தன் சொந்த வண்டியை அவன் ஓட்டியபோது, சக்கரம் வழுக்கி வண்டி பள்ளத்தில் கவிழ்ந்து அவனது அனைத்துப் பொருட்களும் உடைந்து போயின. அவ்வழியே வந்த முதிய பெரியவர் அவனிடம், 'வேலவா! எவ்வளவு பெரிய மனிதப் பகையை உடையவரும் எங்காவது தப்பித்துப் பிழைத்துவிட முடியும் (எனைப்பகை யுற்றாரும் உய்வர்); ஆனால் தான் செய்யும் தீய செயல்களின் விளைவாக வரும் வினைப்பகையோ ஒருபோதும் நீங்காமல் பின்தொடர்ந்து வந்து அழித்துவிடும்' (வினைப்பகை வீயாது பின்சென்று அடும்) என்று எடுத்துரைத்தார். வேலன் தன் தீவினையின் பயனை உணர்ந்து கண்ணீர் வடித்தான்.

Fleeing the wrath of a powerful landlord, Velan hid in a remote mountain forest and took up timber hauling; despite searching for years, the landlord's men could never trace him in that impenetrable sanctuary. Yet in that very forest, wishing to usurp the entire timber trade, Velan secretly slashed the holding ropes of a fellow hauler's cart on a steep cliff pass. Months later, during a sudden torrential storm on the exact same slope, Velan's own cart skidded, lost its axle pin, and plunged into the gorge, shattering his harvest and leaving him stranded. An elder passing by observed his plight and said: Velan! A man who makes an enemy of even the mightiest potentate may somehow escape and survive by fleeing afar (Enaippagai yuRRaarum uyvar); but the deadly enmity born of one's own evil deeds never departs, tracking a wrongdoer relentlessly to destroy him! (Vinaippagai veeyaadhu pinchendru adum). Weeping in bitter realization, Velan acknowledged the inescapable retribution of his actions.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

ஒருவன் எங்கு சென்றாலும் அவனது நிழல் அவனை விட்டு விலகாமல் அவனது காலடியிலேயே தங்கியிருப்பது போல, பிறருக்குத் தீமை செய்தவனை அவன் செய்த பாவமும் தீமையும் ஒருபோதும் விட்டு விலகாமல் தொடர்ந்து சென்று அழிக்கும்.

• தீயவை செய்தார் கெடுதல் = பிறருக்குத் தீமை செய்தவர் அழிந்து போவது,

• நிழல் = ஒருவனுடைய உடலின் நிழலானது

• தன்னை வீயாது = அவனை விட்டு விலகிப் போகாமல்

• அடி உறைந்தற்று = அவனது காலடியிலேயே எப்போதும் தங்கியிருப்பதைப் போன்றது.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

உப்பளத்து வெண்வெளியும் காலடி நிழலும்The gleaming salt pans and the shadow clinging to the heels

உப்பளத்தில் தன் உப்புக்கு மட்டுமே அதிக லாபம் கிடைக்க வேண்டும் என்பதற்காக, கூட்டாளியின் உப்புப் பாத்திகளில் சுண்ணக் கழிவுநீரைக் கலந்து நாசமாக்கினான் சண்முகம்; சுட்டெரிக்கும் உச்சி வெயிலில் சுற்றிலும் யாருமில்லை என்று அவன் நினைத்தான். ஆனால் மண்வளம் கெட்டு, அடுத்த பருவங்களில் அவனது சொந்தப் பாத்திகளிலுமே உப்பு படியாமல் பெருத்த நஷ்டம் ஏற்பட்டது. பாழான பாத்திகளின் வரப்பில் தவிப்போடு நின்ற சண்முகத்தைப் பார்த்து, முதிய தொழிலாளி ஒருவர், 'சண்முகம்! உச்சி வெயிலில் நடக்கும் ஒரு மனிதன் தன் உடலின் நிழலை விட்டு எங்கேனும் ஓடித் தப்பிக்க முடியுமா? அது அவனது காலடியிலேயே ஒட்டிக்கொண்டு இருக்கும்! அதுபோலவே, பிறருக்குத் தீமை செய்தவனை அவன் செய்த பாவமானது தன் நிழல் போல ஒருபோதும் விட்டு விலகாமல் தொடர்ந்து சென்று அழித்துவிடும்' (தீயவை செய்தார் கெடுதல் நிழல்தன்னை வீயாது அடியுறைந் தற்று) என்று விளக்கினார். சண்முகம் தன் தவறை உணர்ந்து மனம் திருந்தினான்.

To secure monopoly profits for his own harvest, salt merchant Shanmugam secretly dumped caustic lime effluent into his partner's salt pans under the blinding midday sun, believing the vast white flats held no witnesses. But the poisoned soil seeped into his own beds over subsequent seasons, completely ruining his harvest and plunging him into heavy debt. As Shanmugam stood in despair upon the barren ridges, a veteran salt worker walked up, pointed to his feet, and said: Shanmugam! Can any man walking under the blazing sun ever outrun or detach himself from his own shadow? It clings inseparably to his heels at every step! Exactly so, the inescapable ruin of those who inflict evil upon others follows them relentlessly, clinging to their steps like their own shadow! (Theeyavai seydhaar kedudhal nizhal thannai veeyaadhu adiyuRaindhatru). Humbled by the truth, Shanmugam repented of his deceit.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

ஒருவன் தன் சொந்த நலனையும் அமைதியையும் நேசிப்பவனானால், எவ்வளவு சிறிய அளவிலான தீய செயலாக இருந்தாலும் அதன் பக்கமே நெருங்காமல் விலகி வாழ வேண்டும்.

• தன்னைத் தான் காதலன் ஆயின் = ஒருவன் தன் நலனையும் உயிரையும் உண்மையாக விரும்புவானானால்,

• தீவினைப் பால் = தீய செயல்களின் பக்கமாக

• எனைத்து ஒன்றும் = எவ்வளவு சிறிய அளவிலான தீமையாயினும்

• துன்னற்க = சிறிதும் நெருங்கிச் செய்யாமல் விலக வேண்டும்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

நாட்டு மருந்துக் கடையும் தன்னை நேசித்த வணிகனும்The apothecary shop and the merchant who guarded his own peace

நாட்டு மருந்துப் பொருட்கள் விற்கும் கடையில், மிளகு மூட்டையின் எடையை ஏற்றுவதற்காகப் பப்பாளி விதைகளையும் பதனிடாத உமித் துகள்களையும் சிறிது கலந்து விடலாம் என்று வியாபாரக் கூட்டாளி தூண்டினான்; 'ஒரு பிடி கலந்தால் யாருக்கும் தெரியாது' என்றான். ஆனால் வணிகர் முத்துசாமி அந்தக் கலப்படக் கரண்டியை உடனே தடுத்து நிறுத்தி, 'நண்பா! தன் சொந்த உயிரையும் மன அமைதியையும் உண்மையாக நேசிக்கும் ஒரு மனிதன் (தன்னைத்தான் காதல னாயின்), எவ்வளவு சிறிய அளவிலான தீய செயலாக இருந்தாலும் அதன் பக்கமே நெருங்காமல் விலகி நிற்க வேண்டும் (எனைத்தொன்றும் துன்னற்க தீவினைப் பால்)! ஏனெனில் சிறு தீமையும் நம் தூய்மையை அழித்துவிடும்' என்று உறுதியாகக் கூறினார். அவரது நேர்மையைக் கண்டு வெட்கமடைந்த கூட்டாளி, கலப்படக் கழிவுகளை உடனே குப்பையில் கொட்டிவிட்டுத் தூய மிளகை மட்டுமே தராசில் நிறுத்தான்.

In a country apothecary shop, a greedy trade partner urged the merchant Muthusamy to blend dried papaya seeds and husks into pure black pepper sacks to stretch their weight and increase profits, whispering: Just a tiny handful will go completely unnoticed by any buyer! Muthusamy immediately pushed the adulterated scoop aside and said with quiet firmness: My friend, if a person genuinely cherishes his own life, honour, and inner peace (Thannaith thaan kaadhala naayin), he must never draw near even the smallest fraction of an evil act! (EnaiththonRum thunnaRka theevinaip paal). For even a tiny seed of deceit poisons one's own integrity and destroys spiritual peace forever! Ashamed of his greed, the partner cast the adulterant into the rubbish heap and weighed only pure pepper on the scales.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

நேர்மையான வழியை விட்டு விலகித் தவறான குறுக்கு வழியில் சென்று பிறருக்குத் தீங்கு செய்யாமல் வாழ்கிறவன், தனக்கு எந்தவித அழிவும் இல்லாத அமைதியான பெருவாழ்வைப் பெறுவான்.

• மருங்கு ஓடி = நேர்வழியை விட்டுத் தவறான குறுக்கு வழியில் சென்று

• தீவினை செய்யான் எனின் = பிறருக்குத் தீய செயல்களைச் செய்யாதிருப்பானானால்,

• அருங்கேடன் என்பது = அவன் எந்தக் கேடும் இல்லாத பாதுகாப்பான நல்வாழ்வு உடையவன் என்பதை

• அறிக = அறிந்துகொள்க.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

கணவாய்ப் பெருவழியும் நேர்மையின் பாதுகாப்பும்The high road through the pass and the fortress of righteousness

சந்தைக்குப் பொதி மாடுகளை ஓட்டிச் சென்ற போது, காவற் சாவடியைத் தவிர்த்துச் சுங்கக் கட்டணம் கொடுக்காமல் குறுக்கு வழியில் தப்பியோடலாம் என்று உடன் வந்த வியாபாரி குணாளனைத் தூண்டினான். குணாளன் அந்தத் தவறான வழியை மறுத்து, 'நண்பா! குறுக்கு வழி ஆதாயமாகத் தோன்றினாலும், நேர்மையான பாதையை விட்டு விலகிக் கோணல் வழியில் சென்று பிறருக்குத் தீமை செய்யாதவன் எவனோ (மருங்கோடித் தீவினை செய்யான் எனின்), அவன் எந்தக் கேடும் இல்லாத நிலையான நல்வாழ்வைப் பெறுவான் என்பதை உறுதியாக அறிந்து கொள்' (அருங்கேடன் என்பது அறிக) என்று கூறி அரச பெருவழியிலேயே சென்றான். மாலையில், குறுக்கு வழியில் சென்றவர்களின் வண்டிகள் மண்சரிவில் சிக்கி அழிந்த செய்தி வந்தபோது, நேர்வழியின் பாதுகாப்பை எண்ணி வியாபாரி குணாளனின் கால்களைத் தொட்டு வணங்கினான்.

While driving their pack bullocks to a distant market, a fellow trader urged Gunalan to take a dangerous ravine detour to evade the forest toll-gate and smuggle goods past inspectors. Gunalan refused the crooked path, saying firmly: My friend, though devious shortcuts seem profitable, know this truth with certainty: one who never swerves into dishonest ways to commit wrongdoing against the community (MarungOdit theevinai seyyaan enin) remains utterly secure from all ruin and calamity! (Arungkaedan enbadhu aRiga). Choosing the open, honest king's road, Gunalan arrived safely. By dusk, news came that a massive landslide had crushed the evaders' carts in the gorge; realizing how near he had come to destruction, the companion bowed to Gunalan in heartfelt gratitude.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.