குறள் 291Kural 291
உண்மை அல்லது வாய்மை என்பது எதுவென்றால், எந்தவொரு உயிருக்கும் சிறிதும் தீமை தராத நன்மையான சொற்களைப் பேசுவதே ஆகும்.
• வாய்மை எனப்படுவது = மெய்மை அல்லது வாய்மை என்று சிறப்பித்துச் சொல்லப்படும் அறம்
• யாது எனின் = எதுவென்று ஆராய்ந்து பார்த்தால்,
• யாதொன்றும் = எந்தவொரு உயிருக்கும் எவ்விதத்திலும்
• தீமை இலாத = சிறிதும் தீங்கு விளைவிக்காத நன்மையான சொற்களைப்
• சொலல் = பேசுவதே ஆகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
வேடனின் ஈட்டியும் உயிர்காத்த வாய்மையும்
இளந்துறவி நகுலன், கண்களால் கண்டதை அப்படியே பட்டவர்த்தனமாகப் பேசுவதே உண்மை என்று நம்பினான். ஒருநாள் காட்டில் ஒரு வேடன் கூரிய ஈட்டியோடு ஓடிவந்து, ஒரு கன்றுக்குட்டி எந்தப் புதரில் ஒளிந்துள்ளது என்று மிரட்டிக் கேட்டபோது, நகுலன் கன்று ஒளிந்திருந்த இடத்தைக் காட்ட எத்தனித்தான்; ஆனால் அவனது குருவான தவசீல முனிவர் வேடனைத் தடுத்து, தம்பி! உனக்கு மான் வேட்டைக்கான வழி அந்தப் பாறைப் பாதை அல்ல, நீ காட்டு எல்லையைத் தாண்டிச் செல் என்று திசை திருப்பி அந்த அப்பாவிக் கன்றின் உயிரைக் காப்பாற்றினார். நகுலன் வியப்புடன், குருவே! நீங்கள் உண்மையை மறைத்துவிட்டீர்களே என்று கேட்டான். தவசீலர் விளக்கினார்: நகுலா! ஒரு உயிருக்குக் கொடூரமான சாவு தரும் சொற்களைப் பேசுவது உண்மை அல்ல; வாய்மை என்பது எதுவென்றால், எந்தவொரு உயிருக்கும் சிறிதும் தீங்கு விளைவிக்காத நன்மையான சொற்களைப் பேசுவதே ஆகும் என்றார். நகுலன் வாய்மையின் உன்னத இலக்கணத்தைப் புரிந்து கொண்டான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 292Kural 292
எந்தவிதக் குற்றமும் இல்லாத தூய நன்மையையும் உயிர்காக்கும் அறத்தையும் தருமானால், பொய் என்று கருதப்படும் சொல்லும் கூட மெய்ம்மையான வாய்மையின் நிலையைப் பெறும்.
• புரை தீர்ந்த = யாதொரு சுயநலமும் குற்றமும் இல்லாத தூய்மையான
• நன்மை பயக்கும் எனின் = மிகப்பெரிய நன்மையை (உயிர்காக்கும் அறத்தை) விளைவிக்கும் என்றால்,
• பொய்ம்மையும் = பொய் என்று கருதப்படும் ஒரு சொல்லும் கூட
• வாய்மை இடத்த = மெய்யான உண்மைக்குரிய உயர் நிலையைப் பெறும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
வைக்கோல் போரும் உயிர்காத்த பொய்யும்
கொடுங்கோலன் ஒருவனின் அநீதியை எதிர்த்து ஏழை விவசாயிகளுக்கு ஆதரவாகக் குரல் கொடுத்த தர்மசீலன் என்ற இளைஞனை, ஆத்திரமடைந்த படைவீரர்கள் வாளோடு தேடி வேட்டையாடினர். காயமடைந்த தர்மசீலன் முதிய விவசாயி மாணிக்கத்தின் வீட்டுப் புழக்கடை வைக்கோல் போருக்குள் விழுந்து மறைந்தான். ஆவேசத்துடன் நுழைந்த படைத்தளபதி, இங்கு எவனாவது ஓடிவந்தானா என்று மாணிக்கத்தின் தொண்டையில் வாளை வைத்துக் கேட்டான். சிறிதும் தயங்காத மாணிக்கம், அவன் இரண்டு மணி நேரத்திற்கு முன்பே ஆற்றைக் கடந்து தெற்கு நோக்கி ஓடிவிட்டான் என்று அமைதியாகப் பொய் கூறினார்; அதை நம்பிய தளபதி தன் படையோடு தெற்கு நோக்கிப் பாய்ந்தான். தர்மசீலனின் உயிர் காப்பாற்றப்பட்டது. மாணிக்கத்தின் மகன், அப்பா! பொய் சொல்லிவிட்டீர்களே என்று கேட்டபோது, மாணிக்கம் கூறினார்: மகனே! எந்தவொரு சுயநலமும் இல்லாமல், ஒரு அப்பாவியின் உயிரைக் காத்துத் தூய்மையான நன்மையை விளைவிக்குமானால், அந்தப் பொய்யும் வாய்மையின் மேலான இடத்தையே பெறும் என்றார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 293Kural 293
தன் மனசாட்சிக்கு உண்மை என்று தெரிந்த ஒன்றை எவரும் பொய் பேசி மறைக்கக் கூடாது; அப்படிப் பொய் பேசினால், அவனது சொந்த மனமே சாட்சியாக நின்று அவனைக் குற்ற உணர்வால் சுட்டெரிக்கும்.
• தன் நெஞ்சு அறிவது = தன் சொந்த மனசாட்சிக்கு உண்மை என்று தெரிந்த ஒரு விஷயத்தை
• பொய்யற்க = பிறர் அறியவில்லை என்று பொய் பேசி மறைக்கக் கூடாது;
• பொய்த்தபின் = அப்படிப் பொய் சொல்லிவிட்டால்,
• தன் நெஞ்சே = அதை அறிந்த அவனது சொந்த மனசாட்சியே
• தன்னைச் சுடும் = குற்ற உணர்வால் அவனை இரவு பகலாகச் சுட்டெரித்துத் துன்புறுத்தும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
பொய்ச் சாட்சியும் சுட்டெரிக்கும் மனசாட்சியும்
நிலத்தகராறு வழக்கில், பெரும் பணக்காரன் கொடுத்த பொற்காசுகளுக்கு ஆசைப்பட்டு, நிலம் முழுவதும் அவனுக்கே சொந்தம் என்று நீதிமன்றத்தில் பொய்ச் சாட்சி சொன்னான் கதிர்வேல்; அவனது பொய்யை நம்பிய நீதிபதி, ஏழை விதவைத் தாயின் வாழ்வாதார நிலத்தைப் பறித்துப் பணக்காரனிடம் ஒப்படைத்தார். வழக்கு வென்ற மகிழ்ச்சியில் பணக்காரன் பரிசுகளை அள்ளித் தந்தான். ஆனால் அன்று இரவு முதல் கதிர்வேலால் நிம்மதியாகத் தூங்கவோ உண்ணவோ முடியவில்லை; கண்ணீர் விட்டு அழுத அந்த விதவைத் தாயின் முகமும், தன் சொந்த மனசாட்சிக்குத் தெரிந்தே செய்த பச்சைத் துரோகமும் அவனது நெஞ்சில் கொழுந்துவிட்டு எரியும் நெருப்பாய்ச் சுட்டெரித்தன. மனசாட்சியின் தாள முடியாத தீயினால் துடித்த கதிர்வேல், மறுநாளே நீதிமன்றத்திற்கு ஓடிச் சென்று, ஐயா! என் நெஞ்சறிந்து பொய் சொன்னேன், என் மனசாட்சியே என்னை உயிரோடு எரிக்கிறது என்று கதறி உண்மையை ஒப்புக்கொண்டு நிலத்தை மீட்டுத் தந்தான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 294Kural 294
தன் மனமறியப் பொய் பேசாமல் வாய்மை நெறியில் வாழ்கின்ற ஒருவன், இவ்வுலகத்து மக்கள் மற்றும் சான்றோர்கள் அனைவரது உள்ளங்களிலும் நீங்காமல் தெய்வம்போல் நிலைத்து வாழ்வான்.
• உள்ளத்தால் = தன் சொந்த மனமறிய
• பொய்யாது ஒழுகின் = பொய் பேசாமல் உண்மை நெறியில் ஒருவன் வாழ்வானானால்,
• உலகத்தார் உள்ளத்துள் எல்லாம் = இவ்வுலகத்துச் சான்றோர்கள் மற்றும் மக்கள் அனைவரின் உள்ளங்களிலும்
• உளன் = அவன் நீங்காமல் நிலைபெற்று வாழ்வான்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
அஞ்சல் தூதுவரின் வாய்மையும் மக்களின் இதயக் கோவிலும்
அஞ்சல் தூதுவர் வீரபத்திரன், நாற்பது ஆண்டுகளாக மலைக் காடுகளையும் ஆறுகளையும் கடந்து அரசக் கட்டளைகள், வணிக ஒப்பந்தங்கள், எளியோரின் மரண சாசனக் கடிதங்கள் போன்றவற்றைச் சுமந்து சென்றார்; வழிப்பறிக் கொள்ளையர்கள் மிரட்டியபோதும், குறுநில மன்னர்கள் பொற்காசுகளைக் காட்டி ஆசை காட்டியபோதும், அவர் ஒரு சிறு பொய் கூடப் பேசாமல், கடிதத்தின் ஒரு எழுத்தைக் கூட மாற்றாமல் தன் மனசாட்சிக்கு உண்மையாக வாழ்ந்தார். அவர் பணி ஓய்வு பெற்ற நாளில், அவரை வழியனுப்ப மூன்று நாட்டு அரசர்களும், பெருவணிகர்களும், ஆயிரக்கணக்கான எளிய விவசாயிகளும் திரண்டு வந்து கண்ணீர் மல்க மலர் மாலைகள் சூட்டி வணங்கினர். ஓர் இளைஞன், இந்த எளிய தூதுவர் எப்படி அனைவராலும் இவ்வளவு ஆழமாக நேசிக்கப்படுகிறார் என்று கேட்டான். ஒரு பெரியவர் பதிலளித்தார்: வீரபத்திரன் தன் வாழ்நாளில் மனமறிய ஒரு பொய்யும் சொல்லாமல் வாய்மையோடு வாழ்ந்தார்; மனமறியப் பொய்யின்றி வாழ்பவன், உலகத்து மனிதர்கள் அனைவரது உள்ளங்களிலும் நீங்காமல் தெய்வமாய் வீற்றிருப்பான் என்றார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 295Kural 295
ஒருவன் தன் உள்ளத்தோடு பொருந்தி வாய்மையைப் பேசி வாழ்வானானால், அவன் உடலை வருத்தித் தவம் செய்வோர் மற்றும் பொருளை வாரி வழங்கும் தானம் செய்வோர் ஆகிய இருவரையும் விட உயர்ந்த தலைசிறந்த மனிதன் ஆவான்.
• மனத்தொடு = தன் உள்ளத்தோடு முழுமையாகப் பொருந்தி
• வாய்மை மொழியின் = ஒருவன் எப்போதும் உண்மையை மட்டுமே பேசி வாழ்வானானால்,
• தவத்தொடு தானம் செய்வாரின் = உடலை வருத்தித் தவம் செய்வோரையும், அள்ளிக் கொடுத்துத் தானம் செய்வோரையும் விட
• தலை = அவன் மேலான உயர் நிலையை உடையவன் ஆவான்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
பொற்கொடையும் உழவனின் நெஞ்சார்ந்த வாய்மையும்
நிலக்கிழார் பத்மநாபன், தினமும் அன்னதான சத்திரங்களை நடத்தி ஏழைகளுக்குப் பொற்காசுகளை வாரி வழங்கினார்; அதோடு கடுமையான விரதங்களையும் தவங்களையும் மேற்கொண்டு, நாட்டில் தன்னை விடப் பெரிய தர்மவான் யாரும் இல்லை என்று கர்வம் கொண்டிருந்தார். ஆனால் வணிக வழக்குகளில் தனக்குச் சாதகமாகச் சில பொய்களைச் சொல்வது வழக்கம். ஒருநாள் எல்லைத் தகராறு வழக்கில் சாட்சியம் சொல்ல வந்த எளிய உழவர் சோமசுந்தரமோ, உண்மை பேசினால் தனக்கு நில இழப்பு ஏற்படும் என்று தெரிந்தபோதும், தன் மனசாட்சிக்குப் பொருந்தி நீதிமன்றத்தில் நடுநிலையோடு முழு உண்மையை மட்டுமே பேசினார். மன்னனின் அரசவைக் குரு பத்மநாபனை நோக்கிப் பேசினார்: பத்மநாபா! நீ ஆயிரம் தானங்களையும் தவங்களையும் ஒருங்கே செய்திருக்கலாம்; ஆனால் தன் மனதோடு பொருந்தி, தனக்கு நஷ்டம் வந்தாலும் உண்மையே பேசும் இந்த எளிய உழவர் உன்னை விடப் பன்மடங்கு உயர்ந்தவர்; வாய்மை ஒன்றே தவத்தையும் தானத்தையும் விடத் தலைசிறந்தது என்றார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 296Kural 296
பொய் பேசாமல் வாழ்வது போல ஒருவனுக்குப் புகழைத் தரும் மாண்பு இவ்வுலகில் வேறு எதுவும் இல்லை; அந்த வாய்மை ஒன்றைக் கடைப்பிடித்தாலே போதும், உடல் வருத்தமின்றியே அது மற்ற எல்லா அறங்களின் பயன்களையும் ஒருவனுக்குத் தானாகவே தந்துவிடும்.
• பொய்யாமை அன்ன = பொய் பேசாமல் வாழும் வாய்மை நெறியைப் போல
• புகழ் இல்லை = ஒருவனுக்கு நிலையான புகழைத் தரும் குணம் இவ்வுலகில் வேறொன்றும் இல்லை;
• எய்யாமை = உடல் வருத்தம் மற்றும் சிரமங்கள் ஏதுமின்றியே
• எல்லா அறமும் தரும் = அது தானாகவே அவனுக்கு மற்ற எல்லா நற்பண்புகளையும் புண்ணியப் பலன்களையும் கொண்டுவந்து சேர்க்கும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
நாணயப் புடைப்பாளரின் வாய்மையும் அழியாத புகழும்
நாணயப் புடைப்புத் தொழிலாளி மணிவண்ணன், ஐம்பது ஆண்டுகளாக அரசுப் பொற்காசுகளைத் தயாரிக்கும் பணியில் இருந்தார்; ஒரு சிறு பொய் கூடப் பேசாத அவரது வாய்மையைக் கண்டு, மன்னரும் வணிகர்களும் எந்தப் பரிசோதனையுமின்றி அவரது சொல்லைத் தங்கமாக மதித்தனர். மற்ற மனிதர்கள் பெரும் புகழ் பெற வேண்டும் என்பதற்காகக் கடுமையான உடல் வருத்தங்களோடும், முள் படுக்கையில் படுத்தும், பெரும் செலவு செய்தும் விளம்பரம் தேடிக் களைத்தபோது, மணிவண்ணனோ எந்தவித உடல் வருத்தமும் இன்றித் தன் இயல்பான உண்மை பேசும் குணத்தினாலேயே தேசமெங்கும் மதிக்கப்படும் மாபெரும் புகழையும், மனநிறைவையும் பெற்றார். ஒரு பயணி வியந்து கேட்டபோது முதியவர் விளக்கினார்: பொய்யாமை போல ஒருவனுக்குப் புகழைத் தரும் குணம் வேறில்லை; அந்த ஒரு நற்குணத்தைக் கடைப்பிடித்தால் போதும், அது எந்த மெய்வருத்தமும் இன்றி மற்ற எல்லா அறங்களின் புண்ணியப் பயன்களையும் தானாகவே தந்துவிடும் என்றார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 297Kural 297
ஒருவன் தன் வாழ்நாளில் பொய் பேசாத வாய்மை என்னும் ஒரே ஒரு அறத்தை மட்டும் தவறாமல் உறுதியாகக் கடைப்பிடித்தாலே போதும்; அவன் மற்ற கடினமான அறச்செயல்களைச் செய்யாமல் விட்டாலும் கூட அது அவனுக்கு மேலான நன்மையையே தரும்.
• பொய்யாமை பொய்யாமை ஆற்றின் = பொய் பேசாத வாய்மை நெறியை ஒருவன் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் தவறாமல் உறுதியாகக் கடைப்பிடிப்பானானால்,
• அறம் பிற = அவன் மற்ற விரதங்கள், யாகங்கள், தானங்கள் போன்ற அறச்செயல்களை
• செய்யாமை செய்யாமை நன்று = செய்யாமல் விட்டுவிட்டாலும் கூட அது அவனுக்கு மிகவும் நன்மையே தரும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
யாகத் தீயும் படகோட்டியின் வாய்மையும்
பண்டிதர் சோமதேவர், தினமும் பெரும் செலவில் வேள்விகளையும் சடங்குகளையும் நடத்தி வந்தார்; ஆனால் வியாபாரத்திலும் பேச்சிலும் எளிய பொய்களைச் சொல்வது அவருக்குச் சாதாரணமாக இருந்தது. நதிக்கரையில் படகு ஓட்டிய எளிய மாறனைப் பார்த்து, நீ எந்த யாகமும் செய்யாத பாவி என்று சோமதேவர் பரிகசித்தார். மாறனோ அமைதியாகப் பதிலளித்தான்: ஐயா! என்னிடம் யாகங்கள் செய்யப் பொன் இல்லை; ஆனால் என் நாவால் வாழ்நாளில் ஒரு பொய்யும் பேசக் கூடாது என்ற ஒரே ஒரு விரதத்தை மட்டும் உயிரெனக் காத்து வருகிறேன் என்றான். படகில் பயணம் செய்த முதிய துறவி சோமதேவரிடம் கூறினார்: பண்டிதரே! பொய் பேசும் நாவோடு ஆயிரம் சடங்குகள் செய்வதை விட, வாய்மை என்னும் ஒரே ஒரு அறத்தைத் தவறாமல் வாழ்நாள் முழுவதும் கடைப்பிடிப்பதே தலைசிறந்தது; வாய்மை ஒன்றை உறுதியாகப் பிடித்துக் கொண்டால், மற்ற அறங்களைச் செய்யாமல் விட்டுவிட்டாலும் கூட அது அவனுக்கு மேலான நன்மையையே தரும் என்றார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 298Kural 298
உடலின் வெளிப்படையான அழுக்குகள் நீரினால் கழுவிச் சுத்தமாகும்; ஆனால் ஒரு மனிதனின் உள்ளத்தின் தூய்மையானது அவன் பேசும் வாய்மையால் மட்டுமே தெளிவாக வெளிப்பட்டு உண்டாகும்.
• புறம் தூய்மை = உடலின் வெளிப்படையான உடல் தூய்மையானது
• நீரான் அமையும் = தண்ணீரால் நீராடுவதால் உண்டாகும்;
• அகம் தூய்மை = ஒருவனின் உள்ளத்தின் அகத் தூய்மையானது
• வாய்மையால் = அவன் பேசும் உண்மை மற்றும் நேர்மையால் மட்டுமே
• காணப்படும் = வெளிப்பட்டு உண்டாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
பன்னீர் நீராடலும் உள்ளத்தின் தூய்மையும்
செல்வந்தன் தேவநாதன், தினமும் ஐந்து முறை நறுமணப் பன்னீரில் நீராடி, பளிச்சென்ற வெண் பட்டு ஆடைகளை அணிந்து, தன்னை விடத் தூய்மையான மனிதன் எவரும் இல்லை என்று கர்வம் கொண்டிருந்தான்; ஆனால் வணிகப் பேச்சில் வாடிக்கையாளர்களை ஏமாற்றிப் பொய் சொல்லி வந்தான். ஆசிரம ஞானி சீலரிடம் சென்று, சுவாமி! என் உடலிலும் உடையிலும் ஒரு துளி அழுக்கு கூட இல்லை என்று பெருமை பேசினான். ஞானி சீலர் அழுக்கு படிந்த ஒரு மண்பானையைக் காட்டி, தேவநாதா! இந்தப் பானையின் வெளிப்புறத்தை மட்டும் பன்னீரால் கழுவினால், இதன் உள்ளேயிருக்கும் அழுகிய கசடு சுத்தமாகிவிடுமா? தண்ணீரில் குளிப்பதால் உடலின் வெளிப்படையான தூய்மை மட்டுமே உண்டாகும்; ஆனால் ஒரு மனிதனின் உள்ளத்தின் மெய்யான தூய்மை அவன் பேசும் வாய்மையினால் மட்டுமே வெளிப்படும்; வாய்மை இல்லாத உள்ளம் எப்போதுமே அழுக்கு நிறைந்ததுதான் என்றார். தேவநாதன் வெட்கித் தன் பொய்யை விட்டு ஒழித்தான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 299Kural 299
வெளி உலகத்தின் இருளைப் போக்கும் தீபங்கள் எல்லாம் உண்மையான விளக்குகள் ஆகா; சான்றோர்களுக்கு உள்ளத்தின் அறியாமை இருளைப் போக்கி ஒளிதரும் 'பொய் பேசாத வாய்மை' என்னும் விளக்கே உண்மையான மெய்விளக்காகும்.
• எல்லா விளக்கும் = வெளி உலகத்து இருளைப் போக்கும் தீபம், சூரியன் முதலான எந்த விளக்குகளும்
• விளக்கு அல்ல = உண்மையான மெய்விளக்குகள் ஆகாது;
• சான்றோர்க்கு = ஞானமும் ஒழுக்கமும் நிறைந்த சான்றோர்களுக்கு,
• பொய்யா விளக்கே = உள்ளத்து அறியாமை இருளைப் போக்கும் 'பொய் பேசாத வாய்மை' என்னும் விளக்கே
• விளக்கு = அணையாப் பேரொளி தரும் மெய்யான விளக்காகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
அரண்மனைத் தீபங்களும் அணையா வாய்மை விளக்கும்
அரண்மனை அதிகாரி சோமநாதர், மாளிகை முழுவதும் பத்தாயிரம் தங்க நெய் விளக்குகளை ஏற்றி வைத்து, இங்கு இருட்டிற்கே இடமில்லை என்று கர்வத்தோடு கூறினார். ஆனால் அந்த ஒளிமிக்க விளக்குகளின் கீழ் நின்றுகொண்டே, அரண்மனை அமைச்சர்கள் பொய்களைப் பேசி, போலி ஆவணங்களைத் தயாரித்து அப்பாவிகளைச் சிறையிலடைக்கும் இருண்ட சதிகளில் ஈடுபட்டனர். மாளிகைக்கு வந்த ஞானி தீபங்கரர் அந்தப் பத்தாயிரம் விளக்குகளைப் பார்த்து வருத்தத்துடன் கூறினார்: சோமநாதரே! சுவர்களில் விழும் வெளிப்படையான நிழல்களைப் போக்கும் இந்த நெய் விளக்குகள் எல்லாம் மெய்யான விளக்குகள் ஆகா; மனிதனின் உள்ளத்தில் இருக்கும் அறியாமை, வஞ்சம், பொய்மை ஆகிய கரிய இருளைப் போக்கும் 'பொய் பேசாத வாய்மை' என்னும் அணையா விளக்கே சான்றோர்கள் போற்றும் உண்மையான விளக்காகும் என்றார். சோமநாதர் தலைகுனிந்து உண்மை நெறியைப் போற்றினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 300Kural 300
நாங்கள் ஆராய்ந்து உணர்ந்த மெய்யியல் உண்மைகளுள், எவ்வகையிலும் வாய்மை என்னும் உண்மை நெறியை விட மிகச் சிறந்ததாகக் கூறத்தக்க வேறு எந்தவொரு அறமும் இந்த உலகத்தில் இல்லை.
• யாம் மெய்யாக் கண்டவற்றுள் = நாங்கள் ஆராய்ந்து உண்மையானவை என்று கண்டறிந்த மெய்யியல் நூல்கள் மற்றும் அறங்களுள்,
• எனைத்து ஒன்றும் = எவ்வகையான சிறப்பாலும்
• வாய்மையின் = வாய்மை என்னும் உண்மை ஒழுக்கத்தை விட
• நல்ல பிற = மிகச் சிறந்ததாகக் கூறக்கூடிய வேறு எந்த அறமும்
• இல்லை = இவ்வுலகில் இல்லவே இல்லை.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
ஓலைச் சுவடிகளும் தலையாய வாய்மை நெறியும்
சீடன் நகுலன், முப்பது ஆண்டுகளாகக் காடுகளிலும் மடங்களிலும் தங்கிப் பல்லாயிரக்கணக்கான தத்துவ நூல்களையும் வேதங்களையும் கற்றான். ஒருநாள் தன் ஞானாசிரியர் வேதநாயகரிடம் வந்து, குருவே! பல்லாயிரம் ஓலைச்சுவடிகளில் கூறப்பட்டுள்ள தவம், தானம், யோகம், விரதம் முதலான எண்ணற்ற அறங்களுள், எல்லாவற்றையும் விடத் தலையாய ஒப்பற்ற வைரம் போன்ற முதன்மை அறம் எது என்று கேட்டான். முதிய ஞானி வேதநாயகர் கனிவோடு புன்னகைத்துச் சொன்னார்: நகுலா! நாங்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் ஆராய்ந்து மெய்ம்மையாகக் கண்டறிந்த மெய்யியல் உண்மைகளுள், எந்த வகையிலும் 'வாய்மை' என்னும் உண்மை நெறியை விடச் சிறந்ததாகக் கூறக்கூடிய வேறு எந்த அறமும் இவ்வுலகில் இல்லவே இல்லை. வாய்மையைக் கடைப்பிடிப்பவன் அனைத்து அறங்களையும் தன் கையில் ஏந்தியவனாவான் என்றார். நகுலன் வாய்மையே உலகின் உச்சக்கட்ட தர்மம் என்பதைத் தெளிந்து போற்றினான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.