திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள்

எவர் ஒருவராயினும் அவரிடத்தில் எளிதாக அணுகி இன்முகத்தோடு பழகும் எளிய தன்மையோடு வாழ்ந்தால், பண்புடைமை என்கின்ற உயர்ந்த ஒழுக்க நெறியை ஒருவர் மிக எளிதாக அடைந்துவிடலாம் என்று நூலோர் கூறுவர்.

• யார் மாட்டும் = யாவரிடத்திலும் எளிதில் அணுகிப் பழகக்கூடிய,

• எண்பதத்தால் = எளிய இனிய அணுகுமுறையோடு வாழ்வதால்,

• பண்புடைமை என்னும் வழக்கு = பண்புடைமை என்கின்ற சிறந்த ஒழுக்க நெறியை,

• எய்தல் எளிது என்ப = ஒருவர் எளிதாக அடைந்துவிடலாம் என்று சான்றோர் கூறுவர்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

முதிய கிராமத் தலைமைப் பதிவாளரின் திறந்த கதவும் எளிய அணுகுமுறையும்The elder town registrar's open door and the power of accessibility

கிராமப் பதிவாளர் அலுவலகத்தில் தலைமை அதிகாரியாகப் பணியாற்றிய முதியவர் சுந்தரம், எப்போதும் தன் அலுவலகக் கதவுகளைத் திறந்து வைத்து வாசலில் இருந்த பாயில் அமர்ந்து எளிய மக்களிடம் பேசி மனுக்களைப் பெறுவார். புதிதாகப் பணிக்கு வந்த இளம் எழுத்தன் ஒருவன், வாசலில் வந்த ஏழை உழவர்களை மிரட்டி வெளியே நிற்க வைத்தான்; "அதிகாரிகள் தொலைவில் இருந்தால்தான் மக்கள் மதிப்பார்கள்; இப்படி எல்லாரோடும் சாதாரணமாகப் பேசினால் நமது கௌரவம் என்னாவது?" என்று கேட்டான். வாசலுக்கு வந்த சுந்தரம், அந்த உழவர்களை அன்போடு உள்ளே அழைத்து ஆசனங்களில் அமர வைத்து அவர்களது பட்டா நிலப் பதிவேடுகளை உடனே சரிபார்த்து முத்திரையிட்டுக் கொடுத்தார். பின்னர் எழுத்தனின் தோளைத் தொட்டு மென்மையாகப் பேசினார். "தம்பி, கதவை அடைப்பதிலும் மிரட்டுவதிலும் பெருமை இல்லை. எவர் ஒருவராயினும் அவரிடத்தில் எளிதாக அணுகி இன்முகத்தோடு பழகும் எளிய தன்மையோடு வாழ்ந்தால், பண்புடைமை என்கின்ற உயர்ந்த ஒழுக்க நெறியை ஒருவர் மிக எளிதாக அடைந்துவிடலாம் என்று நூலோர் கூறுவர் (எண்பதத்தால் எய்தல் எளிதென்ப யார்மாட்டும் பண்புடைமை என்னும் வழக்கு). எளிய மக்களிடம் கனிவாகப் பழகுவதே உண்மையான மாண்பு" என்றார். சுந்தரத்தின் இன்சொல்லைக் கேட்டு உழவர்கள் மலர்ந்த முகத்தோடு சென்றனர்; அதைக்கண்ட இளம் எழுத்தன் தன் மேசைக் கதவைத் திறந்து வைத்து அடுத்த மனுதாரரை இன்முகத்தோடு வரவேற்றான்.

Serving as the chief registrar of the district revenue pavilion, elder official Sundaram always kept the heavy wooden doors wide open, sitting upon a simple rush mat near the entrance to receive tenant farmers directly. A newly appointed junior clerk locked the outer brass latch, ordering impoverished peasants to wait in the hot sun. "Officials must maintain an intimidating distance to command authority; if you mingle familiarly with everyone, what will become of our administrative prestige?" the youth complained. Stepping outside, Sundaram welcomed the anxious farmers into the airy hall, seated them comfortably, and swiftly verified and stamped their ancestral land deeds without delay. Turning to the junior clerk, the elder placed a gentle hand upon his shoulder. "Young clerk, dignity does not reside in bolted doors or cold arrogance. By maintaining an easy, humble accessibility and approachable warmth toward every person without barrier, one effortlessly attains the noble path of genuine courtesy and gracious conduct (எண்பதத்தால் எய்தல் எளிதென்ப யார்மாட்டும் பண்புடைமை என்னும் வழக்கு). Approachability is the true crown of administrative excellence." Moved by Sundaram's gracious conduct, the farmers departed with beamed smiles, while the young clerk pushed his office window open to greet the next citizen with genuine respect.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

எல்லாரிடத்திலும் அன்பு காட்டி வாழ்தல், சிறந்த ஒழுக்கமும் நற்குணங்களும் உடைய குடும்பத்தில் பிறந்து வளர்தல் ஆகிய இவ்விரண்டும் ஒருவனுக்குப் பண்புடைமை என்னும் நல்வழியைத் தரும் சிறந்த பண்புகளாகும்.

• அன்பு உடைமை = எல்லாரிடத்திலும் அன்பு செலுத்தும் இயல்பு,

• ஆன்ற குடிப்பிறத்தல் = உலகத்தாரோடு ஒத்து வாழும் உயர்ந்த பண்புகளுடைய குடும்பத்தில் பிறந்து வளர்தல் ஆகிய,

• இவ்விரண்டும் = இந்த இரண்டு தன்மைகளும்,

• பண்புடைமை என்னும் வழக்கு = ஒருவனுக்குப் பண்புடைமை என்று உலகத்தார் போற்றும் நல்வழியாகும்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

முதிய மண்பாண்டக் கலைஞரின் இல்லமும் விருந்தோம்பல் மரபும்The elder potter's cottage and the living heritage of courtesy

ஆற்றங்கரைக் கிராமத்தில் மண்பாண்டங்களை வடித்து வந்த முதிய குயவர் கருப்பன், தன் வீட்டிற்கு வரும் எளிய வாடிக்கையாளர்கள் மற்றும் வழிப்போக்கர்கள் அனைவருக்கும் முதலில் குளிர்ந்த மோரும் பனை வெல்லமும் கொடுத்து உபசரிப்பதை மூன்று தலைமுறைகளாகத் தன் குடும்ப வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தார். மொத்தமாக மண்பானைகளை வாங்க வந்த ஒரு பெருவணிகன், அந்த உபசரிப்பைப் பார்த்து ஏளனமாகச் சிரித்தான். "வியாபாரத்தில் லாபத்தை மட்டுமே பார்க்க வேண்டும்; இப்படி ஏழை வண்டிக்காரர்களுக்கு மோரை ஊற்றி வீணடிப்பது என்ன பழக்கம்?" என்று கேட்டான். தன் களிமண் படிந்த கைகளைக் கழுவிவிட்டு, தாகத்தோடு வந்த ஒரு கூலித் தொழிலாளிக்கு மோர் நிறைந்த மண்கலத்தைக் கொடுத்த கருப்பன் புன்னகையோடு பேசினார். "வணிகரே, செல்வத்தை விட எங்கள் மூதாதையர் எங்களுக்குக் கற்றுக்கொடுத்த நற்பண்புகளே எங்கள் குடிக்குரிய பெருமை. எல்லாரிடத்திலும் அன்பு காட்டி வாழ்தல், சிறந்த ஒழுக்கமும் நற்குணங்களும் உடைய குடும்பத்தில் பிறந்து வளர்தல் ஆகிய இவ்விரண்டும் ஒருவனுக்குப் பண்புடைமை என்னும் நல்வழியைத் தரும் சிறந்த பண்புகளாகும் (அன்புடைமை ஆன்ற குடிப்பிறத்தல் இவ்விரண்டும் பண்புடைமை என்னும் வழக்கு). மனிதர்களை நேசிப்பதே எங்கள் பரம்பரைச் செல்வம்" என்றார். அந்த வண்டிக்காரன் மோரைப் பருகிவிட்டு நெகிழ்ச்சியோடு கருப்பனை வாழ்த்தினான்; அதைக் கண்ட வணிகன் தன் பேச்சை நிறுத்திக்கொண்டு பானைகளை வண்டியில் ஏற்றிவிட்டு அமைதியாக விடைபெற்றான்.

In his riverside pottery workshop, elder artisan Karuppan upheld a three-generation family tradition of welcoming every customer and weary wayfarer with an earthen cup of cool buttermilk and palm jaggery before discussing trade. A visiting wholesale merchant seeking to purchase cooling water jars scoffed at this ritual hospitality. "In trade, one should focus strictly on profit margins; why squander valuable provisions treating humble cart-drivers like royal dignitaries?" the merchant questioned. Washing the damp clay from his hands, Karuppan handed a foaming cup of fresh buttermilk to a parched laborer and smiled with radiant warmth. "Merchant, coins vanish, but the moral legacy handed down by our forebears remains our true wealth. Sincere, universal love toward every human being and being rooted in the honorable heritage of an exemplary family are the two sacred pillars that constitute the beaten path of noble courtesy and gracious conduct (அன்புடைமை ஆன்ற குடிப்பிறத்தல் இவ்விரண்டும் பண்புடைமை என்னும் வழக்கு). To refresh a weary soul is the unwritten law of my family lineage." Drinking the soothing buttermilk, the grateful cart-driver offered an earnest blessing upon Karuppan's household. Watching this simple exchange of dignity, the merchant loaded his jars onto his wagon and departed with a respectful nod.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

உடல் உறுப்புகளின் தோற்றத்தால் மனிதர்களைப் போல் இருப்பது உண்மையான மனித ஒப்புமை ஆகாது; உள்ளத்தில் பொருந்தும் உயர்ந்த நற்குணங்களால் ஒத்திருப்பதே ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்க உண்மையான மனிதப் பண்பாகும்.

• உறுப்பு ஒத்தல் = உடலமைப்பு மற்றும் அங்கங்களால் மற்ற மனிதர்களைப் போல ஒத்திருப்பது,

• மக்கள் ஒப்பு அன்றால் = நன்மக்களோடு ஒருவனை ஒப்பிட்டுப் பேசக்கூடிய உண்மையான ஒப்புமை ஆகாது;

• வெறுத்தக்க = பொருந்தத்தக்க உயர்ந்த,

• பண்பு ஒத்தல் = நற்குணங்களால் ஒத்திருப்பதே,

• ஒப்பதாம் ஒப்பு = மனித சமுதாயத்தில் ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்க உண்மையான ஒப்புமையாகும்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

முதிய சிற்பியின் கருங்கல் சிலைகளும் மனித மாண்பின் உண்மையும்The master sculptor's granite figures and the true likeness of humanity

சிற்பக் கூடத்தில் நாற்பது ஆண்டுகளாகக் கருங்கல்லில் உயிரோட்டமுள்ள சிலைகளைச் செதுக்கி வந்த முதிய தலைமைச் சிற்பி தேவனிடம், ஊர் மக்களை ஏமாற்றிப் பிழைக்கும் அகந்தை பிடித்த சீடன் ஒருவன் பெருமையோடு பேசினான். "ஆசானே, நான் அழகான உடலமைப்பும் வாட்டசாட்டமான தோற்றமும் கொண்டிருக்கிறேன்; நானும் மற்ற பெரிய மனிதர்களைப் போன்ற உயர்ந்த மனிதன் தானே?" என்று ஆணவமாகக் கேட்டான். அங்கிருந்த கம்பீரமான கருங்கல் சிலையைக் காட்டித் தேவன் அமைதியாகப் பேசினார். "தம்பி, இந்தச் சிலைக்கு இரண்டு கண்கள், உறுதியான கைகள், அழகான முகம் எல்லாம் இருக்கிறது; ஆனால் இதனால் பசியால் அழும் குழந்தைக்கு ஒரு பிடி உணவு கொடுக்க முடியுமா? உடல் உறுப்புகளின் தோற்றத்தால் மனிதர்களைப் போல் இருப்பது உண்மையான மனித ஒப்புமை ஆகாது; உள்ளத்தில் பொருந்தும் உயர்ந்த நற்குணங்களால் ஒத்திருப்பதே ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்க உண்மையான மனிதப் பண்பாகும் (உறுப்பொத்தல் மக்களொப்பு அன்றால் வெறுத்தக்க பண்பொத்தல் ஒப்பதாம் ஒப்பு). நெஞ்சில் இரக்கமும் நற்பண்பும் இல்லாத மனிதனின் உடலமைப்பும் இந்தக் குளிர்ந்த கருங்கல்லும் ஒன்றுதான்" என்றார். அப்போது ஒரு முதிய பெண்மணி கூடத்திற்குள் வந்து தேவனை வாழ்த்திப் பேசினார்; அதைக் கண்ட அந்தச் சீடன் வெட்கித் தலைகுனிந்து தான் ஏமாற்றியவர்களின் பணத்தைத் திருப்பிக் கொடுக்கக் கூடத்திலிருந்து வெளியேறினான்.

Inside his bustling stone masonry atelier, master sculptor Devan had spent forty years carving expressive granite figures for temple shrines. A handsome but deceitful apprentice who regularly swindled vulnerable villagers strutted into the courtyard, admiring his reflection in a brass basin. "Master, look at my tall frame, sharp features, and handsome limbs; am I not equal in stature to the finest gentlemen in the province?" the youth boasted. Pointing his chisel toward a magnificent stone warrior standing in the corner, Devan met the youth's eyes with penetrating gravity. "Apprentice, observe this granite figure; it possesses flawless eyes, muscular shoulders, and an imposing stance, but can it wipe the tear of a grieving child or offer shelter to the destitute? Outward physical resemblance of limbs and bodily form does not make one truly comparable to noble human beings; it is the harmonious embodiment of fitting moral virtues and kindness that constitutes the only true likeness of humanity (உறுப்பொத்தல் மக்களொப்பு அன்றால் வெறுத்தக்க பண்பொத்தல் ஒப்பதாம் ஒப்பு). Without compassion in your chest, your handsome limbs are no different from this unfeeling block of stone." Just then, an elderly widow entered the courtyard to receive a bowl of porridge from Devan's hearth. Stricken by the master's words, the apprentice lowered his eyes in shame and hastened out to return the widow's stolen savings.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

நீதி வழுவாமல் அறநெறியைப் பின்பற்றி, நற்செயல்களால் உலக மக்களுக்குப் பயன்படும்படி வாழ்கின்ற பெருமக்களின் நற்பண்புகளை உலகத்தார் அனைவரும் எக்காலத்திலும் போற்றிக் கொண்டாடுவார்கள்.

• நயனொடு = நீதி தவறாத நேர்மையோடும்,

• நன்றி புரிந்த = அறநெறியோடும் கூடி நன்மைகளைச் செய்து,

• பயன் உடையார் = பிறர்க்கும் சமுதாயத்திற்கும் பயன்பட வாழ்கின்ற பெருமக்களின்,

• பண்பு = சிறந்த நற்பண்பை,

• உலகு பாராட்டும் = உலகத்தார் அனைவரும் கொண்டாடிப் போற்றுவார்கள்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

முதிய வாய்க்கால் காப்பாளரின் பொதுச்சேவையும் ஊர் மக்களின் போற்றுதலும்The canal builder's selfless service and the gratitude of the valley

முப்பது ஆண்டுகளாக வெயிலிலும் மழையிலும் ஆற்று மதகுகளையும் பாசன வாய்க்கால்களையும் சீரமைத்து, கடைமடை உழவர்களுக்கும் சமமாக நீர் போய்ச் சேர உழைத்து வந்தார் முதிய பொறியாளர் வேலப்பன். தானியங்களை பதுக்கி விற்றுப் பெருஞ்செல்வம் சேர்த்த ஒரு பேராசைக்கார வியாபாரி வேலப்பனைப் பார்த்து, "சொந்தமாக நிலம் வாங்காமல் இந்த வயதான காலத்திலும் சேற்றில் இறங்கி உழைக்கிறாயே; நீ மறைந்தால் இந்த உலகம் உன்னை மறந்துவிடும்" என்று ஏளனம் பேசினான். மதகில் பாய்ந்து சென்ற தெளிந்த நீரையும் பசுமையாக விரிந்த நெல் வயல்களையும் பார்த்தவாறு வேலப்பன் அமைதியாகப் பேசினார். "வியாபாரியே, நீர் ஒழுங்காகப் பாய்ந்து பயிர்கள் செழிக்கும்போது ஆயிரக்கணக்கான குடும்பங்களின் பசி தீர்கிறது. நீதி வழுவாமல் அறநெறியைப் பின்பற்றி, நற்செயல்களால் உலக மக்களுக்குப் பயன்படும்படி வாழ்கின்ற பெருமக்களின் நற்பண்புகளை உலகத்தார் அனைவரும் எக்காலத்திலும் போற்றிக் கொண்டாடுவார்கள் (நயனொடு நன்றி புரிந்த பயனுடையார் பண்புபா ராட்டும் உலகு). பிறர்க்குப் பயன்படும் வாழ்வே அழியாத புகழ் தரும்" என்றார். அப்போது அறுவடையைத் தொடங்கிய நூற்றுக்கணக்கான உழவர்கள் திரண்டு வந்து, தங்களின் முதல் நெற்கதிர்களை வேலப்பனின் காலடிகளில் வைத்து அவரைத் தோளில் தூக்கிக் கொண்டாடினர்; அதைக் கண்ட வியாபாரி வாயடைத்துப் போய் மௌனமாகத் தன் பாதையில் நடந்தான்.

For over thirty years, veteran hydraulic surveyor Velappan spent his days in the blazing sun and monsoon rains repairing stone sluices and leveling irrigation channels so that even the most distant tail-end tenant farmers received their fair share of river water. An opportunistic grain speculator who amassed a fortune by hoarding food during shortages taunted the elder: "Instead of acquiring vast private estates, you spend your old age wading through muddy ditches; the moment you die, this ungrateful valley will erase your name." Looking out across the emerald expanse of flourishing paddy fields nourished by the regulated canal, Velappan responded with serene conviction. "Merchant, when water flows equitably and harvests thrive, thousands of impoverished families are spared the agony of hunger. The entire world unites to celebrate and perpetually praise the noble character of those who adhere strictly to justice, perform righteous deeds, and live a life of selfless utility to all people (நயனொடு நன்றி புரிந்த பயனுடையார் பண்புபா ராட்டும் உலகு). A life devoted to public good outlives all transitory gold." At that moment, hundreds of farming families arrived at the weir carrying the first golden sheaves of the new harvest, placing them at Velappan's feet and cheering his lifelong stewardship. Speechless at this spontaneous outpouring of reverence, the speculator slipped away in silence.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

விளையாட்டிற்காகக்கூட ஒருவரை இகழ்ந்து ஏளனமாகப் பேசுவது மிகுந்த மனத்துன்பத்தைத் தரும்; எனவே மனிதர்களின் இயல்பை அறிந்து வாழும் பண்பாளர்கள், தம் பகைவர்களிடத்திலும் கூட ஏளனம் செய்யாமல் பண்போடு நடந்து கொள்வார்கள்.

• இகழ்ச்சி = ஒருவரை இகழ்ந்து ஏளனமாகப் பேசுவது,

• நகையுள்ளும் இன்னாது = விளையாட்டாகப் பேசும் பேச்சிலும்கூட அவனுக்குத் துன்பத்தையே தரும்;

• பாடு அறிவார் மாட்டு = அதனால் மனிதர்களின் மன இயல்பை அறிந்து நடப்பவர்களிடத்தில்,

• பகையுள்ளும் பண்பு உள = பகைமையுள்ள காலத்திலும் கூட இகழாமல் இன்சொல் பேசும் நற்பண்புகளே காணப்படும்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

முதிய கூத்துக் கலைஞரின் நாடகமும் ஏளனப் பேச்சும்The elder folk bard's theater and the wound of mocking laughter

ஊர்த் திருவிழா நாடகப் பயிற்சியின் போது, நகைச்சுவை வேடம் அணிந்த இளம் நடிகர் ஒருவன், உடன் நடித்த மற்றொரு நடிகரின் கால் ஊனத்தையும் அவனது வறுமையையும் சுட்டிக்காட்டி ஏளனமாகப் பேசி எல்லாரையும் சிரிக்க வைத்தான். அந்த ஊனமுற்ற நடிகர் கண்களில் நீர் கசிய மேடையை விட்டு வெளியேறிய போது, அந்த நகைச்சுவை நடிகர், "நான் சும்மா விளையாட்டுக்குத்தானே பேசினேன்; இதற்குப் போய் இவ்வளவு கோபப்படலாமா?" என்று அலட்சியமாகக் கூறினான். இசைக்கருவிகளை நிறுத்திய முதிய நாடக ஆசிரியர் கதிர்வேல், அவனது தோளைத் தொட்டு வருத்தத்தோடு பேசினார். "தம்பி, வாளால் ஏற்படும் காயத்தை விட வார்த்தைகளால் செய்யும் ஏளனம் மனித மனத்தை ஆழமாகக் கொல்லும். விளையாட்டிற்காகக்கூட ஒருவரை இகழ்ந்து ஏளனமாகப் பேசுவது மிகுந்த மனத்துன்பத்தைத் தரும்; எனவே மனிதர்களின் இயல்பை அறிந்து வாழும் பண்பாளர்கள், தம் பகைவர்களிடத்திலும் கூட ஏளனம் செய்யாமல் பண்போடு நடந்து கொள்வார்கள் (நகையுள்ளும் இன்னா திகழ்ச்சி பகையுள்ளும் பண்புள பாடறிவார் மாட்டு). பிறர் மனத்தை நோகடித்துப் பெறும் சிரிப்பு கலைக்கு அழகல்ல" என்றார். கதிர்வேலின் வார்த்தைகளைக் கேட்டுத் தலைகுனிந்த அந்த இளம் நடிகர், உடனே ஓடிச்சென்று அந்த ஊனமுற்ற நடிகரின் கால்களில் விழுந்து மன்னிப்புக் கேட்டான்; பின்னர் இருவரும் கைகோர்த்து மேடையில் ஏறி அருமையாக நடித்து ஊர் மக்களின் கைத்தட்டலைப் பெற்றனர்.

During rehearsals for the annual village harvest pageant, a young comic actor improvised crude jokes targeting a fellow performer's pronounced physical limp and impoverished background to elicit cheap laughter from the chorus. As the humiliated performer stepped off the stage holding back tears, the comic shrugged dismissively: "It was merely lighthearted banter in jest; why take offense at innocent playful laughter?" Halting the percussion, master playwright Kathirvel set down his bronze rhythm cymbals and confronted the young actor with sorrowful gravity. "Young actor, a blade leaves a scar that heals, but cruel mockery carves a wound in the human soul that bleeds for years. Even when uttered in jest and sport, humiliating contempt causes bitter agony; therefore, those who truly understand human nature and social empathy maintain impeccable courtesy, refusing to mock even their bitterest adversaries (நகையுள்ளும் இன்னா திகழ்ச்சி பகையுள்ளும் பண்புள பாடறிவார் மாட்டு). A true artist elevates human dignity; he never crushes it for fleeting amusement." Ashamed of his thoughtless cruelty, the young comedian hurried backstage to bow before his injured colleague, asking for forgiveness with folded palms. Reconciled, the two performers took the stage together, delivering a memorable performance that earned the roaring applause of the entire village.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

நற்குணங்கள் நிறைந்த பண்பாளர்கள் வாழ்வதால்தான் இந்த உலகம் தொடர்ந்து நிலைபெற்று இயங்குகிறது; அத்தகைய பண்பாளர்கள் மட்டும் இவ்வுலகில் வாழாது போனால், மனித சமுதாயம் மண்ணுக்குள் புதைந்து எப்போதோ அழிந்து போயிருக்கும்.

• உலகம் = இந்த உலக வாழ்க்கை,

• பண்புடையார்ப் பட்டு உண்டு = நற்பண்புகள் நிறைந்த சான்றோர்களின் நன்னெறியைப் பொருந்தி வாழ்வதால்தான் தொடர்ந்து நிலைபெற்று இயங்கி வருகிறது;

• அது இன்றேல் = அத்தகைய பண்பாளர்கள் மட்டும் இவ்வுலகில் வாழாது போனால்,

• மண்புக்கு மாய்வது = இந்த உலகம் மண்ணுக்குள் புதைந்து எப்போதோ அழிந்து போயிருக்கும்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

முதிய அன்னதானச் சமையற்காரரும் பஞ்சத்தின் நடுவே பகிர்வும்The elder communal cook and the living foundation of the world

மழை பொய்த்துப் பஞ்சம் தலைவிரித்தாடிய கொடிய காலத்தில், தன் சேமிப்பில் இருந்த கேழ்வரகைக் கொண்டு தினமும் நூற்றுக் கணக்கான அனாதைக் குழந்தைகளுக்கும் முதியவர்களுக்கும் கஞ்சி காய்ச்சி ஊற்றி வந்தார் முதிய சமையற்காரர் முத்துக்குமார். தானியக் கிடங்குகளைப் பூட்டி வைத்திருந்த ஒரு கல்நெஞ்ச நிலக்கிழார் அவரைப் பார்த்து, "உலகமே பஞ்சத்தில் அழியும்போது நீ மட்டும் இப்படி இலவசமாகக் கஞ்சி ஊற்றி உன் உணவை வீணடிக்கிறாயே; பேராசை பிடித்த இந்த உலகம் இரக்கத்திற்குத் தகுதியற்றது" என்று ஏளனம் பேசினார். சூடான கஞ்சியை ஏழைக் குழந்தைகளின் மண்கலங்களில் ஊற்றிவிட்டு, முத்துக்குமார் தன் வியர்வையைத் துடைத்துக் கொண்டே அமைதியாகப் பேசினார். "நிலக்கிழாரே, வானம் பொய்த்தாலும் மனித நேயம் பொய்த்துவிடக் கூடாது. நற்குணங்கள் நிறைந்த பண்பாளர்கள் வாழ்வதால்தான் இந்த உலகம் தொடர்ந்து நிலைபெற்று இயங்குகிறது; அத்தகைய பண்பாளர்கள் மட்டும் இவ்வுலகில் வாழாது போனால், மனித சமுதாயம் மண்ணுக்குள் புதைந்து எப்போதோ அழிந்து போயிருக்கும் (பண்புடையார்ப் பட்டுண்டு உலகம் அதுஇன்றேல் மண்புக்கு மாய்வது மன்). பகிர்ந்தளிக்கும் நற்பண்பே பூமியைத் தாங்கிப் பிடிக்கிறது" என்றார். முத்துக்குமாரின் பெருந்தன்மையைக் கண்ட அந்த நிலக்கிழார் தன் இல்லத்திற்குத் திரும்பிச் சென்று, பூட்டியிருந்த தன் கிடங்கைத் திறந்து இரண்டு வண்டி கேழ்வரகை அந்தக் கஞ்சிக் கூடத்திற்கு அனுப்பி வைத்தார்.

During an agonizing monsoon failure when famine devastated rural farming hamlets, veteran community cook Muthukumar opened his own reserves of stored finger-millet to prepare nourishing porridge every dawn for starving orphans, destitute widows, and displaced laborers. An unfeeling landowner who had bolted his grain silos shut scoffed at the elder's charity: "While kingdoms collapse into starvation and the strong survive, why squander your grain on beggars? This ruthless world does not deserve mercy." Laddling steaming porridge into the earthen bowls of trembling children, Muthukumar wiped his brow and addressed the landowner with peaceful conviction. "Landowner, though the skies withhold rain, the human heart must never withhold compassion. Human society and civilization endure and function solely because of the noble virtues and compassion of cultured, generous souls; if such righteous people ceased to exist, human life would collapse into the dust of total destruction (பண்புடையார்ப் பட்டுண்டு உலகம் அதுஇன்றேல் மண்புக்கு மாய்வது மன்). It is the selfless generosity of noble souls that keeps this fragile world from perishing." Moved by the cook's towering moral conviction as starving mothers fed their infants, the landowner returned to his estate, unlocked his granary, and dispatched two cartloads of grain to support the relief kitchen.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

மனிதர்களுக்குரிய இரக்கமும் நற்பண்பும் இல்லாதவர்கள், இரும்பையே அறுக்கும் அரத்தைப் போன்ற கூர்மையான அறிவு படைத்த மேதைகளாக இருந்தாலும், அவர்கள் உணர்வற்ற மரத்திற்குச் சமமானவர்களே ஆவர்.

• மக்கட்பண்பு இல்லாதவர் = மனிதர்களுக்குரிய அன்பு மற்றும் ஈகை ஆகிய நற்பண்புகள் இல்லாதவர்கள்,

• அரம் போலும் = இரும்பை அறுக்கும் அரத்தைப் போல,

• கூர்மையரேனும் = கூர்மையான அறிவுத்திறன் படைத்தவர்களாக இருந்தாலும்,

• மரம் போல்வர் = ஓரறிவு கொண்ட மரத்தைப் போன்றவர்களே ஆவர்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

கணக்கு மேதையின் கூரிய மதியும் முதிய மரவேலை ஆசானும்The brilliant accountant's sharp wit and the wooden log

மரவேலைப் பட்டறையில் கணக்குகளைச் சரிபார்க்க வந்த இளம் கணக்காளர் நடராஜன், இறந்த ஒரு தொழிலாளியின் விதவை மனைவிக்கு வர வேண்டிய இழப்பீட்டுக் தொகையைக் குறைத்து, கணக்கு நுணுக்கங்களைக் காட்டி அவளது குடிசையை ஜப்தி செய்ய முயன்றான். "என் கணக்கு அரத்தை விடக் கூர்மையானது; இதில் இரக்கத்திற்கோ மனித நேயத்திற்கோ இடமில்லை" என்று ஆணவமாகப் பேசினான். இரும்பை அறுக்கும் அரத்தை ஒரு காய்ந்த மரக்கட்டையின் மீது தேய்த்துப் பார்த்த முதிய தலைமைத் தச்சர் தங்கவேல், நடராஜனை நோக்கி அமைதியாகப் பேசினார். "தம்பி, இந்த அரம் எவ்வளவு கூர்மையாக இருந்தாலும் இதனால் ஒரு துளி கண்ணீரைக் கூடத் துடைக்க முடியாது. மனிதர்களுக்குரிய இரக்கமும் நற்பண்பும் இல்லாதவர்கள், இரும்பையே அறுக்கும் அரத்தைப் போன்ற கூர்மையான அறிவு படைத்த மேதைகளாக இருந்தாலும், அவர்கள் உணர்வற்ற மரத்திற்குச் சமமானவர்களே ஆவர் (அரம்போலும் கூர்மைய ரேனும் மரம்போல்வர் மக்கட்பண்பு இல்லா தவர்). இதயத்தில் ஈரமில்லாத கூரிய அறிவு மனிதனை உயிரற்ற மரக்கட்டையாக்கிவிடும்" என்றார். தங்கவேலின் சொற்களைக் கேட்ட நடராஜன், அந்த விதவைத் தாயின் கண்ணீரையும் தன் கையில் இருந்த கணக்கு ஏட்டையும் பார்த்தான்; உடனே ஜப்தி ஆவணத்தைக் கிழித்தெறிந்துவிட்டு அவளுக்குரிய முழுப் பணத்தையும் அவளது கைகளில் கொடுத்து விடைபெற்றான்.

Reviewing financial ledgers at a timber cartwright workshop, a brilliant young accountant named Natarajan exploited subtle contractual loopholes to deny compensation to the destitute widow of a deceased sawyer, preparing eviction notices for her cottage. Boasting before the artisans, he declared: "My mathematical wit is sharper than a steel file; in legal arithmetic, there is no place for sentimental weakness." Picking up a hardened steel file and scraping it against a dry, unfeeling block of timber, master carpenter Thangavel turned to the young accountant with piercing sorrow. "Young man, though this steel file cuts through solid iron, it remains a cold, dead instrument incapable of comfort. Though a person possesses an intellect as razor-sharp as a steel file, if they lack essential human kindness, empathy, and courteous compassion, they are nothing more than an unfeeling, lifeless block of wood (அரம்போலும் கூர்மைய ரேனும் மரம்போல்வர் மக்கட்பண்பு இல்லா தவர்). What value is a brilliant brain when the chest houses nothing but dead timber?" Shaken by the master's words, Natarajan gazed at the weeping widow and her children. Tearing the eviction notice into pieces, he settled the full relief payment into her trembling hands with bowed head.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

தம்மோடு நட்புக் கொள்ளாமல் பகைமை கொண்டு தீமைகளையே செய்கின்றவர்களிடத்திலும்கூட, தாம் நற்பண்போடு நடந்து கொள்ளாமல் தீமை செய்வது சான்றோர்களுக்கு மிகப்பெரிய இழிவாகும்.

• நண்பு ஆற்றாராகி = தம்முடன் நட்புக் கொள்ளாமல் பகைமை கொண்டு,

• நயம் இல செய்வார்க்கும் = தீமைகளையும் கொடுமைகளையுமே செய்கின்றவர்களிடத்திலும் கூட,

• பண்பு ஆற்றாராதல் = தாம் பண்போடு நடக்காமல் பழிக்குப் பழி வாங்குவது,

• கடை = சான்றோர்களுக்கு இழிவான இழுக்காகும்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

முதிய மூலிகை சித்தரும் விஷச் செடி நட்ட அயலவனும்The elder herbal physician and the trespasser's antidote

மலைக் கிராமத்தில் மூலிகை மருந்தகம் நடத்தி வந்த முதிய மருத்துவர் பொன்னம்பலத்தின் மீது எல்லைத் தகராறு காரணமாகக் கடும் பகை கொண்ட அண்டை நிலத்துக்காரன் கந்தவேல், பொன்னம்பலம் செல்லும் நடைபாதையில் விஷ முட்செடிகளை நட்டு வைத்தான். ஆனால் மறுநாளே அந்த முட்புதரில் மறைந்திருந்த நச்சுப் பாம்பு ஒன்று கந்தவேலைத் தீண்டிவிடவே, வாயில் நுரை தள்ள அவன் பொன்னம்பலத்தின் வாசலில் வந்து விழுந்தான். பொன்னம்பலத்தின் உதவியாளன் கோபத்தோடு கதவை அடைக்க முயன்றான்; "ஐயா, உங்களுக்குத் துரோகம் செய்த கொடியவன் இவன்; இவனுக்கு மருந்து தராமல் சாக விடுங்கள்" என்று கூச்சலிட்டான். உதவியாளனை விலக்கிய பொன்னம்பலம், உடனே தன் அரிய விஷமுறிவு மூலிகைச் சாற்றை எடுத்துக் கந்தவேலின் வாயில் ஊற்றி அவனது காயத்திற்குப் பச்சிலை மருந்தைக் கட்டினார். "தம்பி, பழிக்குப்பழி வாங்குவது மனிதனுக்கு அழகல்ல. தம்மோடு நட்புக் கொள்ளாமல் பகைமை கொண்டு தீமைகளையே செய்கின்றவர்களிடத்திலும்கூட, தாம் நற்பண்போடு நடந்து கொள்ளாமல் தீமை செய்வது சான்றோர்களுக்கு மிகப்பெரிய இழிவாகும் (நண்பாற்றார் ஆகி நயமில செய்வார்க்கும் பண்பாற்றார் ஆதல் கடை). எதிரியாயினும் உயிர் காப்பதே மருத்துவனின் பண்பு" என்றார். விஷம் முறிந்து கண்விழித்த கந்தவேல், பொன்னம்பலத்தின் கைகளைப் பற்றிக் கண்ணீரோடு மன்னிப்புக் கேட்டான்; தான் நட்ட விஷ முட்களைத் தன் சொந்தக் கைகளாலேயே பிடுங்கி எறிந்துவிட்டு பொன்னம்பலத்திற்குப் பணிவிடை செய்யத் தொடங்கினான்.

In a remote hillside hamlet, elder herbal physician Ponnambalam maintained a botanical dispensary for rural villagers. Consumed by an irrational boundary grievance, a hostile neighboring farmer named Kandavel secretly planted venomous thornbushes along Ponnambalam's daily walking path to injure him. The very next afternoon, while tending the bushes, Kandavel was bitten by a lethal viper nesting in the thicket. Foaming at the mouth and collapsing from the venom, the dying man was carried to Ponnambalam's veranda by his son. Ponnambalam's apprentice attempted to bar the door in outrage. "Master, this villain planted poisonous thorns to maim you only yesterday; leave him to suffer the consequences of his malice!" Brushing the apprentice aside, Ponnambalam retrieved his most potent viper antidote, administered the decoction into the victim's mouth, and dressed the wound with crushed therapeutic herbs. "Apprentice, retaliatory spite diminishes our own humanity. Even toward those who refuse friendship, harbor bitter enmity, and inflict malicious injuries upon us, failing to maintain courteous conduct and descending into vindictive malice is the uttermost disgrace to noble character (நண்பாற்றார் ஆகி நயமில செய்வார்க்கும் பண்பாற்றார் ஆதல் கடை). A healer answers cruelty with life." As the venom neutralized and consciousness returned, Kandavel wept upon the physician's feet, begging forgiveness. At daybreak, Kandavel uprooted every poisonous thornbush along the path with his bare hands, dedicating himself to assisting the clinic.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

பிற மனிதர்களோடு கலந்து இன்முகத்தோடு பேசி மகிழும் நற்பண்பு இல்லாதவர்களுக்கு, இந்த மிகப்பெரிய உலகமானது சூரியன் பிரகாசிக்கும் பகல் நேரத்திலும் கூடக் காரிருளில் மூழ்கிக் கிடப்பது போலத் தோன்றும்.

• நகல்வல்லர் அல்லார்க்கு = பிறரோடு கலந்து இன்முகத்தோடு பேசி மகிழும் பண்பில்லாதவர்களுக்கு,

• மாயிரு ஞாலம் = மிகவும் பெரிய இந்த உலகமானது,

• பகலும் = சூரிய ஒளி நிறைந்த பகல் பொழுதிலும் கூட,

• இருட்பாற்பட்டன்று = காரிருள் சூழ்ந்து கிடப்பதைப் போன்றதேயாகும்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

முதிய பூந்தோட்டக் காவலரும் இருள் சூழ்ந்த மாளிகையும்The elder flower gardener and the dark mansion of solitude

கோயில் நந்தவனத்தில் மல்லிகையையும் செண்பகப் பூக்களையும் வளர்த்து வந்த முதிய தோட்டக்காரர் ஆறுமுகம், காலையில் தோட்டம் வழியே செல்லும் உழைக்கும் மக்களிடம் இன்முகத்தோடு பேசிச் சிரித்து மகிழ்வார். ஆனால் பக்கத்து மாளிகையில் வாழ்ந்த கஞ்சப் பணக்காரன் சடகோபன், தன் வீட்டின் ஜன்னல்களை எப்போதும் மூடி வைத்துக்கொண்டு எவரிடமும் பேசாமல், "இந்த உலகம் ஒரு நரகக் குழி; எங்கும் துக்கமும் ஏமாற்றும்தான் நிறைந்திருக்கிறது" என்று சலித்துக் கொள்வான். ஒருநாள் மாடி ஜன்னலைத் திறந்து நந்தவனத்தைப் பார்த்து எரிச்சலடைந்த சடகோபன், "இந்த அழுக்குத் தொழிலாளர்களிடம் பேசிச் சிரிக்க உனக்கு எப்படித்தான் மனம் வருகிறதோ?" என்று கத்தினான். பூக்கூடையைக் கையில் ஏந்திய ஆறுமுகம் அவனைப் பார்த்துப் புன்னகையோடு பேசினார். "ஐயா, சூரியன் ஒளிவீசினாலும் உங்கள் உள்ளத்தின் கதவு பூட்டிக்கிடக்கிறது. பிற மனிதர்களோடு கலந்து இன்முகத்தோடு பேசி மகிழும் நற்பண்பு இல்லாதவர்களுக்கு, இந்த மிகப்பெரிய உலகமானது சூரியன் பிரகாசிக்கும் பகல் நேரத்திலும் கூடக் காரிருளில் மூழ்கிக் கிடப்பது போலத் தோன்றும் (நகல்வல்லர் அல்லார்க்கு மாயிரு ஞாலம் பகலும்பாற் பட்டன்று இருள்). மனிதர்களிடம் அன்போடு பேசிச் சிரித்துப் பாருங்கள், உலகம் வெளிச்சமாகும்" என்றார். ஆறுமுகத்தின் சொற்களைக் கேட்ட சடகோபன் மெதுவாக மாளிகையிலிருந்து கீழே இறங்கி நந்தவனத்திற்குள் வந்தான்; அங்கு விளையாடிய ஒரு குழந்தையைப் பார்த்து முதன்முறையாகப் புன்னகைத்து அந்த மலர்களின் நறுமணத்தை ஆழமாகச் சுவாசித்தான்.

Cultivating fragrant jasmine and golden champak blossoms in the temple grove, elder gardener Arumugam greeted every passing laborer and schoolchild with an infectious, warm-hearted smile. In stark contrast, a sour-tempered moneylender named Sadagopan lived in a palatial mansion adjoining the grove with all cedar shutters permanently bolted shut, shunning human company and constantly lamenting: "This miserable world is a foul prison full of deceit and despair." Cracking open a window one bright morning, Sadagopan shouted down at the gardener in irritation: "How can you waste your breath laughing and conversing with barefoot street sweepers?" Setting down his flower basket, Arumugam met the moneylender's gaze with gentle compassion. "Master, though the golden sun illuminates the sky, the darkness lies within your own bolted heart. To those who lack the courteous, cheerful capacity to mingle with fellow human beings and share joyful warmth, this vast and magnificent earth—even under the brilliant blaze of broad daylight—remains plunged in perpetual, brooding darkness (நகல்வல்லர் அல்லார்க்கு மாயிரு ஞாலம் பகலும்பாற் பட்டன்று இருள்). Step outside, smile at a child, and let the sunlight into your soul." Moved by the gardener's earnest words, Sadagopan stepped down from his shuttered mansion into the morning breeze for the first time in years, offering a gentle smile to a child playing near the garden fountain.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

நற்பண்புகள் இல்லாதவன் அடைகின்ற பெருஞ்செல்வமானது, தான் ஊற்றி வைக்கப்பட்ட பாத்திரத்தின் அழுக்கால் நல்ல பசுவின் பால் திரிந்து பாழாகிப் போவதைப் போல எவருக்கும் பயன்படாமல் கெட்டுப் போகும்.

• பண்பிலான் = நற்பண்புகள் இல்லாத கீழ்மகன்,

• பெற்ற பெருஞ்செல்வம் = அடைகின்ற மிகப்பெரிய செல்வமானது,

• நன்பால் = தூய்மையான பசுவின் நல்ல பாலானது,

• கலந்தீமையால் = தான் வைக்கப்பட்ட பாத்திரத்தின் அழுக்கு மற்றும் களிம்பின் தீமையால்,

• திரிந்தற்று = புளித்துத் திரிந்து கெட்டுப் போவதைப் போன்றதாகும்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

முதிய பால் பண்ணை முதலாளியும் களிம்பு பிடித்த பித்தளைப் பாத்திரமும்The elder dairy herdsman and the tainted brass vessel

கிராமத்துப் பால் பண்ணையில் பசுக்களைப் பேணித் தூய பசும்பாலையும் நெய்யையும் மக்களுக்கு வழங்கி வந்தார் முதிய பண்ணையாளர் மருதப்பன். எதிர்பாராதவிதமாகத் தன் உறவினர் வழியே பெருஞ்செல்வத்தை அடைந்த நாகப்பன் என்ற பண்பற்ற வட்டித் தொழில் செய்பவன், அந்தச் செருக்கால் ஊர் மக்களை அவமதித்துப் பேசி பண்ணைக்குள் நுழைந்தான். "பார்த்தாயா என் செல்வத்தை! பணம் இருந்தால் போதும், எந்த மனிதனையும் என் காலடியில் பணிய வைக்க முடியும்" என்று ஆணவத்தோடு கூச்சலிட்டான். பண்ணை மேடையில் இருந்த இரண்டு பாத்திரங்களை நாகப்பனுக்குக் காட்டினார் மருதப்பன். ஒரு தூய மண்பானையில் இருந்த பால் இனிமையாக மணம் வீசியது; ஆனால் கழுவப்படாத களிம்பு பிடித்த பித்தளைப் பாத்திரத்தில் ஊற்றி வைக்கப்பட்டிருந்த நல்ல பால், சிறிது நேரத்திலேயே புளித்துப் பச்சை நிறமாகத் திரிந்து துர்நாற்றம் வீசியது. "நாகப்பா, இந்தத் திரிந்த பாலைப் பார்; கறந்த போது இது தூய பால்தான்; ஆனால் வைத்த பாத்திரத்தின் அழுக்கால் அது நஞ்சாகிப் போனது. நற்பண்புகள் இல்லாதவன் அடைகின்ற பெருஞ்செல்வமானது, தான் ஊற்றி வைக்கப்பட்ட பாத்திரத்தின் அழுக்கால் நல்ல பசுவின் பால் திரிந்து பாழாகிப் போவதைப் போல எவருக்கும் பயன்படாமல் கெட்டுப் போகும் (பண்பிலான் பெற்ற பெருஞ்செல்வம் நன்பால் கலந்தீமை யால்திரிந் தற்று). உள்ளத்தில் நற்பண்பு இல்லாவிட்டால் உன் செல்வமும் இந்த அழுகிய பால் போன்றதே" என்றார் மருதப்பன். மருதப்பனின் சொற்களையும் அந்தத் திரிந்த பாலையும் கண்ட நாகப்பன் தன் செருக்கு அடங்கித் தலைகுனிந்தான்; தன் கையில் இருந்த தங்க மோதிரங்களை மறைத்துக் கொண்டு அமைதியாகப் புல்வெளி வழியே வெளியேறினான்.

Tending a pastoral herd of indigenous cattle in a river valley hamlet, elder herdsman Maruthappan supplied fresh, sweet milk and churned butter to neighboring villagers with gentle hospitality. Having unexpectedly inherited vast lands and chests of gold from a deceased relative, an arrogant, ill-mannered moneylender named Nagappan swaggered into the dairy, flaunting his fortune and berating the workers. "Behold my mountains of gold! When a man commands immense wealth, he needs no courtesies or virtues to master this town." Without anger, Maruthappan gestured toward two vessels resting on the wooden counter. Inside a freshly scrubbed earthen pot, the morning's milk sat fragrant, frothy, and sweet; but inside an unwashed brass vessel encrusted with greenish verdigris, identical sweet milk had turned sour, curdling into a rancid, foul-smelling sludge. "Nagappan, look at this spoiled milk; when milked from the cow, it was pure and sweet, yet the filthy taint of the unwashed container transformed it into poison. The vast fortune acquired by a person void of noble courtesy and virtue is like pure, sweet cow's milk spoiled and curdled by the uncleanness of the vessel that contains it (பண்பிலான் பெற்ற பெருஞ்செல்வம் நன்பால் கலந்தீமை யால்திரிந் தற்று). Without goodness in your heart, your gold brings only revulsion and ruin." Confronted by the visual truth of the curdled milk, Nagappan fell silent, his arrogance evaporating into quiet shame. Slipping his ornate gold rings into his sash, he stepped out of the dairy across the open pasture.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.