குறள் 1251Kural 1251
நாணம் என்னும் தாழ்ப்பாள் போட்டுப் பூட்டப்பட்ட மன அடக்கம் (நிறை) என்னும் உறுதியான கதவை, என்னுள் பொங்கி எழும் காதல் வேட்கை என்னும் கைக்கோடரி சுக்குநூறாக உடைத்து எறிகின்றதே!
• நாணுத் தாழ் வீழ்த்த = நாணம் என்னும் தாழ்ப்பாள் போட்டுப் பூட்டப்பட்ட,
• நிறை என்னும் கதவு = மன அடக்கம் (கற்பு நிறை) என்னும் உறுதியான கதவை;
• காமக் கணிச்சி உடைக்கும் = என்னுள் பொங்கி எழும் காம வேட்கை என்னும் கைக்கோடரி உடைத்து எறிகின்றதே!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த தோழி மரகதமும் இளம் அமுதாவும்
கோயில் மண்டபத்தில் பித்தளை விளக்குகளைப் புளிச் சாம்பலால் தேய்த்துக் கழுவிக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் அமுதா, தன் மன அடக்கம் கைமீறிப் போனதை எண்ணிக் கண்ணீர் உகுத்தாள். விளக்கு துடைக்கும் துணியைக் கல் திண்டில் வைத்த அமுதாவிடம், ஊரார் அறியாதபடி உன் பெண்மை நிறையைத் தாங்கிப் பொறுத்திரு என்று தேற்றிய மூத்த தோழி மரகதத்திடம் தன் நெஞ்சின் நிலையைத் திறந்தாள். "தோழி, நாணம் என்னும் தாழ்ப்பாள் போட்டுப் பூட்டப்பட்ட மன அடக்கம் என்னும் உறுதியான கதவை, என்னுள் பொங்கி எழும் காதல் வேட்கை என்னும் கைக்கோடரி சுக்குநூறாக உடைத்து எறிகின்றதே (காமக் கணிச்சி உடைக்கும் நிறையென்னும் நாணுத்தாழ் வீழ்த்த கதவு)! இனி என்னால் எதையும் மறைக்க இயலாது" என்று கூறினாள். மரகதம் பித்தளை விளக்குகளை மெல்லிய பருத்தித் துணியால் துடைத்து எடுத்தார்; வரிசையாக அமைக்கப்பட்ட அடுக்கு விளக்குகளில் திரிகளைச் சீராகப் பொருத்தினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1252Kural 1252
காதல் வேட்கை என்று சொல்லப்படும் இந்த ஒன்றுக்குச் சிறிதும் இரக்கமே இல்லை; ஏனெனில், ஊரார் அனைவரும் தொழிலொழிந்து உறங்கும் நள்ளிரவு நேரத்திலும் என் நெஞ்சத்தைத் தண்டித்துத் தன் ஏவல்படி அலைக்கழித்து ஆட்சி செய்கின்றது!
• காமம் என ஒன்று = காமம் என்று சொல்லப்படும் இந்த உணர்ச்சிக்கு,
• கண் இன்று = சிறிதும் இரக்கமே இல்லை;
• யாமத்தும் = ஊரார் அனைவரும் உறங்கும் நள்ளிரவு நேரத்திலும்,
• என் நெஞ்சத்தை தொழில் ஆளும் = என் நெஞ்சத்தைத் தண்டித்துத் தன் ஏவல்படி அலைக்கழித்து ஆட்சி செய்கின்றது!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய அத்தை தையல்நாயகியும் இளம் கயல்விழியும்
நன்செய் வயலில் சேற்றில் நின்றபடி பச்சை நெல் நாற்றுகளைப் பிடுங்கிக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் கயல்விழி, இரவெல்லாம் உறக்கமில்லாத சோர்வால் உடல் தளர்ந்து நின்றாள். நாற்றுக் கற்றையை வரப்பில் வைத்த கயல்விழி, பகலில் உழைக்கும் நீ இரவிலாவது மனத்தை அடக்கி உறங்கக் கூடாதா என்று பரிவோடு கேட்ட முதிய அத்தை தையல்நாயகியிடம் தன் நெஞ்சத்துத் துயரத்தை உரைத்தாள். "அத்தை, காதல் வேட்கை என்று சொல்லப்படும் இந்த ஒன்றுக்குச் சிறிதும் இரக்கமே இல்லை; ஏனெனில், ஊரார் அனைவரும் தொழிலொழிந்து உறங்கும் நள்ளிரவு நேரத்திலும் என் நெஞ்சத்தைத் தண்டித்துத் தன் ஏவல்படி அலைக்கழித்து ஆட்சி செய்கின்றது (காமம் எனவொன்றோ கண்ணின்றென் நெஞ்சத்தை யாமத்தும் ஆளும் தொழில்)!" என்று கூறினாள். தையல்நாயகி நெல் நாற்றுக் கட்டுகளை நனைத்த வைக்கோல் பிரியால் சுற்றிக் கட்டினார்; கட்டிய நாற்றுக் கற்றைகளை வாய்க்கால் நீரில் வரிசையாக மிதக்கவிட்டார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1253Kural 1253
என் காதல் வேட்கையை யாருக்கும் தெரியாமல் என்னுள்ளேயே மறைத்து வைக்கவே நினைக்கின்றேன்; ஆனால் அது என் கட்டுப்பாட்டிற்குள் அடங்கி நிற்காமல், நாம் அடக்க நினைத்தாலும் தன்னால் வெளிப்பட்டுவிடும் தும்மலைப் போல் ஊரறிய வெளிப்பட்டு விடுகின்றது!
• யான் காமத்தை மறைப்பேன் = என் காதல் வேட்கையை யாருக்கும் தெரியாமல் என்னுள்ளேயே மறைத்து வைக்கவே நினைக்கின்றேன்;
• குறிப்பு இன்றி = ஆனால் அது என் கட்டுப்பாட்டிற்குள் நிற்காமல்,
• தும்மல் போல் தோன்றிவிடும் = நாம் அடக்க நினைத்தாலும் தானே வெளிப்படும் தும்மலைப் போல் ஊரறிய வெளிப்பட்டு விடுகின்றது!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த தோழி செண்பகமும் இளம் வாசுகியும்
பட்டு நெசவுக் கூடத்தில் தறியின் இழைகளுக்கு இடையே மர நாடாவைச் செலுத்திச் சேலையை நெய்து கொண்டிருந்த இளம் பெண் வாசுகி, திடீரெனக் கட்டுக்கடங்காமல் விம்மி அழுது நின்றாள். நாடாவை மரப் பலகையில் நிறுத்திய வாசுகி, பிறர் பார்க்காதபடி மனத் துயரத்தை மறைத்துக் கொள்ளக் கூடாதா என்று கேட்ட மூத்த தோழி செண்பகத்திடம் தன் நெஞ்சின் இயலாமையை உரைத்தாள். "தோழி, என் காதல் வேட்கையை யாருக்கும் தெரியாமல் என்னுள்ளேயே மறைத்து வைக்கவே நினைக்கின்றேன்; ஆனால் அது என் கட்டுப்பாட்டிற்குள் அடங்கி நிற்காமல், நாம் அடக்க நினைத்தாலும் தன்னால் வெளிப்பட்டுவிடும் தும்மலைப் போல் ஊரறிய வெளிப்பட்டு விடுகின்றது (மறைப்பேன்மன் காமத்தை யானோ குறிப்பின்றித் தும்மல்போல் தோன்றி விடும்)!" என்று கூறினாள். செண்பகம் மரப் பண்ணையை முன்னும் பின்னும் இழுத்துப் பட்டு இழைகளை இறுக்கினார்; நெய்து முடித்த சிவப்புப் பட்டின் பகுதியை அடி மர உருளையில் சுற்றினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1254Kural 1254
நான் இதுவரை என்னை மன அடக்கமும் உறுதியும் உடையவள் என்றே பெருமையோடு நினைத்திருந்தேன்; ஆனால் என் காதல் வேட்கையோ, என் மறைத்தலையும் மனக்கட்டுப்பாட்டையும் கடந்து ஊர் மன்றத்திலே பலரும் அறியும்படி வெளிப்பட்டு நிற்கின்றது!
• யான் நிறை உடையேன் என்பேன் = நான் இதுவரை என்னை மன அடக்கமும் உறுதியும் உடையவள் என்றே பெருமையோடு நினைத்திருந்தேன்;
• என் காமம் = ஆனால் என் காதல் வேட்கையோ,
• மறை இறந்து = என் மறைத்தலையும் மனக்கட்டுப்பாட்டையும் கடந்து,
• மன்றுபடும் = ஊர் மன்றத்திலே பலரும் அறியும்படி வெளிப்பட்டு நிற்கின்றது!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த தமக்கை வடிவுக்கரசியும் இளம் மலர்க்கொடியும்
வார்ப்புப் பட்டறையில் வெண்கல விளக்குகளுக்கான மெழுகு உருவங்களை மரக் குச்சியால் செதுக்கிக் கொண்டிருந்த இளம் கைவினைப் பெண் மலர்க்கொடி, வாசலில் நின்ற ஊராரின் பார்வைகளைக் கண்டு நாணித் தலைகுனிந்தாள். செதுக்கும் குச்சியைப் பலகையில் வைத்த மலர்க்கொடி, உன் மன உறுதியை இழந்துவிடாதே என்று எச்சரித்த மூத்த தமக்கை வடிவுக்கரசியிடம் தன் நிலையை விளக்கினாள். "அக்கா, நான் இதுவரை என்னை மன அடக்கமும் உறுதியும் உடையவள் என்றே பெருமையோடு நினைத்திருந்தேன்; ஆனால் என் காதல் வேட்கையோ, என் மறைத்தலையும் மனக்கட்டுப்பாட்டையும் கடந்து ஊர் மன்றத்திலே பலரும் அறியும்படி வெளிப்பட்டு நிற்கின்றது (நிறையுடையேன் என்பேன்மன் யானோஎன் காமம் மறையிறந்து மன்று படும்)!" என்று கூறினாள். வடிவுக்கரசி மெழுகு விளக்கின் மேல் மெல்லிய களிமண் பூச்சைத் தூரிகையால் தடவினார்; உலர வைக்க வேண்டிய வார்ப்பு அச்சுகளை மணல் மேட்டின் மேல் வரிசையாக வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1255Kural 1255
நம்மைப் பொருட்படுத்தாமல் பிரிந்து சென்ற காதலரின் பின்னே ஓடாமல் மானத்தோடு தடுத்து நிற்கும் பெருந்தன்மை, காதல் நோயால் பற்றி எரியும் என்னைப் போன்ற எளிய பெண்களால் அறிய முடியாத ஒன்றாகும்!
• செற்றார் பின் செல்லா = நம்மைப் பொருட்படுத்தாமல் பிரிந்து சென்ற காதலரின் பின்னே ஓடாமல்,
• பெருந்தகைமை = மானத்தோடு அமைதியாகத் தடுத்து நிற்கும் பெருந்தன்மை,
• காம நோய் உற்றார் அறிவது ஒன்று அன்று = காதல் நோயால் பற்றி எரியும் என்னைப் போன்ற எளிய பெண்களால் அறிய முடியாத ஒன்றாகும்!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த தோழி மீனாட்சியும் இளம் நற்சோணையும்
முத்து மண்டபத்தில் கரிய கம்பளத்தின் மேல் கடல் முத்துக்களைத் தரம் பிரித்துக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் நற்சோணை, கடலின் அடிவானத்தையே ஏக்கத்தோடு பார்த்துக் கலங்கி நின்றாள். முத்து சல்லடையைத் தட்டில் வைத்த நற்சோணை, உன்னை விட்டுச் சென்றவரை நீயும் பொருட்படுத்தாமல் மானத்தோடு இரு என்று அறிவுறுத்திய மூத்த தோழி மீனாட்சியிடம் தன் நிலையை விளக்கினாள். "தோழி, நம்மைப் பொருட்படுத்தாமல் பிரிந்து சென்ற காதலரின் பின்னே ஓடாமல் மானத்தோடு தடுத்து நிற்கும் பெருந்தன்மை, காதல் நோயால் பற்றி எரியும் என்னைப் போன்ற எளிய பெண்களால் அறிய முடியாத ஒன்றாகும் (செற்றார்பின் செல்லாப் பெருந்தகைமை காமநோய் உற்றார் அறிவதொன்று அன்று)!" என்று கூறினாள். மீனாட்சி வெண்மையான உருண்டை முத்துக்களைச் செப்புச் சல்லடையால் சலித்து எடுத்தார்; தரம் பிரித்த சிறந்த முத்துக்களை வெல்வெட் பையில் நிரப்பி முடிச்சிட்டார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1256Kural 1256
என்னை விட்டுப் பிரிந்து சென்ற காதலரின் பின்னே என் நெஞ்சை ஓடச் செய்வதால், என்னை ஆட்கொண்ட இந்தக் காதல் நோயாகிய துன்பம் எவ்வளவு இரக்கமற்ற கொடிய தன்மையுடையதாக இருக்கின்றது! அந்தோ!
• செற்றவர் பின் சேறல் வேண்டி = என்னை விட்டுப் பிரிந்து சென்ற காதலரின் பின்னே என் நெஞ்சை ஓடச் செய்வதால்,
• என்னை உற்ற துயர் = என்னை ஆட்கொண்ட இந்த காதல் நோயாகிய துன்பம்,
• அளித்து எற்று = எவ்வளவு இரக்கமற்ற கொடுமை உடையதாக இருக்கின்றது! அந்தோ!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த தோழி சிவகாமியும் இளம் பொன்னழகியும்
மலைப் பாதையில் மஞ்சள் சுமந்த காவடித் தண்டை இறக்கி வைத்துவிட்டுப் பாறையில் அமர்ந்த இளம் பெண் பொன்னழகி, தன் கணவர் சென்ற திசையையே நோக்கி விம்மினாள். காவடித் தண்டைப் பாறையில் சாய்த்த பொன்னழகியிடம், உன்னை விட்டுச் சென்றவரை நினைத்து ஏன் இன்னும் உள்ளம் பதறுகிறது என்று கேட்ட மூத்த தோழி சிவகாமியிடம் தன் ஆற்றாமையைக் கூறினாள். "தோழி, என்னை விட்டுப் பிரிந்து சென்ற காதலரின் பின்னே என் நெஞ்சை ஓடச் செய்வதால், என்னை ஆட்கொண்ட இந்தக் காதல் நோயாகிய துன்பம் எவ்வளவு இரக்கமற்ற கொடிய தன்மையுடையதாக இருக்கின்றது! அந்தோ (செற்றவர் பின்சேறல் வேண்டி அளித்தரோ எற்றென்னை உற்ற துயர்)!" என்று கூறினாள். சிவகாமி மரக் காவடியின் இருபுறமும் கட்டப்பட்ட சணல் கயிறுகளைச் சரி செய்தார்; மஞ்சள் கூடைகளைப் பாறைத் திண்டின் மேல் நிலையாக நிறுத்தினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1257Kural 1257
நாம் ஆசையோடு விரும்பிய காதலர் திரும்பி வந்து, தன் பெருங்காதலால் நமக்கு விருப்பமான தழுவலையும் அன்பையும் தரும்போது, 'நாணம்' என்று சொல்லப்படும் ஒரு பெண்மைப் பண்பு இருப்பதையே நாம் முற்றிலும் மறந்து விடுகின்றோம்!
• பேணியார் = நாம் ஆசையோடு விரும்பிய காதலர் திரும்பி வந்து,
• காமத்தால் பெட்ப செயின் = தன் காதலால் நமக்கு விருப்பமான தழுவலையும் அன்பையும் தரும்போது;
• நாண் என ஒன்று அறியலம் = 'நாணம்' என்று சொல்லப்படும் ஒரு பெண்மைப் பண்பு இருப்பதையே நாம் முற்றிலும் மறந்து விடுகின்றோம்!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய அத்தை பொன்னம்மாளும் இளம் கார்த்திகாவும்
மண்பாண்டக் கூடத்தில் களிமண் உருண்டைகளை இரும்பு ஊசியால் துளையிட்டு மணிகளாகச் செய்து கொண்டிருந்த இளம் பெண் கார்த்திகா, தன் கணவர் வீடு திரும்பிய போது நிகழ்ந்ததை நினைத்துக் கூறினாள். துளை போடும் கம்பியைப் பலகையில் வைத்த கார்த்திகா, அவர் வந்த போது பெண்மைக்குரிய நாணத்தைக் காத்து நீ ஏன் ஒதுங்கி நிற்கவில்லை என்று கேட்ட முதிய அத்தை பொன்னம்மாளிடம் தன் நெஞ்சின் நிலையை விவரித்தாள். "அத்தை, நாம் ஆசையோடு விரும்பிய காதலர் திரும்பி வந்து, தன் பெருங்காதலால் நமக்கு விருப்பமான தழுவலையும் அன்பையும் தரும்போது, நாணம் என்று சொல்லப்படும் ஒரு பெண்மைப் பண்பு இருப்பதையே நாம் முற்றிலும் மறந்து விடுகின்றோம் (நாணென ஒன்றோ அறியலம் காமத்தால் பேணியார் பெட்ப செயின்)!" என்று கூறினாள். பொன்னம்மாள் துளையிட்ட சுடுமண் மணிகளை நாணல் குச்சியில் வரிசையாகக் கோர்த்தார்; உலர வைக்கும் மணிக் குச்சிகளை மரச் சட்டத்தின் மேல் பக்குவமாக வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1258Kural 1258
நமது மன அடக்கமாகிய (நாணமும் நிறையும் கொண்ட) அரணை உடைத்து எறியும் சிறந்த போர்ப் படையானது, பல மாயப் பொய்களைச் சொல்ல வல்ல கள்வனான நம் காதலனின் தாழ்ந்து பேசும் இனிய பணிவான சொற்கள்தானே!
• நம் பெண்மை உடைக்கும் படை = நமது மன அடக்கமாகிய (நாணமும் நிறையும் கொண்ட) அரணை உடைத்து எறியும் சிறந்த போர்ப் படையானது,
• பல் மாயக் கள்வன் = பல மாயப் பொய்களைச் சொல்ல வல்ல கள்வனான நம் காதலனின்,
• பணிமொழி அன்றோ = தாழ்ந்து பேசும் இனிய பணிவான சொற்கள்தானே!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த தோழி மரகதவல்லியும் இளம் கார்த்திகாவும்
பட்டறையில் பித்தளைத் தட்டின் மேல் இரும்பு உளியால் நுண்ணிய கோலங்களைச் செதுக்கிக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் கார்த்திகா, தன் கணவரின் வருகையின் போது தன் பிடிவாதம் உடைந்ததை நினைத்துக் கூறினாள். செதுக்கும் உளியைப் பலகையில் வைத்த கார்த்திகா, அவர் வந்த போது ஊடல் கொள்ளாமல் ஏன் உடனே பணிந்து போனாய் என்று கேட்ட மூத்த தோழி மரகதவல்லியிடம் தன் நெஞ்சத்துத் தோல்வியை உரைத்தாள். "தோழி, நமது மன அடக்கமாகிய அரணை உடைத்து எறியும் சிறந்த போர்ப் படையானது, பல மாயப் பொய்களைச் சொல்ல வல்ல கள்வனான நம் காதலனின் தாழ்ந்து பேசும் இனிய பணிவான சொற்கள்தானே (பன்மாயக் கள்வன் பணிமொழி அன்றோநம் பெண்மை உடைக்கும் படை)! அத்தகைய சொற்களுக்கு முன் எந்தப் பெண்ணால் நிற்க முடியும்?" என்றாள். மரகதவல்லி செதுக்கி முடித்த பித்தளைத் தட்டை எண்ணெய்ப் பஞ்சால் துடைத்து மெருகேற்றினார்; பளபளக்கும் தட்டுகளை மர அலமாரியில் வரிசையாக அடுக்கினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1259Kural 1259
காதலர் வந்தபோது அவரிடம் பிணங்கி ஊடல் கொள்ள வேண்டும் என்று கருதி விலகிப் போனேன்; ஆனால் என் நெஞ்சமே மன அடக்கத்தை இழந்து அவரோடு கூடத் துடிப்பதை அறிந்து, வேறு வழியின்றி உடனே அவரை இறுகத் தழுவிக் கொண்டேன்!
• புலப்பல் எனச் சென்றேன் = காதலர் வந்தபோது அவரிடம் பிணங்கி ஊடல் கொள்ள வேண்டும் என்று கருதி விலகிப் போனேன்;
• நெஞ்சம் கலத்தல் உறுவது கண்டு = ஆனால் என் நெஞ்சமே மன அடக்கத்தை இழந்து அவரோடு கலக்கத் துடிப்பதை அறிந்து,
• புல்லினேன் = வேறு வழியின்றி உடனே அவரை இறுகத் தழுவிக் கொண்டேன்!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த தமக்கை வெண்ணிலாவும் இளம் நிலாவும்
திண்ணையில் மல்லிகைக் கொழுந்துகளை வாழை நாரால் மாலையாகத் தொடுத்துக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் நிலா, தன் கணவர் வந்த போது நிகழ்ந்ததை வெட்கத்தோடு நினைத்துக் கூறினாள். வாழை நாரைத் தட்டில் வைத்த நிலா, நெடுநாட்கள் கழித்து வந்த அவரிடம் நீ கோபம் கொள்ளாமல் ஏன் உடனே ஏற்றுக்கொண்டாய் என்று வினவிய மூத்த தமக்கை வெண்ணிலாவிடம் தன் மனத்தின் போக்கை விளக்கினாள். "அக்கா, காதலர் வந்தபோது அவரிடம் பிணங்கி ஊடல் கொள்ள வேண்டும் என்று கருதி விலகிப் போனேன்; ஆனால் என் நெஞ்சமே மன அடக்கத்தை இழந்து அவரோடு கூடத் துடிப்பதை அறிந்து, வேறு வழியின்றி உடனே அவரை இறுகத் தழுவிக் கொண்டேன் (புலப்பல் எனச்சென்றேன் புல்லினேன் நெஞ்சம் கலத்தல் உறுவது கண்டு)!" என்று கூறினாள். வெண்ணிலா தொடுத்த மல்லிகைப் பூச்சரங்களின் மேல் கிணற்று நீரைத் தெளித்தார்; வாடாமல் இருப்பதற்காகப் பூக்களை ஈரமான வாழை இலையில் சுற்றி வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1260Kural 1260
கொழுப்பைத் தீயிலே போட்டால் உருகுவது போலக் காதலரைக் கண்ட உடனேயே கரையும் நெஞ்சுடைய பெண்களுக்கு, காதலர் தழுவ வரும்போது ஊடல் கொண்டு பிணங்கி அந்நிலையிலேயே உறுதியாய் நிற்போம் என்ற செயல் ஒருபோதும் சாத்தியமாகாது!
• நிணம் தீயில் இட்டன்ன நெஞ்சினார்க்கு = கொழுப்பைத் தீயிலே போட்டால் உருகுவது போலக் காதலரைக் கண்ட உடனேயே கரையும் நெஞ்சுடைய பெண்களுக்கு;
• புணர்ந்து ஊடி நிற்பேம் எனல் உண்டோ = காதலர் தழுவ வரும்போது ஊடல் கொண்டு பிணங்கி அந்நிலையிலேயே உறுதியாய் நிற்போம் என்ற செயல் சாத்தியமாகுமோ? (ஒருபோதும் முடியாது).
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய அத்தை வடிவுக்கரசியும் இளம் அன்னலட்சுமியும்
செக்குக் கொட்டிலில் எள்ளை உரலில் கொட்டி எண்ணெய் பிழிந்து கொண்டிருந்த இளம் பெண் அன்னலட்சுமி, தன் கணவரின் வருகைக்குப் பின் தன் நெஞ்சில் நிகழ்ந்த மாற்றத்தை நினைத்துப் புன்னகைத்தாள். மர அகப்பையை உரலின் ஓரத்தில் வைத்த அன்னலட்சுமி, அவர் வந்த போது உன் கோபத்தை இன்னும் கொஞ்ச காலம் காட்டியிருக்கக் கூடாதா என்று கேட்ட முதிய அத்தை வடிவுக்கரசியிடம் தன் நெஞ்சத்து இயல்பைக் கூறினாள். "அத்தை, கொழுப்பைத் தீயிலே போட்டால் உருகுவது போலக் காதலரைக் கண்ட உடனேயே கரையும் நெஞ்சுடைய பெண்களுக்கு, காதலர் தழுவ வரும்போது ஊடல் கொண்டு பிணங்கி அந்நிலையிலேயே உறுதியாய் நிற்போம் என்ற செயல் ஒருபோதும் சாத்தியமாகாது (நிணந்தீயில் இட்டன்ன நெஞ்சினார்க்கு உண்டோ புணர்ந்தூடி நிற்பேம் எனல்)!" என்று கூறினாள். வடிவுக்கரசி வடிந்த பொன்னிற நல்லெண்ணெயைத் தடித்த பருத்தித் துணியால் வடிகட்டினார்; தூய எண்ணெயைப் பெரிய மண்பானையில் ஊற்றி மூடி வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.