குறள் 81Kural 81
இல்வாழ்வில் இருந்து பொருள் காப்பதுவே!
வாழ்வது எல்லாம் ஒரு நோக்கம் கொண்டதே!
விருந்தினரை அன்பாய்ப் பேணும் பொருட்டே!
உதவி செய்தல் ஒன்றே அந்தப் பொருட்டே!
• இல் இருந்து = இல்லறத்தில் இருந்து
• ஓம்பி வாழ்வது எல்லாம் = செல்வங்களைப் பாதுகாத்து வாழ்வதெல்லாம்,
• விருந்து ஓம்பி = வரும் விருந்தினர்களை அன்போடு பேணி
• வேளாண்மை செய்தற் பொருட்டு = அவர்களுக்கு உதவி (உபகாரம்) செய்வதற்காகவே ஆகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
காரிரிருள் புயலும் திண்ணை விளக்கேற்றி விருந்தினரை வரவேற்ற உழவர் தம்பதியும்
பருவமழைக் காற்று சீறி அடித்த ஒரு காரிருள் நள்ளிரவில், மலைப்பாதையோரக் கிராமத்து உழவர் அழகப்பனின் வீட்டுத் திண்ணையில் எப்போதும் அகல் விளக்கு பிரகாசமாக எரிந்து கொண்டிருந்தது; அவரது வீட்டு அடுப்பில் சுடச்சுடப் பருப்பு சாதமும் நெய்யும் தயாராகக் கொதித்துக் கொண்டிருந்தன. அழகப்பனின் இளைய மகன் கதிரவன் கேட்டான்: 'அப்பா! விடியற்காலை முதல் வயலில் சேற்றில் நின்று உழைத்து நெல்லைச் சேமிக்கிறோம்; இந்த நடுநிசியில் கதவைப் பூட்டிவிட்டு நாம் நிம்மதியாகத் தூங்காமல், ஏன் விளக்கேற்றி வாசலையே பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்?' அழகப்பன் மகனைப் பார்த்துப் புன்னகைத்துச் சொன்னார்: 'மகனே! நாம் காடு மேடெல்லாம் உழைத்துச் சேர்த்த தானியங்களையும் செல்வத்தையும் வீட்டில் பாதுகாத்து குடும்பம் நடத்துவதன் ஒரே மெய்யான நோக்கம் என்ன தெரியுமா? திசைதெரியாமல் மழையிலும் இருளிலும் பசியோடும் வரும் வழிப்போக்கர்களையும் விருந்தினர்களையும் அன்போடு வரவேற்று, அவர்களுக்கு உணவளித்து உபசாரம் செய்வதற்குத்தான்!' (இருந்தோம்பி இல்வாழ்வதெல்லாம் விருந்தோம்பி வேளாண்மை செய்தற் பொருட்டு) என்று கூறினார். சரியாக அந்த வினாடியில், மழையில் நனைந்து குளிரில் நடுங்கியவாறு ஐந்து யாத்ரீகர்கள் கதவைத் தட்டினர்; அழகப்பனும் அவரது மனைவியும் அவர்களை இன்முகத்தோடு வரவேற்று, பாதங்களைக் கழுவி, சுடச்சுட அன்னமிட்டு உபசரித்தனர். யாத்ரீகர்கள் கண்கலங்கி வாழ்த்தினர். கதிரவன் இல்லறத்தின் உன்னதக் குறிக்கோளை உணர்ந்து தன் பெற்றோரை வணங்கினான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 82Kural 82
விருந்தினர் வெளியில் நிறுத்திவிட்டால்!
தான் மட்டும் தனியுணவை உண்டு விட்டால்!
சாவாத மருந்தானாலும் நன்றல்லவே!
விரும்பத் தகுந்தது ஒன்றும் அல்லவே!
• விருந்து = தன்னை நாடி வந்த விருந்தினர்
• புறத்ததா = வீட்டின் வெளியே நிற்கும்போது,
• தான் உண்டல் = தான் மட்டும் தனியாக உண்பதானது,
• சாவா மருந்து எனினும் = சாகாமல் காக்கும் அமுதமே ஆனாலும் கூட,
• வேண்டற்பாற்று அன்று = விரும்பத்தக்க நல்ல பண்பல்ல.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
இமயமலை அமிர்த லேகியமும் பசியோடு வந்த முதியவருக்குப் பகிர்ந்தளித்த வள்ளலும்
சித்த மருத்துவர் நாகலிங்கம், இமயமலையின் மிக அரிய பனிச்சிகரங்களுக்குச் சென்று பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் கடுந்தவம் செய்து, நோய்களைப் போக்கி உடலுக்கு மரணமில்லாப் பெருவாழ்வைத் தரும் அதிசய மூலிகையான 'சஞ்சீவி அமிர்த லேகியத்தை' ஒரு சிறிய தங்கக் கிண்ணத்தில் தயாரித்துக் கொண்டு தன் இல்லம் திரும்பினார். அந்த அற்புத அமிர்தத்தை அவர் உண்ண வாயருகே கொண்டு சென்ற அந்த விநாடியில், வாசலில் ஒரு சத்தம் கேட்டது; வெளியே சுட்டெரிக்கும் வெயிலில் நெடுந்தொலைவு நடந்து வந்த ஒரு முதிய யாத்ரீகர், பசியாலும் தாகத்தாலும் மயங்கித் திண்ணையில் சரிந்து விழுந்தார்! நாகலிங்கத்தின் மனசாட்சி விழித்தது; ஒரு கணம் கூடத் தாமதிக்காமல், அந்தத் தங்கக் கிண்ணத்தை அப்படியே வைத்துவிட்டு, ஓடிவந்து முதியவரைத் தூக்கி உள்ளே அழைத்து அமர வைத்தார். தன் மனைவியோடு சேர்ந்து, வீட்டிலிருந்த அறுசுவை உணவை இன்முகத்தோடு இலையிட்டுப் பரிமாறி, அந்த அரிய சஞ்சீவி லேகியத்தில் பாதியை எடுத்து அந்த முதியவருக்கு ஊட்டினார்! முதியவர் புத்துயிர் பெற்று எழுந்து, 'ஐயா! சாவையே வெல்லும் அரிய தேவ அமிர்தத்தை எனக்குக் கொடுத்துவிட்டீர்களே!' என்று வியந்து வணங்கினார். நாகலிங்கம் கைகூப்பிச் சொன்னார்: 'ஐயா! விருந்தினராக வந்த ஒருவர் வாசலில் பசியோடு காத்திருக்க (விருந்து புறத்ததா), தான் மட்டும் கதவை அடைத்துக்கொண்டு உண்பது சாவையே போக்கும் தேவ அமிர்தமாக இருந்தாலும் மிக இழிவான, விரும்பத்தகாத பாவச் செயலாகும்!' (சாவா மருந்தெனினும் வேண்டற்பாற்றன்று) என்று விருந்தோம்பலின் புனிதம் காத்தார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 83Kural 83
தினந்தோறும் விருந்தினரைப் போற்றுவான்!
உபசரித்து இல்வாழ்க்கை நடத்துவான்!
வறுமையினால் ஒருநாளும் வருந்தான்!
கெட்டுப் பாழாகியே ஒருநாளும் போகான்!
• வருவிருந்து = தன்னை நாடி வரும் புதிய விருந்தினர்களை
• வைகலும் = நாள்தோறும்
• ஓம்புவான் = உபசரித்துப் போற்றும் ஒருவனின்
• வாழ்க்கை = இல்லற வாழ்க்கையானது,
• பருவந்து = வறுமைத் துன்பத்தால் வருந்தி
• பாழ்படுதல் இன்று = கெட்டுப் பாழாகிப் போவதில்லை.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
பஞ்ச காலத்துப் பசிப்பிணியும் வற்றாத உழவர் மாணிக்கத்தின் அமுதக் களஞ்சியமும்
கொடும்பஞ்சம் தலைவிரித்தாடிய ஒரு கொடிய கோடைக் காலத்தில், கிராமத்து உழவர்கள் அனைவரும் தங்கள் தானியங்களை நிலவறைகளில் பதுக்கி வைத்துப் பூட்டிக்கொண்டனர்; ஆனால் எளிய விவசாயி மாணிக்கமும் அவரது மனைவி மீனாட்சியும், தம் வீட்டு வாசலில் தினமும் பந்தல் அமைத்து, பசியோடு வந்த யாத்ரீகர்களுக்கும் ஏழை முதியவர்களுக்கும் நாள்தோறும் முக்காலமும் இன்முகத்தோடு சுடச்சுட அன்னமிட்டு உபசரித்தனர் (வருவிருந்து வைகலும் ஓம்புவான்). பக்கத்து வீட்டு உலோபி சுந்தரம்பிள்ளை ஏளனம் செய்தார்: 'மாணிக்கம்! ஊரெல்லாம் பஞ்சத்தில் சாகிறது; நீ தினமும் இப்படி தானியத்தைக் கொட்டிக் கொடுத்தால், அடுத்த மாதமே உன் வீடு பிச்சைக்கார வீடாகி நாசமாகப் போய்விடும்!' என்றார். ஆனால் வியக்கத்தக்க வகையில், மாணிக்கத்தின் கிணற்றில் மட்டும் வற்றாமல் சுவைநீர் சுரந்தது; அவரது சிறு நிலத்தில் மாற்றுப் பயிர்கள் பச்சைப்பசேலெனத் தளிர்த்து மும்மடங்கு மகசூலைக் கொடுத்தன; வியாபாரிகள் தேடிவந்து அதிக விலைக்கு வாங்கினர்! பஞ்சத்தின் முடிவில், தானியங்களை பதுக்கிய சுந்தரம்பிள்ளையின் தானியங்கள் வண்டுகளால் அரிக்கப்பட்டு அவர் கடனில் மூழ்கினார்; ஆனால் தினமும் விருந்தோம்பிய மாணிக்கத்தின் இல்லமோ வளம் கொழித்துப் பொலிந்தது! மாணிக்கம் புன்னகையோடு கூறினார்: 'வீடு தேடி வரும் விருந்தினர்களை நாள்தோறும் அன்போடு உபசரித்து உணவளிப்பவனின் வாழ்க்கை, வறுமையால் வருந்திக் கெட்டுப் போவதே இல்லை!' (வாழ்க்கை பருவந்து பாழ்படுதல் இன்று) என்று அறத்தின் ஆற்றலை உலகிற்கு உணர்த்தினார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 84Kural 84
முகமலர்ந்து நல்விருந்தை போற்றுவான்!
இல்லிலே திருமகள் மகிழ்ந்து வாழ்வாள்!
என்றும் மனமகிழ்ந்தே குடியிருப்பாள்!
திருமகள்தான் அங்கே குடியிருப்பாள்!
• முகன் அமர்ந்து = மலர்ந்த இன்முகத்தோடு
• நல்விருந்து ஓம்புவான் இல் = நல்ல விருந்தினரை உபசரிப்பவனின் வீட்டில்,
• செய்யாள் = செல்வத் திருமகளானவள் (மகாலட்சுமி)
• அகன் அமர்ந்து = மனம் மகிழ்ந்து
• உறையும் = நிலையாகக் குடியிருப்பாள்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முகம் சுளித்த மாளிகை முதலாளியும் இன்முக நெசவாளரின் குடிசையில் குடியிருந்த திருமகளும்
பெருந்தனவந்தர் வரதராஜன், தன் வீட்டு வாசலில் யாராவது யாத்ரீகர்களோ விருந்தினர்களோ வந்து நின்றால், கடுங்கோபத்தோடு முகம் சுளித்து, 'எப்போதும் பிச்சைக்காரர்கள் தொல்லை!' என்று முகத்தை இறுக்கமாக வைத்துக்கொண்டு, வேண்டா வெறுப்பாக எதையாவது வீசி எறிவார். ஆனால் அதே தெருவின் மூலையில் எளிய நெசவாளர் கோபாலன், தன் வீட்டில் எளிய கூழ் மட்டுமே இருந்தபோதிலும், வாசலில் யாராவது வழிப்போக்கர் வந்து நின்றால், மலர்ந்த தாமரை போன்ற முகத்தோடு, இரு கரங்களையும் கூப்பி வரவேற்று, 'வாருங்கள் ஐயா! உங்கள் வருகையால் எங்கள் குடிசை பாக்கியம் அடைந்தது!' என்று அமிர்தம் போன்ற புன்னகையோடு உபசரித்து மகிழ்வார் (முகனமர்ந்து நல்விருந்து ஓம்புவான்). சில வருடங்களில் விசித்திரமான மாற்றம் நிகழ்ந்தது: எப்போதும் முகம் சுளித்துக் கோபப்பட்ட வரதராஜனின் வியாபாரம் நஷ்டமடைந்து, செல்வங்கள் அனைத்தும் கரைந்து அவரது மாளிகை களையிழந்தது; ஆனால் இன்முகத்தோடு விருந்தோம்பிய கோபாலனின் வீட்டில், அவரது நேர்மையான நெசவுத் தொழில் பன்மடங்கு பெருகி, அரண்மனை ஆஸ்தான நெசவாளர் பதவி தேடி வந்தது; அவரது குடிசைக்குப் பொன்னும் புகழும் வந்து குவிந்தன! ஊர்ப் பெரியவர் வியந்து கூறினார்: 'பணம் இருப்பவனிடம் செல்வம் தங்குவதில்லை; மலர்ந்த இன்முகத்தோடு நல்விருந்தினர்களை உபசரிப்பவனின் இல்லத்தில்தான் செல்வத் திருமகளானவள் மனம் மகிழ்ந்து நிரந்தரமாகக் குடிவந்து வாழ்வாள்!' (அகனமர்ந்து செய்யாள் உறையும்) என்று போற்றினார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 85Kural 85
விருந்தினர் முதலில் உணவளிப்பான்!
மிஞ்சியிருக்கும் உணவைத் தானும் உண்பான்!
வித்திடாமல் பயிர் தழைத்து வளரும்!
அவன்தன் நிலத்தில் வித்திட வேண்டுமோ?
• விருந்தோம்பி = விருந்தினருக்கு முதலில் உணவளித்துப் போற்றி,
• மிச்சில் மிசைவான் = எஞ்சிய உணவைத் தான் உண்ணும் நல்லவனின்
• புலம் = விளைநிலத்தில்,
• வித்தும் இடல் வேண்டும் கொல்லோ = விதையை விதைக்கவும் வேண்டுமோ? (விதைக்காமலேயே பயிர்கள் செழித்து விளையும்).
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
விதைநெல்லை விருந்தினருக்குச் சமைத்த உழவனும் பொன்னாய் விளைந்த அதிசய வயலும்
கிராமத்து எளிய விவசாயி நல்லமுத்து, கடும் வறட்சியின் முடிவில் மழை பெய்தபோது, தன் வயலில் விதைப்பதற்காக ஒரு மூட்டை நெல்விதைகளை மட்டுமே உயிராகப் பாதுகாத்து வைத்திருந்தார். அன்றிரவு, அவரது குடிசை வாசலில் பசியால் மயங்கி விழுந்த முதிய யாத்ரீகர்கள் மூவர் தஞ்சம் புகுந்தனர்; வீட்டில் சமைக்க வேறு எந்தத் தானியமும் இல்லை! நல்லமுத்துவின் மனைவி தயங்கினாள்: 'அத்தானே! வீட்டில் இந்த விதைநெல் மட்டும்தான் இருக்கிறது; இதை சமைத்துவிட்டால் நாம் வயலில் எதை விதைப்பது?' நல்லமுத்து சாந்தமாகக் கூறினார்: 'கண்ணே! வாசலில் வந்த விருந்தினரின் பசி தீர்ப்பதே நமது முதல் தர்மம்!' என்று கூறி, அந்த விதைநெல்லைக் குற்றிச் சுடச்சுட அன்னமிட்டு, விருந்தினர்களுக்கு முழுமையாகப் பரிமாறி, இறுதியில் தட்டில் எஞ்சிய சிறு கஞ்சியைத் தன் குடும்பத்தோடு உண்டு மகிழ்ந்தார் (விருந்தோம்பி மிச்சில் மிசைவான்)! அடுத்த வாரம் விதைக்க வித்தின்றி வெறும் கைகளால் வயலை உழுது பண்படுத்தி விட்டு வந்தார். ஆனால் சில வாரங்களில் ஆச்சரியம் நிகழ்ந்தது: பறவைகள் தூவிய விதைகளாலும், காற்றில் மிதந்து வந்த உன்னத நெல்மணிகளாலும், நல்லமுத்துவின் வயல் முழுவதும் ஊரிலேயே இல்லாத அளவுக்குப் பசும் கதிர்கள் திரண்டு பொன்னிறத்தில் கொத்துக் கொத்தாக விளைந்தது! ஊரே வியந்து போற்றியது: 'விருந்தினருக்கு முதலில் உணவளித்து மிஞ்சியதை உண்டு வாழும் உத்தமனின் வயலில் விதையைத் தேடி விதைக்கவும் வேண்டுமோ? (வித்தும் இடல்வேண்டும் கொல்லோ). அறக்கடவுளே அங்கு விளைச்சலைப் பொழிந்துவிடும்!' என்று போற்றினர்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 86Kural 86
வந்த விருந்தினரை அன்போடு போற்றி!
பின்விருந்தினரை ஆவலோடு காத்து!
வானுலகத்தே வாழும் தேவர்கள் காண்பார்!
மேலான விருந்தினன் என்றே மதிப்பார்!
• செல்விருந்து ஓம்பி = வந்த விருந்தினரை அன்போடு உபசரித்து,
• வருவிருந்து பார்த்து இருப்பான் = அடுத்து வரும் விருந்தினரை ஆவலோடு எதிர்பார்த்துக் காத்திருப்பவன்,
• வானத்தவர்க்கு = வானுலகத்தில் வாழும் தேவர்களுக்கும்
• நல்விருந்து = மிகச் சிறந்த விருந்தினனாக மதிக்கப்படுவான்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
திண்ணை வாசலும் தேவர்களாலும் போற்றி வரவேற்கப்பட்ட உத்தம விருந்தோம்பலும்
மலைச்சாரல் கிராமத்து எளிய முதியவர் சாமிநாதன், காலையில் தன் இல்லத்திற்கு வந்த வழிப்போக்கர்களை இன்முகத்தோடு உபசரித்து, அறுசுவை உணவளித்து, அவர்களுக்குத் தாம்பூலம் வழங்கித் தெருமுனை வரை சென்று பாசத்தோடு வழியனுப்பி வைத்தார் (செல்விருந்து ஓம்பி). அவர்கள் சென்ற அடுத்த வினாடியே, வீட்டுக்குள் சென்று கதவை அடைக்காமல், மீண்டும் தன் வாசலில் வந்து நின்று, 'அடுத்து எந்த விருந்தினர் நம் இல்லம் தேடி வரப்போகிறார்களோ!' என்று ஆவலோடும் எதிர்பார்ப்போடும் பெருவழியை நோக்கிக் காத்திருந்தார் (வருவிருந்து பார்த்திருப்பான்)! அவரது பேரன் கேட்டான்: 'தாத்தா! இப்போதுதானே ஒரு பெரும் கூட்டத்தை உபசரித்துக் களைத்துப் போனீர்கள்; கொஞ்சம் இளைப்பாறாமல் மீண்டும் ஏன் வாசலையே ஆவலோடு பார்க்கிறீர்கள்?' சாமிநாதன் புன்னகையோடு விளக்கினார்: 'மகனே! வீடு தேடி வந்த விருந்தினரை மனநிறைவோடு வழியனுப்பிவிட்டு, அடுத்து வரப்போகும் விருந்தினரை ஆவலோடு வாசலில் பார்த்துக் காத்திருக்கும் இல்லறத்தானை, மறுமையில் வானுலகத்தில் உள்ள தேவர்களே எழுந்து நின்று 'இவர் எங்கள் உன்னத விருந்தினர்' என்று கைகூப்பி வரவேற்றுத் தலைவணங்குவார்கள்!' (நல்விருந்து வானத்தவர்க்கு) என்று கூறினார். பேரன் தன் தாத்தாவின் அளப்பரிய பெருந்தன்மையையும் அறத்தின் உன்னதத்தையும் மெய்சிலிர்த்து உணர்ந்தான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 87Kural 87
விருந்தோம்பல் என்னும் வேள்வியின் பயனே!
இவ்வளவென்று அளவிடல் ஆகாதே!
வரும் விருந்தினர் தகுதிக்கு ஏற்றே!
எல்லையின்றி அது பெருகிடும் மேலே!
• வேள்விப் பயன் = விருந்தோம்பல் என்னும் வேள்வியின் (யாகத்தின்) நற்பயன்
• இனைத்துணைத்து என்பது ஒன்று இல்லை = 'இவ்வளவு பெரியது' என்று அளவிடக்கூடியது அல்ல;
• விருந்தின் துணைத்துணை = வந்த விருந்தினரின் தகுதி, பெருமைகளுக்கு ஏற்ப அதன் பலனும் அளவற்றதாகப் பெருகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
ஒரு பிடி அவலும் மெய்ஞ்ஞானியின் தரிசனத்தால் மலர்ந்த எல்லையற்ற புண்ணியமும்
கிராமத்து எளிய விறகுவெட்டி கந்தன், தன் குடிசையில் அன்றைய உணவிற்கு ஒரு பிடி காய்ந்த அவல் மட்டுமே இருந்த நிலையில், தனது வீட்டு வாசலில் வந்து நின்ற பழுத்த மெய்ஞ்ஞானத் துறவி சச்சிதானந்தரை அன்போடு வரவேற்றார். அந்த முதிய துறவியின் கால்களைக் குளிர்ந்த நீரால் கழுவி, தன் வீட்டில் இருந்த அந்த ஒற்றைப் பிடி அவலைத் தேனும் கனிந்த காட்டுப்பழமும் கலந்து, மனமுருகி இலையிட்டுப் பரிமாறினார்; துறவி அந்த எளிய உணவை அமிர்தமாக உண்டு, தன் திருக்கரங்களால் கந்தனின் தலையைத் தொட்டுப் பேரின்ப ஆசி வழங்கிச் சென்றார்! கந்தனின் அண்டை வீட்டுக்காரன் ஏளனம் செய்தான்: 'கந்தா! ஒரு கைப்பிடி அவலைக் கொடுத்துவிட்டு என்னவோ பெரும் யாகம் செய்துவிட்டதாகக் கர்வப்படுகிறாயே!' அப்போது அவ்வழியே வந்த அரண்மனை தலைமைப் புரோகிதர் கூறினார்: 'அப்பாவியே! அரசனானவன் கோடிப் பொன்னைச் செலவழித்துக் குதிரை யாகம் செய்தாலும் கிடைக்காத புண்ணியத்தை, கந்தன் தன் தூய விருந்தோம்பலால் அடைந்துவிட்டான்! விருந்தோம்பல் என்னும் வேள்வியின் பயன் என்பது கொடுத்த பொருளின் பணமதிப்பில் இருப்பதல்ல (இனைத்துணைத்தென்பதொன்றில்லை); நம் இல்லம் நாடி வந்த விருந்தினரின் ஞானமும் தகுதியும் எந்த அளவிற்குப் பரந்ததோ, அந்த அளவிற்கு அந்த விருந்தோம்பல் யாகத்தின் புண்ணியப் பயனும் எல்லையற்று விஸ்வரூபமாய் உயர்ந்து நிற்கும்!' (விருந்தின் துணைத்துணை வேள்விப் பயன்) என்று கந்தனின் பக்தியை வணங்கினார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 88Kural 88
விருந்தோம்பல் ஆகிய வேள்வி செய்யாதார்!
கஷ்டப்பட்டுத் தம் செல்வத்தைக் காத்து வைத்தும்!
செல்வத்தை இழக்கும் நேரத்தில் அவரோ!
பற்றொன்றும் இல்லையே என்று வருந்துவார்!
• விருந்தோம்பி = விருந்தினரை உபசரித்து
• வேள்வி தலைப்படாதார் = அந்த அறவேள்வியில் ஈடுபடாதவர்கள்,
• பரிந்து ஓம்பி = செல்வத்தைக் கஷ்டப்பட்டுப் பாதுகாத்து வைத்து,
• பற்று அற்றேம் என்பர் = (இறுதியில் இழக்கும்போது) 'எந்தப் பற்றுக்கோடும் இல்லாதவராகி விட்டோமே!' என்று வருந்துவர்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
பாதாள அறையில் பதுக்கிய தங்கமும் கொள்ளையர்களால் அனாதையான கஞ்சப் பிரபுவும்
நிலக்கிழார் மாணிக்கவேல், தன் வாழ்நாளில் ஒரு காசு கூட யாருக்கும் தானம் தராமலும், பசியோடு வந்த வழிப்போக்கர்களுக்கு ஒரு வாய் கஞ்சி கூட ஊற்றாமலும், வந்த விருந்தினர்களை நாய்களை விட்டு விரட்டினார்; தான் ஈட்டிய பொற்காசுகளையும் நவரத்தினங்களையும் யாருக்கும் தெரியாமல் பாதாள நிலவறையில் ஏழு பூட்டுகள் போட்டுப் பூட்டி இரவும் பகலும் தூங்காமல் காவல் காத்தார் (பரிந்தோம்பி). அப்போது அண்டை நாட்டைச் சேர்ந்த கொடிய கொள்ளையர் கூட்டம் நள்ளிரவில் அவரது கோட்டையைத் தாக்கியது; மாணிக்கவேலின் காவலர்கள் ஓடிவிட்டனர்; கொள்ளையர்கள் பாதாள அறையின் கதவை உடைத்து, அனைத்துப் பொற்குவியல்களையும் மூட்டை கட்டி அள்ளிச் சென்றனர்; மாணிக்கவேலைத் தெருவில் தூக்கி எறிந்தனர்! மறுநாள் காலையில், கோடீஸ்வரனாக இருந்த மாணிக்கவேல், கந்தல் துணியோடு தெருவில் விழுந்து புரண்டு, மார்பில் அடித்துக்கொண்டு கதறி அழுதார்: 'அந்தோ! யாருக்கும் ஒரு கவளம் சோறு போடாமல், விருந்தினரை உபசரிக்காமல் (விருந்தோம்பி வேள்வி தலைப்படாதார்), பாடுபட்டுச் சேர்த்து வைத்த அத்தனை செல்வத்தையும் இழந்துவிட்டு, இன்று ஒரு பிடி உணவுக்குக் கூட ஆதரவற்ற அனாதையாய் நடுத்தெருவில் நிற்கிறேனே!' (பற்றற்றேம் என்பர்) என்று கூக்குரலிட்டார். ஊர் மக்கள் தர்மத்தின் நீதியை எண்ணி அமைதியாகக் கடந்து சென்றனர்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 89Kural 89
செல்வம் இருந்தும் வாழ்வது வறுமையே!
விருந்தினரைப் போற்றாத மடமையே!
அப்படிப்பட்ட மடமையானதுவே!
மூடர்தம் இடத்திலே மட்டும் அதுவே!
• உடைமையுள் இன்மை = செல்வம் நிறைந்திருந்தும் தரித்திர வறுமையோடு வாழ்வதாவது,
• விருந்தோம்பல் ஓம்பா = விருந்தினரை உபசரிக்காமல் புறக்கணிக்கும்
• மடமை = அறியாமை (மடத்தனம்) ஆகும்;
• மடவார்கண் உண்டு = அந்த மடமை அறிவற்ற மூடர்களிடமே இருக்கும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
தங்க நாணய மூட்டைகளும் ஒரு குவளைத் தண்ணீர் தராத தரித்திரப் பிரபுவின் மடமையும்
நகரத்து நவரத்தின வியாபாரி தனபாலன், தன் மாளிகையில் ஆயிரம் தங்க நாணய மூட்டைகளையும் வைர நகைகளையும் அடுக்கி வைத்திருந்தான்; ஆனால் பசியோடு யார் வந்தாலும் 'இங்கு சத்திரம் இல்லை, போய்விடுங்கள்!' என்று வாசலிலேயே கதவை அடித்து விரட்டுவான்; ஒரு குவளை குளிர்ந்த மோரைக்கூட யாரோடும் பகிர்ந்ததில்லை. ஒரு நாள், சுட்டெரிக்கும் நண்பகல் வெயிலில், அவ்வூர் பள்ளி ஆசிரியர் கிருஷ்ணமூர்த்தியும் சில மாணவர்களும் அவ்வழியே நடந்து சென்றபோது, தனபாலன் தன் தங்கப் பெட்டியைத் திறந்து நாணயங்களை எண்ணிக் கொண்டிருப்பதை மாளிகை ஜன்னல் வழியாகப் பார்த்தனர். ஒரு சிறுவன் கேட்டான்: 'ஐயா! அந்த மனிதரிடம் இவ்வளவு மூட்டை மூட்டையாகத் தங்கம் இருக்கிறதே, அவர் எவ்வளவு பெரிய பாக்கியசாலி!' ஆசிரியர் கிருஷ்ணமூர்த்தி தலையசைத்துச் சொன்னார்: 'மகனே! வெளியே அவன் செல்வந்தனாகத் தெரியலாம்; ஆனால் அளவற்ற செல்வங்கள் குவிந்திருந்தாலும், வீடு தேடி வரும் விருந்தினரை உபசரித்துப் போற்றத் தெரியாத அந்த மடத்தனம்தான் (விருந்தோம்பல் ஓம்பா மடமை), செல்வத்திலும் கொடிய பரம தரித்திர வறுமையாகும் (உடைமையுள் இன்மை)! இத்தகைய கேடுகெட்ட மடமை அறிவற்ற மூடர்களிடமே காணப்படும் (மடவார்கண் உண்டு)!' என்றார். சில மாதங்களில், தனபாலன் யாரும் துணையற்ற தனிமையில் அனாதையாக இறந்து போனான்; அவனது தங்கக் குவியல்கள் அனைத்தும் அரசாங்கப் பொக்கிஷத்தால் பறிமுதல் செய்யப்பட்டன!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 90Kural 90
மென்மையான அனிச்ச மலரானது!
மோந்தவுடனே வாடிடும் பூவானது!
விருந்தினரோ நம் முகம் மாறக் காண்பார்!
அந்நொடியிலே உள்ளம் வாடித் துவள்வார்!
• அனிச்சம் = மென்மையான அனிச்ச மலரானது
• மோப்பக் குழையும் = மூக்கால் நுகர்ந்து பார்த்த உடனே வாடிவிடும்;
• விருந்து = வந்த விருந்தினரோ
• முகம் திரிந்து நோக்க = நம் முகம் சற்று வேறுபட்டுப் பார்த்த மாத்திரத்திலேயே
• குழையும் = உள்ளம் வாடித் துவண்டு போய்விடுவர்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
அனிச்ச மலரின் மென்மையும் முகம் சுளித்த பார்வையால் நொறுங்கிய விருந்தினரின் உள்ளமும்
கிராமத்து கவிஞர் சுந்தரமூர்த்தி, தன் தோட்டத்தில் மலர்ந்திருந்த உலகிலேயே மிக மென்மையான அனிச்ச மலரைக் கிள்ளி, தன் கைகளில் ஏந்தி மூக்கால் மென்மையாக நுகர்ந்து பார்த்தார்; அந்த மூச்சுக் காற்றின் சூடு பட்ட மாத்திரத்திலேயே, அந்த மலரின் பட்டுப் போன்ற மெல்லிய இதழ்கள் கருகி வாடிச் சுருங்கி உதிர்ந்தன (மோப்பக் குழையும் அனிச்சம்)! அதே நேரத்தில், பக்கத்து ஊரிலிருந்து நடந்து வந்த வறிய புலவர் ஒருவர், சுந்தரமூர்த்தியின் வாசற்படியில் இன்முகத்தோடு வந்து நின்றார். அப்போது, சுந்தரமூர்த்தியின் மனைவி உள்ளேயிருந்து வந்து, வாசலில் நின்ற புலவரைப் பார்த்து ஒரு நொடி முகம் கோணி, முகம் சுளித்து ஒரு சலிப்பான பார்வையை வீசினாள். அறுசுவை உணவுகள் அடுப்பில் தயாராக இருந்தபோதும், அந்த ஒற்றை முகம் சுளித்த பார்வையை வாங்கிய மாத்திரத்திலேயே, அந்தப் புலவரின் கண்கள் கலங்கி, நெஞ்சம் சுக்குநூறாக உடைந்து, தலைகுனிந்து உணவருந்தாமலேயே வெளியேறிச் சென்றுவிட்டார்! சுந்தரமூர்த்தி தன் மனைவியிடம் மனம் உருகிக் கூறினார்: 'பெண்ணே! மூக்கால் நுகர்ந்து பார்த்த மாத்திரத்திலேயே அனிச்ச மலர் வாடி விடுகிறது; ஆனால் நம் இல்லம் தேடி வந்த விருந்தினரின் உள்ளமோ, அந்த அனிச்ச மலரை விடவும் ஆயிரம் மடங்கு மென்மையானது! நாம் சற்று முகம் மாறிச் சலிப்போடு பார்த்த அந்த ஒற்றைப் பார்வையிலேயே அவரது மானமும் உள்ளமும் வாடிச் சுருங்கிப் போய்விட்டது!' (முகந்திரிந்து நோக்கக் குழையும் விருந்து) என்று விருந்தோம்பலில் இன்முகத்தின் முக்கியத்துவத்தை உணர்த்தினார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.