குறள் 961Kural 961
இச்செயலைச் செய்யாவிட்டால் வாழ்க்கையே நடைபெறாது என்னும் அளவுக்கு இன்றியமையாத முக்கியமான செயலாக இருந்தாலும், ஒருவன் தன் குடிப்பெருமைக்கும் சுயமரியாதைக்கும் இழிவு தரும் செயல்களை ஒருபோதும் செய்யாமல் தவிர்த்துவிட வேண்டும்.
• இன்றி அமையாச் சிறப்பின ஆயினும் = செய்யாவிட்டால் வாழ்க்கை நடைபெறாது என்னும் இன்றியமையாத சிறப்புடைய செயல்களே ஆயினும்,
• குன்ற வருப = தம்முடைய குடிப்பெருமைக்கும் சுயமரியாதைக்கும் குறைவு தரக்கூடிய செயல்களை,
• விடல் = ஒருபோதும் செய்யாமல் விட்டுவிட வேண்டும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
பெருவணிகரின் பொற்காசும் சிற்பியின் மாறாத தன்மானமும்
ஊரில் பஞ்சம் தலைவிரித்தாடிய காலத்தில், கற்தூண்களைச் செதுக்கும் மூத்த சிற்பி சோமுவின் பட்டறையில் தானியப் பானைகள் வற்றிப் போயின. பட்டறைக் கலைஞர்களின் பட்டினியைப் பயன்படுத்திக்கொள்ள நினைத்த கொடூர நிலக்கிழார் ஒருவன், சோமுவிடம் ஒரு பெரிய பொற்கிழியைக் காட்டினான். ஊர் மக்களின் நிலங்களைப் பறித்து வாழ்ந்த தன் தந்தையின் உருவத்தை, தர்மத்தின் திருவுருவமாக ஒரு தூணில் செதுக்கிப் பொதுமண்டபத்தில் வைக்க வேண்டும் என்று நிபந்தனை விதித்தான். பட்டறையின் பசியைப் போக்க அந்தப் பொற்காசுகளை ஏற்றுக்கொண்டு வேலையைத் தொடங்கலாம் என்று சோமுவின் இளைய உதவியாளன் கண்ணீருடன் வேண்டினான். ஆனால் தன் கையில் இருந்த உளியைக் கருங்கல்லின் மீது உறுதியாக வைத்த சோமு, தன்மானத்தோடு மறுத்தார். "தம்பி, உணவு இந்த உடம்பின் பசியை ஒரு பொழுது போக்கும்; ஆனால் கள்ளப் புகழைச் செதுக்கும் உளி நம் முன்னோர்களின் தூய மரபிற்கு என்றென்றும் தீராத பழியைச் சேர்க்கும். வாழ்க்கை நடைபெறாது என்னும் அளவிற்கு இன்றியமையாத முக்கியமான செயலாக இருந்தாலும், ஒருவன் தன் சுயமரியாதைக்கும் குடிப்பெருமைக்கும் இழிவு தரும் செயல்களை ஒருபோதும் செய்யாமல் தவிர்த்துவிட வேண்டும் (இன்றி அமையாச் சிறப்பின ஆயினும் குன்ற வருப விடல்). என் கைகள் உண்மையை மட்டுமே செதுக்கும்" என்றார். சோமுவின் உறுதியைக் கண்டு நிலக்கிழார் அவமானத்துடன் வெளியேறினான்; சோமுவும் தன் உதவியாளர்களோடு எளிய ஆட்டுக்கற்களைச் செதுக்கி நேர்மையான உழைப்பால் தானியம் ஈட்டித் தன் வாழ்வை நடத்தினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 962Kural 962
நற்புகழோடு கூடிய சிறந்த மான உணர்வையும் ஆண்மையையும் நிலைநிறுத்த விரும்புகின்றவர்கள், ஒரு செயலால் தமக்குப் பெரும் புகழே வருவதாக இருந்தாலும், தம் சுயமரியாதைக்குப் பொருந்தாத இழிவான செயல்களை ஒருபோதும் செய்ய மாட்டார்கள்.
• சீரொடு = நற்புகழோடு கூடிய,
• பேராண்மை வேண்டுபவர் = சிறந்த மான உணர்வையும் நிலைநாட்ட விரும்புகின்றவர்கள்,
• சீரினும் = பெரும் புகழையே தருகின்ற வழியிலும்,
• சீர் அல்ல செய்யார் = தம் குடிப்பெருமைக்கு ஒவ்வாத இழிவான செயல்களைச் செய்ய மாட்டார்கள்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மல்யுத்தக் களமும் கள்ள வெற்றியை மறுத்த வீரனின் தன்மானமும்
ஆண்டுதோறும் நடைபெறும் வீர விளையாட்டுத் திருவிழாவில், தங்கப் பட்டயத்தைப் பெறுவதற்காகப் புகழ்பெற்ற மல்யுத்த வீரன் அருள்வேல் கடுமையான பயிற்சிகளை மேற்கொண்டு வந்தான். போட்டியின் முந்தைய நாள் இரவில், அவனது நலம் விரும்பி என்று கூறிக்கொண்ட ஒரு செல்வந்தன் அவனிடம் வந்து ஒரு மூலிகை எண்ணெய் குப்பியை நீட்டினான். "அருள்வேல், போட்டியில் இதை உன் தோள்களில் பூசிக்கொள்; எதிராளியின் கை வழுக்கிப் பிடி நழுவும்; உனக்குப் பெரும் புகழும் பரிசும் நிச்சயம்" என்று வஞ்சக யோசனை கூறினான். அந்தக் குப்பியைத் தூரத் தள்ளிய அருள்வேல், சினத்தோடு நிமிர்ந்து நின்றான். "ஐயா, வெறும் பட்டயத்துக்காகவும் வெற்றுப் புகழுக்காகவும் நான் களத்தில் இறங்கவில்லை. நற்புகழோடு கூடிய சிறந்த மான உணர்வையும் வீரத்தையும் நிலைநிறுத்த விரும்புகின்றவர்கள், ஒரு செயலால் தமக்குப் பெரும் புகழே வருவதாக இருந்தாலும் தம் சுயமரியாதைக்குப் பொருந்தாத இழிவான செயல்களை ஒருபோதும் செய்ய மாட்டார்கள் (சீரினும் சீரல்ல செய்யாரே சீரொடு பேராண்மை வேண்டு பவர்). வஞ்சகத்தால் பெறும் வெற்றி வீரனுக்கு வாழ்நாள் முழுவதும் தீராத அவமானமேயாகும்" என்று கர்ஜித்தான். மறுநாள் காலையில் தன் தூய மேனியோடு மணற்களத்தில் இறங்கிய அருள்வேல், தன் அசாத்திய உழைப்பாலும் நேர்மையான மல்யுத்த நுட்பத்தாலும் எதிராளியை வீழ்த்தி வெற்றி பெற்றான்; அவனது நேர்மையான வீரத்தைக் கண்ட பார்வையாளர்கள் அரங்கம் அதிரக் கைதட்டி ஆரவாரித்தனர்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 963Kural 963
செல்வம் பெருகி வாழ்க்கையில் உயர்ந்த நிலையில் இருக்கும்போது எல்லோரிடமும் பணிவோடு நடக்க வேண்டும்; செல்வம் குறைந்து வறுமையுற்ற காலத்தில் யாரிடமும் சுயமரியாதையை இழந்து கையேந்தாமல் கம்பீரமான மான உணர்வோடு வாழ வேண்டும்.
• பெருக்கத்து = செல்வம் பெருகி உயர்ந்த நிலையில் உள்ள காலத்தில்,
• பணிதல் வேண்டும் = எல்லாரிடத்திலும் அடக்கமும் பணிவும் கொண்டிருக்க வேண்டும்;
• சிறிய சுருக்கத்து = செல்வம் குறைந்து வறுமை வந்துவிட்ட காலத்தில்,
• உயர்வு வேண்டும் = எவரிடமும் தன்மானம் இழந்து பணியாத உயர்வான உள்ளம் கொண்டிருக்க வேண்டும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
நெல் வணிகரின் வளமான வாழ்வும் வறுமைக்காலத்துத் தன்மானமும்
தானிய வணிகத்தில் கொடிகட்டிப் பறந்த காலத்தில், தன் கடைக்கு வரும் எளிய சுமைதூக்கும் தொழிலாளிகளையும் இருகரம் கூப்பி இன்முகத்துடன் வரவேற்று அடக்கத்தோடு பழகி வந்தார் வேலன். ஆனால் அடுத்தடுத்து வந்த பெருவெள்ளத்தால் அவரது படகுகளும் தானியக் கிடங்குகளும் நீரில் மூழ்கி, ஒரே இரவில் அவரது சொத்துக்கள் யாவும் கரைந்துபோயின. வேலனின் வீழ்ச்சியைப் பார்த்து மகிழ்ந்த கர்வம் பிடித்த போட்டி வணிகன் ஒருவன், அவரைத் தன் மாளிகைக்கு அழைத்தான். "என் காலடியில் மண்டியிட்டு யாசகம் கேட்டால் உனக்குச் சில மூட்டை நெல் தருகிறேன்" என்று ஏளனமாகப் பேசினான். அவனது ஏளனப் பேச்சைக் கேட்டுத் தலைகுனியாமல், வேலன் கம்பீரமாக நிமிர்ந்து நின்றார். "வணிகரே, என்னிடம் செல்வம் கொழித்த காலத்தில் நான் ஏழை எளியவர்களிடம் பணிவோடு தலைவணங்கினேன்; ஆனால் இன்று வறுமை என்னைச் சூழ்ந்துள்ள வேளையில் யாருக்கும் அடிமையாகப் பணியாமல் தலைநிமிர்ந்து நிற்பேன். செல்வம் பெருகி உயர்ந்த நிலையில் இருக்கும்போது பணிவோடு நடக்க வேண்டும்; செல்வம் குறைந்து வறுமையுற்ற காலத்தில் எவரிடமும் சுயமரியாதையை இழக்காமல் கம்பீரமான மான உணர்வோடு வாழ வேண்டும் (பெருக்கத்து வேண்டும் பணிதல் சிறிய சுருக்கத்து வேண்டும் உயர்வு). என் கைகளின் உழைப்பை நம்பி நான் வாழ்வேனே தவிர, தன்மானம் இழந்து யாரிடமும் கையேந்த மாட்டேன்" என்றார். வேலனின் அசைக்க முடியாத தன்மானத்தைக் கண்டு போட்டி வணிகன் வாயடைத்துப் போனான்; வேலனும் ஆற்றுத் துறையில் சுமைதூக்கும் தொழிலாளியாக உழைத்துச் சிறுகச் சிறுக மீண்டும் தன் வாணிபத்தை நேர்மையோடு வளர்த்து எடுத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 964Kural 964
தலையில் இருக்கும்வரை மதிக்கப்பட்டுப் பேணப்பட்ட மயிர், கீழே உதிர்ந்துவிட்டால் எவ்வாறு காலடியில் மிதிபட்டு இகழப்படுகிறதோ, அதுபோலவே மானமும் ஒழுக்கமும் உள்ள உயர்ந்த நிலையிலிருந்து தாழ்ந்துபோகும் மனிதர்களும் சமுதாயத்தில் மதிப்பற்றவர்களாகக் கருதப்படுவர்.
• மாந்தர் = நற்குடிப் பிறந்த மனிதர்கள்,
• நிலையின் இழிந்தக்கடை = தம்முடைய உயர்ந்த ஒழுக்க மான நிலையிலிருந்து தாழ்ந்து போகும் போது,
• தலையின் இழிந்த = தலையிலிருந்து கீழே உதிர்ந்து விழுந்துவிட்ட,
• மயிர் அனையர் = மயிரைப் போன்ற மதிப்பற்றவர்களாகக் கருதப்படுவர்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
அரண்மனைப் பாடகரின் வீழ்ச்சியும் விழுந்த முடியின் உவமையும்
இசைக்கலையில் சிறந்த தேர்ச்சி பெற்ற இளம் பாடகன் கண்டிபன், கொடூர குணம் கொண்ட குறுநில மன்னனின் அரண்மனையில் பரிசு பெற வேண்டும் என்ற ஆசையால் தன் சுயமரியாதையைத் துறந்தான். மன்னனின் தவறான செயல்களையெல்லாம் புகழ்ந்து பாடி, அரசவை மண்டபத்தில் அவனது காலடியில் விழுந்து வணங்கித் தன்மானத்தை இழந்தான். ஆனால் மன்னனோ அவனை ஒரு பொருட்டாக மதிக்காமல், ஏளனமாகச் சிரித்துவிட்டுத் தன் கைக்குட்டையை அவன் முகத்தில் வீசி எறிந்தான். அரண்மனைக்கு வெளியே வந்து அழுதுகொண்டிருந்த கண்டிபனைக் கண்ட மூத்த இசைக் கலைஞர் புகழேந்தி, தரையில் விழுந்து கிடந்த ஒரு தலைமுடியைச் சுட்டிக்காட்டினார். "கண்டிபா, தலையில் இருக்கும்வரை நறுமண எண்ணெயிட்டு மலர்களால் அலங்கரிக்கப்படும் மயிர், தலையிலிருந்து கீழே உதிர்ந்து விழுந்துவிட்டால் எவ்வாறு காலடியில் மிதிபட்டு இகழப்படுகிறதோ, அதுபோலவே மானமும் ஒழுக்கமும் உள்ள உயர்ந்த நிலையிலிருந்து தாழ்ந்துபோகும் மனிதர்களும் சமுதாயத்தில் எவராலும் மதிக்கப்படாமல் ஒதுக்கப்படுவர் (தலையின் இழிந்த மயிரனையர் மாந்தர் நிலையின் இழிந்தக் கடை). தன்மானமே ஒரு கலைஞனுக்குத் தலையாய மகுடம்" என்றார். புகழேந்தியின் உவமையைக் கேட்டு வெட்கித் தலைகுனிந்த கண்டிபன், தான் பாடிய போலிப் புகழுரைகளைக் கிழித்தெறிந்தான்; அரண்மனைப் பகட்டுகளை விட்டு விலகி, எளிய கிராமங்களில் தூய இசையை மட்டுமே பாடித் தன் இழந்த சுயமரியாதையை மீட்டெடுத்தான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 965Kural 965
குடிப்பெருமையாலும் நற்புகழாலும் மலை போல உயர்ந்த நிலையில் உள்ளவர்கள்கூட, தம் சுயமரியாதைக்கும் தகுதிக்கும் இழுக்கு தரும் இழிசெயல்களை ஒரு குன்றிமணி அளவு மிகச் சிறிதாகச் செய்தாலும் தம் பெருமை இழந்து தாழ்ந்து போவார்கள்.
• குன்றின் அனையாரும் = குடிப்பிறப்பாலும் புகழாலும் மலை போல உயர்ந்த பெருமை உடையவர்களும்,
• குன்றுவ = தம் பெருமைக்குக் குறைவு தரக்கூடிய இழிவான செயல்களை,
• குன்றி அனைய செயின் = ஒரு சிறிய குன்றிமணி அளவு செய்தாலும்,
• குன்றுவர் = தம் மதிப்பும் பெருமையும் இழந்து தாழ்ந்து போய்விடுவர்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
ஊர்ப் பெரியவரின் நற்பெயரும் ஒரு குன்றிமணி அளவு களங்கமும்
மலைக்கிராமத்தில் மிளகு மற்றும் காபி விளைச்சலைத் தரம் பிரித்து முத்திரையிடும் குழுவின் தலைவராக முப்பது ஆண்டுகள் நேர்மையோடு பணியாற்றி வந்தார் பெரியவர் தங்கவேல். மலை போன்ற அவரது நற்பெயரையும் ஊர்மக்களின் நம்பிக்கையையும் அனைவரும் போற்றி வந்தனர். ஒருநாள் அவரது நெருங்கிய உறவினர் ஒருவர் கொண்டுவந்த ஐந்து மூட்டை மிளகில் ஈரப்பதம் இருந்தபோதும், அதனை முதல்தர மிளகு என்று முத்திரையிடுமாறு ஒரு தரகன் தங்கவேலிடம் ரகசியமாகக் கூறினான். "ஐயா, இது மிகச் சிறிய விஷயம்; உங்கள் உறவினருக்காக இதை ஒருமுறை கண்டுகொள்ளாமல் விட்டுவிடுங்கள்" என்று வற்புறுத்தினான். முத்திரை கோலை உயர்த்திய தங்கவேல், ஒரு கணம் தயங்கிவிட்டு உடனே அதனை மேசையின் மீது வைத்தார். "தரகா, மலை போன்ற உயரத்தில் நிற்பவர்கள்கூட, தம் சுயமரியாதைக்கும் தகுதிக்கும் இழுக்கு தரும் இழிசெயல்களை ஒரு குன்றிமணி அளவு மிகச் சிறிதாகச் செய்தாலும் தம் பெருமை இழந்து தாழ்ந்து போவார்கள் (குன்றின் அனையாரும் குன்றுவர் குன்றுவ குன்றி அனைய செயின்). என் உறவினருக்காக ஒரு குன்றிமணி அளவு பொய் பேசினால், முப்பது ஆண்டுகளாக நான் காத்து வந்த மலை போன்ற மானமும் நேர்மையும் ஒரே நொடியில் தகர்ந்துவிடும்" என்று திட்டவட்டமாகக் கூறினார். ஈரப்பதம் கொண்ட மிளகை மறுமுறை காயவைத்து எடுத்துவருமாறு கூறித் தரத்தை உறுதி செய்தார் தங்கவேல்; உறவினரும் வெட்கித் தலைகுனிய, ஊர்மக்கள் தங்கவேலின் அசைக்க முடியாத நேர்மையை மனமாரப் போற்றினர்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 966Kural 966
சுயமரியாதையை இழந்து, தன்னை மதிக்காமல் இகழ்பவர்களின் பின்னே கையேந்திப் பணிந்து நிற்கும் வாழ்க்கை, இவ்வுலகில் நற்புகழையும் தராது; மறுமைக்குரிய மேலுலக நன்மையிலும் கொண்டு சேர்க்காது; அவ்வாறிருக்க மானமிழந்து நிற்பதால் வேறு என்ன பயன்?
• இகழ்வார்பின் சென்று நிலை = தன்னை மதிக்காமல் இகழ்கின்றவர்களின் பின்னே சென்று பணிந்து நிற்கும் இழிந்த நிலை,
• புகழ் இன்று = இவ்வுலகில் நற்புகழையும் தராது,
• புத்தேள் நாட்டு உய்யாது = மறுமைக்குரிய நல்வழியிலும் கொண்டு சேர்க்காது;
• மற்று என் = அப்படியானால் மானத்தை இழந்து நிற்கும் அந்த நிலையால் வேறு என்னதான் பயன் விளையும்?
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
நிலக்கிழாரின் ஏளனமும் தலைநிமிர்ந்த உழவனின் முடிவும்
மழை பொய்த்த காலத்தில் விதை நெல்லுக்கு வழியின்றித் தவித்த இளம் உழவன் முத்துவை, ஊரின் கர்வம் பிடித்த நிலக்கிழார் சோமதத்தனிடம் உதவி கேட்டுச் செல்லுமாறு அவனது நண்பன் வற்புறுத்தினான். சோமதத்தனோ தன்னை நாடி வரும் ஏழை எளியவர்களை வாசலில் பல மணி நேரம் நிற்க வைத்து, ஏளனம் செய்து சிரிப்பதை வாடிக்கையாகக் கொண்டிருந்தான். முத்து அவனது வாயிலில் சென்று நின்றபோது, சோமதத்தன் ஒரு பழைய ரொட்டித் துண்டை அவன் காலடியில் எறிந்து, "இதை வாயால் கவ்வி எடுத்தால் உனக்கு ஒரு மூட்டை நெல் தருகிறேன்" என்று ஏளனமாக நகைத்தான். அந்த இழிவான பேச்சைக் கேட்டு முத்துவின் ரத்தம் கொதித்தது. ரொட்டித் துண்டைக் காலால் தள்ளிவிட்டுத் தன்மானத்தோடு நிமிர்ந்து நின்றான். "நிலக்கிழாரே, உங்கள் தானியத்திற்காக என் மனித மரியாதையை நான் விற்க மாட்டேன். சுயமரியாதையை இழந்து, தன்னை மதிக்காமல் இகழ்பவர்களின் பின்னே கையேந்திப் பணிந்து நிற்கும் வாழ்க்கை இவ்வுலகில் நற்புகழையும் தராது; மறுமைக்குரிய நல்வழியிலும் கொண்டு சேர்க்காது; அவ்வாறிருக்க மானமிழந்து உங்கள் பின் நிற்பதால் என்ன பயன்? (புகழ்இன்றால் புத்தேள்நாட்டு உய்யாதால் என்மற்று இகழ்வார்பின் சென்று நிலை). என் கைகளின் வியர்வையை மட்டுமே நம்பி நான் வாழ்வேன்" என்று ஆணித்தரமாகக் கூறினான். முத்து தலைநிமிர்ந்து அங்கிருந்து வெளியேறினான்; மற்ற எளிய உழவர்களோடு இணைந்து ஊர்க் குளத்தைத் தூர்வாரி, தன் நிலத்தில் சிறுதானியங்களை விதைத்துச் சுயமரியாதையோடு தன் குடும்பத்தைக் காப்பாற்றினான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 967Kural 967
தன்னை மதிக்காதவர்களின் பின்னே கையேந்தி நின்று பொருள் பெற்று இழிவாக உயிர் வாழ்வதைக் காட்டிலும், சுயமரியாதையை இழக்காமல் அந்நிலையிலேயே மடிந்து போனான் என்று உலகத்தாரால் போற்றப்படுவது ஒருவனுக்குப் பெருமை தரும்.
• ஒட்டார் பின் சென்று = தன்னை மதியாத பகைவரின் பின்னே சென்று,
• ஒருவன் வாழ்தலின் = கையேந்தி உயிர் வாழ்வதைக் காட்டிலும்,
• அந்நிலையே = அத்தகைய இழிவான நிலையை ஏற்காமல் அந்த இடத்திலேயே,
• கெட்டான் எனப்படுதல் நன்று = மானத்தோடு மடிந்து போனான் என்று உலகத்தாரால் சொல்லப்படுவது அவனுக்கு மிகவும் நல்லதாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
போர்க்களத்துத் தளபதியும் சிறைக்கதவை மிதித்த வீரமும்
எல்லைக் கோட்டையைக் காக்கும் போரில் கடைசி வீரன் வரை போரிட்டுக் காயமடைந்து சிறைபிடிக்கப்பட்டார் தளபதி மணிமாறன். அவரைத் தன் அரசவைக்கு இழுத்து வரச் செய்த பகை மன்னன், "மணிமாறா, என் காலடியில் விழுந்து என் காலணிகளை முத்தமிட்டு, என் படைகளுக்கு வழிகாட்டியாக மாறிவிட்டால் உனக்குப் பெரும் பதவியும் செல்வமும் தந்து உயிர் பிச்சை போடுவேன்" என்று ஆணவத்தோடு கூறினான். விலங்கிடப்பட்டிருந்த போதிலும் மணிமாறன் தன் தலையைச் சற்றும் தாழ்த்தாமல் பகை மன்னனின் கண்களை நேருக்கு நேராக நோக்கினார். "மன்னா, வாளினால் என் உடலை வீழ்த்தலாம்; ஆனால் என் ஆன்மாவின் தன்மானத்தை எவராலும் வீழ்த்த முடியாது. தன்னை மதிக்காத பகைவரின் பின்னே கையேந்தி நின்று பொருள் பெற்று இழிவாக உயிர் வாழ்வதைக் காட்டிலும், சுயமரியாதையை இழக்காமல் அந்நிலையிலேயே மடிந்து போனான் என்று உலகத்தாரால் போற்றப்படுவது ஒருவனுக்குப் பெருமை தரும் (ஒட்டார்பின் சென்றொருவன் வாழ்தலின் அந்நிலையே கெட்டான் எனப்படுதல் நன்று). துரோகத்தின் நிழலில் வாழ்வதைவிட மானத்தோடு மடிவதே என் தேர்வு" என்றார். மணிமாறனின் அஞ்சாத வீரத்தைக் கண்டு வியந்த பகை மன்னனும் தலைவணங்கி அவருக்குரிய இறுதி மரியாதையைச் செய்தான்; மணிமாறனின் வீரப் புகழ் தலைமுறை தலைமுறையாக நாட்டு மக்களின் நெஞ்சில் நிலையாக நின்றது.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 968Kural 968
ஒருவனுடைய பெருந்தகைமையும் சுயமரியாதையும் அழியக்கூடிய இழிவு நேரும்போது, மானத்தைக் காக்காமல் தன் வெறும் உடம்பைப் பேணி உயிர்வாழும் வாழ்க்கை, சாகாமல் நிலைத்திருப்பதற்குரிய மருந்தாகுமோ? சாகாத மருந்து என்று எதுவும் இல்லாதபோது மானமே உயிரினும் மேலானது.
• பெருந்தகைமை = நற்குடிப் பெருமைக்குரிய,
• பீடு அழிய வந்த இடத்து = மானமும் பெருந்தன்மையும் அழியக்கூடிய இழிநிலை வரும்போது,
• ஊன் ஓம்பும் வாழ்க்கை = மானத்தை விட்டுவிட்டு வெறும் உடம்பைக் காத்து வாழ்கின்ற வாழ்க்கை,
• மற்று மருந்தோ = பின்னும் ஒருபோதும் சாகாமல் இருப்பதற்கான மருந்தாகுமோ? (ஆகவே மானமே மேலானது).
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய கப்பலோட்டியின் வாழ்வும் புயலில் காத்த தன்மானமும்
தொலைதூரக் கடலில் உணவு மற்றும் உயிர்காக்கும் மருந்துகளை ஏற்றிச் சென்ற வணிகக் கப்பலை, கொடூரக் கடல் கொள்ளையர்கள் சூழ்ந்துகொண்டனர். முதிய மாலுமி மருதனிடம் வந்த கொள்ளைத் தலைவன், "மருதா, உன் மாலுமிகளை அடிமைகளாக என்னிடம் விற்றுவிட்டு எனக்கு வழிகாட்டியாக மாறிவிடு; உன் உயிரைக் காப்பாற்றி உனக்குப் பொன்னும் பொருளும் தருகிறேன்" என்று மிரட்டினான். கப்பலின் சுக்கானைப் பிடித்திருந்த மருதன், புயல் வீசும் கடலலைகளைப் பார்த்தவாறே கொள்ளையனை உறுதியோடு நோக்கினார். "கொள்ளையனே, இந்த ஊன் உடம்பு என்றாவது ஒருநாள் அழியக்கூடியதுதான். ஒருவனுடைய பெருந்தகைமையும் சுயமரியாதையும் அழியக்கூடிய இழிவு நேரும்போது, மானத்தைக் காக்காமல் தன் வெறும் உடம்பைப் பேணி உயிர்வாழும் வாழ்க்கை, சாகாமல் நிலைத்திருப்பதற்குரிய மருந்தாகுமோ? (மருந்தோமற்று ஊன்ஓம்பும் வாழ்க்கை பெருந்தகைமை பீடழிய வந்த இடத்து). சாகாத மருந்து என்று இவ்வுலகில் எதுவும் இல்லாதபோது, உயிரினும் மேலான தன்மானத்தை நான் இழக்க மாட்டேன்" என்று முழங்கினார். மருதனின் தன்மான உணர்வால் ஊக்கம் பெற்ற மாலுமிகள் அனைவரும் ஒன்றிணைந்து கொள்ளையர்களை எதிர்த்துப் போரிட்டு விரட்டியடித்தனர்; புயலையும் கடந்து கப்பலைத் துறைமுகத்தில் பத்திரமாகச் சேர்த்த மருதனின் வீரத்தை நாடே போற்றிப் புகழ்ந்தது.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 969Kural 969
தன் உடம்பிலிருந்து ஒரு மயிர் நீங்கினாலும் மானத்தால் உயிர் வாழாத கவரிமான் போல, உயர்ந்த மான உணர்வு கொண்ட சான்றோர்கள் தம் சுயமரியாதைக்கு இழுக்கு வரும் சூழல் நேர்ந்தால் தம் உயிரையே மாய்த்துக் கொண்டு மானத்தைக் காப்பார்கள்.
• மயிர் நீப்பின் வாழா = தன் உடம்பில் உள்ள மயிர்த்திரளில் ஒரு மயிர் உதிர்ந்தாலும் உயிர் வாழாத,
• கவரிமா அன்னார் = கவரிமான் போன்ற மான உணர்வுடைய பெரியோர்கள்,
• மானம் வரின் = தன் சுயமரியாதைக்கு இழுக்கு வரும் நிலை ஏற்பட்டால்,
• உயிர் நீப்பர் = தம் உயிரையே எளிதாகத் துறந்துவிடுவார்கள்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
கவரிமானின் உவமையும் கிராமத்து வேளாளரின் அழியாத மானமும்
ஊர்ப் பொதுக் களஞ்சியத்தின் தானியப் பொறுப்பாளராக நாற்பது ஆண்டுகள் நேர்மையோடு செயல்பட்டு வந்தார் முதிய உழவர் நல்லன். அவரது நேர்மையைப் பொறுத்துக்கொள்ள முடியாத ஒரு பொறாமைக்காரக் கணக்கன், பஞ்ச காலத்தில் நல்லன் தன் சொந்த நிலத்திற்காக இரண்டு மூட்டை விதைகளைத் திருடிவிட்டதாகப் பஞ்சாயத்துக் கூட்டத்தில் அபாண்டமாகப் பழிசுமத்தினான். ஊராரின் முன்னிலையில் தன் மீது வீசப்பட்ட அந்த வீண் பழியைக் கேட்டதும் நல்லனின் நெஞ்சம் துடித்தது. அவர் சினந்து கூச்சலிடாமல், தன் உண்மைப் பதிவேடுகளையும் தானியக் கிடங்கின் சாட்சிகளையும் கொண்டுவந்து நிறுத்தி, தான் ஒரு துளி தானியத்தைக்கூட எடுக்கவில்லை என்பதை ஊரறிய நிரூபித்தார். பின்னர் சபையினரை நோக்கி, "ஊர் பெரியவர்களே, தன் உடம்பிலிருந்து ஒரு மயிர் நீங்கினாலும் மானத்தால் உயிர் வாழாத கவரிமான் போல, உயர்ந்த மான உணர்வு கொண்ட சான்றோர்கள் தம் சுயமரியாதைக்கு இழுக்கு வரும் சூழல் நேர்ந்தால் தம் உயிரையே மாய்த்துக் கொள்வர் (மயிர்நீப்பின் வாழாக் கவரிமா அன்னார் உயிர்நீப்பர் மானம் வரின்). வறுமையையும் பசியையும் பொறுத்துக்கொள்ளும் இந்த நெஞ்சம், அநீதியான பழியையும் அவமானத்தையும் தாங்கி உயிர் வாழாது" என்று கம்பீரமாக உரைத்தார். கணக்கன் தன் சதியை ஒப்புக்கொண்டு நல்லனின் கால்களில் விழுந்து மன்னிப்புக் கேட்டான்; ஊர் மக்கள் அனைவரும் நல்லனின் தூய நேர்மையை வாழ்த்தி வணங்கினர்; நல்லனும் தலைநிமிர்ந்து தன் எளிய குடிசைக்குத் திரும்பினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 970Kural 970
தமக்கு ஏதேனும் இழிவு நேர்ந்தால் மானமிழந்து உயிர் வாழாமல் தம் உயிரைத் துறந்து தன்மானம் காக்கும் பெருமக்களின் அழியாத புகழை, உலகத்தார் அனைவரும் எக்காலத்திலும் கைகூப்பித் தொழுது போற்றுவார்கள்.
• இளிவரின் வாழாத = தமக்கு ஏதேனும் இழிவு நேர்ந்தால் மானமிழந்து வாழாமல் உயிரைத் துறக்கும்,
• மானம் உடையார் = தன்மான உணர்வு மிக்க சான்றோர்களுடைய,
• ஒளி = புகழ் வடிவத்தை,
• உலகு தொழுது ஏத்தும் = உலகத்தார் அனைவரும் எப்போதும் கைகூப்பித் தொழுது போற்றுவார்கள்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
நடுகல்லின் ஒளியும் தியாகியின் நினைவைப் போற்றும் உலகமும்
ஊரின் எல்லையில் மல்லிகைப் பூக்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்த பழமையான நடுகல்லுக்கு முன், ஊர் மக்கள் அனைவரும் கைகூப்பித் தொழுது செல்வதை இளம் சிற்பி குமரன் கவனித்தான். அவனது தாத்தாவும் மூத்த சிற்பியுமான வேலாயுதத்திடம், "தாத்தா, பல தலைமுறைகள் கடந்தும் இந்த ஒரு வீரனின் நடுகல்லை மட்டும் மக்கள் ஏன் இத்தனை பக்தியோடு வணங்குகிறார்கள்?" என்று கேட்டான். நடுகல்லின் மீது சந்தனம் பூசிய வேலாயுதம், பேரனை அன்போடு நோக்கினார். "குமரா, நம் முன்னோரான செங்கண்ணன், ஊரின் ஏரிக்கரையை உடைத்து அண்டை ஊர்களை அழிக்க வந்த கள்ளக் கூட்டத்திற்கு உடந்தையாக இருக்க மறுத்தான். 'ஏரிக்கதவைத் திறந்தால் பெரும் பொன் தருகிறோம், இல்லையேல் கொன்றுவிடுவோம்' என்று மிரட்டியபோது, துரோகியாய் உயிர் வாழ்வதை விட மானத்தோடு மடிவதே மேல் என்று கடைசி மூச்சு வரை போரிட்டு ஏரியைக் காத்து மடிந்தான். தமக்கு ஏதேனும் இழிவு நேர்ந்தால் மானமிழந்து உயிர் வாழாமல் தன்மானம் காக்கும் பெருமக்களின் புகழ் வடிவத்தை, உலகத்தார் அனைவரும் எக்காலத்திலும் கைகூப்பித் தொழுது போற்றுவார்கள் (இளிவரின் வாழாத மானம் உடையார் ஒளிதொழுது ஏத்தும் உலகு). அழியாத மானமே மனிதனின் நிலையான ஒளியாகும்" என்றார். தாத்தாவின் சொற்களைக் கேட்ட குமரன், அந்த நடுகல்லின் பாதங்களில் மலர்களைத் தூவித் தலைவணங்கி நின்றான்; தன் கைக் கருவிகளால் என்றும் அறத்தையும் மானத்தையும் போற்றும் தூய சிற்பங்களை மட்டுமே செதுக்க உறுதி பூண்டான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.