குறள் 1171Kural 1171
தணியாத இந்தக் காதல் பெருந்துன்பத்தை நான் உணர்ந்ததே அன்று இந்தக் கண்கள் எனக்குக் காதலரைக் காட்டியதால் தான்; அவ்வாறிருக்க, இன்று அதே கண்கள் என்னிடம் அவரைக் காட்டித் தருமாறு அழுது வருந்துவது எதற்காக?
• தண்டா நோய் யாம் கண்டது = தணியாத இந்தக் காதல் துன்பத்தை நான் அறிந்துகொண்டதே,
• தாம் காட்ட = அன்று இந்தக் கண்கள்தானே எனக்குக் காதலரைக் காட்டித் தந்தன;
• கண்தாம் கலுழ்வது எவன்கொல் = அவ்வாறிருக்க, இன்று அதே கண்கள் என்னிடம் காதலரைக் காட்டச் சொல்லிக் கண்ணீர் விட்டு அழுவது எதற்காக?
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த தோழி செண்பகவல்லியும் இளம் கனிமொழியும்
முற்றத்தில் உலர வைத்த மஞ்சள் கிழங்குகளைக் கூடைகளில் தரம் பிரித்துக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் கனிமொழி, தொலைதூரப் பயணத்தில் இருக்கும் தன் கணவனின் பிரிவை எண்ணிக் கண்களில் நீர் வழிய நின்றாள். மஞ்சள் கிழங்குகளைக் கூடையில் வைத்த கனிமொழி, கண்களின் ஒளி மங்கிவிடும் என்று கவலைப்பட்ட மூத்த தோழி செண்பகவல்லியிடம் தன் நெஞ்சத்து ஆதங்கத்தைக் கூறினாள். "தோழி, தணியாத இந்தக் காதல் பெருந்துன்பத்தை நான் உணர்ந்ததே அன்று இந்தக் கண்கள் எனக்குக் காதலரைக் காட்டியதால் தான்; அவ்வாறிருக்க, இன்று அதே கண்கள் என்னிடம் அவரைக் காட்டித் தருமாறு அழுது வருந்துவது எதற்காக (கண்தாம் கலுழ்வ தெவன்கொலோ தண்டாநோய் தாம்காட்ட யாம்கண் டது)!" என்று கூறினாள். செண்பகவல்லி உலர்ந்த மஞ்சள் கிழங்குகளை மர மரக்காலால் அளந்து சணல் பையில் நிரப்பினார்; பையின் வாயைச் சணல் கயிற்றால் இறுக்கிக் கட்டினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1172Kural 1172
பிரிவின் பின்விளைவுகளை முன்னரே ஆராய்ந்து பாராமல் அன்று காதலரை ஆர்வத்தோடு நோக்கிய மை தீட்டப்பட்ட கண்கள், 'இது நாமாக வரவழைத்துக் கொண்ட துன்பம்' என்று உணர்ந்து பொறுத்துக்கொள்ளாமல், இன்று அழுது துன்பத்தில் உழல்வது எதற்காக?
• தெரிந்து உணரா நோக்கிய உண்கண் = பிரிவின் விளைவுகளை முன்னரே ஆராய்ந்து அறியாமல் அன்று காதலரை ஆர்வத்தோடு நோக்கிய மைவிழிகள்;
• பரிந்து உணரா = 'இது நம்மால் உண்டான துன்பமே' என்று உணர்ந்து அன்புடன் பொறுத்துக்கொள்ளாமல்,
• பைதல் உழப்பது எவன் = இன்று இங்ஙனம் அழுது தவித்துத் துன்பத்தில் உழல்வது எதற்காக?
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த தமக்கை அங்கம்மாளும் இளம் மாரியம்மாளும்
பஞ்சு நூற்புக் கூடத்தில் மர வில்லால் வெண்மையான பஞ்சு இழைகளை அடித்து மென்மையாக்கிக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் மாரியம்மாள், பிரிந்து சென்றிருக்கும் தன் கணவனை நினைத்துக் கண்ணீர் உகுத்தாள். வில் அடிக்கும் மரக் கட்டையை ஓரமாக வைத்த மாரியம்மாள், தன் சோர்வைக் கண்டு அருகில் வந்த மூத்த தமக்கை அங்கம்மாளிடம் தன் நெஞ்சத்துத் தவிப்பைக் கூறினாள். "அக்கா, பிரிவின் பின்விளைவுகளை முன்னரே ஆராய்ந்து பாராமல் அன்று காதலரை ஆர்வத்தோடு நோக்கிய மை தீட்டப்பட்ட கண்கள், 'இது நாமாக வரவழைத்துக் கொண்ட துன்பம்' என்று உணர்ந்து பொறுத்துக்கொள்ளாமல், இன்று அழுது துன்பத்தில் உழல்வது எதற்காக (தெரிந்துணரா நோக்கிய உண்கண் பரிந்துணராப் பைதல் உழப்பது எவன்)!" என்று வினவினாள். அங்கம்மாள் வில்லின் நாணை மரச் சுத்தியலால் மீட்டிப் பஞ்சை மென்மையாக்கினார்; மென்மையான பஞ்சு உருண்டைகளைப் பிரம்புக் கூடையில் அடுக்கினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1173Kural 1173
அன்று காதலரைத் தாமாகவே விரைந்து ஆர்வத்தோடு பார்த்து மகிழ்ந்த இந்தக் கண்கள், இன்று அவரைக் காணாது தாமாகவே இருந்து அழுவதைப் பார்த்தால், நமக்கே சிரிப்புத் தரும் விசித்திரமான செயலாக உள்ளது!
• தாம் கதுமென நோக்கி = அன்று இந்தக் கண்கள் காதலரைத் தாமாகவே விரைந்து பாய்ந்து பார்த்தன;
• தாமே கலுழும் இது = இன்று காதலரைக் காணாமல் தாமாகவே அழுது கொண்டிருக்கின்றன;
• நகத்தக்கது உடைத்து = கண்களின் இந்த மடைமையான செய்கையானது நமக்கே சிரிப்பை உண்டாக்குவதாக உள்ளது!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய அத்தை வடிவுக்கரசியும் இளம் பூங்கொடியும்
கோயில் பட்டறையில் பித்தளை விளக்குகளின் மேல் புளிச்சாற்றைத் தேய்த்துச் சாம்பலால் மெருகேற்றிக் கொண்டிருந்த இளம் கைவினைப் பெண் பூங்கொடி, பிரிந்து சென்ற கணவனை நினைத்துக் கண்ணீர் உகுத்தாள். விளக்கைத் திண்ணையில் வைத்த பூங்கொடி, தன் நிலையைக் கண்டு பரிதாபப்பட்ட முதிய அத்தை வடிவுக்கரசியிடம் வேதனையுடன் சிரித்தபடி கூறினாள். "அத்தை, அன்று காதலரைத் தாமாகவே விரைந்து ஆர்வத்தோடு பார்த்து மகிழ்ந்த இந்தக் கண்கள், இன்று அவரைக் காணாது தாமாகவே இருந்து அழுவதைப் பார்த்தால், நமக்கே சிரிப்புத் தரும் விசித்திரமான செயலாக உள்ளது (கதுமெனத் தாநோக்கித் தாமே கலுழும் இதுநகத் தக்க துடைத்து)!" என்று கூறினாள். வடிவுக்கரசி மெருகேறிய பித்தளை விளக்கின் மேலிருந்த புளிப் பசையை உலர்ந்த துணியால் துடைத்தார்; பளபளக்கும் விளக்குகளை மர மேசையில் வரிசையாக அடுக்கினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1174Kural 1174
தப்பிப் பிழைக்கவே முடியாத தீராத காதல் பெருந்துன்பத்தை என்னிடத்தில் உண்டாக்கி நிலைநிறுத்திவிட்டு, மை தீட்டிய என் கண்கள் தாமும் தொடர்ந்து அழுவதற்கு வழியின்றித் தம் கண்ணீரும் வறண்டு போய்விட்டனவே!
• உயல் ஆற்றா உய்வு இல் நோய் = தப்பிப் பிழைக்கவே முடியாத தீராத காதல் துன்பத்தை,
• என்கண் நிறுத்து = என்னிடத்தில் நிலைபெறச் செய்துவிட்டு;
• உண்கண் = அந்த மை தீட்டிய கண்கள்,
• பெயல் ஆற்றா நீர் உலந்த = தாமும் தொடர்ந்து அழ முடியாதபடித் தம் கண்ணீரும் வற்றிப் போயின!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த தோழி பொன்னழகும் இளம் செங்கொடியும்
உப்பள வரப்புகளில் மரப் பலகையால் வெண்மையான உப்பை வாரி அடுக்கிக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் செங்கொடி, கடல் வணிகத்திற்குச் சென்றிருக்கும் தன் கணவனை நினைத்து அழுது அழுது கண்கள் வறண்டு வாடினாள். உப்பு வாரும் பலகையை வரப்பில் நிறுத்திய செங்கொடி, தன் கண்கள் சிவந்திருப்பதைக் கண்ட மூத்த தோழி பொன்னழகிடம் தன் வேதனையைக் கூறினாள். "தோழி, தப்பிப் பிழைக்கவே முடியாத தீராத காதல் பெருந்துன்பத்தை என்னிடத்தில் உண்டாக்கி நிலைநிறுத்திவிட்டு, மை தீட்டிய என் கண்கள் தாமும் தொடர்ந்து அழுவதற்கு வழியின்றித் தம் கண்ணீரும் வறண்டு போய்விட்டனவே (பெயலாற்றா நீருலந்த உண்கண் உயலாற்றா உய்வில்நோய் என்கண் நிறுத்து)!" என்று கூறினாள். பொன்னழகு உப்புக் கூடைகளை வரப்பின் ஓரத்தில் வரிசையாக அடுக்கினார்; மரத்தாலான உப்பு வாரிப் பலகையை உப்பளப் பாத்தியின் மேட்டில் சாய்த்து வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1175Kural 1175
பெருங்கடலாலும் தாங்க முடியாத அளப்பரிய காதல் பெருந்துன்பத்தை எனக்கு உண்டாக்கிய என் கண்களானது, தாமும் இரவில் தூங்க முடியாமல் கண்ணீர்ப் பெருந்துயரில் விழுந்து தவிக்கின்றன!
• கடல் ஆற்றாக் காமநோய் செய்த என்கண் = கடலும் தாங்க முடியாத அளவுக்குப் பெருந்துன்பத்தைத் தரும் காதல் நோயை எனக்கு உண்டாக்கிய என் கண்கள்;
• படல் ஆற்றா = தாமும் இரவில் துயில முடியாமல்,
• பைதல் உழக்கும் = கண்ணீர் சிந்தும் பெருந்துன்பத்தில் விழுந்து வருந்துகின்றன!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த தமக்கை வெண்ணிலாவும் இளம் நிலாவும்
மண்பாண்டக் கூடத்தில் களிமண்ணை உருட்டிச் சுடுமண் மணிகளாகச் செய்து கொண்டிருந்த இளம் கைவினைப் பெண் நிலா, பிரிந்து சென்ற கணவனை நினைத்து இரவெல்லாம் தூங்காமல் கண்களில் சோர்வு படர நின்றாள். துளை போடும் இரும்பு ஊசியைப் பலகையில் வைத்த நிலா, தன் களைப்பைக் கண்டு கவலைப்பட்ட மூத்த தமக்கை வெண்ணிலாவிடம் தன் நெஞ்சத்துத் துயரைக் கூறினாள். "அக்கா, பெருங்கடலாலும் தாங்க முடியாத அளப்பரிய காதல் பெருந்துன்பத்தை எனக்கு உண்டாக்கிய என் கண்களானது, தாமும் இரவில் தூங்க முடியாமல் கண்ணீர்ப் பெருந்துயரில் விழுந்து தவிக்கின்றன (படலாற்றா பைதல் உழக்கும் கடலாற்றாக் காமநோய் செய்தஎன் கண்)!" என்று கூறினாள். வெண்ணிலா துளையிடப்பட்ட சுடுமண் மணிகளை நாணல் குச்சியில் வரிசையாகக் கோர்த்தார்; உலர வைக்கும் மணிக் குச்சிகளை மரச் சட்டத்தின் மேல் பக்குவமாக வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1176Kural 1176
எனக்கு இந்தத் தீராத காதல் துன்பத்தை உண்டாக்கித் தந்த என் கண்கள், தாமும் இரவில் உறங்க முடியாமல் அழுது தவித்துத் துன்புறுவதைப் பார்ப்பது எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது!
• எமக்கு இந்நோய் செய்த கண் = எனக்கு இந்தத் தீராத காதல் துன்பத்தை உண்டாக்கிய என் கண்கள்;
• தாஅம் இதற்பட்டது = தாமும் உறங்காமல் இங்ஙனம் கண்ணீர்ச் சுழலில் விழுந்து தவிப்பது,
• ஓஒ இனிதே = ஓகோ! எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் நன்றாகவும் இருக்கிறது!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த தோழி மரகதவல்லியும் இளம் அமுதவல்லியும்
சாயப் பட்டறையில் பட்டு நூல்களைச் சிவப்பு வண்ணச் சாற்றில் நனைத்துத் துழாவிக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் அமுதவல்லி, வெளியூர் சென்றுள்ள தன் கணவனை நினைத்து இரவெல்லாம் தூங்காமல் சிவந்த கண்களோடு நின்றாள். சாயத் துடுப்பைப் பாத்திரத்தில் நிறுத்திய அமுதவல்லி, தன் கண்கள் சிவந்திருப்பதைக் கண்டு வருந்திய மூத்த தோழி மரகதவல்லியிடம் புன்னகையுடன் கூறினாள். "தோழி, எனக்கு இந்தத் தீராத காதல் துன்பத்தை உண்டாக்கித் தந்த என் கண்கள், தாமும் இரவில் உறங்க முடியாமல் அழுது தவித்துத் துன்புறுவதைப் பார்ப்பது எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது (ஓஒ இனிதே எமக்கிந்நோய் செய்தகண் தாஅம் இதற்பட் டது)!" என்று கூறினாள். மரகதவல்லி மர இடுக்கியால் சிவப்புச் சாயத்தில் நனைந்த பட்டு நூற்கதிரை வெளியே எடுத்தார்; உலர வைக்கும் மூங்கில் கம்பியின் மேல் பட்டு நூலைத் தொங்கவிட்டார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1177Kural 1177
அன்று பேரன்போடு உள்ளம் உருகிக் காதலரை ஆசையுடன் பார்த்த அந்தக் கண்கள், இன்று அவர் பிரிவைத் தாங்காது தூக்கமின்றித் தவித்துத் தவித்து, தம் உள்ளே இருக்கும் கண்ணீர் அனைத்தும் முழுமையாக வற்றிப் போகட்டும்!
• விழைந்து இழைந்து வேண்டி அவர்க்கண்ட கண் = அன்று பேரார்வத்தோடு உள்ளம் உருகிக் காதலரைக் கண்ட கண்கள்;
• உழந்து உழந்து = இன்று அவர் பிரிவால் இரவில் தூங்காமல் வருந்தி வருந்தி,
• உள்நீர் அறுக = தம்முள்ளே சுரக்கும் கண்ணீர் அனைத்தும் முற்றிலுமாக வற்றிப் போகட்டும்!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய அத்தை சிவகாமியும் இளம் மலர்மதியும்
பூ மண்டபத்தில் மல்லிகைப் பூக்களை வாழை நாரில் மாலையாகத் தொடுத்துக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் மலர்மதி, பிரிந்து சென்ற கணவனின் நினைவால் கண்களில் நீர் வழிய மலர்களை நனைத்தபடி நின்றாள். பூமாலையை மடியில் வைத்த மலர்மதி, கண்களின் பார்வையைப் பாதுகாக்கச் சொன்ன முதிய அத்தை சிவகாமியிடம் தன் நெஞ்சக் கொதிப்பைக் கூறினாள். "அத்தை, அன்று பேரன்போடு உள்ளம் உருகிக் காதலரை ஆசையுடன் பார்த்த அந்தக் கண்கள், இன்று அவர் பிரிவைத் தாங்காது தூக்கமின்றித் தவித்துத் தவித்து, தம் உள்ளே இருக்கும் கண்ணீர் அனைத்தும் முழுமையாக வற்றிப் போகட்டும் (உழந்துழந் துள்நீர் அறுக விழைந்திழைந்து வேண்டி அவர்க்கண்ட கண்)!" என்று கூறினாள். சிவகாமி தொடுத்து முடித்த மல்லிகைப் பூ மாலையின் நுனியை முடிச்சிட்டார்; மலர்க் கூடையின் மேல் தண்ணீரைத் தெளித்துப் பூக்களைப் புத்துணர்ச்சியாக்கினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1178Kural 1178
உள்ளத்தில் உண்மையான பாசமின்றி வாய்வார்த்தையால் மட்டுமே என்னை விரும்பிய காதலர் எங்கேனும் நன்றாகவே வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்; ஆனால் அவரைக் கண்ணால் நேரில் காணாமல் என் கண்கள் அமைதி கொள்ளாமல் துடிக்கின்றனவே!
• பேணாது பெட்டார் உளர் மன்னோ = உள்ளத்தில் உண்மையான அன்பின்றி வாய்வார்த்தையால் மட்டும் என்னை விரும்பிய காதலர் ஓரிடத்தில் நன்றாகவே இருக்கிறார்;
• மற்று அவர்க் காணாது = ஆனால் அவரைக் கண்ணால் காணாமல்,
• கண் அமைவில = என் கண்கள் அமைதி அடையாமல் துடிக்கின்றனவே!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த தமக்கை இளவேனிலும் இளம் தமிழ்செல்வியும்
பட்டறையில் பனை ஓலை விசிறிகளுக்கு மூங்கில் விளிம்புகளை தைத்துக் கொண்டிருந்த இளம் கைவினைப் பெண் தமிழ்செல்வி, தன்னை விட்டுப் பிரிந்து சென்ற கணவனின் நினைவால் தையல் ஊசியைப் பலகையில் நிறுத்தி பெருமூச்சு விட்டாள். விசிறியை மடியில் வைத்த தமிழ்செல்வி, தன்னைத் தேற்றிய மூத்த தமக்கை இளவேனிலிடம் தன் நெஞ்சத்து ஆதங்கத்தைக் கூறினாள். "அக்கா, உள்ளத்தில் உண்மையான பாசமின்றி வாய்வார்த்தையால் மட்டுமே என்னை விரும்பிய காதலர் எங்கேனும் நன்றாகவே வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்; ஆனால் அவரைக் கண்ணால் நேரில் காணாமல் என் கண்கள் அமைதி கொள்ளாமல் துடிக்கின்றனவே (பேணாது பெட்டார் உளர்மன்னோ மற்றவர்க் காணாது அமைவில கண்)!" என்று கூறினாள். இளவேனில் மூங்கில் விளிம்பை எலும்பு ஊசியால் பனை ஓலை விசிறியோடு இணைத்துத் தைத்தார்; விசிறியின் கைப்பிடியில் வண்ண நூலை இறுகக் கட்டினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1179Kural 1179
காதலர் வராத போது அவர் வருகையை எதிர்பார்த்துத் தூங்குவதில்லை; அவர் வந்து சேர்ந்த போதோ எங்கே மீண்டும் பிரிந்து சென்றுவிடுவாரோ என்று அஞ்சித் தூங்குவதில்லை; இவ்வாறு எக்காலத்திலும் தூக்கமின்றி என் கண்கள் தீராத பெருந்துன்பத்தை அனுபவிக்கின்றன!
• வாராக்கால் துஞ்சா = காதலர் வராத போது எப்போது வருவாரோ என்று எதிர்பார்த்துத் தூங்குவதில்லை;
• வரின் துஞ்சா = அவர் வந்து கூடி இருக்கும் போதோ எங்கே பிரிந்து விடுவாரோ என்று அஞ்சித் தூங்குவதில்லை;
• ஆயிடைக்கண் ஆரஞர் உற்றன = இவ்வாறு எக்காலத்திலும் தூங்க வழியின்றி என் கண்கள் தாங்க முடியாத பெருந்துன்பத்தை அடைகின்றன!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த தோழி மீனாட்சியும் இளம் வாசுகியும்
கம்பள நெசவுக் கூடத்தில் கம்பளி நூல்களைத் தறியின் பாவில் முடிச்சிட்டுக் கத்தரித்துக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் வாசுகி, எப்போதும் தூக்கமில்லாத சோர்வோடு கண்களில் நீர் வழிய நின்றாள். நெசவுக் கத்திரிக்கோலைப் பலகையில் வைத்த வாசுகி, தன் சோர்வைக் கண்டு விசாரித்த மூத்த தோழி மீனாட்சியிடம் தன் உள்ளத்து நிலையை விளக்கினாள். "தோழி, காதலர் வராத போது அவர் வருகையை எதிர்பார்த்துத் தூங்குவதில்லை; அவர் வந்து சேர்ந்த போதோ எங்கே மீண்டும் பிரிந்து சென்றுவிடுவாரோ என்று அஞ்சித் தூங்குவதில்லை; இவ்வாறு எக்காலத்திலும் தூக்கமின்றி என் கண்கள் தீராத பெருந்துன்பத்தை அனுபவிக்கின்றன (வாராக்கால் துஞ்சா வரின்துஞ்சா ஆயிடை ஆரஞர் உற்றன கண்)!" என்று கூறினாள். மீனாட்சி நெய்த கம்பளத்தின் மேல் நீட்டிய கம்பளி இழைகளைப் பெரிய இரும்புக் கத்திரியால் வெட்டி மட்டப்படுத்தினார்; உதிர்ந்த கம்பளித் துண்டுகளைப் பிரம்புக் கூடையில் கூட்டினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1180Kural 1180
அடிக்கப்படும் முரசு அல்லது பறையைப் போல நெஞ்சில் உள்ள இரகசியங்களைத் தாமே அழுது பறைசாற்றிவிடும் கண்களைக் கொண்ட எங்களைப் போன்ற பெண்களின் உள்ளக் கருத்தை அறிந்துகொள்வது, இந்த ஊரார்க்கு மிகவும் எளிதான ஒன்றாகும்!
• எம் போல் அறைபறை கண்ணார் அகத்து = எங்களைப் போல உள்ளத்தில் உள்ளதை அடித்துப் பறைசாற்றும் கண்களை உடைய பெண்களின் நெஞ்சத்து இரகசியத்தை;
• மறை பெறல் = அறிந்து கொள்வது என்பது,
• ஊரார்க்கு அரிது அன்று = இந்த ஊர் மக்களுக்கு மிகவும் எளிதான காரியமாகும்!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த தோழி பொன்னம்மாளும் இளம் வள்ளியும்
உரல் கூடத்தில் மர உலக்கையால் நெல்மணிகளைக் குத்தி அரிசியாக மாற்றிக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் வள்ளி, பிரிந்து சென்ற கணவனின் நினைவால் கண்களில் நீர் பெருக நின்றாள். உலக்கையை உரலில் நிறுத்திய வள்ளி, ஊரார் பார்க்காதபடி கண்ணீரை மறைக்கச் சொன்ன மூத்த தோழி பொன்னம்மாளிடம் தன் இயலாமையைக் கூறினாள். "தோழி, அடிக்கப்படும் முரசு அல்லது பறையைப் போல நெஞ்சில் உள்ள இரகசியங்களைத் தாமே அழுது பறைசாற்றிவிடும் கண்களைக் கொண்ட எங்களைப் போன்ற பெண்களின் உள்ளக் கருத்தை அறிந்துகொள்வது, இந்த ஊரார்க்கு மிகவும் எளிதான ஒன்றாகும் (மறைபெறல் ஊரார்க்கு அரிதன்றால் எம்போல் அறைபறை கண்ணார் அகத்து)!" என்று கூறினாள். பொன்னம்மாள் கனத்த மர உலக்கையை உரலின் குழிக்குள் சாய்த்து வைத்தார்; குத்திப் புடைத்த வெள்ளை அரிசியை மூங்கில் முறத்தில் வாரி எடுத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.