குறள் 91Kural 91
மெய்ப்பொருள் கண்ட சான்றோர் வாய்ச்சொல்லதுவே!
உண்மையான இன்சொல் என்பது இதுவே!
அன்பும் இரக்கமும் நெஞ்சத்தில் கலந்தே!
வஞ்சம் இலாமல் வெளிப்பட்டு வருமே!
• இன்சொல் = உண்மையான 'இன்சொல்' என்பது,
• செம்பொருள் கண்டார் = அறநெறியின் மெய்ப்பொருளை உணர்ந்த சான்றோர்களின்
• வாய்ச் சொல் = வாயிலிருந்து பிறக்கும் சொல்லாகும்;
• ஈரம் அளைஇ = அது உள்ளத்தில் அன்பும் இரக்கமும் கலந்து,
• படிறு இலவாம் = எந்த வஞ்சனையும் இல்லாமல் வெளிப்படும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
வஞ்சகக் கவிஞனின் முகஸ்துதியும் முதிய ஞானியின் உண்மை கலந்த அன்பின் இன்சொல்லும்
மன்னன் மகேந்திரவர்மனின் அரசவையில், ஆஸ்தானப் போலிப் புலவர் நாகராஜன், மன்னனிடமிருந்து தங்க நாணயங்களைப் பறிப்பதற்காக, 'மன்னா! நீங்கள் இந்திரனை விட அழகு, சந்திரனை விடக் குளிர்ந்தவர்!' என்று தேன் தடவிய போலிப் புகழுரைகளைப் பொழிந்தான்; ஆனால் அவனது உள்ளத்திலோ பேராசையும் வஞ்சகமும் சூழ்ச்சியும் நிறைந்திருந்தன. மன்னன் அந்த முகஸ்துதியில் மயங்கவிருந்த வேளையில், அங்கு வந்த தவயோகி சத்யானந்தர், மன்னனைப் பார்த்து கனிவான புன்னகையோடு பேசினார்: 'மன்னா! உன் கண்கள் இரவில் தூங்காமல் காக்கும் கடமையால் சிவந்துள்ளன; மக்களின் வறட்சித் துயரத்தைத் தீர்க்க நீ எடுக்கும் முயற்சிகள் உன்னை ஒரு நல்ல அரசனாக்குகின்றன; ஆனால் உன்னைச் சுற்றியுள்ள முகஸ்துதிக்காரர்களின் மாயவலையில் விழாமல், உழைக்கும் ஏழை உழவர்களின் கண்ணீரைத் துடைப்பதே உன் செங்கோலுக்கு உண்மையான அழியாப் புகழாகும்!' என்று உள்ளத்து அன்போடு வாய்மையைப் பேசினார். அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட அடுத்த கணம், மன்னன் மகேந்திரவர்மனின் கண்கள் விழித்தன; அவனது நெஞ்சில் அமைதியும் ஞானமும் பொங்கியது. மன்னன் நாகராஜனின் போலிப் புகழை ஒதுக்கிவிட்டு, முனிவரின் கால்களைத் தொட்டு வணங்கினான். சபை கூடியிருந்த சான்றோர்கள் கூறினர்: 'நாவில் தேனைத் தடவி உள்ளத்தில் விஷத்தை மறைத்துப் பேசும் வார்த்தைகள் இன்சொல் அல்ல; மெய்ப்பொருளை உணர்ந்த ஞானிகளின் வாயிலிருந்து, உள்ளத்து அன்பும் இரக்கமும் கலந்து (ஈரம் அளைஇ), எவ்வித வஞ்சகமும் இல்லாமல் (படிறு இலவாம்) பிறக்கும் வாய்மைச் சொல்லே உண்மையான இன்சொல்லாகும்!' (செம்பொருள் கண்டார்வாய்ச் சொல்) என்று கொண்டாடினர்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 92Kural 92
முகம் மலர்ந்தே இன்சொல் பேசும் தன்மையே!
அதுவே ஒரு சிறந்த நல்ல பண்பே!
மனம் மகிழ்ந்து பொருள் ஈயும் தானமே!
அதைவிட மேலான ஒரு நன்மையே!
• முகன் அமர்ந்து = முகம் மலர்ந்து
• இன்சொலன் ஆகப் பெறின் = இனிய சொற்களைப் பேசுபவனாக ஒருவன் இருந்தால்,
• அகன் அமர்ந்து = உள்ளம் மகிழ்ந்து
• ஈதலின் = பொருளைக் கொடுக்கும் தானத்தைக் காட்டிலும்
• நன்றே = அதுவே மிகச் சிறந்த நன்மையாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
எறிந்து கொடுத்த தங்கக் காசும் கண்ணீரைத் துடைத்த இன்முக இன்சொல்லும்
மழையால் வீடிழந்து ஆதரவற்று நின்ற ஏழை உழவர் மாணிக்கம், நகரத்து பெருஞ்செல்வந்தர் தர்மலிங்கத்தின் மாளிகை வாசலில் கையேந்தி நின்றார். தர்மலிங்கம் தன் பட்டுப் பையிலிருந்து ஒரு தங்க நாணயத்தை எடுத்து, முகம் பார்க்காமல், 'இந்தா பணத்தை வாங்கிக்கொண்டு போ!' என்று சலிப்போடு தரையில் வீசி எறிந்தார்; மாணிக்கத்திற்குத் தங்கம் கிடைத்தபோதும், அந்த அவமதிப்பால் அவரது தன்மானம் சுக்குநூறாகி நெஞ்சம் உடைந்தது. அதே தெருவில் சென்ற எளிய பள்ளி ஆசிரியர் இளங்கோ, அழுதுகொண்டிருந்த மாணிக்கத்தின் அருகில் வந்தார்; அவரிடம் கொடுக்கப் பொன்னோ பொருளோ இல்லை; ஆனால் மாணிக்கத்தின் கரங்களை இரு கைகளாலும் ஆதரவோடு பற்றிக்கொண்டு, மலர்ந்த தாமரை போன்ற இன்முகத்தோடு, 'அண்ணே! கவலைப்படாதீர்கள்! சோதனைகள் மனிதனுக்கு வரக்கூடியதுதான்; இறைவன் துணை நிற்பான்; உங்கள் வீட்டைக் கட்ட என் மாணவர்கள் அனைவரும் கை கொடுத்து உதவுவோம்!' என்று தேனினும் இனிய கனிவான சொற்களால் ஆறுதல் கூறினார்! அந்த மாத்திரத்தில், மாணிக்கத்தின் மனக்காயம் பறந்தோடி, கண்களில் நம்பிக்கை ஒளி பிறந்தது! மாணிக்கம் ஆசிரியரின் கால்களைத் தொட்டு வணங்கிச் சொன்னார்: 'ஐயா! முகம் பார்க்காமல் வீசி எறியப்பட்ட அந்தத் தங்கக் காசை விட, நீங்கள் மலர்ந்த முகத்தோடு பேசிய இந்த ஒற்றை இன்சொல்தான் என் உடைந்த உயிரையே மீட்டெடுத்த மாபெரும் தெய்வீகக் கொடையாகும்!' (அகன்அமர்ந்து ஈதலின் நன்றே முகனமர்ந்து இன்சொலன் ஆகப் பெறின்) என்று கண்ணீர் மல்கக் கூறினார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 93Kural 93
கண்டவுடனே முகம் மலர்ந்திடுமே!
கனிவுடன் பார்வையும் அமைந்திடுமே!
மனதின் ஆழத்திலே பிறக்கும் சொல்லே!
இன்சொல் பேசலே தலையாய அறமே!
• முகத்தான் அமர்ந்து = கண்டவுடன் முகம் மலர்ந்து
• இனிது நோக்கி = கனிவான பார்வையோடு பார்த்து,
• அகத்தான் ஆம் = உள்ளத்தின் ஆழத்திலிருந்து பிறக்கும்
• இன்சொலினதே = இனிய சொற்களைப் பேசுவதே
• அறம் = தலையாய நல் அறமாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
அனாதைக் குழந்தையின் அழுகையும் முதிய மருத்துவச்சியின் கனிந்த இன்சொல் மருந்தும்
கிராமத்து முதிய மருத்துவச்சி பெரியாச்சி அம்மாள், தனது குடிசையில் நோயாளிகளையும் ஏழைகளையும் பார்த்து வைத்தியம் செய்து வந்தார். ஒரு நாள், தெருவில் யாராலும் கைவிடப்பட்டு, சேற்றில் விழுந்து அழுதுகொண்டிருந்த ஒரு பத்து வயதுக் குஷ்டரோகச் சிறுவன் அவளது குடிசை வாசலில் நின்றான்; ஊர் மக்கள் அவனை 'அசுத்தமானவன்' என்று கற்களை எறிந்து விரட்டியிருந்தனர். பெரியாச்சி அம்மாள் அவனைப் பார்த்த மாத்திரத்திலேயே, எவ்வித அருவருப்பும் இன்றி, முகத்தில் ஒரு தாயின் பூரண ஆனந்தத்தோடு மலர்ந்து (முகத்தான் அமர்ந்து), கண்களில் தேவாமிர்தம் போன்ற கருணை வழிய அவனை இனிமையாகப் பார்த்தாள் (இனிது நோக்கி); 'மகனே! வாடா என் செல்லமே! உனக்கு ஒன்றுமில்லை, இந்த அம்மாவின் கைகள் உன்னைத் தாங்கும்!' என்று உள்ளத்தின் ஆழத்திலிருந்து பொங்கிய தூய அன்போடு இன்சொற்களைக் கூறினாள் (அகத்தானாம் இன்சொல்)! பின்னர் அவனைத் தன் மடியில் அமர வைத்து, புண்களை வெந்நீரால் கழுவிக் கட்டுப்போட்டாள். அந்த நொடி, சிறுவனின் அழுகை நின்று, அவன் நெஞ்சில் மறுபிறவி எடுத்தது போன்ற அமைதி உண்டானது. அங்கு நின்ற கிராமத் தலைவர் வியந்து கேட்டார்: 'பெரியாச்சி! காசும் பொருளும் இல்லாத இந்த அனாதைக்கு நீ காட்டிய இந்த வைத்தியம் எப்படிப்பட்டது?' பெரியாச்சி அம்மாள் கைகூப்பிச் சொன்னாள்: 'ஐயா! கோடானுகோடிப் பொன்னைத் தானமாகக் கொடுப்பதை விட, ஒரு மனிதனைக் கண்டவுடன் மலர்ந்த இன்முகத்தோடு நோக்கி, உள்ளத்தின் ஆழத்திலிருந்து எழும் அன்பான இன்சொல்லைப் பேசுவதே இறைவன் விரும்பும் தலைசிறந்த உன்னத அறமாகும்!' (இன்சொலினதே அறம்) என்று கூறினாள்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 94Kural 94
யார்மாட்டும் இன்புறுமே சொல் பேசுவோர்க்கே!
இனிமையாய்ப் பேசிடும் அந்த நல்லோர்க்கே!
துன்பம் மிகுக்கும் வறுமை என்பதுவே!
அவர்தம் வாழ்வில் ஒருபோதும் வாராதே!
• யார்மாட்டும் = எவரிடத்திலும்
• இன்புறூஉம் = இன்பத்தை உண்டாக்கும்
• இன்சொலவர்க்கு = இனிய சொற்களைப் பேசுபவர்களுக்கு,
• துன்புறூஉம் = துன்பத்தை மிகுதிப்படுத்தும்
• துவ்வாமை = வறுமையானது (ஆதரவற்ற நிலை)
• இல்லாகும் = ஒருபோதும் உண்டாகாது.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
வண்டி அச்சு முறிந்த மலைப்பாதையும் இன்சொல் பேசிய தச்சனுக்குத் திரண்டுவந்த உலகமும்
கிராமத்து முதிய மரத்தச்சர் அருணாசலம், செல்வம் இல்லாத எளிய மனிதர்; ஆனால் தெருவில் போகும் சிறுவர்கள், கூலித் தொழிலாளர்கள், முதியவர்கள் என அனைவரிடமும் மலர்ந்த முகத்தோடு, 'தம்பி! நலமாக இருக்கிறாயா? அம்மா உடல் சௌக்கியமா?' என்று கேட்பவர் நெஞ்சம் குளிரும் வண்ணம் தேனினும் இனிய இன்சொற்களையே எப்போதும் பேசி வந்தார் (யார்மாட்டும் இன்புறூஉம் இன்சொலவர்). ஒரு நாள், அவர் மலைப்பாதையில் தன் எளிய மரவண்டியில் மரக்கட்டைகளை ஏற்றி வந்தபோது, வண்டியின் இரும்பு அச்சு முறிந்து, வண்டி பள்ளத்தில் கவிழ்ந்தது; அவரது காலிலும் பலத்த காயம் ஏற்பட்டுத் தனிமையில் நிற்க முடியாமல் தவித்தார். அந்தப் பாதையில் கடந்து சென்ற முதல் வழிப்போக்கன் அருணாசலத்தைக் கண்ட மாத்திரத்திலேயே, 'அடடா! எப்போதும் இனிமையாகப் பேசும் நமது தச்சர் ஐயாவா!' என்று ஓடிவந்து தூக்கினான்; அடுத்த பத்து நிமிடங்களில், அவ்வழியே சென்ற மாட்டு வண்டிக்காரர்கள், கூடை வியாபாரிகள், பக்கத்து கிராமத்து இளைஞர்கள் என ஐம்பதுக்கும் மேற்பட்ட மனிதர்கள் கூடிவிட்டனர்! ஒருவன் மூலிகை வைத்துக் காயத்தைக் கட்டினான்; இளைஞர்கள் வண்டியைத் தூக்கி நிறுத்தி உடைந்த அச்சைச் சரிசெய்தனர்; அருணாசலத்தைப் பல்லக்கில் அமர வைத்து அவரது வீட்டிற்குக் கொண்டு சேர்த்தனர்! அருணாசலத்தின் பேரன் வியந்து சொன்னான்: 'தாத்தா! உங்களுக்கு வங்கியில் பணம் இல்லை; ஆனால் இந்த நூறு மனிதர்கள் ஓடிவந்து உதவி செய்தார்களே!' அருணாசலம் புன்னகையோடு கூறினார்: 'மகனே! எல்லாரிடமும் உள்ளம் குளிர இன்சொல் பேசி வாழ்பவனுக்கு, துன்பம் தரும் வறுமையும் அனாதையான நிலையும் ஒருபோதும் வராது (துன்புறூஉம் துவ்வாமை இல்லாகும்); உலகம் முழுவதுமே அவனுக்கு உற்ற உறவாகித் துணை நிற்கும்!' என்றார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 95Kural 95
பணிவுடனே இன்சொல் பேசும் தன்மையே!
அதுவே மனிதற்கு அணிகலனே!
உடலில் அணியும் மற்ற நகைகளே!
மெய்யான அணிகள் ஆகவே மாட்டாதே!
• ஒருவற்கு = ஒரு மனிதனுக்கு
• பணிவுடையன் = அடக்கமான பணிவு உள்ளவனாகவும்,
• இன்சொலன் ஆதல் = கனிவான இனிய சொற்களைப் பேசுபவனாகவும் விளங்குவதே
• அணி = உண்மையான சிறந்த அணிகலனாகும்;
• மற்றுப் பிற = உடம்பில் அணியும் பிற ஆபரணங்கள்
• அல்ல = உண்மையான அணிகள் ஆகாது.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
நவரத்தின மாலையின் கர்வமும் எளிய பண்டிதரின் பணிவான இன்சொல் பேரழகும்
மன்னன் ராஜசிம்மனின் மாபெரும் கொலு மண்டபத்தில், கலிங்க தேசத்து இளவரசன் விக்ரமவர்மன், தன் மார்பில் பத்து விரல் தடிமன் தங்கச் சங்கிலிகளும், வைர அட்டிகைகளும், நவரத்தினப் பதக்கங்களும் அணிந்து, தலை நிமிர்த்தி யாரையும் மதிக்காமல் கர்வத்தோடு நடந்து வந்தான். ஆனால் அரசவையில் கூடியிருந்த பேரறிஞர்களும் மக்களும் அவனை ஒதுக்கிவிட்டு, ஒரு மூலையில் எளிய வெள்ளை பருத்தி ஆடை அணிந்து, கைகளைக் கூப்பிப் பணிவோடு நின்ற காஞ்சிபுரத்து முதிய அறிஞர் சுந்தரமூர்த்தியைச் சூழ்ந்து நின்று, அவரது இன்சொற்களைக் கேட்டுப் பரவசமடைந்தனர். விக்ரமவர்மன் பொறாமையோடு சுந்தரமூர்த்தியைப் பார்த்து ஏளனமாகச் சிரித்தான்: 'முதியவரே! அரண்மனைக்கு வரும்போது ஒரு தங்க ஆபரணம்கூட அணியாமல் கந்தல் துணியோடு வந்திருக்கிறீர்களே, இதுதான் உங்கள் அழகா?' மன்னன் ராஜசிம்மன் சிம்மாசனத்திலிருந்து இறங்கி வந்து, இளவரசனைப் பார்த்துக் கம்பீரமாகக் கூறினார்: 'இளவரசே! அறியாமையில் பேசாதே! எவரிடத்திலும் தலைவணங்கும் பணிவும் (பணிவுடையன்), கேட்பவர் நெஞ்சம் குளிரும் கனிவான இன்சொல்லும் மட்டுமே (இன்சொலன் ஆதல்) ஒரு மனிதனுக்கு இறைவன் தந்த உன்னதமான, மாசற்ற அழியாப் பேரணிகலனாகும்! நீ மார்பில் தொங்கவிட்டிருக்கும் இந்த உயிரற்ற பொன்னும் வைரமும் வெறும் உலோகக் குப்பைகள் தவிர, ஒருபோதும் மனிதனுக்கு உண்மையான அணிகலன் ஆகாது!' (அணியல்ல மற்றுப் பிற) என்று கண்டித்தார். விக்ரமவர்மன் தன் கர்வமிழந்து வெட்கித் தலைகுனிந்தான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 96Kural 96
நன்மை தரும் நல்லவற்றை ஆராய்ந்திட்டே!
இனிய சொல்லால் அதனை உரைத்திட்டே!
தீவினை பாவங்கள் தேய்ந்து அழியுமே!
தர்மமும் நன்மையும் அங்கே பெருகுமே!
• நல்லவை நாடி = பிறருக்கு நன்மை தரும் நல்லவற்றை ஆராய்ந்து,
• இனிய சொலின் = கனிவான இனிய சொற்களால் எடுத்துச் சொன்னால்,
• அல்லவை தேய = தீவினைகளும் பாவங்களும் தேய்ந்து அழியும்;
• அறம் பெருகும் = தர்மமும் நன்மைகளும் மென்மேலும் பெருகி வளரும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
ரத்தக்களரியான எல்லைச் சண்டையும் முதியவரின் ஆக்கப்பூர்வமான இன்சொல்லால் பூத்த அமைதியும்
தென்பகுதி மற்றும் வடபகுதி கிராமத்து உழவர்களுக்கு இடையே, ஆற்று நீர்ப் பாசனக் கால்வாயைப் பகிர்வதில் ஏற்பட்ட கசப்பால், முப்பது ஆண்டுகளாகக் குடும்பப் பகையும், அடிதடிகளும், நீதிமன்ற வழக்குகளும் தொடர்ந்து இரு தரப்பிலும் கடுமையான பாவங்களுக்கும் பொருளாதார அழிவிற்கும் காரணமாயின; இரு தரப்பு இளைஞர்களும் அரிவாள்களோடு மோதிக்கொள்ள நின்றனர். அப்போது அவ்வூரின் மதிக்கத்தக்க முதிய நடுவர் சுந்தரவேலனார், இரு தரப்பையும் பஞ்சாயத்து ஆலமரத்தடியில் அமர வைத்தார். அவர் யாரையும் திட்டாமல், எவரையும் குற்றஞ்சாட்டாமல், இரு தரப்பு விவசாயிகளுக்கும் நீண்டகால நன்மையைத் தரும் புதிய மாற்று உபரிநீர்த் தேக்கத் திட்டத்தை ஆராய்ந்து (நல்லவை நாடி), 'என் அருமைத் தம்பிகளே! உங்கள் இரு குடும்பங்களின் குழந்தைகளும் ஒன்றாகப் படித்து முன்னேற வேண்டுமல்லவா? இந்த ஒற்றுமையால் இரு தரப்பிற்கும் நீரும் தானியமும் இருமடங்காகும்!' என்று தேனினும் இனிய கனிவான வார்த்தைகளால் எடுத்துரைத்தார் (இனிய சொலின்). அவரது சாந்தமான இன்சொற்கள் இரு தரப்பு விவசாயிகளின் இதயங்களிலும் இருந்த வன்மத்தைத் தணித்து, கண்களில் கண்ணீரை வரவழைத்தன! அடுத்த நொடியே, அவர்கள் கைகளில் இருந்த அரிவாள்களைக் கீழே போட்டுவிட்டு, ஒருவரையொருவர் கட்டித்தழுவி சமாதான உடன்படிக்கை செய்து கொண்டனர்! ஊர் மக்கள் வியந்து போற்றினர்: 'பழைய குற்றச்சாட்டுகளைப் பேசிப் பயனில்லை; பிறருக்கு நன்மை பயக்கும் நல்வழியை ஆராய்ந்து, அதை இனிய சொற்களால் உரைத்தால், நெடுங்காலப் பாவங்களும் பகைகளும் தேய்ந்து அழியும்; நாட்டிலும் குடும்பத்திலும் தர்மமும் நன்மைகளும் மென்மேலும் பெருகும்!' (அல்லவை தேய அறம்பெருகும்) என்று அறத்தின் வெற்றியை வணங்கினர்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 97Kural 97
கேட்போர்க்கெலாம் பயனைத் தந்திடும் சொல்லே!
நற்பண்பை விட்டு விலகாத அச்சொல்லே!
இவ்வுலகில் நல்லுறவைத் தந்திடுமே!
மறுமைக்கும் அறநன்மை சேர்த்திடுமே!
• பயன் ஈன்று = கேட்பவர்க்கு நற்பயனைத் தந்து,
• பண்பின் தலைப்பிரியாச் சொல் = இனிய நற்பண்பிலிருந்து விலகாத சொல்லானது,
• நயன் ஈன்று = இப்பிறவியில் உலகத்தாரோடு இணக்கமான நல்லுறவையும்,
• நன்றி பயக்கும் = மறுமைக்கு அழியாத அறத்தின் நன்மையையும் தரும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
கோபக்காரக் கொல்லனின் உலைக்களமும் இன்சொல்லால் பூத்த தொழில் வெற்றியும்
நகரத்து முதன்மைக் கொல்லர் காளிமுத்து, இரும்பு அடிப்பதில் சிறந்த திறமைசாலியாக இருந்தும், எப்போதும் முன்கோபத்தோடும் வாடிக்கையாளர்களிடம் கடும் கொச்சையான கடுஞ்சொற்களைப் பேசியும் வந்தார்; இதனால் வாடிக்கையாளர்கள் பயந்து ஓடி, அவரது பட்டறை வாடிக்கையாளர்கள் இன்றி மூடும் நிலைக்கு வந்தது. அவரது இளம் சீடன் இளங்கோ, காளிமுத்துவின் கோபத்தைத் தூண்டாமல், அவரது மனமும் நோகாமல், மிக கனிவாகவும் நற்பண்போடும் அறிவுரை கூறினான்: 'குருவே! உங்களது வாள் வடிக்கும் வித்தை ஈடு இணையற்றது; ஆனால் நீங்கள் அவர்களிடம் பேசும்போது, முகத்தில் புன்னகையோடும் இன்சொல்லோடும் பேசினால், இந்நகரமே உங்களைத் தலையில் தூக்கி வைத்துக் கொண்டாடுமே!' என்று மிகுந்த பயனுள்ள ஆலோசனையை நற்பண்பு தவறாமல் இனிய மொழியில் கூறினான் (பயன்ஈன்று பண்பின் தலைப்பிரியாச் சொல்). அந்த கனிவான சொற்கள் காளிமுத்துவின் அகங்காரத்தைத் தகர்த்து, அவரது இதயத்தில் விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தின! காளிமுத்து தன் குணத்தை மாற்றிக்கொண்டு, பட்டறைக்கு வந்த அனைவரிடமும் இன்முகத்தோடு இன்சொல் பேசத் தொடங்கினார்; சில மாதங்களில் அவரது பட்டறை ஊரிலேயே முதன்மை பெற்று நாடெங்கும் பெரும் புகழடைந்தது! காளிமுத்து இளங்கோவைக் கட்டித்தழுவி ஆனந்தக் கண்ணீருடன் கூறினார்: 'தம்பி! பிறருக்கு நன்மை தந்து, இனிய நற்பண்பிலிருந்து விலகாமல் பேசும் உன்னுடைய அந்த நற்சொல், என் தொழிலுக்கு மாபெரும் வெற்றியையும் நல்லுறவையும் தந்தது (நயன் ஈன்று); உனக்கு அழியாத புண்ணியத்தையும் தந்துவிட்டது!' (நன்றி பயக்கும்) என்று மனதார வாழ்த்தினார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 98Kural 98
பிறர்க்குத் துன்பம் ஏதும் தராத சொல்லே!
சிறுமை இல்லாத தூய சொல் அதுவே!
இவ்வுலகிலும் பேரின்பம் தந்திடுமே!
மறுமையிலும் பேரின்பம் தந்திடுமே!
• சிறுமையுள் நீங்கிய = பிறருக்குத் துன்பம் விளைவிக்காத (சிறுமைத்தனம் அற்ற)
• இன்சொல் = இனிய சொல்லானது,
• மறுமையும் = மறுமை வாழ்க்கையிலும்,
• இம்மையும் = இந்த உலக வாழ்விலும்
• இன்பம் தரும் = பேசுபவனுக்குப் பேரின்பத்தைத் தரும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
அவமதித்த எதிரியையும் வாழ்த்திய மூத்த நீதிபதியின் இன்சொல்லும் இரு உலகத்து இன்பமும்
நகரத்து முதன்மை நீதிபதி வரதராஜன், எளிய குடிசையில் வாழ்ந்து கொண்டு, நீதிமன்றத்தில் வழக்குகளை விசாரிக்கும்போது கூட, குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்களிடம் ஒரு சிறு வன்மமோ, கேலியோ, குத்தலான வார்த்தைகளோ இல்லாமல், கனிவான இனிமையான சொற்களாலேயே நீதியை நிலைநாட்டி வந்தார் (சிறுமையுள் நீங்கிய இன்சொல்). ஒரு நாள், நீதிமன்ற வளாகத்தில் ஒரு முரட்டு வாலிபன் வரதராஜனை ஆத்திரத்தில் 'ஏழை நீதிபதி! உனக்கு என்ன தெரியும்?' என்று கொச்சையான வார்த்தைகளால் அவமதித்தான்; காவலர்கள் அந்த வாலிபனைச் சிறையில் தள்ள வாள்களை உருவினர். ஆனால் நீதிபதி வரதராஜன் சாந்தமாகத் தடுத்து, அந்த வாலிபனின் தோளைத் தொட்டுப் புன்னகைத்து, 'தம்பி! உன் கோபம் எனக்குப் புரிகிறது; நீ நல்ல இளைஞன், வாழ்நாளில் நீ நல்ல நிலைக்கு உயர வேண்டும் என்பதே என் ஆசை; அமைதியாக இரு!' என்று மனதார வாழ்த்தினார்! அந்தச் சிறுமையற்ற தெய்வீக இன்சொல், அந்த வாலிபனின் கல்நெஞ்சை உடைத்து, அவனை நீதிபதியின் காலில் விழுந்து கண்ணீர் விட்டுத் திருந்தச் செய்தது! ஊர் மக்கள் நீதிபதியைத் தலையில் தூக்கி வைத்துக் கொண்டாடினர். மரணத்திற்குப் பின்னும் அவரது புகழ் நாடெங்கும் தர்மத்தின் ஜோதியாக ஒளிர்ந்தது! முனிவர் ஒருவர் சாற்றினார்: 'பிறருக்குத் துன்பம் விளைவிக்காத, சிறுமைத்தனங்கள் அற்ற தூய இன்சொல், ஒரு மனிதனுக்கு வாழும் பூவுலகில் மாபெரும் அமைதியையும் புகழையும் தரும் (இம்மையும் இன்பம் தரும்); மறுமையிலோ வானுலகத்து மோட்சப் பேரின்பத்தை அள்ளித் தரும்!' (மறுமையும் இன்பம் தரும்) என்று உணர்த்தினார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 99Kural 99
பிறர் சொல்லும் இன்சொல் இன்பம் உணர்ந்தோனே!
அதனை அனுபவித்தே அறிந்தோனே!
பிறர்க்குத் துன்பம் மிகத் தரும் வன்சொல்லை!
அதைப் பேசுவதால் பயனே இல்லையே!
• இன்சொல் = பிறர் கூறும் இனிய சொற்கள்
• இனிது ஈன்றல் காண்பான் = தனக்கு இன்பம் தருவதை அனுபவித்து உணர்ந்தவன்,
• வன்சொல் வழங்குவது = பிறரிடம் துன்பம் தரும் கடுஞ்சொற்களைப் பேசுவது
• எவன்கொல் = என்ன காரணம் கருதியோ? (எந்தப் பயனும் தராது).
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
வைத்தியரின் ஆறுதலும் எளிய வண்டிக்காரனிடம் சீறிய செல்வந்தனின் விபரீதமும்
பெருவணிகர் சந்திரகாந்தன், கடுமையான நெஞ்சுவலியால் படுக்கையில் துடித்துக் கொண்டிருந்தபோது, முதிய ஆயுர்வேத மருத்துவர் மாதவன் வந்து, அவரது கைகளைப் பரிவோடு பிடித்து, 'ஐயா! கவலைப்படாதீர்கள், இது வெறும் வாயு உபாதைதான்; என் மூலிகை மருந்து உங்களை உடனே குணமாக்கும், நீங்கள் நூறாண்டு வாழ்வீர்கள்!' என்று அமுதக் குரலில் இன்சொல் கூறினார்; அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட மாத்திரத்திலேயே, சந்திரகாந்தனின் நெஞ்சில் இருந்த பயமும் வலியும் குறைந்து, அளப்பரிய அமைதியும் இன்பமும் ஏற்பட்டது (இன்சொல் இனிதீன்றல் காண்பான்)! ஆனால் மறுநாள் காலை, பூரண குணம் பெற்று வீதிக்கு வந்த சந்திரகாந்தன், அவரது மாளிகை வாசலில் வைக்கோல் வண்டியை நிறுத்தியிருந்த ஏழை வண்டிக்காரனைப் பார்த்து, 'மூடனே! கண் தெரியவில்லையா? உன்னைச் சாட்டையால் அடிக்க வேண்டும்!' என்று விஷம் போன்ற கடுஞ்சொற்களால் சீறி விழுந்தார்! அதைக் கண்ட மருத்துவர் மாதவன் அதிர்ச்சியடைந்து குறுக்கிட்டார்: 'சந்திரகாந்தரே! நேற்று நான் உங்களிடம் கனிவான இன்சொல் பேசியபோது, உங்கள் உள்ளம் எவ்வளவு ஆனந்தமடைந்தது என்பதை நீங்களே நேரில் அனுபவித்து உணர்ந்தீர்களல்லவா? அப்படி இருக்க, இந்த ஏழை மனிதனிடம் மட்டும் உங்கள் நாவால் சுட்டெரிக்கும் வன்சொற்களைப் பேசுவது என்ன பயன் கருதியோ?' (வன்சொல் வழங்குவது எவன்கொலோ) என்று வினவினார். சந்திரகாந்தன் தன் விபரீதமான அறியாமையை உணர்ந்து நடுங்கி நின்றான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 100Kural 100
இன்பம் தரும் இனிய சொல் இருக்கவே!
கடுஞ்சொல் பேசல் ஒரு மடமையாமே!
பழுத்த சுவைக்கனி இருக்கும் போதே!
காய்களைப் பறித்து உண்பது போன்றதே!
• இனிய உளவாக = இன்பம் தரும் இனிய சொற்கள் இருக்கும்போது,
• இன்னாத கூறல் = துன்பம் தரும் கடுஞ்சொற்களைப் பேசுவதானது,
• கனி இருப்ப = சுவையான பழுத்த பழங்கள் இருக்கும்போது
• காய் கவர்ந்தற்று = கசப்பான காய்களைப் பறித்து உண்பது போன்ற மடமையாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
தேன் மாம்பழத் தோப்பும் நச்சு எட்டிக்காயைக் கடித்துத் துப்பிய முட்டாளும்
மன்னனின் ராஜ குருகுலத்தில், புதிய மாணவனாகச் சேர்ந்த இளவரசன் குணசேகரன், மிகச் சிறந்த நுண்ணறிவு படைத்தவனாக இருந்தபோதிலும், உடன் படிக்கும் சக மாணவர்களிடம் எப்போதும் குத்தலான, அவமதிக்கும் கொச்சையான கடுமையான சொற்களையே பேசி வந்தான்; அவனது நச்சு வார்த்தைகளால் மாணவர்கள் மனமுடைந்து அழுதனர். இதைக் கவனித்த தலைமை ஆசான் கௌதமர், ஒரு நாள் மாணவர்களை ஆசிரமத்தின் பெரிய கனிரசத் தோட்டத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார். அங்கே மரங்கள் தோறும் தேன் சொட்டும் பழுத்த மாம்பழங்களும், செவ்வாழைப் பழங்களும், அத்திப் பழங்களும் கைக்கெட்டும் தூரத்தில் பழுத்துக் குலுங்கின; ஆனால் குணசேகரனோ அவசரப்பட்டு, கீழே புதரில் கிடந்த கசப்பான, நச்சுத்தன்மையுடைய காட்டு எட்டிக்காயைப் பறித்துக் கடித்தான்; அடுத்த வினாடி நாக்கு வெந்து, கசப்புத் தாங்காமல் முகம் கோணி, 'ஐயோ நாக்கு எரிகிறது!' என்று தரையில் துப்பினான்! ஆசான் கௌதமர் அவனது கையைப் பிடித்து மென்மையாகக் கேட்டார்: 'குணசேகரா! கைக்கெட்டும் தூரத்தில் தேவாமிர்தம் போன்ற இனிப்பான பழுத்த மாங்கனிகள் கொத்துக் கொத்தாகத் தொங்கும்போது, அவற்றை விட்டுவிட்டு இந்த நச்சுக் காயைப் பறித்துத் தின்பது எவ்வளவு பெரிய முட்டாள்தனம்? (கனிஇருப்பக் காய்கவர்ந்தற்று). அதுபோலத்தான், நாக்கினால் பேசுவதற்கு அன்பையும் அமைதியையும் தரும் லட்சக்கணக்கான இனிய சொற்கள் இருக்கும்போது (இனிய உளவாக), பிறர் நெஞ்சைப் புண்ணாக்கும் வன்சொற்களைப் பேசுவதும் அதேபோன்ற அறிவற்ற மூடத்தனமாகும்!' (இன்னாத கூறல்) என்று உபதேசித்தார். குணசேகரன் தன் தவறை உணர்ந்து ஆசான் காலில் விழுந்து, இனி வாழ்நாளில் இன்சொல்லே பேசுவேன் என்று கண்ணீரோடு சபதம் செய்தான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.