திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 95

மன்னன் ராஜசிம்மனின் மாபெரும் கொலு மண்டபத்தில், கலிங்க தேசத்து இளவரசன் விக்ரமவர்மன், தன் மார்பில் பத்து விரல் தடிமன் தங்கச் சங்கிலிகளும், வைர அட்டிகைகளும், நவரத்தினப் பதக்கங்களும் அணிந்து, தலை நிமிர்த்தி யாரையும் மதிக்காமல் கர்வத்தோடு நடந்து வந்தான். ஆனால் அரசவையில் கூடியிருந்த பேரறிஞர்களும் மக்களும் அவனை ஒதுக்கிவிட்டு, ஒரு மூலையில் எளிய வெள்ளை பருத்தி ஆடை அணிந்து, கைகளைக் கூப்பிப் பணிவோடு நின்ற காஞ்சிபுரத்து முதிய அறிஞர் சுந்தரமூர்த்தியைச் சூழ்ந்து நின்று, அவரது இன்சொற்களைக் கேட்டுப் பரவசமடைந்தனர். விக்ரமவர்மன் பொறாமையோடு சுந்தரமூர்த்தியைப் பார்த்து ஏளனமாகச் சிரித்தான்: 'முதியவரே! அரண்மனைக்கு வரும்போது ஒரு தங்க ஆபரணம்கூட அணியாமல் கந்தல் துணியோடு வந்திருக்கிறீர்களே, இதுதான் உங்கள் அழகா?' மன்னன் ராஜசிம்மன் சிம்மாசனத்திலிருந்து இறங்கி வந்து, இளவரசனைப் பார்த்துக் கம்பீரமாகக் கூறினார்: 'இளவரசே! அறியாமையில் பேசாதே! எவரிடத்திலும் தலைவணங்கும் பணிவும் (பணிவுடையன்), கேட்பவர் நெஞ்சம் குளிரும் கனிவான இன்சொல்லும் மட்டுமே (இன்சொலன் ஆதல்) ஒரு மனிதனுக்கு இறைவன் தந்த உன்னதமான, மாசற்ற அழியாப் பேரணிகலனாகும்! நீ மார்பில் தொங்கவிட்டிருக்கும் இந்த உயிரற்ற பொன்னும் வைரமும் வெறும் உலோகக் குப்பைகள் தவிர, ஒருபோதும் மனிதனுக்கு உண்மையான அணிகலன் ஆகாது!' (அணியல்ல மற்றுப் பிற) என்று கண்டித்தார். விக்ரமவர்மன் தன் கர்வமிழந்து வெட்கித் தலைகுனிந்தான்!

In the magnificent durbar of King Rajasimhan, prince Vikramavarman of Kalinga entered adorned in ten pounds of solid gold collar-chains, Burmese rubies, and diamond pendants, tilting his chin upward with overweening vanity. Yet the ministers, poets, and citizens largely ignored him, eagerly crowding around elderly sage Sundaramoorthy who stood in the portico clad in coarse unbleached khadi, bowing with folded hands and greeting everyone with nectarous humility and sweet words. Stung by the crowd's devotion, Vikramavarman sneered: Old man! How dare you attend an imperial assembly draped in threadbare cotton without a single jewel of gold to adorn yourself? Sovereign Rajasimhan descended his marble dais and addressed the prince with regal gravity: Prince! Speak not in blind ignorance! Unassuming humility before all living souls (PaNivudaiyan) and the utterance of gentle, pleasant speech from a compassionate heart (Insolan aadhal) are the sole true, transcendent ornaments of a human being on earth! (OruvaRku aNi). The cold gold and glittering stones hung around your neck are mere dead ores—they are never true ornaments of character! (ANiyalla matTRup piRa). Vikramavarman hung his head in burning shame.