திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 94

கிராமத்து முதிய மரத்தச்சர் அருணாசலம், செல்வம் இல்லாத எளிய மனிதர்; ஆனால் தெருவில் போகும் சிறுவர்கள், கூலித் தொழிலாளர்கள், முதியவர்கள் என அனைவரிடமும் மலர்ந்த முகத்தோடு, 'தம்பி! நலமாக இருக்கிறாயா? அம்மா உடல் சௌக்கியமா?' என்று கேட்பவர் நெஞ்சம் குளிரும் வண்ணம் தேனினும் இனிய இன்சொற்களையே எப்போதும் பேசி வந்தார் (யார்மாட்டும் இன்புறூஉம் இன்சொலவர்). ஒரு நாள், அவர் மலைப்பாதையில் தன் எளிய மரவண்டியில் மரக்கட்டைகளை ஏற்றி வந்தபோது, வண்டியின் இரும்பு அச்சு முறிந்து, வண்டி பள்ளத்தில் கவிழ்ந்தது; அவரது காலிலும் பலத்த காயம் ஏற்பட்டுத் தனிமையில் நிற்க முடியாமல் தவித்தார். அந்தப் பாதையில் கடந்து சென்ற முதல் வழிப்போக்கன் அருணாசலத்தைக் கண்ட மாத்திரத்திலேயே, 'அடடா! எப்போதும் இனிமையாகப் பேசும் நமது தச்சர் ஐயாவா!' என்று ஓடிவந்து தூக்கினான்; அடுத்த பத்து நிமிடங்களில், அவ்வழியே சென்ற மாட்டு வண்டிக்காரர்கள், கூடை வியாபாரிகள், பக்கத்து கிராமத்து இளைஞர்கள் என ஐம்பதுக்கும் மேற்பட்ட மனிதர்கள் கூடிவிட்டனர்! ஒருவன் மூலிகை வைத்துக் காயத்தைக் கட்டினான்; இளைஞர்கள் வண்டியைத் தூக்கி நிறுத்தி உடைந்த அச்சைச் சரிசெய்தனர்; அருணாசலத்தைப் பல்லக்கில் அமர வைத்து அவரது வீட்டிற்குக் கொண்டு சேர்த்தனர்! அருணாசலத்தின் பேரன் வியந்து சொன்னான்: 'தாத்தா! உங்களுக்கு வங்கியில் பணம் இல்லை; ஆனால் இந்த நூறு மனிதர்கள் ஓடிவந்து உதவி செய்தார்களே!' அருணாசலம் புன்னகையோடு கூறினார்: 'மகனே! எல்லாரிடமும் உள்ளம் குளிர இன்சொல் பேசி வாழ்பவனுக்கு, துன்பம் தரும் வறுமையும் அனாதையான நிலையும் ஒருபோதும் வராது (துன்புறூஉம் துவ்வாமை இல்லாகும்); உலகம் முழுவதுமே அவனுக்கு உற்ற உறவாகித் துணை நிற்கும்!' என்றார்!

Elderly village carpenter Arunachalam owned little material wealth beyond his worn iron chisels and wooden mallet. Yet whenever he met a neighbor, child, or weary laborer, he greeted them with a radiant smile and affectionate, uplifting words that melted their daily fatigue (Yaarmaattum inbuRuum insolavar). One stormy dusk along a steep mountain pass, his heavy timber cart suffered a snapped axle, overturning into a rocky gully and pinning his leg beneath the logs. The very first farmer who came down the road recognized him instantly: Heavens! It is our beloved elder Arunachalam who always greets us with sweet words! Within twenty minutes, news spread: passing bullock cart drivers, basket weavers, and young woodcutters from three nearby hamlets dropped their tools and rushed up the ridge. Working in fierce unison, thirty men lifted the timber, bandaged his leg with soothing wild herbs, forged a new iron axle on the spot, and carried him home on an improvised palanquin with overflowing love. His young grandson marveled: Thatha! You have no silver coins in the vault, yet fifty men treated you like a king! Arunachalam smiled with tears of gratitude: My child! To one who habitually speaks uplifting, pleasant words that gladden every human heart, the isolating torment of destitute poverty will never, ever befall them! (ThunbuRuum thuvvaamai illaagum). The whole world rises as their loving, unbreakable fortress!