திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 96

தென்பகுதி மற்றும் வடபகுதி கிராமத்து உழவர்களுக்கு இடையே, ஆற்று நீர்ப் பாசனக் கால்வாயைப் பகிர்வதில் ஏற்பட்ட கசப்பால், முப்பது ஆண்டுகளாகக் குடும்பப் பகையும், அடிதடிகளும், நீதிமன்ற வழக்குகளும் தொடர்ந்து இரு தரப்பிலும் கடுமையான பாவங்களுக்கும் பொருளாதார அழிவிற்கும் காரணமாயின; இரு தரப்பு இளைஞர்களும் அரிவாள்களோடு மோதிக்கொள்ள நின்றனர். அப்போது அவ்வூரின் மதிக்கத்தக்க முதிய நடுவர் சுந்தரவேலனார், இரு தரப்பையும் பஞ்சாயத்து ஆலமரத்தடியில் அமர வைத்தார். அவர் யாரையும் திட்டாமல், எவரையும் குற்றஞ்சாட்டாமல், இரு தரப்பு விவசாயிகளுக்கும் நீண்டகால நன்மையைத் தரும் புதிய மாற்று உபரிநீர்த் தேக்கத் திட்டத்தை ஆராய்ந்து (நல்லவை நாடி), 'என் அருமைத் தம்பிகளே! உங்கள் இரு குடும்பங்களின் குழந்தைகளும் ஒன்றாகப் படித்து முன்னேற வேண்டுமல்லவா? இந்த ஒற்றுமையால் இரு தரப்பிற்கும் நீரும் தானியமும் இருமடங்காகும்!' என்று தேனினும் இனிய கனிவான வார்த்தைகளால் எடுத்துரைத்தார் (இனிய சொலின்). அவரது சாந்தமான இன்சொற்கள் இரு தரப்பு விவசாயிகளின் இதயங்களிலும் இருந்த வன்மத்தைத் தணித்து, கண்களில் கண்ணீரை வரவழைத்தன! அடுத்த நொடியே, அவர்கள் கைகளில் இருந்த அரிவாள்களைக் கீழே போட்டுவிட்டு, ஒருவரையொருவர் கட்டித்தழுவி சமாதான உடன்படிக்கை செய்து கொண்டனர்! ஊர் மக்கள் வியந்து போற்றினர்: 'பழைய குற்றச்சாட்டுகளைப் பேசிப் பயனில்லை; பிறருக்கு நன்மை பயக்கும் நல்வழியை ஆராய்ந்து, அதை இனிய சொற்களால் உரைத்தால், நெடுங்காலப் பாவங்களும் பகைகளும் தேய்ந்து அழியும்; நாட்டிலும் குடும்பத்திலும் தர்மமும் நன்மைகளும் மென்மேலும் பெருகும்!' (அல்லவை தேய அறம்பெருகும்) என்று அறத்தின் வெற்றியை வணங்கினர்!

For over thirty years, the northern and southern farming hamlets were locked in a vicious, bloody feud over the distribution of river sluice waters, resulting in court litigations, ruined crops, and murderous assaults. Youths on both sides stood armed with curved scythes beneath the banyan tree, ready for mutual slaughter. Village elder Sundaravelanar stepped between the factions. Refusing to level bitter accusations, he spent hours calculating an ingenious dual-reservoir canal plan that would supply surplus water to both hamlets equally (Nallavai naadi). Addressing the furious farmers, he spoke with profound gentleness and love: Brothers! Look upon the innocent eyes of our grandchildren playing together in the schoolyard! Should we bequeath them ancestral bloodstains or golden harvests of peace? (Iniya solin). His gentle, constructive words melted the decades-old ice of hatred; both headmen wept, threw down their weapons, and embraced as brothers, signing an eternal water-sharing covenant. The assembly rejoiced: When a person discerns constructive good for all and articulates it in sweet, soothing speech, ancient sins, sins of wrath, and karmic debts dissolve into nothingness (Allavai thaeya), while righteousness, abundance, and divine virtue flourish across the land! (ARam perugum).