குறள் 11Kural 11
உலகைக் காக்க வானில் மழையே பெய்யும்!
உயிர்கள் வாழவே பேருதவி செய்யும்!
ஆதலினால் அதுவே அமிழ்தம் ஆகும்!
அறிந்து போற்றுதல் நம் கடமையாகும்!
• வான் நின்று = வானத்திலிருந்து மழை தவறாமல் பொழிந்து
• உலகம் வழங்கி வருதலால் = உலகத்து உயிர்களைக் காத்து வாழ வைத்து வருவதால்,
• தான் = அந்த மழையே
• அமிழ்தம் என்று உணரற்பாற்று = உலகத்து உயிர்களுக்கு வாழ்வளிக்கும் சாகா அமிழ்தம் என்று போற்றத்தக்கதாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
வறண்ட நிலத்தின் பித்தளைக் குடமும் உயிர்காத்த வான் அமிழ்தமும்
கரிசல் காட்டு கிராமத்தில், கோடைக் காலத்தில் கிணறுகள் அனைத்தும் வற்றிப் பாறைகள் வெடித்துக் கிடந்தன; உப்பு கரிக்கும் ஊற்றுத் தண்ணீரை நாக்கில் தொட்டுத் தாகத்தைத் தீர்க்க முடியாமல், கால்நடைகளும் பறவைகளும் வாயைத்திறந்து தவித்தன. முதிய பாட்டி ராக்காயி, தன் குடிசை வாசலில் தூய வெண் பித்தளைக் குடத்தை வைத்து வானத்தையே நம்பிக்கையோடு பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். இரவோடு இரவாகக் குளிர்ந்த காற்று வீசி, ஐப்பசியின் முதல் பெருமழை பொழிந்தது; கூரை ஓரத்திலிருந்து வழிந்த தெளிந்த மழைநீரால் வாசலில் இருந்த குடம் நிரம்பி வழிந்தது. காலையில் எழுந்த ராக்காயி, அந்த இனிய மழைநீரை ஒரு டம்ளரில் முகர்ந்து பார்த்துவிட்டு, தன் சிறு பேத்திக்குக் குடிக்கக் கொடுத்தாள். சிறுமி ஒரே மூச்சில் அந்தத் தேவாமிர்தக் குளிர்நீரைக் குடித்து முடித்து, கண்களில் மகிழ்ச்சி மின்னக் காலி டம்ளரை மறுபடியும் நீட்டினாள்! பக்கத்து மரத்திலிருந்து வந்தடைந்த கன்றுக் குட்டியும், குருவிகளும் அந்த மழைநீரை ஆசையோடு குடித்து உயிர் பெற்றன. பாட்டி கைகூப்பிக் கூறினாள்: 'மழையே இல்லாவிட்டால் உலகில் ஒரு புல்லும் முளைக்காது; வானிலிருந்து பொழியும் இந்த மழைதான் உலகத்து உயிர்களைக் காக்கும் உண்மையான அமிழ்தமாகும்' (வான்நின்று உலகம் வழங்கி வருதலால் தான் அமிழ்தம் என்றுணரற்பாற்று) என்று மெய்சிலிர்த்தாள்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 12Kural 12
உண்பவர்க்கு நல்லுணவை விளைத்துத் தருமே!
உண்ணுவார்க்குத் தானுமொரு உணவாய் வருமே!
பசியினைப் போக்குகிற உணவும் மழைதான்!
பருகிடும் தாகம் தீர்க்கும் நீருமே மழைதான்!
• துப்பார்க்கு = உணவை உண்பவர்களுக்கு
• துப்பு ஆய துப்பு ஆக்கி = நல்ல உணவுப் பொருட்களை விளைவித்துத் தருவதோடு மட்டுமல்லாமல்,
• துப்பார்க்கு = அந்த உணவை உண்கின்றவர்களுக்கே
• துப்பு ஆயதூஉம் = பருகும் நீராகத் தானும் உணவாக மாறி உதவி நிற்பதும்
• மழை = வானத்திலிருந்து பொழியும் மழையே ஆகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
பொன்னான நெற்கதிர்களும் தாகம் தீர்த்த மண்பானைப் பழைய சோறும்
மானாவாரி நிலத்தின் முதல் அறுவடை நாள்; பனி விலகும் முன்பே வயலில் உழவர்கள் அரிவாள்களை ஏந்தி நெற்கதிர்களை அறுத்துக்கொண்டிருந்தனர். நண்பகல் வெயில் சுட்டெரிக்கத் தொடங்கிய போது, உழவர்களின் தொண்டை வறண்டு உடல் வியர்வையில் நனைந்தது; அப்போது பண்ணையாரின் மனைவி காவேரி, தலையில் பெரிய மண்பானையைச் சுமந்து வரப்பில் வந்து இறங்கினாள். அது மழையினால் விளைந்த நெல்லில் சமைக்கப்பட்டு, மழையின் தெளிந்த நீரிலேயே ஊறவைக்கப்பட்ட பழைய சோற்றுப் பானையாகும்! நிழலில் அமர்ந்த அறுவடை வீரர்கள், அந்தப் பானையிலிருந்து முதலில் மேலே தேங்கி நின்ற குளிர்ந்த நீராகாரத்தைத் தாகம் தீர மடமடவெனப் பருகித் தங்கள் உடலைக்குளிரச் செய்தனர்; பிறகு சோற்றை உண்டு தங்கள் பசியைப் போக்கினர். மூத்த உழவர் மாரியப்பன் மகிழ்ந்து கூறினார்: 'பார்த்தீர்களா! வானத்து மழைதான் நாம் உண்பதற்குப் பொன்னான நெல்மணிகளை விளைவித்துத் தந்தது (துப்பார்க்குத் துப்பாய துப்பாக்கி); அதே மழைதான் இப்போது நாம் குடிக்கும் தாகம் தீர்க்கும் இனிய நீராகவும் மாறி உணவாக நிற்கிறது (துப்பார்க்குத் துப்பாயதூஉம் மழை)!' என்று மழையின் மாபெரும் தியாகத்தைப் போற்றி மீண்டும் உற்சாகத்தோடு அறுவடையைத் தொடர்ந்தனர்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 13Kural 13
கருமேகம் பொய்த்து மழை தராவிட்டால்!
பருவம் தவறி மழையும் போய்விட்டால்!
கடல்நீரால் சூழ்ந்த உலகையும் வாட்டும்!
உடலுக்குள் இருந்து பசியே வாட்டும்!
• விண் இன்று பொய்ப்பின் = வானத்திலிருந்து மழை உரிய காலத்தில் பெய்யாமல் பொய்த்துப்போனால்,
• விரிநீர் வியன் உலகத்து = கடல் நீரால் சூழப்பட்ட இந்த அகன்ற பெரிய உலகத்திலும்கூட,
• உள்நின்று = அனைத்து உயிர்களின் உடலுக்குள்ளும் நிலைபெற்று நின்று
• உடற்றும் பசி = கொடிய பசியானது உயிர்களை வாட்டி வதைக்கும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
அலைகடல் சூழ்ந்த தீவும் மழையின்றி வாட்டிய கொடிய பசியும்
கடற்கரைத் துறைமுக நகரத்தில், வாசலில் நின்றால் கண் எட்டும் தூரம் வரை கடல் அலைகள் ஆர்ப்பரித்துக் கொண்டிருந்தன; ஆனால் அந்த உப்பு நீரால் ஒரு பயிரையும் விளைவிக்க முடியாது. அந்த ஆண்டு உள்நாட்டில் பருவமழை முற்றிலுமாகப் பொய்த்துப்போனதால் (விண்இன்று பொய்ப்பின்), நஞ்சை வயல்கள் வறண்டு, அரிசி வண்டிகள் துறைமுகத்திற்கு வரவில்லை. கடைகள் அடைக்கப்பட்டன; தானியக் களஞ்சியங்கள் காலியாயின. இல்லத்தரசி மீனாட்சி, தன் பசியால் அழும் மூன்று குழந்தைகளுக்கு இரவுச் சோறு ஆக்குவதற்காக, வழக்கமாகப் பயன்படுத்தும் பெரிய படியை ஓரம் வைத்துவிட்டு, ஒரு சிறிய மருந்து டப்பாவால் அரிசியை எண்ணி எண்ணி எடுத்துப் பானையில் போட்டாள். திண்ணையில் இருந்து பார்க்கும்போது, நிலவொளியில் கரை காணாத பெருங்கடல் பொங்கிப் பிரவாகித்துக் கிடந்தது; ஆனால் அந்த மாபெரும் உப்பு நீர்ப்பரப்பு இருந்தும் ஒரு பிடி சோறு இல்லாமல் மக்கள் வயிற்றுப் பசியால் சுருண்டு விழுந்தனர் (விரிநீர் வியனுலகத்து உள்நின்று உடற்றும் பசி). ஊர்ப் பெரியவர் கலங்கிய கண்களோடு கூறினார்: 'உலகம் முழுவதும் பெருங்கடல் நீரே சூழ்ந்திருந்தாலும், வானத்திலிருந்து பெய்யும் ஒரு துளி மழைநீர் இல்லாவிட்டால் இந்த அகிலத்தை உயிர்க்கொல்லிப் பசி அழித்துவிடும்' என்பதை மக்கள் கண்ணீரோடு உணர்ந்தனர்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 14Kural 14
மழையின் வருவாய் குறைந்து போனால்!
மழைத்துளி ஒன்றும் விழாது போனால்!
உழவர்கள் ஏரினைப் பூட்ட மாட்டார்!
உழவுத் தொழிலை நடத்த மாட்டார்!
• புயல் என்னும் வாரி = மழை என்னும் இயற்கை வருவாய்
• வளம் குன்றியக்கால் = தன் அளவில் குறைந்து பொய்த்துப்போனால்,
• உழவர் = உலகிற்கே உணவளிக்கும் உழவர்களும்
• ஏரின் உழாஅர் = நிலத்தில் ஏர் பூட்டி உழவுத் தொழில் செய்ய மாட்டார்கள்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
பரணில் ஏறிய உழவுக் கலப்பையும் வான்மழை பொய்த்த கரிசல் பூமியும்
ஆடி மாதம் பிறந்ததும் உழவர் ராமன், தன் மர ஏருக்குப் புதுக் கயிறுகளை மாட்டி, இரும்புக் கொழுவைத் தீட்டி, தன் காளைகளுக்கு மஞ்சள் பூசி வாசலில் ஆவலோடு நிறுத்தி வைத்திருந்தான்; வானத்தில் ஒரு தூறல் விழுந்தாலும் முதல் சாலாக நிலத்தை உழுதுவிடலாம் என்று கனவு கண்டான். ஆனால் வான்மழை என்னும் வருவாய் துளி கூடப் பொழியாமல் முற்றிலுமாக வளம் குன்றியது (புயல்என்னும் வாரி வளங்குன்றிக்கால்). வாரங்கள் கடந்தன; வானத்தில் மேகங்கள் திரண்டு வந்து காற்றோடு மறைந்தனவே தவிர, நிலத்தில் ஒரு துளி மழை கூட விழவில்லை; நிலம் பாறையைப் போலக் கெட்டிப்பட்டு வெடித்தது. ஒருநாள் விடியலில் ராமன், ஏரின் மீது படிந்திருந்த புழுதியைத் தன் துண்டால் கண்ணீரோடு துடைத்து, அந்த ஏரைத் தூக்கிக் குடிசையின் பரண் மீது ஏற்றி வைத்தான் (ஏரின் உழாஅர் உழவர்). தொழுவத்தைத் திறந்து தன் மாடுகளைக் கட்டவிழ்த்துவிட்டு, வெற்றுத் தெருவில் அவை மேய்ச்சலின்றி அலைவதைக் கண்டு மனம் உடைந்து நின்றான். ஊர்ப் பெரியவர்கள் கூறினர்: 'மழை என்னும் வளம் குன்றிவிட்டால், உலகையே வாழ வைக்கும் உழவனின் ஏர்க்கலப்பையும் மூலையில் முடங்கிவிடும்' என்பதை ஊரே உணர்ந்தது!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 15Kural 15
பெய்யாமல் நின்று வாழ்வையே கெடுக்கும்!
பெய்திடும் போது வீழ்ந்தவரைத் தூக்கும்!
நொந்தவர்க்குத் துணையாகும் மழையே!
மீட்டு எடுப்பதும் எல்லாம் மழையே!
• கெடுப்பதூஉம் = உரிய காலத்தில் பெய்யாமல் மக்களைக் கெடுத்து வறுமையில் ஆழ்த்த வல்லதும்,
• கெட்டார்க்கு = அவ்வாறு மழையின்றி வறுமையில் கெட்டு நொந்தவர்களுக்கு
• சார்வாய் = புகலிடமாகவும் துணையாகவும் நின்று
• மற்று ஆங்கே = அதேபோல் தக்க காலத்தில் பெய்து
• எடுப்பதூஉம் = அவர்களை வளப்படுத்தி மீண்டும் வாழ வைக்க வல்லதும்
• எல்லாம் மழை = ஆகிய அனைத்து பேராற்றல்களும் மழையினுடையதே ஆகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
கருகிய விதையும் ஊர் திரும்பிய உழவனின் மடியில் துளிர்த்த புதுவாழ்வும்
தொடர்ந்து மூன்று ஆண்டுகள் மழை பொய்த்ததால், விதைத்த நெல்மணிகள் நிலத்திற்குள்ளேயே கருகிப்போய் கடன் சுமையில் மூழ்கினான் உழவன் செல்லையா; கையில் ஒரு காசுமின்றி தன் வீட்டுக் கதவைப் பூட்டிவிட்டு, குடும்பத்தைக் காப்பாற்ற நகரத்திற்குக் கூலி வேலைக்குச் சென்றான். அங்குப் புழுதி படிந்த வெயிலில் செங்கல் சுமந்து, தகரக் கொட்டகையில் படுத்து, ஊரையும் நிலத்தையும் நினைத்துக் கண்ணீர் வடித்தான்; மழை பெய்யாமல் அவன் வாழ்க்கையையே அடியோடு கெடுத்துவிட்டது (கெடுப்பதூஉம்). இரண்டு ஆண்டுகள் கழித்து, அவனது சொந்த ஊரிலிருந்து வந்த ஒருவன், 'செல்லையா! நம் ஊர்க் கண்மாய்களும் ஏரிகளும் நிரம்பி வழிகின்றன; ஆடிப் பெருமழை கொட்டித் தீர்த்துவிட்டது!' என்று நற்செய்தி கூறினான். அடுத்த நொடியே நகர வேலையை உதறிவிட்டு, பேருந்தில் தன் மடியில் பாரம்பரிய விதை நெல் மூட்டையை இறுக அணைத்தபடி ஊருக்குத் திரும்பினான். வீடு வந்து சேர்ந்த அன்றே, அந்தப் புதிய மழைநீரில் விதை நெல்லை ஊறவைத்தான்; சில வாரங்களிலேயே அவனது நிலம் பசுமை போர்த்திப் பொன் விளையத் தொடங்கியது! செல்லையா கைகூப்பினான்: 'பெய்யாமல் என் வாழ்க்கையைக் கெடுத்ததும் இதே மழைதான்; இன்று கெட்டுப்போன எனக்குத் துணையாய் நின்று என்னை மீண்டும் வாழ வைத்ததும் இதே மழைதான்' (கெட்டார்க்குச் சார்வாய் மற்றாங்கே எடுப்பதூஉம் எல்லாம் மழை) என்று நெகிழ்ந்தான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 16Kural 16
மேகத்தில் இருந்து துளியே விழாமல்!
பகலும் இரவும் மழையே இல்லாமல்!
பசும்புல் நுனியைப் பார்ப்பதும் அரிது!
பசுமை எங்கும் தெரிவதும் அரிது!
• விசும்பின் துளி = வானத்து மேகத்திலிருந்து மழைத்துளிகள்
• வீழின் அல்லால் = மண்ணில் விழுந்தால் மட்டுமே ஒழிய,
• மற்று ஆங்கே = மழை விழாதபோது
• பசும்புல் = மிகச் சிறிய ஓரறிவு உயிராகிய பசும்புல்லின்
• தலை காண்பு அரிது = நுனியைக் கூடப் பூமியில் பார்ப்பது அரிதாகும் (ஒரு புல்லும் முளைக்காது).
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
வாடிய மேய்ச்சல் நிலமும் வானத்துத் துளியை எதிர்நோக்கிய ஆடுகளும்
மேய்ச்சல் பெண் கருப்பாயி, தன் பசியால் வாடிய நூறு ஆடுகளை ஓட்டிக்கொண்டு செல்லும் தூரம் நாளுக்கு நாள் கூடிக்கொண்டே போனது; ஒரு காலத்தில் பச்சைப்பசேலெனப் படர்ந்திருந்த ஏரிக்கரையும், வாய்க்கால் வரப்பும், மேய்ச்சல் புறம்போக்கு நிலங்களும் மழையின்றி வறண்டு சுட்டெரிக்கும் பாறைகளாக மாறிக் கிடந்தன. ஆடுகள் தங்கள் மூக்குகளால் காய்ந்த மண்ணைத் துழாவி, ஒரு துளிப் புல் கூடக் கிடைக்காமல் ஏமாற்றத்தோடு தலை நிமிர்ந்து பரிதாபமாகக் கத்தின. பத்துப் பதினைந்து மைல்கள் அலைந்தும், ஓர் அங்குலப் பச்சைப்புல் கூட மண்ணில் முளைக்கவில்லை. கடைசியில், ஏரிக்கரை மேட்டில் நின்ற முள் மரத்தின் காய்ந்த முட்கிளையைத் தன் கம்பால் இழுத்து ஒடித்து ஆடுகளுக்குப் போட்டாள்; அந்தப் பரந்த மேட்டில் மிச்சமிருந்த ஒரே பச்சை அந்த முள்மரம் மட்டும்தான்! அப்போது வானத்தில் ஒரு சிறு கார்மேகம் திரண்டு குளிர்ந்த மழைத்துளிகள் மண்ணில் சிந்தின (விசும்பின் துளிவீழின்); அடுத்த இரண்டு நாள்களிலேயே அந்த வறண்ட மண்ணிலிருந்து கோடானுகோடி பசும்புல் முனைகள் பச்சைப் பட்டு விரித்தாற்போல் முளைத்துத் தலைகாட்டின (பசும்புல் தலைகாண்பு)! கருப்பாயி ஆனந்தக் கண்ணீருடன் கூறினாள்: 'விண்ணிலிருந்து ஒரு துளி மழை விழாமல் மண்ணில் ஓரறிவுயிரான சிறு புல்லின் நுனிகூடத் தலைகாட்ட முடியாது' என்பதை உலகம் கண்டது!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 17Kural 17
கடலை உறிஞ்சி மேகம் கொடுக்காமல்!
படர்ந்து மழையாய்த் திரும்பத் தராமல்!
நெடிய கடலும் தன் வளம் இழக்கும்!
வடிந்து வறண்டு வெறுமையாய்ப் போகும்!
• எழிலி = மேகமானது கடலிலிருந்து நீரை முகந்து சென்று
• தான் தடிந்து = மின்னி இடித்து மழையாகப் பொழிந்து
• நல்காது ஆகிவிடின் = மீண்டும் கடலுக்குத் தராமல் போகுமானால்,
• நெடுங்கடலும் = எல்லையற்ற பெரிய கடலும் கூட
• தன் நீர்மை குன்றும் = தன் இயல்பான நீர்வளத்தையும், முத்து பவளம் போன்ற செல்வ வளங்களையும் இழந்து வற்றிவிடும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முத்துக்குளிக்கும் கடலும் மேகத்தின் கொடையின்றி வற்றிய வளமும்
மன்னார் வளைகுடாவில் முத்துக்குளிக்கும் மூத்த மூழ்காளர் மாணிக்கம், நாற்பது ஆண்டுகளாக ஆழ்கடலில் மூழ்கி விலைமதிப்பற்ற முத்துக்களையும், சங்கு மணிகளையும் எடுத்து வந்தார்; 'இந்தக் கடல் ஒருபோதும் வற்றாது, இதன் பொக்கிஷங்கள் என்றும் அழியாது' என்று கடலின் எல்லையற்ற பெருமையைப் போற்றி வந்தார். ஆனால் தொடர்ந்து பல ஆண்டுகள் மழை பொய்த்தது; பெருங்கடலிலிருந்து ஆவியாக நீரை உறிஞ்சிய கார்மேகங்கள், மழையாகப் பொழியாமல் கடந்து சென்றன (தடிந்தெழிலி தான் நல்காதாகிவிடின்). புதிய ஆற்று வெள்ளமும் மழைத்துளிகளும் கடலில் வந்து கலக்காததால், கடலின் உப்புத்தன்மை கொடிய நஞ்சாக மாறியது; சிப்பிகள் அழிந்தன, பவளப்பாறைகள் வெளுத்துச் செத்தன, மீன்வளம் குன்றியது. ஆழ்கடலில் மூழ்கி வந்த மாணிக்கம், வெறும் வெண் சுண்ணாம்புப் பாறைகளை மட்டுமே கண்டு கண்ணீர் சிந்தினான். அவன் தன் மகனிடம் கூறினான்: 'மகனே! எல்லையற்ற இந்தப் பெருங்கடலும் கூட, மேகம் மழையாகப் பொழிந்து உதவாவிட்டால் தன் இயற்கை வளத்தையும் நீர்மையையும் இழந்து பாழ்பட்டுப் போகும்' (நெடுங்கடலும் தன்நீர்மை குன்றும்) என்று இயற்கையின் பரஸ்பரக் கொடையை உணர்த்தினான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 18Kural 18
வானம் மழையையே தராமல் போனால்!
தினமும் நிலமும் வறண்டு போனால்!
இறைவனுக்கும் வழிபாடும் இல்லை!
நிறைந்த திருவிழா இங்கே இல்லை!
• வானம் வறக்குமேல் = வானத்திலிருந்து மழை பெய்யாமல் உலகம் வறண்டு போனால்,
• ஈண்டு = இவ்வுலகத்தில்
• வானோர்க்கும் = இறைவனுக்கும் வானுலகத் தேவர்களுக்கும் கூட,
• சிறப்பொடு = ஆண்டுதோறும் எடுக்கப்படும் பெரும் திருவிழாக்களும்,
• பூசனை = நாள்தோறும் செய்யப்படும் நித்திய வழிபாடுகளும்
• செல்லாது = நடைபெறாமல் நின்றுபோகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூடிய தேர்க் கொட்டகையும் காய்ந்த மலர் நந்தவனமும்
பங்குனி உத்திரப் பெருவிழா என்றால், ஊர்த் தேருக்கு வண்ணக் கலவைகளைப் பூசி, நவரத்தினக் குடைகளை அலங்கரிப்பது கோவில் சிற்பி நாகனின் வழக்கம்; பங்குனி பிறந்தாலே அவனது ஏணியும் வண்ணப்பூச்சுக் குவளைகளும் தேர்க் கொட்டகையில் இறங்கிவிடும். ஆனால் அந்த ஆண்டு வானம் ஒரு துளி மழை கூடத் தராமல் முற்றிலுமாக வறண்டுபோனது (வானம் வறக்குமேல்); விளைச்சலின்றி மக்கள் பட்டினியால் வாடினர். திருவிழாவை அறிவிக்கும் மங்கள முரசொலி தெருவில் ஒலிக்கவே இல்லை. கோவிலுக்கு நாள்தோறும் நந்தவனத்திலிருந்து மலர்மாலைகளைத் தொடுத்துக் கொடுக்கும் மலர்க்காரி பொன்னம்மா, நந்தவனச் செடிகள் அனைத்தும் கருகியதால், இரண்டு நாளுக்கு ஒருபிடி காய்ந்த பூக்களோடு வந்து நின்றாள். பூசைக்கு நெய்யும் அரிசியும் நைவேத்தியமும் இல்லாமல், ஆலயத்தின் நித்திய வழிபாடுகளும் நின்றன. பங்குனி மாதம் முடிந்தும் தேர்க் கொட்டகையின் கதவுகள் திறக்கப்படவே இல்லை; மரத்தேரின் மீது புழுதி படிந்து கிடந்தது. சிற்பி நாகன் கைகூப்பி உணர்ந்தான்: 'வானம் வறண்டுபோனால், வானத்தில் வீற்றிருக்கும் இறைவனுக்கே இந்த மண்ணில் திருவிழாக்களோ, நித்திய பூசைகளோ நடைபெறாமல் நின்றுவிடும்' (சிறப்பொடு பூசனை செல்லாது வானம் வறக்குமேல் வானோர்க்கும் ஈண்டு) என்ற மாபெரும் நிதர்சனத்தை ஊரார் அனைவரும் உணர்ந்தனர்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 19Kural 19
வானம் உலகிற்கு வழங்காது என்றால்!
வனமும் வயலும் நனையாது என்றால்!
தானம் கொடுக்கும் குணமும் நிலைக்காது!
மனம் அடக்கும் தவமும் நிலைக்காது!
• வானம் வழங்காது எனின் = வானத்திலிருந்து மழை பெய்து உலகிற்கு உதவாமல் போனால்,
• வியன் உலகம் = இந்த அகன்ற பெரிய உலகத்தில்,
• தானம் = பிறருக்கு உணவும் பொருளும் வழங்கும் தான தர்மங்களும்,
• தவம் இரண்டும் = தன்னடக்கத்தோடு மேற்கொள்ளும் ஆன்மீகத் தவமும் ஆகிய இரண்டும்
• தங்கா = நிலைத்து நிற்க முடியாமல் அழிந்துவிடும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
வறண்ட தண்ணீர்ப் பந்தலும் முடங்கிப்போன தர்மமும் தவமும்
சித்திரை வெயில் சுட்டெரிக்கும் நெடுஞ்சாலை ஓரத்தில், ஆண்டுதோறும் பெரிய தண்ணீர்ப் பந்தல் அமைத்து, வழிப்போக்கர்களுக்கு மண்பானைத் தண்ணீரும், குளிர்ந்த மோரும் தானமாக வழங்குவது கொடையாளி சின்னசாமியின் வழக்கம்; அதே சாலையில் இருந்த ஆசிரமத்தில் முனிவர் சதானந்தர் கடுமையான உண்ணாவிரத நோன்புகளை மேற்கொண்டு தவமியற்றி வந்தார். ஆனால் அந்த ஆண்டு வானம் ஒரு துளி மழையைக் கூட வழங்காமல் பொய்த்தது (வானம் வழங்காதெனின்); ஆறுகளும் ஆழ்துளைக் கிணறுகளும் வற்றிப் பாறையாயின. சின்னசாமியின் வீட்டுக் கிணற்றில் சொந்தக் குடிநீருக்கே வழியில்லாமல் அடிமண் தோன்றியதால், அந்த ஆண்டு சாலையோரத் தண்ணீர்ப் பந்தல் எழவே இல்லை (தானம் தங்காது); வழிப்போக்கர்களுக்குக் கொடுக்க ஒரு பிடி சோறும் ஒரு சொட்டு நீரும் இன்றித் தானம் நின்றது. உணவும் நீரும் இன்றி உடலும் மனமும் நலிந்ததால், ஆசிரமத்து முனிவர்களாலும் தங்கள் தவத்தை அமைதியோடு தொடர முடியவில்லை (தவம் தங்காது). சின்னசாமியும் முனிவரும் கைகூப்பி உணர்ந்தனர்: 'வானத்திலிருந்து மழை பெய்யாவிட்டால், இல்லறத்தார் செய்யும் தானமும் நிலைக்காது; துறவியர் மேற்கொள்ளும் தவமும் நிலைக்காது' (தானம் தவம்இரண்டும் தங்கா வியன்உலகம் வானம் வழங்காதெனின்) என்பதை உலகம் கண்கூடாகக் கண்டது!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 20Kural 20
நீரே இல்லையென்றால் இந்த உலகமே இல்லை!
யாராக இருந்தாலும் வாழவே வழியில்லை!
மழையை இன்றி ஆறும் குளமும் நிரம்பாது!
மழையை இன்றி ஒழுக்கநெறி நிரம்பாது!
• யார்யார்க்கும் = எத்தகைய உயர்நிலையில் உள்ள மனிதர்களுக்கும்
• நீர் இன்று = நீர் இல்லாமல்
• உலகு அமையாது எனின் = உலக வாழ்க்கை இயங்க முடியாது என்பது உண்மையானால்,
• வான் இன்று = வானத்திலிருந்து பெய்யும் மழை இல்லாமல்
• ஒழுக்கு அமையாது = அந்த நீரோ அல்லது உலக ஒழுக்க நெறியோ நிலைபெற்று இயங்க முடியாது.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
உடைந்த நீர்க் குடங்களும் மழையின்றிச் சிதைந்த சமூக ஒழுக்கமும்
ஊர்த் தெருவின் பொதுக் கிணற்றில், பல தலைமுறைகளாக மக்கள் ஒருவருக்கொருவர் விட்டுக் கொடுத்து, வரிசையாகக் குடங்களை வைத்து அமைதியாகத் தண்ணீர் எடுத்து வந்தனர்; எந்தக் குடம் முதலில் வந்ததோ அதற்கே முன்னுரிமை என்ற பண்பான நல் ஒழுக்கம் அந்த ஊரில் நிலைத்திருந்தது. ஆனால் தொடர்ந்து மூன்று ஆண்டுகள் மழை பொய்த்தபோது (வான்இன்று), நிலத்தடி நீர்மட்டம் அதலபாதாளத்திற்குச் சென்றது; ஊர்க் கிணற்றில் ஒரு குடம் தண்ணீரே மிஞ்சியது. அடுத்த கணமே மனிதர்களின் பல ஆண்டுப் பொறுமையும் நல் ஒழுக்கமும் சிதைந்தது; 'என் குழந்தைக்குத்தான் தண்ணீர் வேண்டும்' என்று கத்தி ஒருவர் மீது ஒருவர் பாய்ந்து அடித்துக் கொண்டனர்; குடங்கள் கீழே விழுந்து உடைந்தன; கைகலப்பில் இரத்தம் சிந்தியது! அப்போது அங்கு வந்த முதிய கிராமத் தலைவர் சடையப்பனார் கலங்கிய கண்களோடு கூட்டத்தை விலக்கினார்: 'மக்களே! நீர் இல்லாமல் இந்த உலகத்தில் எந்த மனிதனும் வாழ முடியாது (நீர்இன்று அமையாது உலகு); ஆனால் அந்த நீரும், மனித சமுதாயத்தைப் பிணைத்து வைத்திருக்கும் நல் ஒழுக்கமும் வானத்திலிருந்து மழை பெய்தால் மட்டுமே நிலைத்து நிற்கும் (வான்இன்று அமையாது ஒழுக்கு)' என்றார். மக்கள் தங்கள் ஆத்திரத்தை விட்டுவிட்டு மழையின் இன்றியமையாமையை உணர்ந்து வெட்கித் தலைகுனிந்தனர்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
திருக்குறள் 11: முருகா பாடல்
1 / 10