திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 13

கடற்கரைத் துறைமுக நகரத்தில், வாசலில் நின்றால் கண் எட்டும் தூரம் வரை கடல் அலைகள் ஆர்ப்பரித்துக் கொண்டிருந்தன; ஆனால் அந்த உப்பு நீரால் ஒரு பயிரையும் விளைவிக்க முடியாது. அந்த ஆண்டு உள்நாட்டில் பருவமழை முற்றிலுமாகப் பொய்த்துப்போனதால் (விண்இன்று பொய்ப்பின்), நஞ்சை வயல்கள் வறண்டு, அரிசி வண்டிகள் துறைமுகத்திற்கு வரவில்லை. கடைகள் அடைக்கப்பட்டன; தானியக் களஞ்சியங்கள் காலியாயின. இல்லத்தரசி மீனாட்சி, தன் பசியால் அழும் மூன்று குழந்தைகளுக்கு இரவுச் சோறு ஆக்குவதற்காக, வழக்கமாகப் பயன்படுத்தும் பெரிய படியை ஓரம் வைத்துவிட்டு, ஒரு சிறிய மருந்து டப்பாவால் அரிசியை எண்ணி எண்ணி எடுத்துப் பானையில் போட்டாள். திண்ணையில் இருந்து பார்க்கும்போது, நிலவொளியில் கரை காணாத பெருங்கடல் பொங்கிப் பிரவாகித்துக் கிடந்தது; ஆனால் அந்த மாபெரும் உப்பு நீர்ப்பரப்பு இருந்தும் ஒரு பிடி சோறு இல்லாமல் மக்கள் வயிற்றுப் பசியால் சுருண்டு விழுந்தனர் (விரிநீர் வியனுலகத்து உள்நின்று உடற்றும் பசி). ஊர்ப் பெரியவர் கலங்கிய கண்களோடு கூறினார்: 'உலகம் முழுவதும் பெருங்கடல் நீரே சூழ்ந்திருந்தாலும், வானத்திலிருந்து பெய்யும் ஒரு துளி மழைநீர் இல்லாவிட்டால் இந்த அகிலத்தை உயிர்க்கொல்லிப் பசி அழித்துவிடும்' என்பதை மக்கள் கண்ணீரோடு உணர்ந்தனர்!

Standing on the front veranda of her coastal island cottage, homemaker Meenakshi looked out over an endless expanse of roaring ocean waves extending to the horizon. Yet, that infinite salt water could neither be drunk nor used to cultivate a single grain of paddy. That year, the seasonal monsoon completely failed across the mainland river basins (ViNindru poyppin). Grain caravans ceased arriving, granaries turned into hollow dust, and famine descended like a scourge. In the dim evening light, with her three starving children weeping in the corner, Meenakshi set aside the usual paddy measure and painstakingly measured out a few spoonfuls of residual broken rice using a tiny rusted medicine tin. Outside, the boundless ocean gleamed magnificently in the moonlight; yet despite being surrounded by trillions of gallons of water, the entire populace was wasting away in excruciating starvation (Virineer viyanulagatthu uLninru udaRrum pasi). The village elders wept: Though the entire globe is wrapped in vast oceans of water, if the heavens withhold their fresh rain, ruthless hunger will hollow out and destroy the living world from within!