திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 14

ஆடி மாதம் பிறந்ததும் உழவர் ராமன், தன் மர ஏருக்குப் புதுக் கயிறுகளை மாட்டி, இரும்புக் கொழுவைத் தீட்டி, தன் காளைகளுக்கு மஞ்சள் பூசி வாசலில் ஆவலோடு நிறுத்தி வைத்திருந்தான்; வானத்தில் ஒரு தூறல் விழுந்தாலும் முதல் சாலாக நிலத்தை உழுதுவிடலாம் என்று கனவு கண்டான். ஆனால் வான்மழை என்னும் வருவாய் துளி கூடப் பொழியாமல் முற்றிலுமாக வளம் குன்றியது (புயல்என்னும் வாரி வளங்குன்றிக்கால்). வாரங்கள் கடந்தன; வானத்தில் மேகங்கள் திரண்டு வந்து காற்றோடு மறைந்தனவே தவிர, நிலத்தில் ஒரு துளி மழை கூட விழவில்லை; நிலம் பாறையைப் போலக் கெட்டிப்பட்டு வெடித்தது. ஒருநாள் விடியலில் ராமன், ஏரின் மீது படிந்திருந்த புழுதியைத் தன் துண்டால் கண்ணீரோடு துடைத்து, அந்த ஏரைத் தூக்கிக் குடிசையின் பரண் மீது ஏற்றி வைத்தான் (ஏரின் உழாஅர் உழவர்). தொழுவத்தைத் திறந்து தன் மாடுகளைக் கட்டவிழ்த்துவிட்டு, வெற்றுத் தெருவில் அவை மேய்ச்சலின்றி அலைவதைக் கண்டு மனம் உடைந்து நின்றான். ஊர்ப் பெரியவர்கள் கூறினர்: 'மழை என்னும் வளம் குன்றிவிட்டால், உலகையே வாழ வைக்கும் உழவனின் ஏர்க்கலப்பையும் மூலையில் முடங்கிவிடும்' என்பதை ஊரே உணர்ந்தது!

At the onset of the seasonal planting month of Aadi, farmer Raman lovingly restored his teak plough, binding it with fresh hemp cords, grinding its iron share to a razor edge, and garlanding his pair of white bullocks at the threshold. His plan was clear: the very instant the first raindrop touched the black loam, he would drive the opening furrow. Yet, the heavenly bounty called rain dwindled to nothing, completely failing to moisten the baking soil (Puyalennum vaari valankunrikkaal). Weeks turned into dry months; dark storm clouds gathered only to be scattered mockingly by dry winds, leaving the earth baked hard as fired brick. One sorrowful morning, Raman wiped the settling red dust from the unused ploughshare with his towel, hoisted the heavy wooden implement onto the thatch rafters of his shed, and stowed it away (Erin uzhaar uzhavar). Unyoking his starving bullocks, he opened the corral gate, watching them wander aimlessly down the empty village lane. The village elders noted: When the celestial income of rain shrinks to dust, even the tireless hands of the farmer must abandon the plough, paralyzing the very lifeblood of human civilization!