குறள் 471Kural 471
செய்யத் தொடங்கும் செயலின் வலிமை, அதைச் செய்து முடிக்கும் தன் சொந்த வலிமை, அதை எதிர்க்கும் பகைவனின் வலிமை, இருவருக்கும் உதவ வரும் நண்பர்களின் வலிமை ஆகிய நான்கு வகை ஆற்றல்களையும் நன்கு ஒப்பிட்டு ஆராய்ந்த பிறகே ஒரு செயலில் இறங்க வேண்டும்.
• வினை வலியும் = தான் செய்யத் தொடங்கும் காரியத்தின் கடினத்தன்மை மற்றும் சவாலின் அளவையும்,
• தன் வலியும் = அதனைச் செய்து முடிப்பதற்குரிய தன்னுடைய படை மற்றும் பொருளின் வலிமையையும்,
• மாற்றான் வலியும் = அதனை எதிர்க்கும் எதிராளியின் உண்மை வலிமையையும்,
• துணை வலியும் = இருவருக்கும் பக்கபலமாக வந்து உதவக்கூடிய கூட்டாளிகளின் துணை வலிமையையும்,
• தூக்கிச் செயல் = ஒன்றுக்கொன்று ஒப்பிட்டுச் சீர்தூக்கிப் பார்த்து, தன் பக்கத்து வலிமை மேலோங்கி இருக்கும் போதே அச்செயலைச் செய்ய வேண்டும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மலைக்கோட்டை முற்றுகையும் நால்வகை வலிமைகளின் துல்லியக் கணக்கீடும்
இளந்தளபதி சந்திரசேனன், பாறை மலையின் உச்சியில் அமைந்திருந்த எதிரியின் கோட்டையைத் தாக்க உடனடியாகப் படையைத் திரட்டினான். தலைமை உத்தி ஆலோசகர் அவனது அவசரத்தைத் தடுத்து, மணற்பலகையில் நான்கு தராசுக் கோடுகளை வரைந்து விளக்கினார்: 'தளபதியே! முதலில் நாம் செய்யத் துணியும் முற்றுகைப் பணியின் கடினத்தன்மையைப் பார்; செங்குத்தான பாறைகளில் ஏறுவது மிகக் கடினம் (வினைவலி); இரண்டாவதாக, நம்மிடம் உள்ள ஆயிரம் காலாட்படை மட்டுமே (தன்வலி); மூன்றாவதாக, கோட்டைக் கொத்தளத்தில் கொதிக்கும் எண்ணெய்க் கொப்பரைகளுடன் நிற்கும் எதிரியின் மூவாயிரம் வில்லாளிகள் (மாற்றான் வலி); நான்காவதாக, எதிரிக்கு உதவ எல்லையில் தயாராக இருக்கும் அண்டை நாட்டுத் தளபதியின் குதிரைப்படை பலம் (துணைவலி)! இந்த நான்கையும் சீர்தூக்கிப் பார்த்தால் இப்போது நாம் நேரடியாகத் தாக்குவது தற்கொலைக்குச் சமம்' என்றார் (தூக்கிச் செயல்). சந்திரசேனன் தன் தவறை உணர்ந்து, அவசரத் தாக்குதலை நிறுத்தினான்; அண்டை நாட்டுத் தளபதியிடம் தூது சென்று எதிரியின் கூட்டணிக் கூட்டணியை உடைத்தான்; மலைக்கான குடிநீர்ப் பாதையை மட்டும் தடுத்து முற்றுகையிட்டு, தன் பக்கத்து வலிமை முழுமையாக மேலோங்கிய தருணத்தில் கோட்டையை ஒரு துளி இரத்தம் சிந்தாமல் கைப்பற்றினான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 472Kural 472
தம்மால் சாதிக்க முடிந்த செயலையும், அதனை முடிப்பதற்குத் தேவையான வழிகளையும் ஆற்றலையும் நன்கு அறிந்து, அதிலேயே உறுதியாக நிலைத்து நின்று செயல்படுபவர்களுக்கு முடிக்க முடியாத காரியம் என்று எதுவுமே இல்லை.
• ஒல்வது = தம்மால் செய்ய இயலக்கூடிய சாத்தியமான செயலையும்,
• அறிவது அறிந்து = அச்செயலை முடிப்பதற்குத் தேவையான ஆற்றல் மற்றும் வழிமுறைகளை நன்கு அறிந்து,
• அதன் கண் தங்கி = அதே குறிக்கோளில் தன் மனம், சொல், செயலை முழுமையாக நிலைநிறுத்தி,
• செல்வார்க்கு = உறுதியோடு முன்னேறிச் செயல்படுபவர்களுக்கு,
• செல்லாதது இல் = கைகூடாமல் தோல்வியடையும் காரியம் என்று எதுவுமே இல்லை (எல்லாவற்றிலும் வெற்றி பெறுவர்).
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
ஒற்றைப் பாறைக் குடைவரை கோவிலும் சிற்பியின் மாறாத கவனமும்
இளம் தலைமைச் சிற்பி கந்தவேள், மாபெரும் கருங்கல் மலையைக் குடைந்து, தூண்கள், மண்டபங்கள் மற்றும் தெய்வச் சிலைகள் கொண்ட பிரம்மாண்டமான குடைவரைக் கோவிலை உருவாக்க உறுதி பூண்டான்; 'பாறையில் விரிசல் விழுந்து இடிந்துவிடும், இது மனிதனால் முடியாத காரியம்' என்று பிற சிற்பிகள் பின்வாங்கினர். ஆனால் கந்தவேளோ, முதலில் பாறையின் அடர்த்தியையும் தம்மால் செதுக்க இயலும் சாத்தியமான அளவையும் துல்லியமாக ஆராய்ந்தான் (ஒல்வது அறிந்து); பின்னர் பாறையைக் குடையத் தேவையான வெப்ப சிகிச்சை, எஃகு உளிகளின் கடினத்தன்மை, வடிகால் சரிவு ஆகிய அறிவியல் நுணுக்கங்களை முழுமையாகக் கற்றுணர்ந்தான் (அறிவது அறிந்து); அடுத்த ஐந்து ஆண்டுகள் எந்தவொரு வீண் கேளிக்கைகளிலும் ஈடுபடாமல், தன் முழு மனதையும் கவனத்தையும் உழைப்பையும் அந்த மலையிலேயே நிலைநிறுத்தி இடைவிடாது உழைத்தான் (அதன்கண் தங்கிச் செல்வார்க்கு). ஐந்தாவது ஆண்டின் நிறைவில், உலகமே வியந்து போற்றும் ஒப்பற்ற குடைவரைக் கலைக்கூடம் மலர்ந்தது! பேரரசர் கந்தவேளுக்குத் தங்க உளி வழங்கிப் பாராட்டினார்: 'தம்மால் இயன்றதை உணர்ந்து, தேவையான அறிவை அடைந்து, ஒரே குறிக்கோளில் மனதை நிலைநிறுத்திச் செயல்படுவோருக்கு இந்த உலகில் முடியாதது எதுவுமே இல்லை' என்று மெய்ப்பித்துக் காட்டினான் (செல்லாதது இல்)!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 473Kural 473
தம்மிடம் உள்ள உண்மையான ஆற்றலின் அளவை உணராமல், வெறும் உணர்ச்சி வேகத்தால் மட்டும் ஒரு காரியத்தில் குதித்து, நடுவழியில் அதனை முடிக்க முடியாமல் முறிந்து அழிந்து போனவர்கள் இவ்வுலகில் பலர் ஆவர்.
• உடைத்தம் வலி அறியார் = தமக்கு இருக்கின்ற உண்மை ஆற்றலின் அளவைச் சரியாக உணராமல்,
• ஊக்கத்தின் ஊக்கி = வெறும் உணர்ச்சி வேகத்தாலும் குருட்டுத் தைரியத்தாலும் ஒரு செயலைத் தொடங்கி,
• இடைக்கண் = பாதிலேயே அதனை முடிக்க முடியாமல் நடுவழியில் முறிந்து,
• முரிந்தார் பலர் = அழிந்து போன மனிதர்கள் இவ்வுலகில் பலர் ஆவர்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
வெறும் வீர முழக்கமும் கடலின் நடுவே உடைந்த படகுகளும்
தீவு ஒன்றின் குறுநிலத் தலைவன் வீரமல்லன், தன்னிடம் வெறும் மூன்று சிறிய மரப் படகுகளும், பயிற்சி பெறாத ஐம்பது மீனவர்களுமே இருப்பதை உணராமல் (உடைத்தம் வலியறியார்), மது விருந்தின் போது எழுந்த தற்காலிக வீராவேச உணர்ச்சி வேகத்தால் (ஊக்கத்தின் ஊக்கி), ஐம்பது பெரும் இரும்புப் போர்க்கப்பல்களைக் கொண்ட பேரரசின் கடற்படை மீது போர் பிரகடனம் செய்தான்! மூத்த மாலுமிகள், 'அரசே! உணர்ச்சி வேகம் மட்டும் போதாது; நம் படகுகள் பெருங்கடல் அலைகளைக் கூடத் தாங்காது' என்று தடுத்தும் அவன் கேட்கவில்லை. கடலில் இறங்கிய முதல் மைலிலேயே வீசிய சாதாரணக் காற்றில் இரண்டு படகுகள் கவிழ்ந்து முறிந்தன; பேரரசின் கப்பல்கள் நெருங்குவதற்கு முன்பே, நடுவழியில் கடலில் மூழ்கித் தத்தளித்துச் சரணடைந்து சிறைக் கைதியானான் (இடைக்கண் முரிந்தார் பலர்)! வரலாறு உணர்த்தியது: தன் உண்மையான வலிமையின் வரம்பை உணராமல், வெறும் உணர்ச்சி வேகத்தால் காரியத்தில் குதித்து நடுவழியில் அழிந்து போனவர்கள் இவ்வுலகில் பலர் ஆவர்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 474Kural 474
மற்றவர்களோடு இணங்கி வாழாமலும், தன் சொந்த ஆற்றலின் அளவை அறியாமலும், தன்னைத்தானே பெரிதாக எண்ணிக்கொண்டு ஆணவத்தோடு இருப்பவன் மிக விரைவிலேயே அழிந்து போவான்.
• அமைந்தாங்கு ஒழுகான் = அண்டை நாட்டு மக்களோடும் மற்றவர்களோடும் இணக்கமாகப் பொருந்தி வாழாமல்,
• அளவு அறியான் = தன் சொந்த வலிமையின் உண்மை அளவையும் உணர்ந்து கொள்ளாமல்,
• தன்னை வியந்தான் = தன்னைத்தானே மிகைப்படுத்திப் பெருமையாக எண்ணிச் செருக்குக் கொள்ளும் தலைவன்,
• விரைந்து கெடும் = மிக விரைவாக அடியோடு கெட்டு அழிவான்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
பொன் சிலையின் தற்பெருமையும் எட்டே நாளில் வீழ்ந்த கோட்டையும்
பாறை மலையின் சிற்றரசன் சந்திரவர்மன், எல்லையில் வாழ்ந்த அண்டை நாட்டு மன்னர்களோடு இணக்கமாகப் பழகாமல் அவர்களையெல்லாம் ஏளனம் செய்து கடிதங்களை அனுப்பினான் (அமைந்தாங்கு ஒழுகான்); தன் கோட்டைக் கிடங்கில் வெறும் எட்டு நாட்களுக்கு மட்டுமே தானியம் இருப்பதை அவன் அறியவில்லை (அளவறியான்); அரண்மனை முற்றத்தில் தனக்குத்தானே பத்து அடி உயரப் பொன் சிலையை வடித்து வைத்துக்கொண்டு, 'என்னை வெல்ல இவ்வுலகில் எவரும் இல்லை' என்று நாள்தோறும் தற்பெருமை பேசினான் (தன்னை வியந்தான்). கோபமடைந்த மூன்று அண்டை நாட்டு மன்னர்கள் ஒரே நேரத்தில் கோட்டையை முற்றுகையிட்டனர்; எட்டாவது நாளில் உணவு தீர்ந்துபோனதும், சந்திரவர்மனின் சொந்தப் படை வீரர்களே அவனது பொன் சிலையை உடைத்துத் தள்ளிவிட்டு, சந்திரவர்மனைச் சங்கிலியால் கட்டி எதிரிகளிடம் ஒப்படைத்தனர் (விரைந்து கெடும்)! மக்கள் கண்டனர்: பிறருடன் இணங்கி வாழாமல், தன் பலத்தை அறியாமல், தன்னைத்தானே புகழ்ந்து கொள்பவன் கண்மூடித் திறக்கும் நேரத்தில் அழிந்து போவான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 475Kural 475
மயிலிறகு மிக மென்மையானதுதான்; ஆனால் அதையும் கூட அளவுக்கு மீறி வண்டியில் அடுக்கினால், வண்டியின் உறுதியான அச்சே முறிந்து போகும். அதுபோல எளிய பகைவர்கள் அல்லது சிறிய தவறுகளேயானாலும், அவை பலவாகக் கூடும் போது மாபெரும் பலசாலியையும் அழித்துவிடும்.
• பீலி பெய் சாகாடும் = மிக லேசான மயிலிறகை மட்டுமே ஏற்றிச் செல்லும் பார வண்டியே ஆனாலும்,
• அப்பண்டம் = அந்த மெல்லிய மயிலிறகுகளையும் கூட
• சால மிகுத்துப் பெயின் = வண்டி தாங்க முடியாத அளவுக்கு வரம்பு மீறி மிக அதிகமாக ஏற்றினால்,
• அச்சு இறும் = அந்த வலிமையான வண்டியின் உறுதியான அச்சுக் கட்டையும் நடுவே முறிந்து போகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
அநியாய வரிச்சுமையும் முறிந்த இரும்பு அச்சு வண்டியும்
செல்வச் செருக்கு மிக்க நிலப்பிரபு சோமசுந்தரம், தன் பண்ணையில் வேலை செய்த எளிய உழவர்கள் மீது அடுக்கடுக்காக அநியாய வரிகளையும் அபராதங்களையும் விதித்தான்; 'ஒவ்வொரு விவசாயியும் எனக்கு வெறும் மயிலிறகு போன்ற அற்ப மனிதர்கள்; இந்தச் சிறிய இறகுகளால் என் அதிகார இரும்புக் கோட்டையை என்ன செய்ய முடியும்?' என்று ஏளனமாகச் சிரித்தான். அவனது முதுபெரும் கணக்காளர் எச்சரித்தார்: 'ஐயா! மயிலிறகு மிக லேசானதுதான்; ஆனால் வண்டியின் தாங்கும் வலிமையை மறந்து, மலையளவு மயிலிறகுகளை எல்லை மீறி ஏற்றினால், உறுதியான தேக்குமர வண்டியின் இரும்பு அச்சுக் கட்டையே நடுவில் இரண்டாக முறிந்துவிடும்' என்றார் (பீலிபெய் சாகாடும் அச்சிறும் அப்பண்டஞ் சால மிகுத்துப் பெயின்). நிலப்பிரபு கேட்காமல் மீண்டும் வரிகளை உயர்த்தினான்; பொறுமை இழந்த பத்தாயிரம் எளிய விவசாயிகள் ஒன்று கூடி மாபெரும் வேலைநிறுத்தக் கலகத்தை உருவாக்கினர்; விளைச்சல் முடங்கி, ஆளுநர் தலையிட்டு நிலப்பிரபுவின் அதிகாரப் பட்டங்களைப் பறித்து அவனது அரண்மனையை முடக்கிய போதுதான், பலவீனமான பலரின் கூட்டு வலிமை எவ்வளவு பெரிய சாம்ராஜ்யத்தின் அச்சையும் முறித்துவிடும் என்பதை உலகம் மெய்ப்பித்தது!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 476Kural 476
மரத்தின் நுனிக் கிளை வரை ஏறியவன், தன் எல்லை கடந்து மேலும் தாவ முயன்றால் கீழே விழுந்து உயிருக்கே ஆபத்தாய் முடியும். அதுபோலவே, தன் ஆற்றலின் எல்லையை உணராமல் வரம்பு மீறிச் செயல்படும் ஒருவனுக்கு அதுவே முழு அழிவைத் தரும்.
• நுனிக் கொம்பர் ஏறினார் = உயரமான மரக்கிளையின் மிக மெல்லிய நுனிப்பகுதி வரை ஏறி நின்ற ஒருவர்,
• அஃது இறந்து = அந்தப் பாதுகாப்பான எல்லையையும் கடந்து,
• ஊக்கின் = அளவுக்கு மீறிய துணிச்சலோடு மேலே எகிறித் தாவ முயன்றால்,
• உயிர்க்கு இறுதி ஆகிவிடும் = அது கிளை முறிந்து கீழே விழுந்து அவரது உயிருக்கே முடிவாய் முடியும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
நுனிக் கிளையின் பேராசையும் பனிப் பாலைவனத்தில் வீழ்ந்த தளபதியும்
படைத்தளபதி வீரநாராயணன், தொடர்ந்து பல போர்களில் வென்று எல்லையோர சமவெளிப் பகுதிகள் முழுவதையும் வெற்றிகரமாகக் கைப்பற்றி, தன் படையின் ஆற்றலுக்கேற்ற பாதுகாப்பான எல்லை மலைக் கணவாயை அடைந்தான்; அவனது படைகள் சோர்வடைந்திருந்தன; மூத்த அமைச்சர்கள், 'தளபதியே! நம் எல்லையை அடைந்துவிட்டோம்; இங்கே கோட்டை கட்டிப் படைகளுக்கு ஓய்வு கொடுப்போம்' என்று அறிவுறுத்தினர். ஆனால் வெற்றிச் செருக்கால் கண்மூடித்தனமாக இருந்த தளபதியோ, மரத்தின் நுனிக் கொம்பு வரை ஏறியவன் அதற்கு மேலும் எகிறிக் குதிக்க முயல்வது போல (நுனிக்கொம்பர் ஏறினார் அஃதிறந்தூக்கின்), குளிர்கால ஏற்பாடுகளோ உணவு விநியோகமோ இன்றி, பனி படர்ந்த கொடும் வடக்கு பாலைவனத்திற்குள் தன் படையை மேலும் இழுத்துச் சென்றான்! கொடும் பனிப்புயல் அவனது உணவுப் பாதையைத் துண்டித்தது; அவனது வீரர்கள் குளிரிலும் பசியிலும் மடிந்தனர்; பதுங்கியிருந்த எதிரிகள் சூழ்ந்து தாக்கிய போது, வீரநாராயணன் உயிரை விட்டான் (உயிர்க்கிறுதி ஆகிவிடும்)! எல்லை தெரிந்து நிற்காத பேராசை, மனிதனின் உயிருக்கே இறுதி முடிவாகிவிடும் என்பதை உலகம் கண்டது.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 477Kural 477
தனக்கு வரும் வருமானத்தின் அளவை நன்கு அறிந்து, அதற்கு ஏற்பவே தான தர்மங்களை வழங்க வேண்டும்; அவ்வாறு வரம்பறிந்து கொடுப்பதே தன் செல்வத்தைப் பாதுகாத்துக் கொண்டு எக்காலத்தும் தொடர்ந்து ஈந்து வாழும் சிறந்த வழியாகும்.
• ஆற்றின் = அறநெறிக்கு ஏற்ற நல்ல வழியில்,
• அளவு அறிந்து = தமக்கு வருகின்ற வருவாயின் எல்லை அளவை உணர்ந்து,
• ஈக = அதற்குப் பொருந்தும் வகையில் பிறருக்குத் தான தர்மங்களை வழங்குக;
• அது = அவ்வாறு தன் வரவுக்கேற்ப அளவறிந்து வழங்குவதே,
• பொருள் போற்றி வழங்கும் நெறி = செல்வத்தை அழிந்து போகாமல் பாதுகாத்து, தொடர்ந்து பிறருக்குக் கொடுத்து வாழக்கூடிய சிறந்த நெறியாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
வற்றாத தர்ம அன்னதானமும் நிதானமான நிதி நிர்வாகமும்
வணிகர் முத்துக்குமாரன், பெருங்கருணை உள்ளம் கொண்டவர்; தொடக்கத்தில் உணர்ச்சி வசப்பட்டு, தன் வியாபாரத்தின் அசல் முதலீடு, ஊழியர்களின் ஊதியம் ஆகியவற்றைக் கணக்கில் கொள்ளாமல் வந்தவர்களுக்கெல்லாம் வாரி வழங்கினார்; சில மாதங்களிலேயே அவரது வணிகக் கப்பல்கள் முடங்கி, தான தர்மங்களும் நின்று போய்க் கடன் சுமையில் சிக்கினார். அப்போது முதிய நிதி ஆலோசகர் ஒருவர் அவருக்கு வள்ளுவரின் அறநெறியை எடுத்துரைத்தார்: 'முத்துக்குமாரா! தானம் செய்வது புண்ணியம்தான்; ஆனால் உனக்கு வரும் வருவாயின் அளவை உணர்ந்து, நான்கு கூறுகளில் ஒரு பங்கை மட்டும் தர்மத்திற்கு ஒதுக்கி அளவறிந்து கொடுக்க வேண்டும் (ஆற்றின் அளவறிந்து ஈக); அப்படிச் செய்தால் உன் வணிகச் செல்வம் பாதுகாப்பாகப் பெருகும்; உன் அறச்சாலைகளும் எக்காலத்தும் வற்றாமல் தொடர்ந்து இயங்கும்' என்றார் (அதுபொருள் போற்றி வழங்கு நெறி). முத்துக்குமாரன் தன் நிதியை முறைப்படுத்தி, இருபத்தைந்து சதவீத லாபத்தை மட்டும் தர்மத்திற்கு ஒதுக்கினார்; அவரது வணிகம் நாடெங்கும் விரிவடைந்து கோடிக்கணக்கில் பெருகியது; அவரது அன்னதானக் கூடம் அடுத்த ஐம்பது ஆண்டுகள் ஒரு நாள் கூட மூடப்படாமல் ஆயிரக்கணக்கான ஏழைகளின் பசியைத் தொடர்ந்து போக்கியது!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 478Kural 478
வருமானம் வருகின்ற வழி சிறியதாக இருந்தாலும் கூட, செலவு செய்கின்ற வழி அந்த வருமானத்தை விடப் பெரிதாகாமல் கட்டுக்குள் இருக்குமானால் ஒருவனுக்கு எந்தக் காலத்திலும் அழிவோ நஷ்டமோ வராது.
• ஆகு ஆறு = ஒருவனுக்குப் பொருள் வருகின்ற வருமானத்தின் வழியானது,
• அளவு இட்டிது ஆயினும் = அளவில் மிகச் சிறியதாகக் குறைவாகவே இருந்தாலும்,
• போகு ஆறு = பொருள் வெளியேறிச் செல்லக்கூடிய செலவின் வழியானது,
• அகலாக் கடை = அந்த வருமானத்தை விடப் பெரிதாக விரிவடையாமல் கட்டுக்குள் இருக்குமானால்,
• கேடு இல்லை = அதனால் அவனது வாழ்க்கைக்கு எந்தவொரு நஷ்டமும் அழிவும் உண்டாகாது.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
எளிய நெசவாளரின் அமைதியான வாழ்வும் கடனில் மூழ்கிய பிரபுவின் வீழ்ச்சியும்
பருத்தி நெசவாளர் மாணிக்கத்திற்கு வாரத்திற்கு வெறும் ஐந்து வெள்ளிக் காசுகள் மட்டுமே வருமானமாகக் கிடைத்தது; ஆனால் அவர் தன் குடும்பச் செலவுகளை மூன்று காசுகளுக்குள் அடக்கி, இரண்டு காசுகளைச் சேமித்து, ஒரு காசு கூடக் கடன் வாங்காமல் எளிய அமைதியான வாழ்க்கை வாழ்ந்தார் (போகாறு அகலாக்கடை). ஆனால் அதே ஊரில் வாழ்ந்த பண்ணையார் ரங்கநாதனோ, வாரத்திற்கு நூறு பொற்காசுகள் வருமானம் பெற்ற போதும், ஆடம்பர வேட்டை, பந்தயக் குதிரைகள், கேளிக்கைகள் என நூற்றியிருபது பொற்காசுகளைச் செலவழித்து வந்தார். மூன்றாண்டுகளில் கொடும் பஞ்சம் வந்த போது, ஆடம்பரச் செலவு செய்த பண்ணையார் பல லட்சம் கடன் சுமையில் சிக்கி, தன் மாளிகையை இழந்து தெருவில் நின்றார்; ஆனால் சொற்ப வருமானம் ஈட்டிய மாணிக்கமோ, தன் வரவுக்குள் செலவை அடக்கியதால், எவரிடமும் கையேந்தாமல் பஞ்சத்தைத் தன் சேமிப்பால் வென்று, தனது சொந்த தறிக்கூடத்தை அமைத்து நிம்மதியாக வாழ்ந்தார்! உலகம் உணர்ந்தது: வருமானம் சிறிதாக இருந்தாலும், செலவு வரம்பை மீறாமல் கட்டுக்குள் இருந்தால் ஒருபோதும் எந்தக் கேடும் வராது (ஆகாறு அளவிட்டிதாயினும் கேடில்லை).
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 479Kural 479
தன் வருமானத்தின் உண்மை அளவை அறிந்து அதற்கேற்ப வாழத் தெரியாதவனுடைய வாழ்க்கை, வெளியே பார்ப்பதற்குச் செல்வம் கொழிப்பது போலத் தோன்றி, உண்மையில் ஒன்றுமில்லாமல் பொய்த்துப் போய் சுவடே தெரியாமல் அழிந்துவிடும்.
• அளவு அறிந்து = தனக்கு உள்ள பொருளின் உண்மை எல்லையையும் வரவு செலவையும் கணக்கிட்டு,
• வாழாதான் வாழ்க்கை = அதற்கேற்ப வாழத் தெரியாத ஒருவனுடைய ஆடம்பர வாழ்க்கையானது,
• உள போல = வெளியில் பார்ப்பதற்கு எல்லா வளங்களும் நிறைந்து இருப்பது போலத் தோன்றி,
• இல்லாகி = உண்மையில் உள்ளுக்குள் ஏதுமற்ற வெற்றிடமாகி,
• தோன்றாக் கெடும் = இறுதியில் அந்தப் போலித் தோற்றமும் மறைந்து சுவடே இல்லாமல் அடியோடு அழிந்து போகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
போலி ஆடம்பர மாளிகையும் சுவடின்றி மறைந்த மாயப் பெருஞ்செல்வமும்
வணிக வாரிசு தர்மசீலன், தந்தை விட்டுச் சென்ற வணிகத்தின் உண்மை நிலை மற்றும் வரவு செலவு கணக்குகளை ஆராய்ந்து அதற்கேற்ப வாழாமல் (அளவறிந்து வாழாதான்), ஊரார் தன்னை மிகப்பெரிய செல்வந்தனாக மதிக்க வேண்டும் என்ற போலி கௌரவத்திற்காக நாள்தோறும் நூறு பேருக்கு அறுசுவை விருந்து, விலையுயர்ந்த பட்டு உடைகள், அரண்மனை வாணவேடிக்கைகள் என ஆடம்பரமாக வாழ்ந்து வந்தான். வெளியிலிருந்து பார்ப்பவர்களுக்கு அவன் கோடீஸ்வரனாகப் பிரகாசிப்பது போல் தோன்றியது (உளபோல); ஆனால் உண்மை நிலவரத்திலோ, அந்தப் போலி ஆடம்பரத்திற்காக அவன் கந்துவட்டிக்காரர்களிடம் கோடிக்கணக்கில் கடன் வாங்கி, உள்ளுக்குள் அவனது சொத்துக்கள் முழுவதும் ஏற்கெனவே காலியாகிக் கிடந்தது (இல்லாகி)! ஓராண்டு கழிந்த போது, கடன் கொடுத்தவர்கள் நீதிமன்ற ஆணை பெற்று அவனது வீட்டின் கதவை உடைத்துக் கைப்பற்றினர்; அந்தப் போலி ஆடம்பர மாயை அடுத்த விநாடியே உடைந்து, தர்மசீலனின் செல்வம் சுவடே இல்லாமல் மறைந்து அவன் பிச்சைக்காரனாகத் தெருவில் நின்றான் (தோன்றாக் கெடும்)! ஊரார் உணர்ந்தனர்: தன் தகுதிக்கும் வரவுக்கும் ஏற்ப வாழாதவனின் வாழ்க்கை, இருப்பது போல் காட்டி ஒன்றுமில்லாமல் மாயமாய் அழியும் என்பது மெய்ப்பிக்கப்பட்டது.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 480Kural 480
தன்னிடம் உள்ள செல்வத்தின் உண்மை அளவை எண்ணிப் பார்க்காமல், வரம்பை மீறி மற்றவர்களுக்கு உதவிகளைச் செய்து கொண்டே இருந்தால், அவனது செல்வ வளம் மிக விரைவிலேயே அழிந்து போய்விடும்.
• உள வரை = தன்னிடம் உள்ள செல்வத்தின் உண்மை எல்லையை
• தூக்காத = கணக்கிட்டுச் சீர்தூக்கிப் பார்க்காமல் செய்யக்கூடிய
• ஒப்புரவு ஆண்மை = வரம்பு மீறிய சமுதாய உதவி மற்றும் ஈகை நற்குணமானது,
• வள வரை = ஒருவனுடைய செல்வச் செழிப்பின் எல்லையை
• வல்லைக் கெடும் = மிக விரைவிலேயே அடியோடு அழித்துவிடும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
அளவற்ற உதவிப் பேராசையும் காலியான அரச கருவூலமும்
மன்னன் குணசீலன், எல்லை மீறிய ஈகை உள்ளம் கொண்டவன்; யார் வந்து உதவி கேட்டாலும், தன் நாட்டின் கருவூலத்தில் உள்ள உண்மை இருப்பு மற்றும் வரவு செலவு எல்லைகளைக் கணக்கிட்டுப் பார்க்காமல் (உளவரை தூக்காத), கேட்பவர்களுக்கெல்லாம் பொன்னையும் கிராமங்களையும் வாரி வாரி வழங்கினான் (ஒப்புரவாண்மை). அடுத்த மூன்றே ஆண்டுகளில், நாட்டின் பொதுக் கருவூலம் அடியோடு காலியானது; எல்லைக் காவல் வீரர்களுக்கும் அரசு ஊழியர்களுக்கும் ஊதியம் வழங்கக் கூட ஒரு செப்புக் காசு இல்லாமல் அரசு திணறியது; அண்டை நாட்டுப் பகைவர்கள் இந்நிலையைப் பயன்படுத்திப் படையெடுக்கத் துவங்கினர்! அப்போது அவனது தலைமை அமைச்சர் விளக்கினார்: 'மன்னா! பிறருக்கு உதவி செய்வது உயர்ந்த அறம்தான்; ஆனால் தனக்குள்ள உண்மை வளத்தின் அளவை எண்ணிப் பார்க்காமல் வரம்பின்றி அள்ளி வழங்கினால், கொடுப்பவனின் செல்வத்தின் எல்லை மிக விரைவிலேயே முழுமையாக அழிந்துவிடும்' என்றார் (வளவரை வல்லைக் கெடும்). குணசீலன் தன் தவறை உணர்ந்து, கருவூல வருவாயில் ஒரு குறிப்பிட்ட பங்கை மட்டுமே பொது உதவிகளுக்கு ஒதுக்கி, நாட்டின் செல்வத்தையும் ஆட்சியையும் மீட்டெடுத்தான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.