குறள் 1101Kural 1101
கண்ணால் பார்த்தல், காதால் கேட்டல், நாவால் சுவைத்தல், மூக்கால் நுகர்தல், மெய்யால் தீண்டுதல் ஆகிய ஐம்பொறிகளாலும் நுகரப்படும் அனைத்து வகை இன்பங்களும், ஒளிவீசும் வளையல்களை அணிந்த இந்த ஒருத்தியிடத்திலேயே ஒருங்கே முழுமையாக நிறைந்துள்ளன.
• கண்டு கேட்டு உண்டு உயிர்த்து உற்று அறியும் = கண்ணால் பார்த்தும், காதால் கேட்டும், நாவால் சுவைத்தும், மூக்கால் நுகர்ந்தும், உடலால் தொட்டும் உணரப்படும்;
• ஐம்புலனும் = ஐந்து புலன்களின் இன்பங்களும்;
• ஒள்தொடி கண்ணே உள = ஒளி பொருந்திய வளையல்களை அணிந்த இந்த ஒருத்தியிடத்திலேயே ஒருங்கே நிறைந்துள்ளன.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய சந்தன மரச் சிற்பி வேலுச்சாமியும் இளம் கண்ணனும்
மணக்கும் சந்தன மரத்தில் வேலைப்பாடுகள் நிறைந்த பெட்டியைச் செதுக்கிக் கொண்டிருந்த இளம் சிற்பி கண்ணன், தன் மனைவி கொண்டு வந்து கொடுத்த குளிர்ந்த நீரைக் குடித்துவிட்டு, அவளது ஒளிரும் வளையல்களின் ஓசையையும், அவளது மலர் சூடிய கூந்தலின் நறுமணத்தையும், அவளது மெல்லிய கனிவான குரலையும் எண்ணித் தன் கையில் இருந்த உளியை இறக்கி வைத்தான். கண்ணனின் பரவச முகத்தைக் கண்ட முதிய ஆசான் வேலுச்சாமி புன்னகைத்தார். கண்ணன் அவரிடம் தன் உள்ளக் களிப்பைக் கூறினான். "ஆசானே, கண்ணால் பார்த்தல், காதால் கேட்டல், நாவால் சுவைத்தல், மூக்கால் நுகர்தல், மெய்யால் தீண்டுதல் ஆகிய ஐம்பொறிகளாலும் நுகரப்படும் அனைத்து வகை இன்பங்களும், ஒளிவீசும் வளையல்களை அணிந்த இந்த ஒருத்தியிடத்திலேயே ஒருங்கே முழுமையாக நிறைந்துள்ளன (கண்டுகேட்டு உண்டுயிர்த்து உற்றறியும் ஐம்புலனும் ஒண்தொடி கண்ணே உள)!" என்று பூரித்தான். வேலுச்சாமி ஒரு மெல்லிய சாணைப் பனை ஓலையை எடுத்துச் சந்தனப் பெட்டியின் விளிம்பைத் தேய்க்கக் கொடுத்தார்; மரப் பலகையைப் பணிமேடைக் குறட்டில் வைத்து இறுக்கினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1102Kural 1102
உலகத்தில் உள்ள உடல் நோய்களுக்கெல்லாம் மருந்துகள் அந்த நோய்களை விட வேறான பொருள்களாகவே இருக்கின்றன; ஆனால் அழகிய நகைகளை அணிந்த இவளோ, தன்னால் உண்டான காதல் நோய்க்குத் தானே ஒப்பற்ற அருமருந்தாகவும் திகழ்கிறாள்!
• பிணிக்கு மருந்து பிற = உலகில் உண்டாகும் நோய்களைத் தீர்க்கும் மருந்துகள் அந்த நோய்களின் தன்மைகளுக்கு மாறான பிற பொருள்களாகவே இருக்கும்;
• அணியிழை = ஆனால் அழகிய நகைகளை அணிந்த இவளோ;
• தன் நோய்க்கு தானே மருந்து = தன்னால் உண்டான காதல் நோய்க்குத் தானே அருமருந்தாகவும் இருக்கிறாள்!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய மருத்துவர் சிவலிங்கமும் இளம் காரியும்
மருத்துவக் குடிலில் காய்ச்சல் போக்கும் மூலிகைக் கிழங்குகளைக் கருங்கல் உரலில் இட்டு அரைத்துக் கொண்டிருந்த இளம் மூலிகை ஆய்வாளர் காரி, தன் உள்ளத்தில் கொழுந்துவிட்டு எரியும் காதல் ஏக்கத்தை நினைத்துப் பெருமூச்சு விட்டான். அவனது திகைப்பைக் கண்ட தலைமை மருத்துவர் சிவலிங்கம் என்னவென்று கேட்டார். காரி தன் மனநிலையை அவரிடம் விளக்கினான். "மருத்துவரே, உலகத்தில் உள்ள உடல் நோய்களுக்கெல்லாம் மருந்துகள் அந்த நோய்களை விட வேறான பொருள்களாகவே இருக்கின்றன; ஆனால் அழகிய நகைகளை அணிந்த என் காதலியோ, தன்னால் உண்டான காதல் நோய்க்குத் தானே ஒப்பற்ற அருமருந்தாகவும் திகழ்கிறாள் (பிணிக்கு மருந்து பிறமன் அணியிழை தன்நோய்க்குத் தானே மருந்து)!" என்று உருகினான். சிவலிங்கம் உரலில் இருந்த மூலிகைப் பசையை மரக் கரண்டியால் வழித்து எடுத்தார்; பித்தளைத் தட்டிலிருந்த தைலத்தை ஒரு சுடுமண் குப்பியில் ஊற்றி மூடி வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1103Kural 1103
தாம் மனம் விரும்பி நேசிக்கும் அன்புக் காதலியின் மெல்லிய தோள்களைத் தழுவித் துயிலும் இன்ப உறக்கத்தை விட, தாமரைக் கண்ணனான இறைவனின் சொர்க்க உலகம் அத்தனை இனிமை வாய்ந்ததாக இருந்துவிட முடியுமோ?
• தாம் வீழ்வார் = தாம் மனம் விரும்பி நேசிக்கும் காதலியின்,
• மென்தோள் துயிலின் = மென்மையான தோள்களைத் தழுவித் தூங்கும் இன்ப உறக்கத்தை விட;
• தாமரைக் கண்ணான் உலகு = தாமரைக் கண்ணனாகிய திருமாலின் சொர்க்க உலகம்,
• இனிது கொல் = அத்தனை இனிமை உடையதாக இருந்துவிட முடியுமோ?
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய பித்தளைக் கலைஞர் நாகராஜனும் இளம் மாறனும்
பட்டறையில் நாள் முழுவதும் கடும் உழைப்பிற்குப் பின் கோயில் பித்தளை விளக்குகளை மெருகேற்றி முடித்த இளம் கலைஞர் மாறன், இல்லத்திற்குத் திரும்பித் தன் அன்புக் காதலியின் மென்மையான தோள்களில் சாய்ந்து இளைப்பாறித் துயின்ற போது அடைந்த எல்லையற்ற அமைதியை எண்ணி வியந்தான். மறுநாள் காலை பட்டறைக்கு வந்த மாறன், தன் மூத்த ஆசான் நாகராஜனிடம் தன் பரவசத்தைப் பகிர்ந்தான். "ஆசானே, தாம் மனம் விரும்பி நேசிக்கும் அன்புக் காதலியின் மெல்லிய தோள்களைத் தழுவித் துயிலும் இன்ப உறக்கத்தை விட, தாமரைக் கண்ணனான இறைவனின் சொர்க்க உலகம் அத்தனை இனிமை வாய்ந்ததாக இருந்துவிட முடியுமோ (தாம்வீழ்வார் மென்றோள் துயிலின் இனிதுகொல் தாமரைக் கண்ணான் உலகு)!" என்று கூறினான். நாகராஜன் ஏழு அடுக்குகள் கொண்ட பித்தளைக் குத்துவிளக்கை மரத் தாங்கியில் பொருத்தினார்; விளக்கின் அடிப்பாகத்தில் படிந்திருந்த சாம்பல் தூசியைத் துடைத்து எண்ணெய்த் துணியால் பளபளக்கச் செய்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1104Kural 1104
தன்னை விட்டுப் பிரிந்தால் சுட்டெரிப்பதும், தன்னை நெருங்கித் தழுவும் போதோ உடலையும் உள்ளத்தையும் குளிரச் செய்வதுமான இந்த விசித்திரமான காதல் தீயை, இந்த மங்கை எங்கிருந்து பெற்று வந்தாளோ?
• நீங்கின் தெறூஉம் = தன்னை விட்டுப் பிரிந்து சென்றால் சுட்டெரிக்கும்,
• குறுகுங்கால் தண்ணென்னும் = தன்னை நெருங்கித் தழுவும் போதோ குளுமையை அள்ளித் தரும்;
• தீ = இத்தகைய ஒரு விசித்திரமான காதல் தீயை;
• இவள் யாண்டுப் பெற்றாள் = இந்த மங்கை எங்கிருந்து பெற்று வந்தாளோ?
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய இரும்புக் கொல்லர் பொன்னம்பலமும் இளம் செங்குட்டுவனும்
பட்டறையில் கனன்ற நெருப்புத் தணலில் இரும்பு ஏர்க்கலப்பையை அடித்து வளைத்துக் கொண்டிருந்த இளம் கொல்லன் செங்குட்டுவன், நெருங்கி வரும் போது சுடும் உலை நெருப்பிற்கும், தான் அனுபவிக்கும் காதல் தீயிற்கும் இடையே உள்ள முரண்பாட்டை நினைத்து வியந்தான். சுத்தியலை அடைகல்லின் மீது வைத்த செங்குட்டுவன், தன் ஆசான் முதிய பொன்னம்பலத்திடம் தன் அனுபவத்தைக் கூறினான். "ஆசானே, தன்னை விட்டுப் பிரிந்தால் சுட்டெரிப்பதும், தன்னை நெருங்கித் தழுவும் போதோ உடலையும் உள்ளத்தையும் குளிரச் செய்வதுமான இந்த விசித்திரமான காதல் தீயை, இந்த மங்கை எங்கிருந்து பெற்று வந்தாளோ (நீங்கின் தெறூஉம் குறுகுங்கால் தண்ணென்னும் தீயாண்டுப் பெற்றாள் இவள்)!" என்று கூறினான். பொன்னம்பலம் துருத்தியின் தோல்பையை அமுக்கிக் காற்றைச் செலுத்தினார்; செம்பழுப்பாகக் காய்ந்த இரும்பு ஏர்க்கலப்பையைக் குளிர்ந்த நீர்த் தொட்டியில் அமிழ்த்திக் குளிர வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1105Kural 1105
நறுமணம் கமழும் மலர்களைச் சூடிய கூந்தலையுடைய இவளது தோள்கள், நாம் விரும்பிய பொருள்கள் விரும்பிய போதெல்லாம் நேரில் வந்து தரும் இன்பத்தைப் போல, எப்போது தழுவினாலும் புதுப்புதுப் பேரன்பை அள்ளித் தருகின்றன.
• தோட்டார்ப் பூங்கதுப்பினாள் தோள் = மலர் மாலைகளை அணிந்த அழகிய கூந்தலையுடைய இவளது தோள்கள்;
• வேட்ட பொழுதின் = நாம் மிகவும் ஆசைப்பட்டு விரும்பிய பொழுதெல்லாம்,
• அவையவை போலுமே = அந்தந்தப் பொருள்களே நேரில் வந்து தரும் இன்பத்தைப் போல எப்போது தழுவினாலும் சலிக்காத பேரன்பை அள்ளித் தருகின்றன.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய முத்துக் கலைஞர் கந்தசாமியும் இளம் முத்தையனும்
பளபளக்கும் வெண்முத்துக்களை மெல்லிய பட்டு நூலில் கோர்த்து மாலை செய்துகொண்டிருந்த இளம் கலைஞர் முத்தையன், மலர் சூடிய கூந்தலையுடைய தன் மனைவியைத் தழுவும் போதெல்லாம் ஒருபோதும் சலிக்காமல் ஒவ்வொரு முறையும் புதிதாகப் பிறக்கும் பேரின்பத்தை எண்ணி வியந்தான். முத்துக் கோர்க்கும் ஊசியை ஓரமாக வைத்த முத்தையன், தன் ஆசான் முதிய கந்தசாமியிடம் தன் அனுபவத்தைப் பகிர்ந்துகொண்டான். "ஆசானே, நறுமணம் கமழும் மலர்களைச் சூடிய கூந்தலையுடைய இவளது தோள்கள், நாம் விரும்பிய பொருள்கள் விரும்பிய போதெல்லாம் நேரில் வந்து தரும் இன்பத்தைப் போல, எப்போது தழுவினாலும் புதுப்புதுப் பேரன்பை அள்ளித் தருகின்றன (வேட்ட பொழுதின் அவையவை போலுமே தோட்டார் கதுப்பினாள் தோள்)!" என்று கூறினான். கந்தசாமி முத்தாரத்தின் முனையில் தங்கக் கொக்கியை இணைத்துக் கட்டினார்; முடிக்கப்பட்ட முத்துவடத்தை வெல்வெட் துணி விரித்த மரத் தட்டில் பத்திரமாக வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1106Kural 1106
தழுவும் போதெல்லாம் வாடி நின்ற என் உயிர் புத்துயிர் பெற்றுத் தழைத்து மலரும் வண்ணம் என்னைத் தீண்டுவதால், இந்த இளமங்கையின் மெல்லிய தோள்கள் அமிழ்தத்தினாலேயே உருவாக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும்!
• உறுதோறு = தழுவும் போதெல்லாம்,
• உயிர் தளிர்ப்ப = வாடி நின்ற என் உயிர் மீண்டும் புதுவாழ்வு பெற்றுத் தளிர்க்கும் வண்ணம்,
• தீண்டலால் = என்னைத் தொட்டுத் தழுவுவதால்;
• பேதைக்குத் தோள் = இந்த இளம் பெண்ணின் மெல்லிய தோள்கள்,
• அமிழ்தின் இயன்றன = சாகா வரம் தரும் அமிழ்தத்தினாலேயே செய்யப்பட்டன போலும்!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய கடலோடி வையையாண்டியும் இளம் செல்வமும்
இரவு முழுவதும் கடலில் கொந்தளித்த அலைகளுக்கு இடையே மீன்பிடித்துக் களைத்து வீடு திரும்பிய இளம் மீனவன் செல்வம், தன் மனைவியின் பரிவான அணைப்பும் தீண்டுதலும் பட்ட கணத்திலேயே, தன் உடலின் சோர்வும் உள்ளத்து வாட்டமும் நீங்கிப் புத்துயிர் பெற்றுத் துள்ளியதை உணர்ந்தான். மறுபடி கடற்கரைக்கு வந்து கட்டுமரங்களை இழுக்க உதவிய செல்வம், தன் படகுத் தலைவர் முதிய வையையாண்டியிடம் தன் பரவசத்தைக் கூறினான். "தலைவரே, தழுவும் போதெல்லாம் வாடி நின்ற என் உயிர் புத்துயிர் பெற்றுத் தழைத்து மலரும் வண்ணம் என்னைத் தீண்டுவதால், இந்த இளமங்கையின் மெல்லிய தோள்கள் அமிழ்தத்தினாலேயே உருவாக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும் (உறுதோறு உயிர்தளிர்ப்பத் தீண்டலால் பேதைக்கு அமிழ்தின் இயன்றன தோள்)!" என்று உருகினான். வையையாண்டி கட்டுமரத்தின் பாய்மரக் கயிற்றை அவிழ்த்து நனைந்த சணல் வலையை எடுத்தார்; கடற்கரை மணல்மேட்டில் வலைகளைக் காற்றில் உலர்த்துவதற்காக விரித்துப் பரப்பினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1107Kural 1107
அழகிய மாந்தளிர் நிறமுடைய இந்த மங்கையைத் தழுவி மகிழும் இன்பமானது, தனது சொந்த இல்லத்தில் இருந்துகொண்டு, தன் உழைப்பில் ஈட்டிய உணவைப் பலருக்கும் பகிர்ந்து கொடுத்து உண்ணும் போது உண்டாகும் தூய அற இன்பத்தைப் போன்றதாகும்.
• அம்மா அரிவை முயக்கு = அழகிய மாந்தளிர் நிறமுடைய இந்த மங்கையைத் தழுவி மகிழும் இன்பமானது;
• தம்மில் இருந்து = தமக்குரிய சொந்த இல்லத்தில் வாழ்ந்து கொண்டு,
• தமது பாத்து உண்டற்று = தாம் உழைத்து ஈட்டிய பொருளைப் பிறருக்குப் பகிர்ந்து கொடுத்து உண்ணும் போது உண்டாகும் தூய பேரின்பத்தைப் போன்றதாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய உழவர் சுப்பையாவும் இளம் வேலுவும்
களத்தில் விளைந்த தங்க நிற நெற்கதிர்களைப் போரடித்து முடித்து, எளிய அண்டை வீட்டாருக்கு நெல்லைப் பகிர்ந்தளித்துவிட்டுத் தன் இல்லத்திற்குத் திரும்பிய இளம் உழவர் வேலு, தன் அன்பு மனைவியைத் தழுவிய போது உண்டான தூய மனநிறைவை எண்ணி வியந்தான். மறுநாள் களத்து மேட்டுக்கு வந்த வேலு, தன் தந்தை முதிய சுப்பையாவிடம் தன் உள்ளப் பூரிப்பைக் கூறினான். "தந்தையே, அழகிய மாந்தளிர் நிறமுடைய என் மனைவியைத் தழுவி மகிழும் இன்பமானது, தனது சொந்த இல்லத்தில் இருந்துகொண்டு, தன் உழைப்பில் ஈட்டிய உணவைப் பலருக்கும் பகிர்ந்து கொடுத்து உண்ணும் போது உண்டாகும் தூய அற இன்பத்தைப் போன்றதாகும் (தம்மில் இருந்து தமதுபாத்து உண்டற்றால் அம்மா அரிவை முயக்கு)!" என்று கூறினான். சுப்பையா உலர்ந்த புல் துடைப்பத்தால் களத்து மேட்டைச் சுத்தமாகப் பெருக்கினார்; புடைத்து எடுத்த பொன்னிற நெல் மணிகளைப் பெரிய மூங்கில் குதிர்களில் அள்ளி நிரப்பினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1108Kural 1108
காற்று கூட நடுவே புகுந்து பிரிக்க முடியாதபடி இறுகத் தழுவிக்கொள்ளும் தழுவலானது, ஒருவரையொருவர் உயிரென நேசிக்கும் காதலர்கள் இருவருக்குமே எல்லையற்ற பேரன்பின் இன்பத்தைத் தருவதாகும்.
• வளி இடை போழப்படா முயக்கு = காற்று கூட நடுவே நுழைய முடியாதபடி இறுகத் தழுவும் உடலொன்றிய தழுவலானது;
• வீழும் இருவர்க்கு இனிதே = ஒருவரையொருவர் உயிராக நேசிக்கும் காதலர்கள் இருவருக்குமே எல்லையற்ற இன்பத்தைத் தருவதாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய பட்டு நெசவாளர் மாணிக்கமும் இளம் இளங்கோவும்
தறிக்கூடத்தில் மெல்லிய பட்டு இழைகளை ஓர் இமைப்பளவு இடைவெளியும் இன்றி நெருக்கமாக நெய்து கொண்டிருந்த இளம் நெசவாளர் இளங்கோ, நூல்களின் இறுகிய பிணைப்பைக் கண்ட போது, தன் அன்பு மனைவியோடு தான் மேற்கொண்ட பிரிக்க முடியாத நெருக்கமான தழுவலை எண்ணிப் பூரித்தான். நாடாவைத் தறியில் நிறுத்திய இளங்கோ, தன் ஆசான் முதிய மாணிக்கத்திடம் தன் சிந்தனையைப் பகிர்ந்தான். "ஆசானே, காற்று கூட நடுவே புகுந்து பிரிக்க முடியாதபடி இறுகத் தழுவிக்கொள்ளும் தழுவலானது, ஒருவரையொருவர் உயிரென நேசிக்கும் காதலர்கள் இருவருக்குமே எல்லையற்ற பேரன்பின் இன்பத்தைத் தருவதாகும் (வீழும் இருவர்க்கு இனிதே வளியிடை போழப் படாஅ முயக்கு)!" என்று கூறினான். மாணிக்கம் தறியின் மர மிதிப்பலகையை மிதித்து இழைகளை உயர்த்தினார்; மெருகேற்றப்பட்ட செம்மர நாடாவைப் பட்டுப் பாவு நூல்களுக்கு இடையே வேகமாகச் செலுத்தி நெய்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1109Kural 1109
செல்லச் சினுங்கலாக ஊடல் கொள்வதும், அந்த ஊடலை அன்பால் சமாதானம் செய்து தீர்ப்பதும், அதன்பின் மேலும் பெருகும் காதலோடு தழுவிக் கூடுவதுமே, இல்லறக் காதலில் ஒன்றுபட்டவர்கள் பெறுகின்ற சிறந்த பயன்களாகும்.
• ஊடல் = இன்பம் பெருகுவதற்காகத் தோன்றும் செல்லச் சினுங்கலும் (பிணக்கும்),
• உணர்தல் = அந்த ஊடலை அன்பால் சமாதானம் செய்து நீக்குதலும்,
• புணர்தல் = அதன்பின் இரு நெஞ்சங்களும் ஒன்றுபட்டுத் தழுவுதலும் ஆகிய;
• இவை = இவைகளே,
• காமம் கூடியார் பெற்ற பயன் = இல்லறக் காதல் வாழ்வில் ஒன்றுபட்ட காதலர்கள் அடையும் பேரின்பப் பயன்களாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய குயவர் ஆறுமுகமும் இளம் சேரனும்
சந்தைக்குச் சென்று வரத் தாமதமானதால் தன் மனைவி காட்டிய செல்லச் சினுங்கலையும், தான் பரிவோடு அவளைச் சமாதானம் செய்து அவளது ஊடலைத் தீர்த்த பின்னர் இருவரும் ஒன்றுபட்டுத் தழுவிக் கொண்ட போது அடைந்த பேரன்பின் பெருக்கத்தையும் இளம் சிற்பி சேரன் நினைத்துப் பார்த்தான். மண்பாண்டப் பட்டறையில் நின்ற சேரன், தன் தந்தை முதிய ஆறுமுகத்திடம் தன் உணர்வுகளைப் பகிர்ந்தான். "தந்தையே, செல்லச் சினுங்கலாக ஊடல் கொள்வதும், அந்த ஊடலை அன்பால் சமாதானம் செய்து தீர்ப்பதும், அதன்பின் மேலும் பெருகும் காதலோடு தழுவிக் கூடுவதுமே, இல்லறக் காதலில் ஒன்றுபட்டவர்கள் பெறுகின்ற சிறந்த பயன்களாகும் (ஊடல் உணர்தல் புணர்தல் இவைகாமம் கூடியார் பெற்ற பயன்)!" என்று புன்னகைத்தான். ஆறுமுகம் மூங்கில் கம்பால் கருங்கல் திரிகையை வேகமாகச் சுழற்றினார்; ஈரக் களிமண்ணைக் கைகளால் பற்றி அகன்ற மண்பானையின் வடிவத்தை வார்த்தெடுத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1110Kural 1110
அறிவு தரும் நூல்களைப் படிக்கப் படிக்க முன்னிருந்த அறியாமை தெரிந்து புதிய அறிவு விரிவடைவது போல, அழகிய நகைகளை அணிந்த இவளோடு நெருங்கித் தழுவக் கூடக்கூட, இவள் மீதான காதல் இன்பமும் எல்லையின்றிப் புதிதுபுதிதாகப் பெருகிக்கொண்டே இருக்கிறது!
• அறிதோறு அறியாமை கண்டற்று = சிறந்த நூல்களைப் படிக்கப் படிக்க முன்னிருந்த அறியாமை புலப்பட்டுப் புதிய அறிவு பெருகுவது போல;
• சேயிழை மாட்டு = அழகிய நகைகளை அணிந்த இவளோடு,
• செறிதோறும் = நெருங்கித் தழுவிக் கூடும் போதெல்லாம்,
• காமம் = இவள் மீதுள்ள காதல் சுவையானது மேலும் மேலும் புதியதாகப் பெருகிக்கொண்டே இருக்கிறது.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய வானியல் ஆசிரியர் சதாசிவமும் இளம் கபிலனும்
விண்மீன்களின் இயக்கங்களைக் கணிக்கும் பனை ஓலைச் சுவடிகளை ஆராய்ந்து கொண்டிருந்த இளம் வானியல் ஆய்வாளர் கபிலன், அறிவை ஆழமாகப் பெறப் பெற மேலும் அறிய வேண்டியவற்றின் எல்லையற்ற விரிவு தெரிவது போல, தன் அன்பு மனைவியோடு தழுவி வாழும் போதும் ஒவ்வொரு நாளும் புதிய காதல் சுவை பிறப்பதைக் கண்டான். சுவடியைச் சுருட்டி வைத்த கபிலன், தன் ஆசான் முதிய சதாசிவத்திடம் தன் தெளிவைப் பகிர்ந்தான். "ஆசானே, அறிவு தரும் நூல்களைப் படிக்கப் படிக்க முன்னிருந்த அறியாமை தெரிந்து புதிய அறிவு விரிவடைவது போல, அழகிய நகைகளை அணிந்த இவளோடு நெருங்கித் தழுவக் கூடக்கூட, இவள் மீதான காதல் இன்பமும் எல்லையின்றிப் புதிதுபுதிதாகப் பெருகிக்கொண்டே இருக்கிறது (அறிதோறு அறியாமை கண்டற்றால் காமம் செறிதோறும் சேயிழை மாட்டு)!" என்று வியந்தான். சதாசிவம் வானியல் ஓலைச் சுவடிகளைச் சிவப்புக் கயிற்றால் இறுகக் கட்டினார்; மெருகேற்றப்பட்ட வெண்கல எழுத்தாணியை மூங்கில் குழாய்க்குள் வைத்துப் பெட்டியில் வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.