குறள் 771Kural 771
பகைவர்களே! என் தலைவனின் முன் எதிர்த்துப் போரிட நிற்காதீர்கள்; இதற்கு முன்பும் அவனை எதிர்த்துப் போரிட்டு மாண்டு நடுகல்லாகிப் போனவர்கள் எண்ணற்ற பலராவர்.
• தெவ்விர் என் ஐ முன் நில்லன்மின் = பகைவர்களே! என் தலைவன் முன் எதிர்த்து நிற்காதீர்கள்,
• பலரென்னை முன்நின்று கல்நின்றவர் = அவனுக்கு முன் நின்று மாண்டு நடுகல்லானவர்கள் பலர்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
பாண்டிநாட்டு நடுகல் திடலும் மாவீரர் பெருவழுதியின் வேல்முன் நின்ற பகைவர்களின் முடிவும்
திருப்பரங்குன்றத்தின் எல்லையோர மலைப்பாதையில், பெருமிதத்தோடு வாட்களை வீசி ஆரவாரம் செய்துகொண்டு பாய்ந்து வந்தது எதிரி நாட்டின் குதிரைப்படை. அந்தப் படையை எல்லை மேட்டின் மீது ஒற்றை ஆளாய் நின்று வழிமறித்தார் பாண்டிய நாட்டின் மூத்த மறவர் இளஞ்செழியன். இளஞ்செழியன் மலையடிவாரத்தில் வரிசையாக நடப்பட்டிருந்த இருநூற்றுக்கும் மேற்பட்ட செம்மண் பூசிய நடுகற்களைத் தனது கையால் சுட்டிக்காட்டினார். 'பகைவர்களே! உயிர்மீது ஆசை இருந்தால் உங்கள் குதிரைகளைத் திருப்பிக் கொண்டு ஓடிவிடுங்கள்; என் தலைவன் பெருவழுதியின் கூர்வேல் முன் போரிட எதிர்த்து நிற்காதீர்கள்! (தெவ்விர் என் ஐ முன் நில்லன்மின்).' அவர் தொடர்ந்தார்: 'இந்தத் திடலில் வரிசையாக நிற்கும் நடுகற்களைப் பாருங்கள்; உங்களைப் போலவே இறுமாப்புடன் என் தலைவனை எதிர்த்து நின்று போரிட்டு மடிந்து, இன்று ஊமை நடுகல்லாய் மாறி நிற்பவர்கள் பலர்!' (பலர் என்னை முன்நின்று கல்நின்றவர்). அந்த நடுகற்களின் வீர வரலாற்றையும் இளஞ்செழியனின் கம்பீரமான எச்சரிக்கையையும் கேட்ட எதிரிகள், போரிடாமலேயே தங்கள் குதிரைகளைத் திருப்பி ஓடினர். இளஞ்செழியன் தனது நீண்ட போர்க் குந்தீட்டியின் அடிப்பாகத்தை இரண்டு நடுகற்களுக்கு இடையே இருந்த புல்வெளியில் ஆழமாக ஊன்றினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 772Kural 772
காட்டில் அஞ்சி ஓடும் எளிய முயலை அடித்துக் கொன்ற அம்பைக் கையில் ஏந்துவதை விட, போர்க்களத்தில் எதிர்த்து நின்ற மதம் கொண்ட யானை மீது எறிந்து தவறிப்போன வேலைக் கையில் ஏந்தி நிற்பதே மாவீரனுக்குப் பெருமை தருவதாகும்.
• கான முயலெய்த அம்பினில் = காட்டில் ஓடும் எளிய முயலைக் கொன்ற அம்பைக் காட்டிலும்,
• யானை பிழைத்தவேல் ஏந்தல் இனிது = வலிமைமிக்க யானை மேல் எறிந்து தவறிய வேலை ஏந்துவதே சிறந்தது.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
சோழக் களரிப்பயிற்சிக் களமும் எளிய இலக்குகளை விடுத்துப் பெரும் போரையேற்ற இளம்வீரனின் தீரமும்
சோழ நாட்டின் களரிப்பயிற்சிக் கூடத்தில் ஆண்டு இறுதிப் போர்ச்சோதனை நடைபெற்றது. அப்போது ஒரு மாணவன், காட்டில் புதருக்குள் அஞ்சி நடுங்கிய முப்பது எளிய முயல்களைத் தனது அம்புகளால் சுலபமாகக் கொன்று குவித்ததாகப் பெருமையோடு காட்டி, வீரப் பரிசைத் தனக்குத் தருமாறு வேண்டினான். ஆனால் தலைமை ஆசான் மருதனோ, அந்த மாணவனைப் புறக்கணித்துவிட்டு, ஊருக்குள் புகுந்து மக்களை அச்சுறுத்திய கொடூரமான காட்டு மதம் கொண்ட ஆண் யானையின் மீது நேருக்கு நேர் நின்று தனது கூரிய வேலை வீசிய இளம்வீரன் கதிரவனை மேடைக்கு அழைத்தார். கதிரவன் எறிந்த வேல் யானையின் தந்தத்தில் பட்டுச் சற்று வழுவிப் பிழைத்திருந்தாலும், அவனது அஞ்சாத நெஞ்சுரத்தை அனைவரும் வியந்து பாராட்டினர். மருதன் மாணவர்களுக்குக் கற்பித்தார்: 'மாணவர்களே! காட்டில் அஞ்சி ஓடும் எளிய முயலின் மீது எய்து கொன்ற அம்பைக் கையில் ஏந்திப் பெருமைப்படுவதை விடவும் (கான முயலெய்த அம்பினில்), அஞ்சாமல் சீறி வந்த மாபெரும் யானையின் மீது எறிந்து தவறிப்போன போர்க்களத்து வேலைத் தன் கையில் ஏந்தி நிற்பதே (யானை பிழைத்தவேல் ஏந்தல்) ஒரு மாவீரனுக்குப் பெருமையும் அழகும் தருவதாகும்!' (இனிது). மருதன் சிவப்புப் பட்டு வீரக்கச்சையைக் கதிரவனின் இடையில் கட்டி முடிச்சிட்டார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 773Kural 773
பகைவரை அஞ்சாமல் எதிர்த்துப் போரிடும் நெஞ்சுரத்தைப் பேராண்மை என்பர்; அதே பகைவனுக்கு ஒரு தாழ்வோ துன்பமோ நேர்ந்த காலத்தில் இரங்கி உதவும் பெருந்தன்மையே அந்த வீர ஆண்மையின் கூர்மையான உச்சமாகும்.
• தறுகண் பேராண்மை என்ப = பகைவரை அஞ்சாமல் எதிர்த்துப் போரிடுவதைப் பேராண்மை என்பர்,
• ஒன்று உற்றக்கால் ஊராண்மை மற்றதன் எஃகு = பகைவனுக்குத் துன்பம் வந்தபோது உதவும் பெருந்தன்மையே அதன் உச்சமாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
வெண்ணிப் போர்க்களமும் ஆயுதம் இழந்த எதிரிக்கு உயிர்ப்பிச்சையளித்த மாறனின் பேராண்மையும்
வெண்ணிப் போர்க்களத்தில் நடைபெற்ற நேருக்கு நேர் வாள் சண்டையில், எதிரி நாட்டின் தலைமைத் தளபதி சேந்தனைத் தனது கூரிய வாள்வீச்சினால் வீழ்த்தினார் சோழத் தளபதி மாறன் (தறுகண் பேராண்மை காட்டினார்). வாள் முறிந்து, மார்பில் காயம்பட்டுத் தரையில் விழுந்த சேந்தனைக் கொல்லும்படி மாறனின் வில்லாளிகள் அம்புகளைத் தொடுத்தனர்; ஆனால் மாறன் தன் கையை உயர்த்தி அவர்களை உடனே தடுத்து நிறுத்தினார். மாறன் தனது இடைக்கச்சையிலிருந்து நன்னீர் நிறைந்த தோல் துருத்தியை எடுத்து மயங்கிக்கிடந்த சேந்தனின் வாயில் ஊற்றி, அவனது மார்புக் காயத்திற்குத் தனது சொந்தப் பட்டுத் துணியால் மருந்து வைத்துக் கட்டுப்போட்டுப் பாசறை மருத்துவக் கூடத்திற்கு அனுப்பி உயிரைக் காப்பாற்றினார் (ஒன்று உற்றக்கால் ஊராண்மை செய்தார்). தன் படைவீரர்களுக்கு மாறன் வீரத்தின் உன்னத நெறியை விளக்கினார்: 'தோழர்களே! போர்க்களத்தில் பகைவரை அஞ்சாமல் எதிர்த்துப் போரிடும் அஞ்சாத தன்மையைப் பெரியோர் பேராண்மை என்பர் (தறுகண் பேராண்மை என்ப); ஆனால் அதே பகைவன் ஆயுதத்தை இழந்து பேராபத்தில் சிக்கும் காலத்தில் அவனுக்கு இரங்கி உதவி செய்யும் பெருந்தன்மையே (ஒன்று உற்றக்கால் ஊராண்மை), அந்த வீர ஆண்மையின் கூர்மையான உன்னத எஃகு முனையாகும்!' (மற்றதன் எஃகு). மாறன் தூய வெண் பருத்தித் துணியால் சேந்தனின் தோள்பட்டைக் காயத்தை இறுக்கிக் கட்டினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 774Kural 774
தன் கையிலிருந்த வேலை எதிர்த்து வந்த யானையின் மீது எறிந்து கொன்றுவிட்டு, அடுத்து வரும் யானையை எதிர்க்க ஆயுதம் தேடி வருபவன், தன் மார்பில் தைத்திருந்த எதிரியின் வேலைக் கண்டதும் மகிழ்ச்சியோடு அதைப் பிடுங்கி எடுத்துச் சிரிக்கின்றான்.
• கைவேல் களிற்றொடு போக்கி வருபவன் = தன் கைவேலை யானை மேல் எறிந்துவிட்டு அடுத்த வேல் தேடி வருபவன்,
• மெய்வேல் பறியா நகும் = தன் மார்பில் தைத்திருந்த வேலைக் கண்டு பறித்து மகிழ்ந்து சிரிக்கின்றான்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
வல்லத்துப் போர்க்களமும் மார்பில் தைத்த வேலுடன் சிரித்த மறத்தமிழனின் நெஞ்சுரமும்
வல்லத்துப் போர்க்களத்தில், பிளிறிக்கொண்டு பாய்ந்து வந்த மாபெரும் எதிரியின் போர் யானையை நோக்கித் தனது ஒற்றைக் கைவேலை ஆக்ரோஷமாக எறிந்து, அந்த யானையின் மத்தகத்தைப் பிளந்து தரையில் வீழ்த்தினான் முன்னணி மாவீரன் பொற்செல்வன் (கைவேல் களிற்றொடு போக்கினான்). அப்போது, அவனது திசையை நோக்கி அடுத்த போர்க்களத்து யானை ஆக்ரோஷமாகப் பாய்ந்து வந்தது. அதை எதிர்கொள்வதற்குத் தனது கையில் மற்றொரு ஆயுதம் இல்லாததால் அவன் சுற்றிலும் தேடினான்; அப்போது தன் மார்பில் எதிரியின் கூரிய வேல் ஒன்று ஆழமாகப் பாய்ந்து இரத்தம் வழிவதைக் கவனித்தான். கொடிய வலியைப் பொருட்படுத்தாமல் அவன் பெருமிதத்தோடு உரக்கச் சிரித்தான்; பின்னர் தன் மார்பில் தைத்திருந்த வேலையே தன் கையால் பிடுங்கி எடுத்து, அடுத்த யானையின் மீது எறிவதற்காகக் கையில் ஏந்தினான் (மெய்வேல் பறியா நகும்). பொற்செல்வனின் அஞ்சாத வீரத்தைக் கண்டு வியந்த தலைமைத் தளபதி திருவாளவன் கூறினார்: 'வீரர்களே! தன் கையில் இருந்த வேலை எதிர்த்து வந்த யானையின் மீது எறிந்து கொன்றுவிட்டு (கைவேல் களிற்றொடு போக்கி வருபவன்), அடுத்த ஆயுதம் தேடும்போது தன் மார்பில் தைத்திருந்த எதிரியின் வேலையே கண்டு மகிழ்ச்சியோடு பறித்து எடுத்துச் சிரிக்கும் இந்த நெஞ்சுரமே (மெய்வேல் பறியா நகும்) தமிழனின் ஒப்பற்ற படைச்செருக்காகும்!' பொற்செல்வன் குருதி படிந்த எஃகு வேல் கம்பை தனது வலது கையில் இறுகப் பற்றினான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 775Kural 775
பகைவரைச் சினந்து நோக்கிய வீரன், அவன் தன் மீது வேலை வீசியபோது அச்சத்தால் விழிகளை இமைத்து மூடினாலும்கூட, அது நெஞ்சுரம் கொண்ட மாவீரர்களுக்குப் போர்க்களத்தில் புறமுதுகிட்டு ஓடிய தோல்விக்குச் சமமானதாகும்.
• விழித்தகண் வேல்கொண்டெறிய அழித்திமைப்பின் = பகைவன் வேல் எறியும்போது கண்களை மூடி இமைத்தால்,
• வன்கணவர்க்கு ஒட்டன்றோ = அது அஞ்சா நெஞ்சுரம் கொண்ட வீரர்க்குப் புறமுதுகிட்டு ஓடிய தோல்விக்குச் சமமாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
சோழக் களரிப்பயிற்சியும் வீசப்பட்ட கூரிய வேலின் முன்னும் இமை மூடாத வீரச் சிறுவனின் மானமும்
சோழ நாட்டின் தலைமைப் போர்ப்பயிற்சிக் கூடத்தில், இளவீரர்களின் நெஞ்சுரத்தை ஆய்வு செய்யும் மிகக் கடினமான இறுதித் தேர்வு நடைபெற்றது. பயிற்சிப் போரில் எதிரே நின்ற மூத்த போர்வீரன் ஒருவன், வெறும் பத்து அடி தொலைவிலிருந்து கூர்மையான இரும்பு எறிவேலை இளஞ்செழியனின் முகத்தை நோக்கி முழு விசையுடன் ஆக்ரோஷமாக வீசி எறிந்தான் (வேல்கொண்டெறிந்தான்). காற்றைக் கிழித்துக்கொண்டு பாய்ந்து வந்த அந்த மரண ஆயுதத்தைக் கண்டும், இளஞ்செழியன் தனது கண்களைச் சிறிதும் இமைக்காமலும், தலையைத் திருப்பாமலும் தன் விரிந்த விழிகளால் வேலை நேருக்கு நேர் உற்றுப் பார்த்து அசையாமல் நின்றான் (விழித்தகண் இமைக்காது நின்றான்); அந்த எஃகு வேல் அவனது கன்னத்தின் முடியை உரசிக்கொண்டு பாறைச் சுவரில் சென்று ஆழமாகப் பதிந்தது. அவனது அஞ்சாத நெஞ்சுரத்தைக் கண்டு நெகிழ்ந்த தலைமை ஆசான் குலோத்துங்கன் மற்ற மாணவர்களுக்குக் கற்பித்தார்: 'மாணவர்களே! பகைவன் சினந்து தன் முகத்தை நோக்கி வேலை வீசி எறிந்தபோதும் (வேல்கொண்டெறிய), ஒரு வீரன் அச்சத்தால் கண்களை இமைத்து மூடினாலும்கூட (அழித்திமைப்பின்), அந்த ஒரு கணத் தடுமாற்றம் அஞ்சா நெஞ்சுரம் கொண்ட மாவீரர்களுக்குப் போர்க்களத்தில் புறமுதுகிட்டு ஓடிய பெருந்தோல்விக்குச் சமமாகும்!' (வன் கணவர்க்கு ஒட்டன்றோ). இளஞ்செழியன் தனது தோல் தடுப்புக் கேடயத்தைக் களரியின் மரத்தூள் தரையில் கீழே வைத்தான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 776Kural 776
ஒரு மாவீரன் தான் வாழ்ந்த நாட்களை எண்ணிப் பார்த்து, தாய்நாட்டைக் காக்கும் போரில் தன் மார்பில் வீரக்காயம் படாத நாட்களையெல்லாம் தன் வாழ்வில் வீணாகக் கழிந்த பயனற்ற நாட்களாகவே கருதுவான்.
• தன் நாளை எடுத்து = தான் வாழ்ந்த நாட்களை எண்ணிப் பார்த்து,
• விழுப்புண் படாதநாளெல்லாம் வழுக்கினுள் வைக்கும் = மார்பில் வீரக்காயம் படாத நாட்களை வீணான நாட்களாகவே ஒதுக்குவான்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த மறவரின் நாட்குறிப்பும் மார்பில் பட்ட தழும்புகளையே வாழ்வின் தவமெனக் கருதிய பெருமிதமும்
மதுரையின் புறநகர் இல்லத்துத் திண்ணையில், எழுபது வயதான ஓய்வுபெற்ற மூத்த மறவர் கருப்பன் தன் வாழ்நாளின் நினைவுகளைத் தன் பேரனான இளங்கோவிடம் பகிர்ந்துகொண்டிருந்தார். அப்போது அவரது மார்பில் இருந்த முப்பத்தாறு ஆழமான வேல் மற்றும் வாள் தழும்புகளைக் கண்டு வியந்த பேரன், போரில் காயம்படாமல் சுகமாக வாழ்ந்த அமைதியான நாட்களே நல்ல நாட்கள் அல்லவா என்று கேட்டான். கருப்பன் அவனது அறியாமையைக் கண்டு புன்னகைத்து விளக்கினார்: 'இளங்கோவா, ஒரு மாவீரன் தான் இவ்வுலகில் வாழ்ந்த ஒவ்வொரு நாளையும் தனித்தனியாக எடுத்து ஆராய்ந்து பார்ப்பான் (தன் நாளை எடுத்து); அப்போது, தாய்நாட்டையும் எளிய மக்களையும் காக்கும் போர்க்களத்தில் தன் மார்பில் வீரக்காயம் படாத நாட்களை எல்லாம் (விழுப்புண் படாத நாளெல்லாம்), தன் மனிதப் பிறவியில் எவ்விதப் பயனும் இன்றி வீணாகக் கழிந்த குப்பை நாட்களின் கணக்கிலேயே சேர்ப்பான்!' (வழுக்கினுள் வைக்கும்). கருப்பனின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட இளங்கோவின் நெஞ்சம் வீர உணர்வால் துடித்தது. கருப்பன் தனது கரடுமுரடான பெருவிரலால் தனது இடது காரை எலும்புக்கு மேலே தடித்திருந்த பழங்கால வேல் தழும்பைத் தொட்டுப் பார்த்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 777Kural 777
உலகம் முழுவதும் நிலைத்து நிற்கும் அழியாத புகழை விரும்பி, தன் உயிரைப் பொருட்படுத்தாத தியாக மாவீரர்கள் தங்கள் காலில் வீரக்கழல் அணிவதே உண்மையான அழகும் தகுதியும் வாய்ந்த பெருமையாகும்.
• சுழலும் இசைவேண்டி வேண்டா உயிரார் = உலகெங்கும் பரவும் புகழை விரும்பி உயிரைப் பொருட்படுத்தாத மாவீரர்,
• கழல்யாப்புக் காரிகை நீர்த்து = காலில் வீரக்கழல் அணிவதே உண்மையான அழகும் பெருமையுமாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
சேர நாட்டின் அரசவையும் வீரக்கழலின் தூய தகுதியை நிலைநாட்டிய தாயின் பெருமிதமும்
சேர மன்னன் செங்குட்டுவனின் அரசவையில், ஒரு பிரபுவின் மகன், தான் போர்க்களத்திற்கே செல்லாமல் வெறும் செல்வச் செருக்கால் அரச கௌரவமான வீரக்கழலைத் தனக்கு அணிவிக்க வேண்டும் என்று கோரி நின்றான். அப்போது, எல்லையோரக் கிராமங்களில் ஆயிரக்கணக்கான எளிய மக்களைப் பாதுகாக்கத் தன் உயிரையே தியாகம் செய்து வீரமரணமடைந்த இளங்கோவனின் தாயான நாகம்மை அரசவைக்குள் நுழைந்தார். நாகம்மை தன் மகனின் போர்க் காயங்கள் படிந்த வீரக்கழல்களை மன்னனின் முன் சமர்ப்பித்து, அந்தப் பிரபுவின் மகனின் போலி பகட்டைச் சுட்டிக்காட்டினார். மன்னர் செங்குட்டுவன் அவையை நோக்கி முழங்கினார்: 'அவையோரே! வீரக்கழல் என்பது வெறும் கால் அலங்கார நகையல்ல; உலகம் முழுவதும் நிலைத்து நிற்கும் அழியாத நற்புகழை விரும்பி (சுழலும் இசைவேண்டி), தாய்நாட்டிற்காகத் தன் அற்பமான உடலையும் உயிரையும் பொருட்படுத்தாத தியாக மாவீரர்கள் மட்டுமே (வேண்டா உயிரார்) தங்கள் கால்களில் வீரக்கழல் அணிவதே உண்மையான அழகும் தகுதியும் வாய்ந்த பெருமையாகும்!' (கழல்யாப்புக் காரிகை நீர்த்து). மன்னரின் தீர்ப்பைக் கேட்ட பிரபுவின் மகன் வெட்கித் தலைகுனிந்தான். நாகம்மை தன் மகனின் இரட்டை வெண்கல வீரக்கழல்களை அரியணையின் முன்னிருந்த சிவப்புக் கம்பள மெத்தையின் மீது பணிவோடு வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 778Kural 778
போர்க்களம் என்று வந்துவிட்டால் தம் உயிரை இழக்கவும் அஞ்சாத வீரர்கள், சமாதானம் பேசி அரசனே சினந்து தடுத்தாலும் கூட, தாய்நாட்டைக் காக்கும் தங்களின் வீரச் சிறப்பில் சிறிதும் குறைவுபட மாட்டார்கள்.
• உறின் உயிர் அஞ்சா மறவர் = போர் வந்தால் உயிரைக் கொடுக்கவும் அஞ்சாத வீரர்கள்,
• இறைவன் செறினும் சீர்குன்றல் இலர் = அரசன் சினந்து தடுத்தாலும் தம் வீரத்தில் குறைய மாட்டார்கள்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
எல்லையோரப் பாசறையும் மன்னன் சினந்து தடுத்தும் தாய்மண்ணைக் காத்த மறவர்களின் தாகமும்
அண்டை நாட்டு மன்னனோடு அரசதந்திரப் பேச்சுவார்த்தைகள் நடைபெற்று வந்ததால், எல்லைப் படைகள் போரிடாமல் பாசறைக்குள்ளேயே இருக்க வேண்டும் என்று கடுமையான அரசாணையைப் பிறப்பித்திருந்தார் மன்னர் நெடுஞ்சேரலாதன். ஆனால் நள்ளிரவில் எல்லைக் கிராமங்களை எதிரிகள் தீயிட்டுக் கொளுத்தி எளிய மக்களைக் கொடுமைப்படுத்துவதைக் கண்ட எல்லைக் காவல் தளபதி மருதன், அரச ஆணையை மீறித் தனது படையுடன் சென்று இரவு முழுவதும் போரிட்டுக் கிராம மக்களைக் காப்பாற்றினார். மறுநாள் அரச ஆணைக்குக் கீழ்ப்படியவில்லை என்று குற்றம் சாட்டப்பட்டு, சங்கிலிகளால் பிணைக்கப்பட்டு மன்னனின் முன் நிறுத்தப்பட்டார் மருதன். மன்னனின் கடுமையான சீற்றத்தையும் கோபத்தையும் எதிர்கொண்ட மருதன் பணிவோடும் அஞ்சாத நெஞ்சுரத்தோடும் கூறினார்: 'மன்னா! மக்களுக்கு ஆபத்து ஏற்பட்டுப் போர்க்களம் என்று வரும்போது தங்கள் உயிரை இழக்க அஞ்சாத வீரர்கள் (உறின் உயிர் அஞ்சா மறவர்), தாங்கள் போற்றும் அரசனே சினந்து தண்டித்தாலும் கூட (இறைவன் செறினும்), மக்களைக் காக்கும் தங்களின் வீரக் கடமையிலும் தாய்நாட்டுப் பற்றிலும் சிறிதும் தளர்ந்து குறைவுபட மாட்டார்கள்!' (சீர்குன்றல் இலர்). மருதனின் தன்னலமற்ற தீரத்தையும் நாட்டுப்பற்றையும் கண்டு மன்னரின் கண்கள் கலங்கின. மன்னர் மருதனின் கைகளில் இருந்த வெண்கலக் கைவிலங்குகளைத் தனது சொந்தக் கைகளால் அவிழ்த்துவிட்டு, அவனது வாளை உறையுடன் அவனிடமே மரியாதையோடு வழங்கினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 779Kural 779
தாம் எடுத்த வீரச் சபதத்தைக் காப்பாற்றுவதற்காகப் போர்க்களத்தில் நின்று போரிட்டு வீரமரணம் அடைந்த மாவீரர்களை, சபதம் நிறைவேறவில்லை என்று குறை கூறி இகழ எவராலும் முடியாது.
• இழைத்தது இகவாமைச் சாவாரை = தாம் எடுத்த சபதம் தவறாமல் காக்க வீரமரணமடைந்தவரை,
• பிழைத்தது ஒறுக்கிற்பவர் யாரே = சபதம் தவறியதாகக் குற்றம் கூறி எவரால் இகழ முடியும்?
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
தலையாலங்கானத்து வஞ்சினமும் பகைவரின் கொடிமரம் சாய்க்க உயிர்கொடுத்து நின்ற இளம்வீரனின் வீரமரணம்
தலையாலங்கானத்துப் போர்க்களத்தில், எதிரி நாட்டு மன்னனின் முதன்மைக் கொடிமரத்தை மாலையிருப்பதற்குள் அறுத்து வீழ்த்துவேன் என்று தன் தாய்மண்ணின் மீது சபதம் செய்தான் இளம் ஒற்றர் படைவீரன் திருமாறன். அவன் கடும் அம்பு மழையையும் தேர் தாக்குதல்களையும் கடந்து ஒற்றை ஆளாய் எதிரியின் பாசறைக்குள் பாய்ந்து சென்று, தனது கூரிய வாளால் கொடிக்கயிற்றை அறுத்துக் கொடிமரத்தைத் தரையில் சாய்த்தான். ஆனால், கொடி சாய்ந்த அடுத்த கணமே சுற்றிலும் நின்ற எதிரிகளின் பத்துப் போர்க் குந்தீட்டிகள் அவனது உடலைத் துளைத்தன. இரத்தம் சொட்டச் சொட்ட வீரமரணத்தின் விளிம்பில் கிடந்த திருமாறனைக் கண்ட ஒரு சிறிய அதிகாரி, அவன் எதிரி மன்னனை உயிரோடு சிறைபிடிக்காமல் கொடிமரத்தை மட்டுமே சாய்த்துக் காயம்பட்டுவிட்டான் என்று குறை கூறினான். அதனைக் கேட்டுச் சினந்த தலைமைத் தளபதி அதியமான் அந்த அதிகாரியைக் கண்டித்துத் திருமாறனின் தலையைத் தன் மடியில் தாங்கிக் கொண்டார். அதியமான் கூறினார்: 'வீரர்களே! தான் எடுத்த வீர சபதத்தைக் காப்பாற்றுவதற்காகத் தன் உயிரையே கொடுத்து வீரமரணம் எய்திய ஒரு மாவீரனை (இழைத்தது இகவாமைச் சாவாரை), சபதத்தில் சிறிது குறைந்துவிட்டது என்று கூறி இகழ்ந்து குறை சொல்ல இவ்வுலகில் எவருக்குத் தகுதி உண்டு?' (பிழைத்தது ஒறுக்கிற்பவர் யாரே). அதியமான் தனது வெண் பருத்தி மேலாடையால் திருமாறனின் நெற்றியில் படிந்திருந்த போர்க்களப் புழுதியை மென்மையாகத் துடைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 780Kural 780
தன்னை அன்போடு காத்த தலைவனின் கண்களில் நன்றிப் பெருக்கால் கண்ணீர் மல்குமாறு ஒரு வீரன் போர்க்களத்தில் வீரமரணம் எய்தினால், அத்தகைய மரணம் இரந்தாவது பெற்றுக்கொள்ளத்தக்க ஒப்பற்ற பெருமை உடையதாகும்.
• புரந்தார்கண் நீர்மல்கச் சாகிற்பின் = தம்மைக் காத்த தலைவன் கண்களில் கண்ணீர் பெருக வீரமரணம் அடைந்தால்,
• சாக்காடு இரந்துகோள் தக்கது உடைத்து = அத்தகைய மரணம் வேண்டி யாசித்துப் பெறத்தக்க உன்னதப் பெருமை உடையதாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
போர்க்களமும் மன்னன் கண்ணீர் வடிக்க வீரமரணமடைந்த தளபதி இளவேலின் அழியாத தியாகமும்
போர்க்களத்தின் இறுதிக் கட்டத்தில், மறைந்திருந்த எதிரி நாட்டு ஒற்றன் ஒருவன், மன்னர் மாறவர்மனின் மார்பைக் குறிவைத்து விஷம் பூசப்பட்ட கொடிய எறிவேலை முழு விசையுடன் எறிந்தான். அதனை ஒரு நொடியில் கவனித்த இளம் மெய்க்காப்பாளர் இளவேல், சிறிதும் யோசிக்காமல் தன் மன்னனுக்கு முன்னால் பாய்ந்து, அந்த நச்சு வேலைத் தனது சொந்த மார்பில் தாங்கித் தரையில் சரிந்தான். மன்னர் மாறவர்மன் தனது தலைக்கவசத்தைக் கழற்றி எறிந்துவிட்டு, இரத்த வெள்ளத்தில் கிடந்த இளவேலின் உடலைத் தனது மடியில் வாரி அணைத்துக்கொண்டார்; தன் உயிரைக் காக்கத் தன் அருமைத் தம்பி போன்ற வீரன் மடிவதைக் கண்டு, மன்னரின் கண்களிலிருந்து நன்றியும் பாசமும் கலந்த கண்ணீர்த் துளிகள் தாரை தாரையாகப் பெருகி இளவேலின் முகத்தை நனைத்தன (புரந்தார் கண் நீர் மல்கியது). மன்னரின் அன்புக் கண்ணீர்த் துளிகள் தன் கன்னத்தில் விழுந்ததைக் கண்டு, இளவேல் உதடுகளில் ஒரு தெய்வீகப் புன்னகையோடு தனது இறுதி மூச்சை விட்டான். அமைதியாக நின்ற நாற்பதாயிரம் வீரர்களை நோக்கி மன்னர் மாறவர்மன் கூறினார்: 'வீரர்களே! தன்னை நாளும் பாதுகாத்து ஆதரித்த தலைவனின் கண்களில் அன்பு கலந்த நன்றிக் கண்ணீர் பெருகி வழியுமாறு ஒரு வீரன் போர்க்களத்தில் வீரமரணம் அடையப் பெற்றால் (புரந்தார்கண் நீர்மல்கச் சாகிற்பின்), அத்தகைய உன்னதமான சாவு ஒரு மனிதன் இரந்தாவது இறைவனிடம் வேண்டிப் பெற்றுக் கொள்ளத்தக்க ஒப்பற்ற பெருமையுடையதாகும்!' (சாக்காடு இரந்துகோள் தக்கது உடைத்து). மாறவர்மன் தனது நடுங்கும் விரல்களால் இளவேலின் கண்களை மென்மையாக மூடினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.