திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 779

தலையாலங்கானத்துப் போர்க்களத்தில், எதிரி நாட்டு மன்னனின் முதன்மைக் கொடிமரத்தை மாலையிருப்பதற்குள் அறுத்து வீழ்த்துவேன் என்று தன் தாய்மண்ணின் மீது சபதம் செய்தான் இளம் ஒற்றர் படைவீரன் திருமாறன். அவன் கடும் அம்பு மழையையும் தேர் தாக்குதல்களையும் கடந்து ஒற்றை ஆளாய் எதிரியின் பாசறைக்குள் பாய்ந்து சென்று, தனது கூரிய வாளால் கொடிக்கயிற்றை அறுத்துக் கொடிமரத்தைத் தரையில் சாய்த்தான். ஆனால், கொடி சாய்ந்த அடுத்த கணமே சுற்றிலும் நின்ற எதிரிகளின் பத்துப் போர்க் குந்தீட்டிகள் அவனது உடலைத் துளைத்தன. இரத்தம் சொட்டச் சொட்ட வீரமரணத்தின் விளிம்பில் கிடந்த திருமாறனைக் கண்ட ஒரு சிறிய அதிகாரி, அவன் எதிரி மன்னனை உயிரோடு சிறைபிடிக்காமல் கொடிமரத்தை மட்டுமே சாய்த்துக் காயம்பட்டுவிட்டான் என்று குறை கூறினான். அதனைக் கேட்டுச் சினந்த தலைமைத் தளபதி அதியமான் அந்த அதிகாரியைக் கண்டித்துத் திருமாறனின் தலையைத் தன் மடியில் தாங்கிக் கொண்டார். அதியமான் கூறினார்: 'வீரர்களே! தான் எடுத்த வீர சபதத்தைக் காப்பாற்றுவதற்காகத் தன் உயிரையே கொடுத்து வீரமரணம் எய்திய ஒரு மாவீரனை (இழைத்தது இகவாமைச் சாவாரை), சபதத்தில் சிறிது குறைந்துவிட்டது என்று கூறி இகழ்ந்து குறை சொல்ல இவ்வுலகில் எவருக்குத் தகுதி உண்டு?' (பிழைத்தது ஒறுக்கிற்பவர் யாரே). அதியமான் தனது வெண் பருத்தி மேலாடையால் திருமாறனின் நெற்றியில் படிந்திருந்த போர்க்களப் புழுதியை மென்மையாகத் துடைத்தார்.

On the blood-soaked field of Thalaialanganam, young vanguard scout Thirumaran swore a sacred solemn vow before his regiment that he would bring down the enemy coalition's towering sovereign war standard before the sun set behind the western hills. Charging alone through a storm of barbed arrows and defensive palisades, he reached the royal pavilion, severing the heavy hemp ropes with his broadsword and sending the enemy banner crashing into the dust. In the very moment of triumph, ten enemy lances struck him from behind, piercing his vitals. As Thirumaran lay mortally wounded in the red earth, a junior officer whispered that the young scout had failed to capture the opposing king alive before falling. Hearing the critique, general Athiyaman silenced the officer and raised the dying youth tenderly onto his lap. 'Silence! When a hero lays down his very physical life to faithfully honor his sacred warrior's vow without falling short (Izhaiththadhu igavaamaich chaavaarai), who on this earth can dare to reproach or criticize him with failure? (Pizhaiththadhu oRukkiRpavar yaarE).' Athiyaman gently wiped the battle dust from Thirumaran's pale brow with his linen sleeve.