திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 778

அண்டை நாட்டு மன்னனோடு அரசதந்திரப் பேச்சுவார்த்தைகள் நடைபெற்று வந்ததால், எல்லைப் படைகள் போரிடாமல் பாசறைக்குள்ளேயே இருக்க வேண்டும் என்று கடுமையான அரசாணையைப் பிறப்பித்திருந்தார் மன்னர் நெடுஞ்சேரலாதன். ஆனால் நள்ளிரவில் எல்லைக் கிராமங்களை எதிரிகள் தீயிட்டுக் கொளுத்தி எளிய மக்களைக் கொடுமைப்படுத்துவதைக் கண்ட எல்லைக் காவல் தளபதி மருதன், அரச ஆணையை மீறித் தனது படையுடன் சென்று இரவு முழுவதும் போரிட்டுக் கிராம மக்களைக் காப்பாற்றினார். மறுநாள் அரச ஆணைக்குக் கீழ்ப்படியவில்லை என்று குற்றம் சாட்டப்பட்டு, சங்கிலிகளால் பிணைக்கப்பட்டு மன்னனின் முன் நிறுத்தப்பட்டார் மருதன். மன்னனின் கடுமையான சீற்றத்தையும் கோபத்தையும் எதிர்கொண்ட மருதன் பணிவோடும் அஞ்சாத நெஞ்சுரத்தோடும் கூறினார்: 'மன்னா! மக்களுக்கு ஆபத்து ஏற்பட்டுப் போர்க்களம் என்று வரும்போது தங்கள் உயிரை இழக்க அஞ்சாத வீரர்கள் (உறின் உயிர் அஞ்சா மறவர்), தாங்கள் போற்றும் அரசனே சினந்து தண்டித்தாலும் கூட (இறைவன் செறினும்), மக்களைக் காக்கும் தங்களின் வீரக் கடமையிலும் தாய்நாட்டுப் பற்றிலும் சிறிதும் தளர்ந்து குறைவுபட மாட்டார்கள்!' (சீர்குன்றல் இலர்). மருதனின் தன்னலமற்ற தீரத்தையும் நாட்டுப்பற்றையும் கண்டு மன்னரின் கண்கள் கலங்கின. மன்னர் மருதனின் கைகளில் இருந்த வெண்கலக் கைவிலங்குகளைத் தனது சொந்தக் கைகளால் அவிழ்த்துவிட்டு, அவனது வாளை உறையுடன் அவனிடமே மரியாதையோடு வழங்கினார்.

Pending delicate diplomatic peace treaties with a neighboring principality, king Neduncheralathan issued strict imperial orders commanding frontier garrisons to remain confined within their forts under all circumstances. However, when hostile mountain raiders set fire to outlying farming hamlets under cover of darkness, garrison captain Maruthan broke orders, leading his regiment into the night to rescue the terrified villagers. The following dawn, Maruthan was brought before the throne in chains, charged with insubordination. Facing the fierce reprimand and wrath of his sovereign, Maruthan spoke with calm dignity: 'Sire, when peril strikes our defenseless people and battle arrives (URin), true warriors who fear no death for their motherland (Uyir anjaa maRavar)—even if their beloved sovereign rebukes them in furious wrath (IRaivan seRinum)—will never allow their martial fire, duty, and devotion to diminish in the slightest! (SeerkundRal ilar).' Deeply moved by the captain's selfless devotion to the people, the king's eyes moistened with tears. Stepping down from the dias, the monarch unlocked the bronze manacles from Maruthan's wrists with his own hands and presented the sheathed sword back to him with royal honor.