திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 780

போர்க்களத்தின் இறுதிக் கட்டத்தில், மறைந்திருந்த எதிரி நாட்டு ஒற்றன் ஒருவன், மன்னர் மாறவர்மனின் மார்பைக் குறிவைத்து விஷம் பூசப்பட்ட கொடிய எறிவேலை முழு விசையுடன் எறிந்தான். அதனை ஒரு நொடியில் கவனித்த இளம் மெய்க்காப்பாளர் இளவேல், சிறிதும் யோசிக்காமல் தன் மன்னனுக்கு முன்னால் பாய்ந்து, அந்த நச்சு வேலைத் தனது சொந்த மார்பில் தாங்கித் தரையில் சரிந்தான். மன்னர் மாறவர்மன் தனது தலைக்கவசத்தைக் கழற்றி எறிந்துவிட்டு, இரத்த வெள்ளத்தில் கிடந்த இளவேலின் உடலைத் தனது மடியில் வாரி அணைத்துக்கொண்டார்; தன் உயிரைக் காக்கத் தன் அருமைத் தம்பி போன்ற வீரன் மடிவதைக் கண்டு, மன்னரின் கண்களிலிருந்து நன்றியும் பாசமும் கலந்த கண்ணீர்த் துளிகள் தாரை தாரையாகப் பெருகி இளவேலின் முகத்தை நனைத்தன (புரந்தார் கண் நீர் மல்கியது). மன்னரின் அன்புக் கண்ணீர்த் துளிகள் தன் கன்னத்தில் விழுந்ததைக் கண்டு, இளவேல் உதடுகளில் ஒரு தெய்வீகப் புன்னகையோடு தனது இறுதி மூச்சை விட்டான். அமைதியாக நின்ற நாற்பதாயிரம் வீரர்களை நோக்கி மன்னர் மாறவர்மன் கூறினார்: 'வீரர்களே! தன்னை நாளும் பாதுகாத்து ஆதரித்த தலைவனின் கண்களில் அன்பு கலந்த நன்றிக் கண்ணீர் பெருகி வழியுமாறு ஒரு வீரன் போர்க்களத்தில் வீரமரணம் அடையப் பெற்றால் (புரந்தார்கண் நீர்மல்கச் சாகிற்பின்), அத்தகைய உன்னதமான சாவு ஒரு மனிதன் இரந்தாவது இறைவனிடம் வேண்டிப் பெற்றுக் கொள்ளத்தக்க ஒப்பற்ற பெருமையுடையதாகும்!' (சாக்காடு இரந்துகோள் தக்கது உடைத்து). மாறவர்மன் தனது நடுங்கும் விரல்களால் இளவேலின் கண்களை மென்மையாக மூடினார்.

In the climactic confusion of the royal battlefront, a concealed enemy skirmisher hurled a poison-tipped javelin aimed directly at the heart of king Maravarman. Spotting the lethal flash of steel in a heartbeat, young bodyguard captain Ilavel hurled himself across the royal chariot, taking the full impact of the poisoned spear deep into his own chest. Casting aside his golden crown, king Maravarman dropped to his knees in the crimson dust, cradling the dying youth in his arms; witnessing his devoted young protector sacrifice his life, unstoppable torrents of profound grief, love, and overflowing gratitude streamed from the sovereign's eyes, bathing Ilavel's pale cheeks (Purandhaar kaN neer malgiyadhu). Feeling the warm tears of his beloved king upon his skin, Ilavel smiled with transcendent peace and drew his final breath. Addressing the forty thousand weeping warriors standing in solemn silence, king Maravarman proclaimed: 'Comrades! If a warrior falls on the field of honor such that tears of genuine love and boundless gratitude overflow from the eyes of his sovereign protector (PurandhaarkaN neermalgach chaagiRpin)—that sublime, holy departure is a death so glorious that one might gladly plead and beg on bended knee from the divine to attain it! (Saakkaadu irandhukOL thakkadhu udaiththu).' Maravarman gently closed Ilavel's eyelids with his trembling fingers.