திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 781

முல்லை நிலத்தின் அடர்ந்த காட்டு வழியில் தனியாகப் பயணித்த எளிய கவிஞர் மருதநாதனை, வழிப்பறி செய்யும் பத்துப் பேர் கொண்ட கொடூரக் கொள்ளையர் கூட்டம் சூழ்ந்துகொண்டு தாக்கத் தொடங்கியது. ஆயுதமற்ற கவிஞர் மரணத்தின் விளிம்பில் நின்று அலறியபோது, தூரத்தில் குதிரைக் குளம்பொலி கேட்டது. தன் ஆருயிர் நண்பன் ஆபத்தில் இருப்பதை ஒற்றர்கள் மூலம் அறிந்த மன்னன் மலையமான் திருமுடிக்காரி, மெய்க்காப்பாளர்களுக்காகக் கூடக் காத்திருக்காமல் ஒற்றைக் குதிரையில் புயல் போல் விரைந்து வந்து, கொள்ளையர்களைத் தனது வாளால் வெட்டி விரட்டித் தன் சொந்தக் கவசத்தால் கவிஞரை மூடிப் பாதுகாத்தார். நெகிழ்ச்சியில் கண்ணீர் வடித்துக் காரியைத் தழுவிக்கொண்ட மருதநாதன் கூறினார்: 'என் ஆருயிர் நண்பரே! மனித வாழ்வில் தூய மெய்யான நட்பைப் போலச் சம்பாதிப்பதற்கு அரிய விழுமியப் பொருள் வேறு எது உண்டு? (செயற்கரிய யாவுள நட்பின்); அத்தகைய உண்மையான நல்நட்பு ஒருவனுக்குக் கிடைத்துவிட்டால், பகைவர்களின் எப்பேர்ப்பட்ட தீய சூழ்ச்சிகளிலிருந்தும் அவனைக் காக்கும் சிறந்த பாதுகாப்புக் காவல் அரண் வேறு எது உண்டு!' (அதுபோல் வினைக்கரிய யாவுள காப்பு). காரி ஆலமரத்து நிழலில் நின்ற கவிஞரின் கைகளில் செப்புத் தண்ணீர் துருத்தியைக் கொடுத்தார்.

Traveling alone through the dense thorn thickets of the Mullai forest, unarmed bard Marudhanathan was suddenly surrounded and attacked by a band of ten ruthless woodland brigands seeking to strip his pack. Trapped against a rocky ledge with nowhere to flee, the poet prepared for death when a thunderous cavalry gallop echoed through the ravine. Having learned from frontier scouts that his childhood companion was traversing bandit-infested trails, chieftain Malaiyamaan Thirumudikkaari did not wait for his royal bodyguards; spurring his warhorse through the jungle alone, he charged into the thicket, scattering the brigands with his broadsword and shielding his friend with his own bronze armor. Weeping tears of overwhelmed gratitude, Marudhanathan embraced the chieftain: 'My beloved friend! What treasure on this earth is rarer or harder to acquire than true, selfless friendship? (SeyatRariya yaavuLa nadpin); and once such a pure friendship is won, what surer, mightier fortress exists in all the universe to shield a human soul against the hostile plots of enemies! (AdhupOl vinaikkariya yaavuLa kaappu).' Kaari handed his engraved copper water canteen to the weary poet beneath the shade of a banyan tree.