குறள் 781Kural 781
தூய நல்நட்பைப் போலச் சம்பாதிப்பதற்கு அரிய பொருள் உலகில் வேறு எதுவுமில்லை; அத்தகைய நல்நட்பை அடைந்துவிட்டால், பகையினரின் தீங்கிலிருந்து ஒருவனைக் காக்கும் சிறந்த பாதுகாப்புக் காவல் அரண் வேறு எதுவும் இல்லை.
• நட்பின் செயற்கரிய யாவுள = நல்நட்பைப் போலச் சம்பாதிப்பதற்கு அரிய பொருள் வேறு எது உண்டு?
• அதுபோல் வினைக்கரிய யாவுள காப்பு = அதுபோல பகைவரின் செயலிலிருந்து காக்கும் சிறந்த அரண் வேறு எது உண்டு?
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முல்லைக் காட்டுப் பாதையும் எளிய கவிஞரைக் காக்கத் தனித்து நின்ற மலையமான் காரியின் அழியாத நட்பும்
முல்லை நிலத்தின் அடர்ந்த காட்டு வழியில் தனியாகப் பயணித்த எளிய கவிஞர் மருதநாதனை, வழிப்பறி செய்யும் பத்துப் பேர் கொண்ட கொடூரக் கொள்ளையர் கூட்டம் சூழ்ந்துகொண்டு தாக்கத் தொடங்கியது. ஆயுதமற்ற கவிஞர் மரணத்தின் விளிம்பில் நின்று அலறியபோது, தூரத்தில் குதிரைக் குளம்பொலி கேட்டது. தன் ஆருயிர் நண்பன் ஆபத்தில் இருப்பதை ஒற்றர்கள் மூலம் அறிந்த மன்னன் மலையமான் திருமுடிக்காரி, மெய்க்காப்பாளர்களுக்காகக் கூடக் காத்திருக்காமல் ஒற்றைக் குதிரையில் புயல் போல் விரைந்து வந்து, கொள்ளையர்களைத் தனது வாளால் வெட்டி விரட்டித் தன் சொந்தக் கவசத்தால் கவிஞரை மூடிப் பாதுகாத்தார். நெகிழ்ச்சியில் கண்ணீர் வடித்துக் காரியைத் தழுவிக்கொண்ட மருதநாதன் கூறினார்: 'என் ஆருயிர் நண்பரே! மனித வாழ்வில் தூய மெய்யான நட்பைப் போலச் சம்பாதிப்பதற்கு அரிய விழுமியப் பொருள் வேறு எது உண்டு? (செயற்கரிய யாவுள நட்பின்); அத்தகைய உண்மையான நல்நட்பு ஒருவனுக்குக் கிடைத்துவிட்டால், பகைவர்களின் எப்பேர்ப்பட்ட தீய சூழ்ச்சிகளிலிருந்தும் அவனைக் காக்கும் சிறந்த பாதுகாப்புக் காவல் அரண் வேறு எது உண்டு!' (அதுபோல் வினைக்கரிய யாவுள காப்பு). காரி ஆலமரத்து நிழலில் நின்ற கவிஞரின் கைகளில் செப்புத் தண்ணீர் துருத்தியைக் கொடுத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 782Kural 782
நற்குணமும் அறிவும் கொண்ட சான்றோருடன் கொள்ளும் நட்பு வளர்பிறை போல நாளுக்கு நாள் பெருகி வளரும்; ஆனால் அறிவற்ற கீழ்மக்களுடன் கொள்ளும் நட்போ நாளுக்கு நாள் தேய்ந்து மறைந்து அழியும்.
• நீரவர் கேண்மை பிறை நிறைநீர = அறிவுடையாரின் நட்பு வளர்பிறை போல நாளும் வளரும்,
• பேதையார் நட்பு மதிப் பின்னீர = அறிவற்றோரின் நட்பு தேய்பிறை போல நாளும் தேய்ந்து அழியும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மதுரைத் தமிழ்ச் சங்கப் புலவரும் இருவேறு நட்புகளின் தொடக்கமும் முடிவும்
மதுரைக்குக் கல்வி பயில வந்த இளம் சுவடி எழுத்தர் செல்வநாதனுடன், நகரின் பணக்கார வீணனொருவன் தொடக்கத்தில் பகட்டாகவும் ஆரவாரமாகவும் பழகினான்; ஆனால் செல்வநாதனுக்குக் கடுமையான காய்ச்சலும் வறுமையும் வந்த அடுத்த நாளே, அந்தப் போலி நண்பன் அவனைக் கைவிட்டுவிட்டுத் தலைமறைவானான் (மதிப் பின் நீரானது). அப்போது, அமைதியான சுவடி நகலெடுக்கும் எளிய அறிஞர் இளங்கோவன் செல்வநாதனைத் தேடி வந்து, அவனுக்குக் கஷாயம் தந்து பணிவிடை செய்து அவனது வறுமையைப் போக்கினார்; அதன்பின் முப்பது ஆண்டுகள் அவர்கள் இருவரும் இணைபிரியாத ஆருயிர் நண்பர்களாக இணைந்து தமிழ்ச் சங்கத்தில் அரிய சுவடிகளை உருவாக்கினர்; அவர்களது தூய நட்பு ஒவ்வொரு நாளும் புதிய ஒளி பெற்று வளர்ந்தது (பிறை நிறை நீரானது). தன் மாணவர்களுக்குச் செல்வநாதன் வானத்துக் சந்திரனைக் காட்டி அறிவுறுத்தினார்: 'மாணவர்களே! நற்குணமும் மெய்யறிவும் கொண்ட சான்றோரின் நட்பு, வானில் தோன்றும் இளம்பிறை போலத் தொடங்கி நாளுக்கு நாள் ஒளி கூடி முழு நிலவாகப் பெருகும் (நிறைநீர நீரவர் கேண்மை பிறை); ஆனால் அறிவற்ற கீழ்மக்களின் நட்போ, தொடக்கத்தில் முழு நிலவு போலப் பகட்டாய்த் தோன்றிப் பின்னர் நாளுக்கு நாள் தேய்ந்து மறைந்து அழியும்!' (மதிப் பின்னீர பேதையார் நட்பு). செல்வநாதன் தனது பனையோலை எழுத்தாணியை மண் அகல் விளக்கின் அருகில் அமைதியாக வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 783Kural 783
ஒரு சிறந்த நூலை மீண்டும் மீண்டும் கற்கக் கற்க அது மேன்மேலும் புதிய அறிவையும் இன்பத்தையும் தருவது போல, நற்பண்பு உடையவர்களோடு பழகப் பழக அவர்களுடைய நட்பும் நாளுக்கு நாள் மேன்மேலும் இன்பத்தையும் நன்மையையும் தரும்.
• நவில்தொறும் நூல்நயம் போலும் = சிறந்த நூலைக் கற்கக் கற்க மேன்மேலும் இன்பம் தருவது போல,
• பயில்தொறும் பண்புடையாளர் தொடர்பு = பழகப் பழக நற்குணமுள்ளோரின் நட்பு மென்மேலும் இன்பம் தரும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
சோழ நாட்டின் சுவடிச் சாலையும் ஆண்டுகள் செல்லச் செல்ல இனித்த இரு பெரும் முதியவர்களின் நட்பும்
தஞ்சாவூரின் பழைமையான சுவடிச் சாலையின் மரத்தடியில், எழுபது வயதான மூத்த மூலிகை மருத்துவர் குணசீலனும் மாபெரும் கல் சிற்பி சடகோபனும் மாலைதோறும் அமர்ந்து, நாற்பத்தைந்து ஆண்டுகள் கடந்தும் முதல் நாள் பழகியது போன்ற புத்துணர்ச்சியோடு உரையாடி மகிழ்ந்தனர். இத்தனை ஆண்டுகள் தினமும் பழகியும் உங்களுக்கிடையே சலிப்போ அலுப்போ ஏற்படாமல் எப்படி இவ்வளவு ஆழமாகப் பேச முடிகிறது என்று வியந்து கேட்டான் இளம் சிற்ப மாணவன் மாணிக்கம். குணசீலன் தான் வாசித்துக்கொண்டிருந்த சங்க இலக்கியச் சுவடியை மென்மையாக வருடி மாணிக்கத்திற்கு விளக்கினார். குணசீலன் கூறினார்: 'தம்பி! ஒரு சிறந்த ஞான நூலை மீண்டும் மீண்டும் ஆழ்ந்து வாசிக்க வாசிக்க அது மேன்மேலும் புதிய சுவையையும் அறிவையும் தருவது போல (நவில்தொறும் நூல்நயம் போலும்), உயர்ந்த நற்பண்பு உடையவர்களோடு பழகப் பழக அவர்களுடைய தூய நட்பும் நாளுக்கு நாள் மேன்மேலும் இனிமையையும் ஆழ்ந்த மனநிறைவையும் தரும்!' (பயில்தொறும் பண்புடையாளர் தொடர்பு). குணசீலன் பனையோலைச் சுவடியைச் சுருட்டிச் சந்தன மரப் பேழையில் பத்திரமாக வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 784Kural 784
நட்பு என்பது வெறும் கூடிச் சிரித்து மகிழ்வதற்காக மட்டும் அமைந்தது அன்று; நண்பன் எல்லை மீறித் தவறான பாதையில் செல்லும்போது, உடனே முற்பட்டுச் சென்று அவனைக் கண்டித்து நல்வழிப்படுத்துவதற்காகவே ஆகும்.
• நட்டல் நகுதற் பொருட்டன்று = நட்பு கொள்வது வெறும் சிரித்து மகிழ்வதற்கு மட்டுமல்ல,
• மிகுதிக்கண் மேற்சென்று இடித்தற்பொருட்டு = நண்பன் நெறிதவறும் போது உடனே கண்டித்து நல்வழிப்படுத்தவுமாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
சோழ நாட்டின் சிற்பக் கூடமும் சூதாட்டப் பாதையில் சென்ற நண்பனைத் தடுத்து நிறுத்திய சிற்பியின் கடமையும்
சுவாமிமலையின் வெண்கலச் சிற்பக் கூடத்தில் ஒன்றாகப் பணியாற்றிய சிற்பி கந்தன், தீயவர்களின் சேர்க்கையால் சூதாட்டக் கூடத்திற்குச் சென்று, தனது பட்டறையின் வெண்கலப் பாளங்களையும் மனைவியின் நகைகளையும் அடமானம் வைத்து அழிவின் விளிம்பிற்குச் சென்றான். இதனை அறிந்த அவனது ஆருயிர் நண்பன் சிற்பி சிவசங்கர், அவனது மனமகிழ்ச்சிக்காகப் போலிப் புன்னகை பூத்து வேடிக்கை பார்க்காமல், நேரடியாகச் சூதாட்டக் கூடத்திற்குள் நுழைந்து சூதாட்டப் பகடையைத் தட்டி எறிந்து நண்பனைக் கடுமையாகக் கண்டித்துக் கன்னத்தில் அறைந்து பட்டறைக்கு இழுத்து வந்தார்; பின்னர் தனது சொந்தச் சேமிப்பிலிருந்து கந்தனின் கடன்களை அடைத்து அவனது குடும்பத்தைக் காப்பாற்றினார். கண்ணீர் வடித்துத் தன் தவறை உணர்ந்த கந்தனைத் தழுவிக்கொண்டு சிவசங்கர் கூறினார்: 'கந்தா! நட்பு என்பது எப்போதும் ஒன்றாக அமர்ந்து சிரித்துப் பேசி மகிழ்வதற்காக மட்டுமே அமைந்தது அல்ல (நகுதற் பொருட்டன்று நட்டல்); நண்பன் எல்லை மீறித் தவறான தீய பாதையில் காலடி எடுத்து வைக்கும் போது (மிகுதிக்கண்), உடனே முற்பட்டுச் சென்று அவனைக் கடுமையாகக் கண்டித்துத் திருத்தி நல்வழிப்படுத்துவதற்கே ஆகும்!' (மேற்சென்று இடித்தற்பொருட்டு). சிவசங்கர் வெண்கலப் பட்டறையின் புதிய வரவுசெலவுக் கணக்கு ஏட்டைப் பணிமேசையில் கந்தனின் முன் வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 785Kural 785
நட்பு உண்டாவதற்கு அருகருகே வாழ்வதோ, நேரில் பலமுறை பழகியிருப்பதோ தேவையில்லை; இருவரின் உள்ளங்களிலும் உள்ள ஒத்த தூய மன உணர்வே ஆழமான நட்பு உரிமையை இயல்பாக உண்டாக்கிவிடும்.
• புணர்ச்சி பழகுதல் வேண்டா = அருகருகே வாழ்வதோ நேரில் பழகியிருப்பதோ தேவையில்லை,
• உணர்ச்சிதான் நட்பாங் கிழமை தரும் = இருவரின் ஒத்த மன உணர்வே ஆழமான நட்பு உரிமையைத் தரும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
தஞ்சைச் சிற்பக் கலைஞரும் கடல்கடந்த காஞ்சி ஓவியரின் ஒத்த மன உணர்வும்
தஞ்சாவூரின் மாபெரும் கற்றளிச் சிற்பி அருள்மொழியும் காஞ்சிபுரத்துக் கோயில் சுவரோவியக் கலைஞர் குணவர்த்தனனும் பல நூறு மைல்கள் தொலைவில் தனித்தனியாக வாழ்ந்தனர்; அவர்கள் இருவரும் இதற்கு முன் நேரில் ஒருவரையொருவர் பார்த்ததோ, சேர்ந்து பழகியதோ இல்லை (புணர்ச்சி பழகுதல் இன்றி வாழ்ந்தனர்). ஆயினும் தங்களின் கலைப் படைப்புகளின் வழியே அவர்களின் ஆன்மாக்கள் ஒத்த கலையுணர்ச்சியால் இணைந்து ஆருயிர் நண்பர்களாயின. முதுமையில் குணவர்த்தனனுக்குக் கடுமையான கண் புரை நோயால் பார்வைக் குறைபாடு ஏற்பட்டு, காஞ்சிபுரத்து முதன்மைக் கோயிலின் சுவரோவியங்கள் பாதியில் நின்றதை அறிந்த அருள்மொழி, உடனடியாகத் தஞ்சையிலிருந்து காஞ்சிபுரத்திற்குப் பயணம் செய்து வந்து, எவ்விதக் கூலியும் பெறாமல் தன் நண்பனின் ஓவியக் கனவை முழுமையாக வரைந்து முடித்தார். பார்வையிழந்த நிலையிலும் நண்பனின் கரங்களைப் பற்றிக் கண்ணீர் வடித்த குணவர்த்தனனிடம் அருள்மொழி கூறினார்: 'நண்பா! மெய்யான நட்பு உண்டாவதற்கு அருகருகே ஒரே ஊரில் வாழ்வதோ பல ஆண்டுகள் நேரில் பழகியிருப்பதோ தேவையில்லை (புணர்ச்சி பழகுதல் வேண்டா); இருவரின் உள்ளங்களிலும் எழும் ஒத்த தூய அன்பும் கலை உணர்வுமே (உணர்ச்சிதான்) காலங்களையும் தொலைவுகளையும் வென்ற ஆழமான நட்பு உரிமையை இயல்பாக வழங்கிவிடும்!' (நட்பாங் கிழமை தரும்). அருள்மொழி தனது அணில்வால் தூரிகையை மண் கிண்ணத்திலிருந்த நீல வண்ணக் குழம்பில் தோய்த்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 786Kural 786
நேரில் காணும்போது முகத்தில் மட்டும் போலிப் புன்னகை காட்டிப் பழகுவது உண்மையான நட்பாகாது; நெஞ்சத்தின் ஆழத்திலிருந்து அன்பினால் உள்ளமும் மலர நேசித்துப் பழகுவதே மெய்யான நட்பாகும்.
• முகநக நட்பது நட்பன்று = முகத்தில் மட்டும் போலிப் புன்னகை காட்டிப் பழகுவது நட்பல்ல,
• நெஞ்சத்து அகநக நட்பது நட்பு = நெஞ்சின் ஆழத்திலிருந்து உள்ளம் மலர நேசிப்பதே மெய்யான நட்பாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
பூம்புகார் துறைமுக வணிகரும் முகஸ்துதி போலி நண்பர்களைக் கடந்து நின்ற தச்சனின் மெய்யன்பும்
செல்வச் செழிப்பில் திளைத்திருந்த காலத்தில், கப்பல் வணிகர் குணசேகரனைச் சுற்றிலும் முப்பதுக்கும் மேற்பட்ட பெரும் பணக்காரர்கள் எப்போதும் முகத்தில் புன்னகையோடும் முகஸ்துதியோடும் திரிந்தனர். ஆனால், அவரது மூன்று நறுமணப் பொருட் கப்பல்கள் கடலில் புயலால் மூழ்கிவிட்டதாகத் தவறான வதந்தி பரவிய அடுத்த நொடியே, அந்தப் போலி நண்பர்கள் அனைவரும் அவரை விட்டு விலகித் தலைமறைவாயினர். அன்று நள்ளிரவில், துறைமுகத்தில் கப்பல் பழுதுபார்க்கும் ஏழைத் தச்சுத் தொழிலாளி முத்து, குணசேகரனின் இல்லத்திற்கு ஓடிவந்தார். அவர் எப்போதும் அதிகம் பேசாதவர்; ஆனால் தன் வாழ்நாள் உழைப்பில் சேமித்து வைத்திருந்த வெள்ளி நாணயங்கள் அடங்கிய பழைய துணி மூட்டையைக் குணசேகரனின் மேசையில் வைத்து, 'ஐயா, இந்தச் சிறு தொகையை வைத்து உங்கள் தொழிலை மீண்டும் தொடங்குங்கள்!' என்று நெஞ்சார அழுது தன் மெய்யன்பைக் காட்டினார் (அகநக நட்டான்). வதந்தி மறைந்து மீண்டும் கப்பல்கள் திரும்பியபோது, மீண்டும் முகத்தில் புன்னகையோடு வந்த போலி நண்பர்களை ஒதுக்கிய குணசேகரன், முத்துவைத் தனது வணிகப் பங்குதாரராக ஏற்றுக்கொண்டார். குணசேகரன் விளக்கினார்: 'கண்டவுடன் முகத்தில் மட்டும் போலிப் புன்னகை காட்டிப் பழகுவது ஒருபோதும் உண்மையான நட்பு ஆகாது (முகநக நட்பது நட்பன்று); துன்பக் காலத்திலும் நெஞ்சத்தின் ஆழத்திலிருந்து உள்ளன்போடு உள்ளம் மலர நேசித்துப் பழகுவதே (நெஞ்சத்து அகநக நட்பது) மெய்யான நட்பாகும்!' (நட்பு). குணசேகரன் மேசையிலிருந்த வெள்ளி நாணயங்கள் நிறைந்த துணி மூட்டையின் மீது தனது வலது கரத்தை அன்போடு வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 787Kural 787
நண்பனுக்குக் கேடு தரும் தீயவழிகளை விலக்கி, அவனை நல்வழியில் நடக்கச் செய்து, அவனுக்குத் துன்பம் நேரும் காலத்தில் அவனோடு உடனிருந்து அந்தத் துன்பத்தைப் பகிர்ந்துகொள்வதே மெய்யான நட்பாகும்.
• அழிவினவை நீக்கி ஆறுய்த்து = தீயவழிகளை விலக்கி நல்வழியில் செலுத்தி,
• அழிவின்கண் அல்லல் உழப்பதாம் நட்பு = துன்பம் வரும் காலத்தில் உடனிருந்து அதைப் பகிர்வதே நட்பாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
தீப்பற்றி எரிந்த பட்டு நெசவுத் தறியும் நண்பனின் பெருந்துயரைப் பகிர்ந்துகொண்ட தன்மான நெசவாளரும்
காஞ்சிபுரத்துப் பட்டு நெசவாளர் சதாசிவம், கூடுதல் லாபத்திற்கு ஆசைப்பட்டுத் திருட்டு நூல் கடத்தலில் இறங்க முயன்றபோது, அவனது ஆருயிர் நண்பன் வேலாயுதம் அவனைத் தடுத்து நிறுத்தி, அந்தத் தவறான பாதையின் ஆபத்துகளை எடுத்துக்கூறி அவனை நேர்மையான தொழிலுக்குத் திருப்பினார் (அழிவினவை நீக்கி ஆறுய்த்தார்). ஆனால், அடுத்த சில மாதங்களிலேயே எதிர்பாராத பெரும் தீவிபத்தில் சதாசிவத்தின் ஐந்து பட்டுத் தறிகளும் நூற்புப் பண்டகசாலையும் எரிந்து சாம்பலாகின. கடனில் மூழ்கித் தற்கொலைக்கு முயன்ற சதாசிவத்தைத் தடுத்து நிறுத்திய வேலாயுதம், தனது சொந்தப் பட்டறையின் பாதியைப் பிரித்துக் கொடுத்து, இரண்டு தறிகளையும் தன் கைவசமிருந்த பட்டு நூல்களையும் அவனுக்கு அளித்து, அந்தப் பெருந்துன்பத்தைத் தானும் ஒருசேரச் சுமந்து நண்பனுக்கு மறுவாழ்வளித்தார் (அழிவின்கண் அல்லல் உழந்தார்). நண்பனின் தியாகத்தால் மீண்டும் உழைத்து நிமிர்ந்த சதாசிவம் நெகிழ்ந்து நின்றபோது வேலாயுதம் கூறினார்: 'சதாசிவம்! நண்பனுக்குக் கேடு விளைவிக்கும் தீய பழக்கங்களை விலக்கி அவனை நல்வழியில் செலுத்துவதும் (அழிவினவை நீக்கி ஆறுய்த்து), அவனுக்கு எதிர்பாராத பேரழிவு நேரும் காலத்தில் உடனிருந்து அந்தத் துன்பத்தைத் தானும் ஏற்றுப் பகிர்ந்துகொண்டு தோள் கொடுப்பதுமே (அழிவின்கண் அல்லல் உழப்பது) மெய்யான நட்பாகும்!' (நட்பு). வேலாயுதம் செம்மர நெசவு நாடாவைத் தறியின் பட்டுப் பாவு நூல்களுக்கு இடையே மென்மையாகச் செலுத்தினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 788Kural 788
அணிந்த ஆடை நழுவும்போது கை உடனே விரைந்து சென்று மானத்தைக் காப்பது போல, நண்பனுக்குத் துன்பம் வந்த கணத்திலேயே விரைந்து சென்று அவனது துன்பத்தைப் போக்கிக் காப்பதே மெய்யான நட்பாகும்.
• உடுக்கை இழந்தவன் கைபோல = ஆடை நழுவும் போது மானத்தைக் காக்க கை தானாக விரைந்து செல்வது போல,
• ஆங்கே இடுக்கண் களைவதாம் நட்பு = நண்பனுக்குத் துன்பம் வந்த கணத்திலேயே உடனே போக்கிக் காப்பதே நட்பாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
சோழ நாட்டின் உப்பளக் கரையும் நண்பனின் தன்மானத்தைக் காத்த நொடிப்பொழுது உதவியும்
நாகப்பட்டினத்தின் நெரிசல் மிகுந்த பொதுச் சந்தையில், கடல் புயலால் உப்பு மடிகள் கரைந்து நட்டமடைந்த எளிய உப்பு வணிகர் மாணிக்கத்தை ஒரு கொடூரக் கந்துவட்டிக்காரன் வழிமறித்தான். அவன் மாணிக்கத்தைப் பல நூறு பேர் முன்னிலையில் இழிவாகப் பேசி, அவனது இடுப்பு ஆடையைப் பிடித்து இழுத்துத் தன்மானத்தைச் சிதைக்க முயன்றான்; அவமானத்தில் மாணிக்கம் தலைகுனிந்து நடுங்கினான். அப்போது தனது மாட்டு வண்டியில் அந்த வழியே வந்த ஆருயிர் நண்பன் சுந்தரம், என்ன நடந்தது என்று யாரிடமும் விசாரிக்கவோ ஒரு நொடி கூடத் தாமதிக்கவோ செய்யாமல், வண்டியிலிருந்து கீழே குதித்து ஓடிவந்தான்; தனது இடுப்பிலிருந்த ஐந்நூறு பொற்காசுகள் கொண்ட பணப்பையை அந்தக் கந்துவட்டிக்காரனின் கைகளில் வீசியெறிந்து கடனை அடைத்தான்; அடுத்த கணமே தனது தோளிலிருந்த பருத்தி மேலாடையை எடுத்து மாணிக்கத்தின் உடலைச் சுற்றி அவனது மானத்தைக் காத்தான் (ஆங்கே இடுக்கண் களைந்தார்). கண்ணீர் மல்கிய மாணிக்கத்தை அணைத்துச் சுந்தரம் கூறினார்: 'மாணிக்கம்! பொது இடத்தில் ஆடை நழுவும் போது ஒருவனது கை எப்படிக் காரணம் கேட்காமல் தானாக விரைந்து சென்று மானத்தைக் காக்கிறதோ (உடுக்கை இழந்தவன் கைபோல), அதுபோலவே நண்பனுக்குத் துன்பமும் அவமானமும் வந்த கணத்திலேயே உடனே விரைந்து சென்று அத்துன்பத்தைப் போக்கிக் காப்பதே (ஆங்கே இடுக்கண் களைவதாம்) மெய்யான நட்பாகும்!' (நட்பு). சுந்தரம் மாணிக்கத்தின் இடுப்பில் பருத்தி மேலாடையின் முனையை இறுக முடிச்சிட்டார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 789Kural 789
நட்பின் உன்னதமான நிலை எதுவென்றால், எக்காலத்திலும் உள்ளத்தில் வேறுபாடு கொள்ளாமல், தன்னால் இயன்ற வழிகளிலெல்லாம் தளர்ச்சியுறும் நண்பனைத் தாங்கிப் பிடித்துத் தூக்கி நிறுத்துவதேயாகும்.
• நட்பிற்கு வீற்றிருக்கை யாதெனின் = நட்பின் உன்னதமான அரியணை நிலை எதுவென்றால்,
• கொட்பின்றி ஒல்லும்வாய் ஊன்றும் நிலை = உள்ளம் மாறாமல் முடிந்த வழிகளிலெல்லாம் நண்பனைத் தாங்கி நிறுத்தும் நிலையாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
சோழ நாட்டின் சிற்பத் தொழிற்கூடமும் முப்பது ஆண்டுகள் மாறாத பாசத்தால் நண்பனைத் தாங்கிய சிற்பியும்
தஞ்சைப் பெரிய கோயில் திருப்பணியில் புகழ்பெற்ற கல் சிற்பி ஆறுமுகத்திற்குத் திடீரென ஏற்பட்ட பக்கவாதத்தால் அவரது வலது கை முற்றிலும் செயலிழந்து போனது. சிற்பம் செதுக்க முடியாத ஊனமுற்றவர் என்று கூறி மற்ற சிற்பிகள் அவரைப் பட்டறையை விட்டு ஒதுக்கித் தள்ளினர். ஆனால், அவரது ஆருயிர் நண்பரான தலைமைச் சிற்பி நடராஜன், முப்பது ஆண்டுகள் ஆறுமுகத்தின் மீது கொண்ட அன்பிலும் பாசத்திலும் சிறிதும் மாற்றம் அடையாமல் நிலைத்து நின்றார் (கொட்பின்றி நின்றார்); அனைத்து அரச திருப்பணிகளிலும் ஆறுமுகத்தின் பெயரைத் தன் பெயரோடு இணைத்துப் பொறித்து, தன் வருமானத்தில் சரிபாதியை அவரது குடும்பத்திற்கு மாதந்தோறும் வழங்கி, ஆறுமுகம் தன் வாழ்நாளைத் தன்மானத்தோடு வாழத் தம்மால் இயன்ற அனைத்து வழிகளிலும் தாங்கிப் பிடித்தார் (ஒல்லும்வாய் ஊன்றினார்). நண்பனின் கால்களைத் தொட்டு நெகிழ்ந்து அழுத ஆறுமுகத்தைத் தூக்கி நிறுத்தி, நடராஜன் தன் மாணவர்களுக்கு விளக்கினார்: 'மாணவர்களே! உண்மையான நட்பின் உன்னதமான சிம்மாசனம் எதுவென்றால் (நட்பிற்கு வீற்றிருக்கை யாதெனின்), எந்தச் சூழ்நிலையிலும் உள்ளத்தில் வேறுபாடு கொள்ளாமல் நிலையாய் நின்று (கொட்பின்றி), துன்பத்தால் தளர்ச்சியடையும் நண்பனைத் தன்னால் முடிந்த அனைத்து வழிகளாலும் தாங்கிப் பிடித்துத் தூக்கி நிறுத்துவதேயாகும்!' (ஒல்லும்வாய் ஊன்றும் நிலை). நடராஜன் மெருகேற்றப்பட்ட இரும்பு உளியை சாரத்தின் மீது அமர்ந்திருந்த ஆறுமுகத்தின் இடது கையில் பற்ற வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 790Kural 790
'இவர் எனக்கு இவ்வளவு அன்பானவர்; நானும் இவருக்கு இத்தகைய நன்மை செய்தேன்' என்று தமக்குள் வேற்றுமை காட்டிப் புகழ்ந்து பேசினாலும், அந்த நட்பின் உயரிய பெருமை குன்றி அற்பமாகிவிடும்.
• இனையர் இவரெமக்கு இன்னம் யாமென்று = இவர் எமக்கு இத்தகையவர், யாம் இவருக்கு இத்தகையோம் என்று,
• புனையினும் புல்லென்னும் நட்பு = புனைந்து புகழ்ந்து பேசினாலும் நட்பு தன் சிறப்பை இழந்துவிடும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
சோழ நாட்டின் தமிழ் மன்றமும் கணக்குப் பார்க்காத இரு ஆருயிர் நண்பர்களின் தன்னுரிமையும்
ஐம்பது ஆண்டுகளாக வறுமையிலும் நோயிலும் ஒருவருக்கொருவர் துணையாய் நின்று, தமக்குள் செய்த பல நூறு உதவிகளை ஒருபோதும் கணக்குப் பார்க்காமலும், வெளி ஆட்களிடம் புகழ்ந்து பேசாமலும் வாழ்ந்து வந்தனர் தமிழ் அறிஞர் ராமநாதனும் மருத்துவர் வைத்தியநாதனும். அவர்களது அடக்கத்தைக் கண்டு வியந்த இளம் மாணவன் கார்த்திகேயன், 'ஐயா! நீங்கள் இருவருமே மாபெரும் அறிஞர்கள்; ஆனால் நீங்கள் ஒருவரையொருவர் சபைகளில் செய்த உதவிகளைப் பற்றி அலங்காரமாகப் புகழ்ந்து பேசிக்கொள்வதே இல்லையே, ஏன்?' என்று கேட்டான். ராமநாதன் புன்னகையோடு தனது நண்பனின் தோளைத் தொட்டு மாணவனுக்கு விளக்கினார். ராமநாதன் கூறினார்: 'கார்த்திகேயா! உண்மையான நட்பு என்பது இரு உடல்களில் வாழும் ஒரே ஆன்மாவாகும்; 'இவர் எனக்கு இவ்வளவு அன்பு கொண்டவர்; நானும் இவருக்கு இத்தகைய பேருதவிகளைச் செய்தேன்' என்று தமக்குள் வேற்றுமை காட்டிப் புகழ்ந்து அலங்கரித்துப் பேசினாலும் கூட (இனையர் இவர் எமக்கு இன்னம் யாம் என்று புனையினும்), அந்த நட்பின் தூய தெய்வீகப் பெருமை குன்றி அற்பமானதாகிவிடும்!' (புல்லென்னும் நட்பு). ராமநாதன் வெண்கலக் கெண்டியில் இருந்த சூடான மூலிகைத் தேநீரை இரண்டு சுடுமண் கோப்பைகளில் ஊற்றினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.