குறள் 411Kural 411
சான்றோர்களின் அறிவார்ந்த உபதேசங்களைக் காதுகளால் கேட்டுப் பெறும் கேள்வி ஞானமே மனிதன் அடையும் செல்வங்களிலெல்லாம் மிகச் சிறந்த செல்வமாகும்; அதுவே பிற செல்வங்கள் எல்லாவற்றையும் விட முதன்மையான தலையாய செல்வமாகும்.
• செல்வத்துள் செல்வம் = மனிதன் அடையக்கூடிய செல்வங்களிலெல்லாம் மிகச் சிறந்த செல்வமானது,
• செவிச் செல்வம் = சான்றோர்களின் நற்போதனைகளைக் காதுகளால் கேட்டறியும் 'கேள்விச் செல்வமே' ஆகும்;
• அச்செல்வம் = அந்த அரிய கேள்விச் செல்வமானது,
• செல்வத்துள் எல்லாம் தலை = பொன், பொருள் போன்ற பிற உலகத்துச் செல்வங்கள் எல்லாவற்றிலும் முதன்மையான தலையாய செல்வமாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
நவரத்தினப் பெட்டகமும் நெஞ்சில் பாய்ந்த செவிச் செல்வமும்
வைர வியாபாரி தர்மபாலன், தன் மாளிகையின் பாதாள அறைகளில் நவரத்தினங்களையும் மாணிக்கங்களையும் குவித்து வைத்திருந்தான்; ஆனால் எந்நேரமும் பயமும் மன அமைதியின்மையும் தூக்கமின்மையும் அவனை வாட்டி வதைத்தன; எவ்வளவு பொன் இருந்தும் அவனுக்கு நிம்மதி கிடைக்கவில்லை. ஒரு மாலைப் பொழுதில், ஆற்றங்கரை ஆலமரத்தடியில் அமர்ந்திருந்த ஒரு துறவி, அச்சத்தை வெல்லும் விதம், மன அமைதியின் ரகசியம் மற்றும் தர்ம நெறிகள் குறித்து உரையாற்றிக் கொண்டிருந்தார்; தர்மபாலன் ஒரு மணி நேரம் மெய்மறந்து தன் காதுகளால் அந்த ஞான உரைகளைக் கேட்டான் (செவிச்செல்வம்). அடுத்த கணமே அவனது மனதில் இருந்த பயங்களும் கவலைகளும் பனிபோல விலகி, வாழ்நாளில் அறிந்திராத பேரமைதியும் தெளிவும் உள்ளத்தில் மலர்ந்தன! தர்மபாலன் நெகிழ்ந்து கூறினான்: என் பாதாள அறைகளில் உள்ள கோடிக்கணக்கான வைரங்கள் எனக்கு ஒரு துளி அமைதியையும் தரவில்லை; ஆனால் பெரியோரின் உபதேசத்தைக் காதுகளால் கேட்ட இந்த ஒரு மணி நேர ஞானமோ என் வாழ்க்கையையே மாற்றிவிட்டது! செல்வங்களிலெல்லாம் தலையாய உன்னத செல்வம் காதுகளால் கேட்டுப் பெறும் இந்த செவிச் செல்வமே என்று உலகிற்குப் பறைசாற்றினான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 412Kural 412
சான்றோர்களின் நல்லறிவு உரைகளைக் கேட்டு மகிழும் செவிக்குரிய அறிவு உணவு கிடைக்காத ஓய்வு நேரங்களிலேயே, உடலைத் தாங்கிக் கொள்வதற்காக வயிற்றுக்குச் சிறிதளவு உணவு தரப்படும்.
• செவிக்கு உணவு இல்லாத போழ்து = சான்றோர்களின் அரிய உபதேசங்களைக் கேட்கும் 'செவிக்குரிய அறிவு உணவு' கிடைக்காத இடைவேளை நேரங்களில்,
• வயிற்றுக்கும் = இந்த உடலைத் தாங்கி உயிரைக் காப்பதற்காக
• சிறிது ஈயப்படும் = வயிற்றுக்கும் சிறிதளவு பருப்பொருள் உணவு வழங்கப்படும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
ஞானப் பெருவிருந்தும் வயிற்றுக்குக் கிடைத்த சிறு உணவும்
புகழ்பெற்ற மெய்ஞான ஆசிரியர் சண்முகசுந்தரம், மூன்று நாட்கள் நடைபெற்ற தத்துவ மாநாட்டில் வாழ்வின் உன்னத ரகசியங்களையும், உலக அமைதிக்கான நெறிகளையும் அமிர்தம் போலப் பொழிந்து கொண்டிருந்தார்; அங்கிருந்த நூற்றுக்கணக்கான மாணவர்கள் பசி, தாகம், தூக்கம் அனைத்தையும் மறந்து, அவரது ஞான உரைகளைத் தங்கள் செவிகளால் அருந்திப் பேரானந்தப் பரவசத்தில் ஆழ்ந்திருந்தனர். ஆனால் புதிய மாணவன் பரதனோ, 'மதிய உணவு நேரம் ஆகிவிட்டது, எப்போது சாப்பாடு போடுவார்கள்' என்று உணவுச் சாலையையே பார்த்துக் கொண்டு அமர்ந்திருந்தான். மாலைப் பொழுதில் உரையை நிறைவு செய்த ஆசிரியர், ஒரு சிறிய கைப்பிடி அவலை மாணவர்களுக்கு வழங்கிப் புன்னகையோடு கூறினார்: பரதா! மனிதனுக்கு உண்மையான முதன்மை உணவு சான்றோர்களின் ஞானத்தைக் கேட்டறியும் செவி உணவே ஆகும்; செவிக்கு உணவு கிடைக்காத இடைவேளை நேரங்களில் மட்டுமே, இந்த உடலைத் தாங்கிக் கொண்டு மீண்டும் கேட்கும் பொருட்டு வயிற்றுக்குச் சிறிதளவு உணவு வழங்க வேண்டும் என்றார். பரதன் தன் சிற்றறிவை எண்ணி வெட்கினான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 413Kural 413
சான்றோர்களின் அருள்மொழிகளைக் காதுகளால் கேட்டுப் பெறும் கேள்வி ஞானம் உடையவர்கள், இந்த பூவுலகில் வாழ்கின்ற போதிலும் கூட, விண்ணுலகத்தில் அவி உணவை உண்டு வாழும் தேவர்களுக்குச் சமமாகப் போற்றப்படுவார்கள்.
• செவி உணவின் கேள்வி உடையார் = சான்றோர்களின் நற்போதனைகளைத் தம் காதுகளால் கேட்டுப் பெறும் 'கேள்வி ஞானம்' என்னும் செவி உணவை அருந்துகின்ற மனிதர்கள்,
• நிலத்து = இந்த பூவுலகில் வாழ்கின்ற மனிதர்களாய் இருந்த போதிலும் கூட,
• அவி உணவின் = வேள்வித் தீயில் இடப்படும் புனிதமான அவி உணவை அருந்தி இன்புறும்
• ஆன்றாரொடு ஒப்பர் = விண்ணுலகத்துத் தேவலோக தேவர்களுக்குச் சமமான மேன்மை உடையவர்கள் ஆவர்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
யாக குண்டத்தின் ஆசையும் குடிசையில் கிடைத்த தேவலோகப் பேரின்பமும்
இளந்துறவி சோமநாதன், 'தேவலோகம் சென்று தேவர்களோடு அமர்ந்து அவி உணவை உண்டு வாழ வேண்டும்' என்ற நோக்கத்தில், காடுகளில் கொடிய யாகங்களைச் செய்து தன் உடலை வருத்திக் கொண்டிருந்தான். மூத்த ஞானி ஒருவர் அவனிடம், 'சோமநாதா! தேவலோக இன்பத்தை நீ இங்கேயே வாழும் ஒரு மனிதனிடம் பார்க்க வேண்டுமா?' என்று கேட்டு, கிராமத்து நெசவாளர் முத்தையனின் வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றார். முத்தையன் வறுமையில் வாழ்ந்தாலும், நாள்தோறும் மாலையில் ஊருக்கு வரும் சாதுக்கள் மற்றும் ஆன்றோர்களின் ஞான உபதேசங்களைத் தன் செவிகளால் ஆர்வத்தோடு கேட்டு, அந்த ஞான அமுதத்தையே தன் செவி உணவாகக் கொண்டு வாழ்ந்தான் (செவியுணவிற் கேள்வியுடையார்); அவனது முகத்தில் எந்தவிதக் கவலையோ, அச்சமோ, ஆசையோ இன்றி ஒரு தேவனைப் போன்ற பேரொளியும் சாந்தமும் நிலவியது. ஞானி விளக்கினார்: சோமநாதா! வேள்வித் தீயில் இடப்படும் அவி உணவை உண்டு தேவலோகத்தில் தேவர்கள் எந்தப் பேரின்பத்தை அடைகிறார்களோ, அதே அழியாத பேரின்பத்தை, சான்றோரின் ஞான உபதேசங்களைச் செவியால் அருந்தும் மனிதன் இந்த பூவுலகிலேயே அடைகிறான்; அவனே பூவுலகில் வாழும் தேவன் என்றார். சோமநாதன் ஞானத்தின் மெய்ப்பொருளை உணர்ந்தான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 414Kural 414
ஒருவன் சுயமாக நூல்களைப் படிக்காதவனாக இருந்தாலும் கூட, கற்றறிந்த அறிஞர்கள் கூறும் நல்லறிவு உரைகளைக் கேட்டறிய வேண்டும்; அது அவன் வாழ்வில் துன்பத்தால் தளர்ச்சியுறும் காலங்களில் அவனை வழுக்கி விழாமல் தாங்கிப் பிடிக்கும் உறுதியான ஊன்றுகோல் போலத் துணையாக நிற்கும்.
• கற்றிலன் ஆயினும் = ஒருவன் தன் சொந்த முயற்சியால் நூல்களைக் கற்றுத் தேறாதவனாகவே இருந்தாலும் கூட,
• கேட்க = கற்றறிந்த சான்றோர்கள் கூறும் நல்லறிவு மொழிகளைப் பணிவோடு காது கொடுத்துக் கேட்க வேண்டும்;
• அஃது = அவ்வாறு கேட்டுப் பெறும் கேள்வி ஞானமானது,
• ஒருவற்கு = ஒரு மனிதனுக்கு
• ஒற்கத்தின் = வறுமையாலும் சோதனைகளாலும் வாழ்வில் மனம் தளர்ச்சி அடையும் துன்பக் காலங்களில்,
• ஊற்றாம் துணை = வழுக்கி விழாமல் தாங்கிப் பிடிக்கும் உறுதியான 'ஊன்றுகோல்' போலத் துணையாக நின்று காக்கும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
படிக்காத படகோட்டியும் புயலில் தாங்கிய செவி ஞான ஊன்றுகோலும்
படகுகளை இயக்கும் காளிமுத்து, வறுமையின் காரணமாகப் பள்ளிக்குச் சென்று ஒருநாளும் ஏடுகளைப் படித்ததில்லை; ஆனால் தன் படகில் பயணம் செய்த துறைமுக மூத்த மாலுமிகள், சான்றோர்கள் மற்றும் பெரியோர்கள் கூறிய அனுபவ மொழிகளையும், கடல் சுழல்களின் இயல்புகளையும், ஆபத்துக் கால அறிவுரைகளையும் எப்போதும் கூர்ந்து கவனித்துக் காதுகொடுத்துக் கேட்பான் (கற்றிலனாயினும் கேட்க). பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, நடுக்கடலில் திடீரெனப் பயங்கரமான சூறாவளிப் புயல் தாக்கியது; பல படித்த மாலுமிகள் பயந்து படகுகளைக் கவிழ்த்து நீரில் மூழ்கினர்; காளிமுத்துவின் படகும் பாறைகளில் மோதி உடையவிருந்தது; அந்தப் பேராபத்து நேரத்தில், முன்பு ஒரு முதிய மாலுமி செவிவழியாகக் கூறிய 'எதிர்நீரோட்டத்தைப் பயன்படுத்திப் பாறைகளை விலக்கும்' அரிய நுட்பம் காளிமுத்துவின் நினைவுக்கு வந்தது! துணிவோடு சுக்கானைத் திருப்பி, தன் படகில் இருந்த இருபது பயணிகளின் உயிர்களையும் பத்திரமாகக் கரை சேர்த்தான். பயணிகள் கண்ணீரோடு போற்றினர்: ஏடுகளைப் படிக்காவிட்டாலும், பெரியோர்களின் உபதேசங்களைக் கேட்டறிந்த காளிமுத்துவின் கேள்வி ஞானமே, தளர்ச்சியுற்ற பேராபத்து நேரத்தில் அவனைக் காப்பாற்றிய ஊன்றுகோலாய் நின்றது என்று வியந்தனர்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 415Kural 415
வழுக்கும் சேற்று நிலத்தில் நடப்பவருக்கு ஊன்றுகோல் கீழே விழாமல் தாங்குவது போல, ஒழுக்க நெறி தவறாத சான்றோர்களின் வாயிலிருந்து பிறக்கும் நல்வார்த்தைகள், மனிதன் வாழ்க்கையில் தவறி விழுந்துவிடாமல் ஊன்றுகோல் போல் தாங்கி நின்று காக்கும்.
• இழுக்கல் உடை உழி = வழுக்கி விழக்கூடிய வழுக்கலான சேற்று நிலத்தில் நடக்கும் போது
• ஊற்றுக்கோல் அற்று = மனிதனைக் கீழே விழாமல் தாங்கிப் பிடிக்கும் ஊன்றுகோலைப் போன்றதே
• ஒழுக்கம் உடையார் வாய்ச் சொல் = நற்பண்பும் ஒழுக்கமும் நிறைந்த சான்றோர்களின் திருவாயிலிருந்து வெளிவரும் நல்லறிவுச் சொற்கள் ஆகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
வழுக்கும் சேற்றுப் பாதையும் ஒழுக்கச் சான்றோரின் சொல் ஊன்றுகோலும்
இளம் வணிகன் அருண்மொழி, கடுமையான நஷ்டத்தால் நிதி நெருக்கடியில் சிக்கிய போது, ஒரு கடத்தல் கும்பல் அவனிடம் வந்து, 'அரசின் சுங்க வரியை ஏய்த்து நள்ளிரவில் ரகசியமாகப் பொருட்களைக் கடத்தி விற்றால், ஒரே நாளில் உன் கடன்கள் தீர்ந்து பெரும் பணக்காரன் ஆகிவிடலாம்' என்று வழுக்கலான பேராசை வலையை விரித்தது; அருண்மொழி தடுமாறி, அந்தத் தவறைச் செய்ய உடன்படத் துணிந்தான். அந்த நெருக்கடியான விநாடியில், ஊரின் மூத்த ஒழுக்கச் சான்றோர் சிவநேசர் முன்பு அன்போடு கூறிய அறிவுரை அவன் நினைவுக்கு வந்தது: 'மகனே! அநீதியால் வரும் பணம் தொடக்கத்தில் இனிப்பது போலத் தோன்றி, முடிவில் குடும்பத்தையே அழித்துச் சிறையில் தள்ளிவிடும்; வறுமை வந்தாலும் ஒழுக்க நெறியை விடாதே' என்று அவரது வாய்மொழி ஒலித்தது (ஒழுக்கமுடையார் வாய்ச்சொல்). வழுக்கும் சேற்றில் கால் வழுக்கும் போது ஊன்றுகோல் உடலைத் தாங்குவது போல (இழுக்கலுடையுழி ஊற்றுக்கோல் அற்று), அந்தச் சான்றோரின் சொற்கள் அவனது மனதைத் தடுத்து நிறுத்தின; கடத்தல் திட்டத்தை மறுத்து வெளியேறினான். அடுத்த வாரம் அந்தக் கடத்தல் கும்பல் அரசப் படையால் சிறைபிடிக்கப்பட்டுத் தூக்கிலிடப்பட்டது; அருண்மொழி ஒழுக்கச் சான்றோரின் சொற்களாலேயே தான் வீழ்ச்சியிலிருந்து காப்பாற்றப்பட்டதை உணர்ந்து நன்றி கூறினான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 416Kural 416
எவ்வளவு சிறிய அளவாக இருந்தாலும் நன்மை தரும் நல்ல விஷயங்களைச் சான்றோரிடம் கேட்டுத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும்; அப்படிக் கேட்டறிந்த அந்தச் சிறிய அளவும் கூட ஒருவனுக்கு வாழ்க்கையில் நிறைந்த பெருமையைத் தரும்.
• எனைத்தானும் = எவ்வளவு சிறிய அளவினதாக இருந்தாலும் அல்லது சிறிது நேரமே ஆனாலும் கூட,
• நல்லவை கேட்க = நன்மை தரும் உயர்ந்த அறிவுரைகளைச் சான்றோர்களிடம் கேட்டுப் பெற வேண்டும்;
• அனைத்தானும் = அவ்வாறு கேட்டுக் கொண்ட அந்தச் சிறிய அளவிலான நன்மையும் கூட,
• ஆன்ற பெருமை தரும் = ஒருவனுக்கு நிறைந்த மாபெரும் நற்பெருமைகளையும் வாழ்வின் மேன்மையையும் தரும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூன்று நிமிட உபதேசமும் உழவனின் அழியாத பெருமையும்
விவசாய இளைஞன் வேலன், தன் மாடுகளோடு வயலுக்கு அவசரமாகச் சென்று கொண்டிருந்த போது, கோயில் மண்டபத்தில் ஒரு முதிய ஞானி பக்தர்களுக்கு அறிவுரை கூறிக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டான்; நேரமில்லை என்று போகாமல், வெறும் மூன்று நிமிடங்கள் நின்று அந்த ஞானியின் ஒற்றை அறிவுரையைத் தன் காதுகளால் கூர்ந்து கேட்டான்: 'உழவனே! உன் வயலில் கிணறு வெட்டும் போதோ அணை கட்டும் போதோ, உபரி நீர் வழியும் வாய்க்காலைப் பக்கத்து ஏழை விவசாயியின் காய்ந்த நிலத்திற்குத் திருப்பி விடு; அவனது பயிரும் வாழும், அவனது மனப்பூர்வமான வாழ்த்து உன் நிலத்தையும் தலைமுறைகளையும் காக்கும்' என்ற அந்தச் சிறிய நல்லுரையை உள்வாங்கினான் (எனைத்தானும் நல்லவை கேட்க). வேலன் தன் குளத்து உபரி நீரைத் தன் அண்டை நிலத்து ஏழைகளுக்குத் தாராளமாகத் திருப்பி விட்டான். சில ஆண்டுகளில் கடும் பஞ்சம் வந்த போது, அந்த அண்டை விவசாயிகள் அனைவரும் ஒன்று திரண்டு வேலனின் பயிர்களைத் தங்கள் உயிர்போலக் காத்தனர்; நீர் பகிர்ந்து கொள்வதில் வேலன் ஊரிலேயே தலைசிறந்த மனிதராக மதிக்கப்பட்டு, மாவட்டத்தின் முதன்மை வேளாண் தலைவராக உயர்ந்தான் (ஆன்ற பெருமை தரும்). மூன்று நிமிடங்கள் கேட்ட ஒரு சிறிய நல்லுரையே வாழ்க்கையில் மாபெரும் பெருமையைத் தந்தது.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 417Kural 417
நுண்ணிய ஆய்வறிவோடு பல சான்றோர்களின் நற்போதனைகளைக் கேட்டுப் பெற்ற நிறைந்த கேள்வி ஞானம் உடையவர்கள், ஒருவேளை ஒரு விஷயத்தைத் தவறாகப் புரிந்து கொண்டாலும் கூட, தமக்கு இழிவைத் தரும் முட்டாள்தனமான சொற்களை ஒருபோதும் வாயால் பேச மாட்டார்கள்.
• இழைத்து உணர்ந்து = உண்மைகளை நுண்ணியதாகத் தாமும் ஆராய்ந்து அறிந்து,
• ஈண்டிய கேள்வியவர் = பல சான்றோர்களின் உபதேசங்களைக் கேட்டுப் பெற்ற விரிவான கேள்வி ஞானம் உடையவர்கள்,
• பிழைத்து உணர்ந்தும் = ஒருவேளை ஏதேனும் ஒரு விஷயத்தைத் தவறாகப் புரிந்து கொண்ட சூழலிலும் கூட,
• பேதைமை சொல்லார் = தங்களுக்கு அறியாமையையும் இழிவையும் உண்டாக்கும் முட்டாள்தனமான அறிவற்ற சொற்களை ஒருபோதும் பேச மாட்டார்கள்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
குழப்பமான நில வழக்கும் நீதிபதியின் நிதானமான சொற்களும்
தலைமை நீதிபதி விக்ரமதேவன், நீதி சாஸ்திரங்களை நுணுக்கமாக ஆராய்ந்து பயின்றதோடு, நாட்டின் தலைசிறந்த சட்ட வல்லுநர்களின் போதனைகளைக் கேட்டுப் பெற்ற விரிவான கேள்வி ஞானம் உடையவராகத் திகழ்ந்தார் (இழைத்துணர்ந்து ஈண்டிய கேள்வியவர்). ஒரு சிக்கலான நிலத்தகராறு வழக்கில், ஒரு நயவஞ்சகக் கணக்காயன் போலி ஆவணங்களை அமைத்து எல்லைகளை மாற்றியிருந்ததால், தொடக்கத்தில் நீதிபதி நிலத்தின் அமைப்பைத் தவறாகப் புரிந்து கொண்டார் (பிழைத்து உணர்ந்தும்); ஆனால் அற்ப மனிதர்களைப் போல அவசரப்பட்டு முட்டாள்தனமான விசித்திரத் தீர்ப்பையோ, அறிவற்ற ஆணவச் சொற்களையோ அவர் ஒருபோதும் வாயால் பேசவில்லை (பேதைமை சொல்லார்); மாறாக, சாந்தத்தோடு அளந்து பேசி, கள ஆய்வுக்கு உத்தரவிட்டார்; உண்மை வெளிப்பட்டுப் போலி ஆவணம் முறியடிக்கப்பட்டது. அவையினர் வியந்து போற்றினர்: விரிவான கேள்வி ஞானம் பெற்ற ஒரு சான்றோர், ஒருவேளை தவறாகப் புரிந்து கொள்ள நேர்ந்தாலும் கூட, தமக்கு அறியாமையை உண்டாக்கும் பேதைமைச் சொற்களை ஒருபோதும் பேச மாட்டார்கள் என்பதற்கு நம் தலைமை நீதிபதியே சான்று என்றனர்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 418Kural 418
சான்றோர்களின் நல்லறிவு உரைகளைக் கேட்டுத் துளைக்கப்படாத காதுகள், வெளி உலகத்து வெறும் சத்தங்களைக் கேட்க முடிந்தாலும் கூட, உண்மைப் பொருளை உணர முடியாத காரணத்தால் செவிட்டுக் காதுகளுக்கு ஒப்பானவையே ஆகும்.
• கேள்வியால் = சான்றோர்களின் மெய்ஞ்ஞான உபதேசங்களைக் கேட்டுப் பெறும் கேள்வி அறிவினால்
• தோட்கப்படாத செவி = ஆன்ம உணர்வு துளைக்கப்படாத மனிதனின் காதுகள்,
• கேட்பினும் = புற உலகத்து வெறும் சத்தங்களையும் ஓசைகளையும் கேட்கின்ற போதிலும் கூட,
• கேளாத் தகையவே = உண்மையில் அவை எதையும் உணர்ந்து கொள்ள முடியாத 'செவிட்டுக் காதுகளின்' தன்மையையே உடையனவாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
வெறும் ஓசையைக் கேட்ட செவிகளும் ஞானத்தால் திறந்த அகக்காதுகளும்
இளைஞன் குணசீலன், கூரிய கண்பார்வையும் துல்லியமான கேட்கும் திறனும் கொண்டவனாக இருந்தான்; ஆனால் தன் காதுகளைக் கொண்டு வீண் வம்புகளையும், மதுக்கூடத்துக் கூச்சல்களையும், அவதூறுகளையும் மட்டுமே இரவும் பகலும் கேட்டான்; சான்றோர்கள் அறநெறி மற்றும் மெய்ஞானக் கருத்துக்களைப் பேசும் போதெல்லாம் காதுகளைப் பொத்திக் கொண்டு ஓடினான். அதே ஊரில் வாழ்ந்த முதியவர் சுந்தரமோ, முதுமையின் காரணமாகக் காது மந்தமாகி ஓசைகளைக் கேட்கச் சிரமப்பட்டார்; ஆனால் ஊருக்கு ஒரு ஞானி வருகை தந்தால் போதும், மரக்குழலைத் தன் காதில் பொருத்திக் கொண்டு, முண்டியடித்து முன் வரிசையில் அமர்ந்து, சான்றோரின் வாய்மொழிகளை ஒரு துளியும் தவறாமல் உள்வாங்கிக் கண்ணீர் மல்கி வாழ்ந்தார். ஊர் மருத்துவர் இதைக் கண்டு குணசீலனிடம் கூறினார்: குணசீலா! உன் காதுகள் ஓசைகளைக் கேட்கலாம், ஆனால் சான்றோரின் ஞானக் கேள்வி அறிவால் துளைக்கப்படாத உன் காதுகள் உண்மையில் செவிட்டுக் காதுகளேயாகும்; புறக்காது மந்தமாக இருந்தாலும், ஆன்றோரின் ஞானத்தால் திறக்கப்பட்ட சுந்தரத்தின் காதுகளே உண்மையான கேட்கும் காதுகள் என்றார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 419Kural 419
சான்றோர்களின் நுண்ணிய தத்துவ உபதேசங்களைக் கேட்டறிந்த கேள்வி ஞானம் இல்லாதவர்கள், மற்றவர்களிடம் அடக்கமும் பணிவும் நிறைந்த நன்மொழிகளைப் பேசுபவர்களாக மாறுவது இயலாத காரியமாகும்; அவர்கள் கர்வத்தோடு ஆணவமாகவே பேசுவர்.
• நுணங்கிய கேள்வியர் அல்லார் = சான்றோர்களின் நுண்ணிய மெய்ப்பொருள் உபதேசங்களைக் கேட்டுப் பெற்ற கேள்வி ஞானம் இல்லாதவர்கள்,
• வணங்கிய வாயினர் ஆதல் = மற்றவர்களிடம் பணிவான நல்வார்த்தைகளைப் பேசும் அடக்கமான பண்புடையவர்களாக விளங்குவது
• அரிது = மிகவும் அரிதான முடியாத காரியமாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
இறுமாப்புப் பேச்சும் கேள்வி ஞானத்தால் விளைந்த பணிவான மொழியும்
அமைச்சரின் மகன் விமலன், பெரியோர்களின் காலடியில் அமர்ந்து நல்லுரைகளைக் கேட்கும் கேள்வி ஞானம் இல்லாதவனாக வளர்ந்தான் (நுணங்கிய கேள்வியர் அல்லார்); அதனால் அரசவையிலும் பொது இடங்களிலும் பேசும் போதெல்லாம் மற்றவர்களை இகழ்ந்து, தன்னை மட்டுமே வியந்து ஆணவத்தோடு திமிராகப் பேசினான்; எவரிடமும் பணிவான சொல்லோ அடக்கமான சொல்லோ அவனது நாவிலிருந்து வெளிவரவே இல்லை (வணங்கிய வாயினராதல் அரிது). ஆனால் எளிய குடும்பத்தில் பிறந்த இளைஞன் சசிதரனோ, சிறுவயது முதல் ஆன்றோர்கள் மற்றும் முனிவர்களின் ஆசிரமங்களில் அமர்ந்து, நுண்ணிய தத்துவங்களையும் தர்ம நெறிகளையும் கண்ணும் கருத்துமாகக் கேட்டு வளர்ந்தான்; அவன் பேசும் போதெல்லாம் அளவில்லாத பணிவும், இனிமையும், சாந்தமும் சொற்களில் தேன் போல வழிந்தன. பிரதமர் இருவரையும் கவனித்துக் கூறினார்: மனிதனின் வாயிலிருந்து வரும் சொற்கள் அவனது காதுகள் எதை உட்கொண்டன என்பதன் எதிரொலியே; சான்றோரின் நுண்ணிய ஞானத்தைக் கேட்டறியாத ஒருவனால் ஒருபோதும் அடக்கமும் பணிவும் கொண்ட வாயினனாக இருக்க முடியாது என்பதற்கு இவர்களே சாட்சி என்றார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 420Kural 420
சான்றோர்களின் அருள்மொழிகளைக் கேட்டுப் பெறும் அறிவுச் சுவையை அறியாமல், நாவின் சுவைக்காக மட்டுமே உண்டு வாழும் விலங்கு போன்ற மனிதர்கள், இவ்வுலகில் வாழ்ந்தாலும் பயனில்லை, இறந்து போனாலும் நஷ்டமில்லை.
• செவியின் சுவை உணரா = சான்றோர்களின் நற்போதனைகளைக் கேட்டுப் பெறும் 'செவிக்குரிய ஞானச் சுவையை' அறியாத,
• வாய் உணர்வின் மாக்கள் = வெறும் நாவினால் அறுசுவை உணவை உண்பதை மட்டுமே உணர்ந்து வாழும் விலங்கு போன்ற மனிதர்கள்,
• அவியினும் = இந்த உலகத்தில் மடிந்து போனால் என்ன?
• வாழினும் என் = உயிரோடு வாழ்ந்துதான் என்ன பயன்? (அவர்களால் யாருக்கும் எந்தப் பயனும் இல்லை).
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
நாவின் அறுசுவை வேட்கையும் செவியின் ஞானச் சுவையும்
பெருந்தீனி மனிதன் போஜன், காலையிலிருந்து நள்ளிரவு வரை அறுசுவை உணவுகளையும், பலகாரங்களையும், மதுவையும் தன் நாக்கினால் ருசித்துப் புசிப்பதிலேயே தன் வாழ்நாளைக் கழித்தான்; தெருவின் மறுபுறம் அறிஞர்கள் கூடி உலக அறங்களை உரையாற்றிய போது, 'இந்த ஞான உரைகளைக் கேட்டு எனக்கு என்ன ஆகப் போகிறது' என்று கேலி செய்துவிட்டுத் தன் தட்டிலுள்ள இனிப்புகளைத் தின்றான் (செவியின் சுவையுணரா வாயுணர்வின் மாக்கள்). ஊரில் கொடிய தொற்றுநோய் பரவிய போது, போஜனோ தன் உணவுக் கிடங்கில் பதுங்கி இருந்து தின்று தீர்த்துக் கொண்டிருந்தான். ஊர்ப் பெரியவர் அவனைக் கடந்து செல்லும் போது பெருமூச்சுடன் கூறினார்: செவியால் நுகரும் ஞானச் சுவையை அறியாமல், மிருகத்தைப் போல நாவின் சுவைக்காக மட்டுமே உண்டு வாழும் இந்த மனிதர்கள் இவ்வுலகில் வாழ்ந்தால்தான் என்ன, மடிந்து போனால்தான் என்ன? இவர்களால் உலகத்திற்கு எந்த நன்மையும் இல்லை என்றார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.