திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 419

அமைச்சரின் மகன் விமலன், பெரியோர்களின் காலடியில் அமர்ந்து நல்லுரைகளைக் கேட்கும் கேள்வி ஞானம் இல்லாதவனாக வளர்ந்தான் (நுணங்கிய கேள்வியர் அல்லார்); அதனால் அரசவையிலும் பொது இடங்களிலும் பேசும் போதெல்லாம் மற்றவர்களை இகழ்ந்து, தன்னை மட்டுமே வியந்து ஆணவத்தோடு திமிராகப் பேசினான்; எவரிடமும் பணிவான சொல்லோ அடக்கமான சொல்லோ அவனது நாவிலிருந்து வெளிவரவே இல்லை (வணங்கிய வாயினராதல் அரிது). ஆனால் எளிய குடும்பத்தில் பிறந்த இளைஞன் சசிதரனோ, சிறுவயது முதல் ஆன்றோர்கள் மற்றும் முனிவர்களின் ஆசிரமங்களில் அமர்ந்து, நுண்ணிய தத்துவங்களையும் தர்ம நெறிகளையும் கண்ணும் கருத்துமாகக் கேட்டு வளர்ந்தான்; அவன் பேசும் போதெல்லாம் அளவில்லாத பணிவும், இனிமையும், சாந்தமும் சொற்களில் தேன் போல வழிந்தன. பிரதமர் இருவரையும் கவனித்துக் கூறினார்: மனிதனின் வாயிலிருந்து வரும் சொற்கள் அவனது காதுகள் எதை உட்கொண்டன என்பதன் எதிரொலியே; சான்றோரின் நுண்ணிய ஞானத்தைக் கேட்டறியாத ஒருவனால் ஒருபோதும் அடக்கமும் பணிவும் கொண்ட வாயினனாக இருக்க முடியாது என்பதற்கு இவர்களே சாட்சி என்றார்.

Reared amidst excessive indulgence, the high minister's son, Vimalan, never sat at the feet of venerable elders to absorb refined ethical instruction (Nunangiya kealviyar allaar). Consequently, whenever he spoke in royal durbars or guild halls, his speech was laced with haughty egotism, interruptions, sarcastic sneers, and unbearable self-aggrandizement; his tongue was physically incapable of uttering a humble, polite, or deferential sentence (Vanangiya vaayinar aathal arithu). In contrast, young Sasidharan, born of modest means, had spent years sitting quietly in monastic hermitage porches, absorbing the subtle metaphysics and moral discourses of enlightened masters. Whenever Sasidharan spoke, his words flowed with sublime humility, deep reverence, and captivating gentleness. Observing both, the grand vizier noted: The tongue reflects what the ear has ingested. It is virtually impossible for a mouth to speak with genuine modesty and sweet grace when the ears have never been nourished by subtle, heard wisdom!