திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 418

இளைஞன் குணசீலன், கூரிய கண்பார்வையும் துல்லியமான கேட்கும் திறனும் கொண்டவனாக இருந்தான்; ஆனால் தன் காதுகளைக் கொண்டு வீண் வம்புகளையும், மதுக்கூடத்துக் கூச்சல்களையும், அவதூறுகளையும் மட்டுமே இரவும் பகலும் கேட்டான்; சான்றோர்கள் அறநெறி மற்றும் மெய்ஞானக் கருத்துக்களைப் பேசும் போதெல்லாம் காதுகளைப் பொத்திக் கொண்டு ஓடினான். அதே ஊரில் வாழ்ந்த முதியவர் சுந்தரமோ, முதுமையின் காரணமாகக் காது மந்தமாகி ஓசைகளைக் கேட்கச் சிரமப்பட்டார்; ஆனால் ஊருக்கு ஒரு ஞானி வருகை தந்தால் போதும், மரக்குழலைத் தன் காதில் பொருத்திக் கொண்டு, முண்டியடித்து முன் வரிசையில் அமர்ந்து, சான்றோரின் வாய்மொழிகளை ஒரு துளியும் தவறாமல் உள்வாங்கிக் கண்ணீர் மல்கி வாழ்ந்தார். ஊர் மருத்துவர் இதைக் கண்டு குணசீலனிடம் கூறினார்: குணசீலா! உன் காதுகள் ஓசைகளைக் கேட்கலாம், ஆனால் சான்றோரின் ஞானக் கேள்வி அறிவால் துளைக்கப்படாத உன் காதுகள் உண்மையில் செவிட்டுக் காதுகளேயாகும்; புறக்காது மந்தமாக இருந்தாலும், ஆன்றோரின் ஞானத்தால் திறக்கப்பட்ட சுந்தரத்தின் காதுகளே உண்மையான கேட்கும் காதுகள் என்றார்.

Young Gunaseelan possessed razor-sharp physical hearing, capable of distinguishing the whisper of a breeze or the rustle of gold coins across a crowded square; yet he squandered his ears listening exclusively to tavern brawls, vulgar gossip, and defamatory scandals, deliberately plugging his ears with wax whenever traveling philosophers spoke upon virtue and self-mastery. In the same neighborhood lived elderly Sundaram, who was physically hard of hearing; yet whenever an enlightened sage visited the village temple, Sundaram placed a hollow brass horn to his ear, sitting in the very front row to absorb every syllable of sacred instruction with tears of devotional joy. Observing both men, the township physician remarked to Gunaseelan: Gunaseelan, your physical eardrums may vibrate to acoustic noise, but since your ears have never been pierced by the profound spiritual teachings of the wise, you are genuinely deaf in the eyes of wisdom! Sundaram's ears, pierced by oral truth, are the only truly hearing ears in this valley.