குறள் 591Kural 591
ஒரு மனிதன் உண்மையான சொத்து உடையவன் என்று மதிக்கப்படுவது அவனிடமுள்ள சோர்வில்லாத மன ஊக்கமே ஆகும்; அந்த ஊக்கம் இல்லாதவர்கள் வேறு எந்தப் பொருட்செல்வத்தைப் பெற்றிருந்தாலும் அதை உடையவர் ஆக மாட்டார்கள்.
• உடையர் எனப்படுவது ஊக்கம் = ஒருவர் உண்மையிலேயே உடையவர் என்று போற்றப்படுவது அவரிடமுள்ள மன ஊக்கமே ஆகும்;
• அஃதில்லார் = அந்த ஊக்கம் இல்லாதவர்,
• மற்று உடையது உடையரோ = வேறு எதைப் பெற்றிருந்தாலும் அதனை உடையவர் ஆக மாட்டார்கள்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
சோம்பேறி வாரிசும் உழைப்பாளியின் புதிய தொழிற்கூடமும்
ஏராளமான பூர்வீக மாந்தோப்புகளையும் தங்கப் பெட்டிகளையும் பரம்பரையாகப் பெற்ற சோமு, எந்த மன ஊக்கமும் உழைப்பும் இன்றிச் சோம்பேறியாக வாழ்ந்து ஐந்தே ஆண்டுகளில் அனைத்துச் செல்வங்களையும் இழந்து நின்றான். ஆனால், கையில் ஒரு பழைய சுத்தியலை மட்டுமே மூலதனமாக வைத்திருந்த இரும்புக் கொல்லன் வேலனோ, சோர்வில்லாத மன ஊக்கத்தோடு உழைத்து ஊரே போற்றும் மாபெரும் உலோகப் பட்டறையை உருவாக்கினான் (உடையர் எனப்படுவது ஊக்கம்). இடிந்த மாளிகையில் வாடிய சோமுவைக் கண்ட அறிஞர் மீனாட்சிசுந்தரம் மக்களிடம் எடுத்துரைத்தார்: 'மக்களே! ஒருவன் உண்மையான செல்வம் உடையவன் என்று சான்றோரால் போற்றப்படுவது அவனிடமுள்ள சோர்வில்லாத மன ஊக்கமே ஆகும் (உடையர் எனப்படுவது ஊக்கம்); அந்த ஊக்கம் இல்லாதவர்கள் பரம்பரைச் சொத்தாக வேறு எதைப் பெற்றிருந்தாலும் (அஃதில்லார் மற்று உடையது), அதனைத் தம் வசப்படுத்தியவர் ஆவார்களோ? அனைத்தும் அவர்களை விட்டு அழிந்து போகும்!' (உடையரோ மற்று). வேலன் பட்டறையின் எரியும் உலையிலிருந்து பழுக்கக் காய்ச்சிய இரும்பை அடைகல்லில் வைத்து ஓங்கி அடித்தான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 592Kural 592
ஒரு மனிதனுக்கு அவனது மனதிலுள்ள தளராத ஊக்கமே என்றும் அழியாத நிலையான உடைமையாகும்; புறத்தேயுள்ள பொன்னும் பொருளும் நிலைத்து நிற்காமல் எப்படியும் நீங்கி அழிந்துவிடும்.
• உள்ளம் உடைமை உடைமை = ஒருவனுக்கு மன ஊக்கமே நிலையான உடைமையாகும்;
• பொருளுடைமை = வெளிப்புறப் பொருட்செல்வமானது,
• நில்லாது நீங்கிவிடும் = நிலைத்து நிற்காமல் காலப்போக்கில் நீங்கிவிடும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
தீவிபத்தில் எரிந்த நெசவாலையும் தளராத நெசவாளியின் மீட்சியும்
நள்ளிரவுத் தீவிபத்தில் தன் நெசவாலையும் சேமித்து வைத்த விலைமதிப்பற்ற பட்டுச் சேலைகளும் சாம்பலான போது, கூட்டாளி சுந்தரம் தலையில் அடித்துக் கொண்டு தரையில் விழுந்து கதறி அழுதான். ஆனால், தலைமை நெசவாளர் ரத்தினமோ சற்றும் மனம் தளராமல், 'பொருள்தான் எரிந்தது, என் உழைப்பும் நெசவுத் திறனும் மன ஊக்கமும் இன்னும் என்னோடுதான் இருக்கிறது' என்று கூறி, மரத்தடிகளிலிருந்து மீண்டும் கைத்தறி ராட்டையைச் சுழற்றி இரண்டே ஆண்டுகளில் ஆலையை மீட்டெடுத்தார். வியந்து நின்ற சுந்தரத்திடம் ரத்தினம் விளக்கினார்: 'நண்பா! ஒரு மனிதனுக்கு அவனது மனதிலுள்ள தளராத ஊக்கமும் துணிவுமே என்றும் அழியாத நிலையான உண்மையான உடைமையாகும் (உள்ளமுடைமை உடைமை); புறத்தே இருக்கும் காசும் பொருட்செல்வமும் ஒருபோதும் நிலைத்து நிற்காமல் நீங்கி அழிந்துவிடும்!' (பொருளுடைமை நில்லாது நீங்கிவிடும்). ரத்தினம் புதிதாகச் செதுக்கப்பட்ட மூங்கில் தறியின் குறுக்கே பளபளக்கும் பொன் பட்டு நூலை இழுத்துக் கட்டினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 593Kural 593
சோர்வில்லாத மன ஊக்கத்தைத் தம் கைப்பொருளாகக் கொண்டவர்கள், செல்வத்தை இழக்க நேர்ந்தாலும் 'எல்லாம் போய்விட்டதே' என்று ஒருபோதும் மனம் கலங்கித் தளர்ந்து நிற்க மாட்டார்கள்.
• ஒருவந்தம் ஊக்கம் கைத்துடையார் = நிலையான மன ஊக்கத்தைக் கைவசமாகக் கொண்டவர்கள்,
• ஆக்கம் இழந்தேமென்று = 'செல்வத்தை இழந்துவிட்டோமே' என்று,
• அல்லாவார் = ஒருபோதும் மனம் கலங்கித் தளர மாட்டார்கள்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
புயலில் உடைந்த சரக்குக் கப்பலும் மீண்டெழுந்த கடல்வணிகனும்
நடுக்கடலில் எழுந்த கொடும் புயலில் தன் மூன்று பெரும் சரக்குக் கப்பல்களும் உடைந்து மூழ்கிய போது, நீந்தி உயிர் தப்பிய கடல்வணிகன் தனஞ்செயன் கரைசேர்ந்து, உடைந்துபோன மரக்கட்டையின் மீது அமர்ந்து அடுத்த தரைவழி வணிகத் திட்டங்களை வகுக்கத் தொடங்கினான். 'ஆயுள் முழுவதும் சேர்த்த கோடிக்கணக்கான முத்துக்களும் மணிகளும் மூழ்கிவிட்டதே! எப்படி உங்களால் துளியும் அழாமல் இருக்க முடிகிறது?' என்று திகைத்துக் கேட்டான் கூடவந்த மாணிக்கம். தனஞ்செயன் புன்னகையோடு கூறினான்: 'மாணிக்கமே! அழியாத மன ஊக்கத்தைத் தமது உறுதியான நிலையான கைப்பொருளாகக் கொண்டவர்கள் (ஒருவந்தம் ஊக்கம் கைத்துடையார்), எதிர்பாராத பேரிழப்பால் செல்வத்தை இழந்தாலும் 'ஐயோ! செல்வத்தை இழந்துவிட்டோமே' என்று ஒருபோதும் மனம் கலங்கி அழுது சோர்ந்து நிற்க மாட்டார்கள்! (ஆக்கம் இழந்தேமென்று அல்லாவார்). இந்த நெஞ்சுரம் இருக்கும் வரை இழந்ததை விடப் பத்து மடங்கு செல்வத்தை என்னால் மீண்டும் ஈட்ட முடியும்!' தனஞ்செயன் மர எழுத்தாணியைக் கருப்பு மையில் நனைத்துக் கடற்கரை வர்த்தகப் பாதையை ஓலைச்சுவடியில் வரைந்தான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 594Kural 594
எத்தகைய துன்பங்கள் வந்தாலும் சற்றும் தளராத ஊக்கம் கொண்டவனிடத்தில், செல்வமும் வெற்றியும் தானே வழி கேட்டுக்கொண்டு தேடிச் சென்று சேர்ந்துவிடும்.
• அசைவிலா ஊக்கமுடையான் உழை = சற்றும் தளராத மன ஊக்கம் உடையவனிடம்,
• ஆக்கம் = செல்வமும் உயர்வும்,
• அதர்வினாய்ச் செல்லும் = தானே வழி கேட்டுக்கொண்டு தேடிச் சென்று சேரும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மலையடிவாரக் கருங்கற் சுரங்கமும் தொழிலாளியின் தளராத முயற்சியும்
பாழடைந்த மலையடிவாரக் கற்குவாரியில் எவரும் உழைக்க முன்வராமல் கைவிட்ட போது, பிறரது ஏளனப் பேச்சுகளைப் பொருட்படுத்தாமல் சற்றும் தளராத மன ஊக்கத்தோடு எட்டு மாதங்கள் இரவும் பகலும் தனி ஆளாகப் பாறைகளை உடைத்தான் தொழிலாளி முத்து (அசைவிலா ஊக்கம் உடையான்). அவனது அயராத உழைப்பால் பாறையின் ஆழத்தில் அரிய வகை இளஞ்சிவப்பு பளிங்குக் கற்கள் வெளிப்பட்டன; அதைக் கேள்விப்பட்டுப் பல நாட்டு அரசுக் கட்டடக் கலைஞர்களும் வணிகர்களும் முத்துவின் குடிசையைத் தேடி வந்து பொற்காசுகளைக் கொடுத்து ஒப்பந்தங்களைச் செய்தனர். இதைக் கண்ட ஊர்ப் பெரியவர் கணபதி விளக்கினார்: 'மக்களே! எத்தகைய தடைகள் வந்தாலும் சற்றும் தளராத அசையாத மன ஊக்கம் உடையவனிடத்திற்கு (அசைவிலா ஊக்கமுடையான் உழை), அனைத்துச் செல்வங்களும் நல்வாய்ப்புகளும் தானே அவனுடைய முகவரியையும் வழியையும் கேட்டுக்கொண்டு தேடிச் சென்று அடைந்துவிடும்!' (ஆக்கம் அதர்வினாய்ச் செல்லும்). முத்து எஃகு உளியால் பளிங்குக் கல்லின் ஓரத்தில் மெதுவாகத் தட்டி மென்மையான தூண் பகுதியைச் செதுக்கினான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 595Kural 595
நீரின் அளவுக்கு ஏற்பவே தாமரை மலரின் தண்டு மேலே உயர்ந்து நிற்கும்; அதுபோலவே, மனிதர்கள் வாழ்வில் அடையும் உயர்வும் அவர்கள் தம் உள்ளத்தில் கொண்டுள்ள ஊக்கத்தின் அளவைப் பொறுத்தே அமையும்.
• வெள்ளத்தனைய மலர்நீட்டம் = குளத்து நீரின் உயரத்திற்கு ஏற்பவே தாமரைத் தண்டு உயர்ந்து நிற்கும்;
• மாந்தர்தம் உயர்வு = அதுபோலவே மனிதர்களின் வாழ்க்கையின் உயர்வும்,
• உள்ளத்தனையது = அவர்கள் மனதில் கொண்டுள்ள ஊக்கத்தின் அளவே அமையும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
தாமரைக் குளமும் ஏழை மாணவனின் அசைக்க முடியாத இலக்கும்
மண்பாண்டத் தொழிலாளியின் ஏழை மகனான குமரன், பெரு நதிகளுக்குக் குறுக்கே மாபெரும் பாசன அணைகளைக் கட்டும் தலைமைப் பொறியாளனாக வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்ட போது, வசதி படைத்த சக மாணவர்கள் அவனது எளிய குடும்பப் பின்னணியைப் பரிகசித்தனர். அப்போது ஆசிரியர் ராகவன் அவனைக் குளக்கரைக்கு அழைத்துச் சென்று விரிந்து நின்ற செந்தாமரை மலர்களைக் காட்டினார். ஆசிரியர் ராகவன் கூறினார்: 'குமரனே! குளத்தில் வெள்ள நீர் எவ்வளவு ஆழத்திற்கு உயர்ந்து நின்றாலும், அதற்கு ஏற்பத் தாமரை மலரின் தண்டு மேலே நீண்டு மலர்ந்து நிற்கும் (வெள்ளத் தனைய மலர்நீட்டம்); அதுபோலவே, மனிதர்கள் வாழ்வில் அடையும் உண்மையான வெற்றியும் உயர்வும் அவர்கள் தம் உள்ளத்தில் கொண்டுள்ள மன ஊக்கத்தின் அளவைப் பொறுத்தே அமையும்!' (மாந்தர்தம் உள்ளத் தனையது உயர்வு). குமரன் நாணல் எழுத்தாணியை மையில் நனைத்துப் பாசனக் கலுங்கின் வரைபடத்தை ஓலைச்சுவடியில் வரைந்தான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 596Kural 596
எண்ணுவதெல்லாம் மிக உயர்ந்த லட்சியங்களையே எண்ண வேண்டும்; அந்த உயர்வான எண்ணம் ஒருவேளை கைகூடாவிட்டாலும் கூட, அத்தகைய மேன்மையான குறிக்கோளைக் கொண்ட பெருமையே அவனுக்கு நற்புகழைத் தரும்.
• உள்ளுவதெல்லாம் உயர்வுள்ளல் = நினைப்பதெல்லாம் மிக உயர்ந்த மேன்மையான லட்சியங்களையே எண்ண வேண்டும்;
• மற்றது தள்ளினும் = அவ்வெண்ணம் ஒருவேளை கைகூடாவிட்டாலும்,
• தள்ளாமை நீர்த்து = அப்படி எண்ணிய மன உறுதியே ஒருபோதும் கைவிட முடியாத பெருமையைத் தரும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
சிற்பக்கலைஞனின் விண்முட்டும் கோபுரமும் விடாமுயற்சியின் பெருமையும்
விண்முட்டும் ஒன்பது நிலைகள் கொண்ட மாபெரும் கற்றளிக் கோபுரத்தை உருவாக்க வேண்டும் என்று மிக உயர்ந்த லட்சியத்தைக் கொண்டு பதினைந்து ஆண்டுகள் உழைத்தான் இளஞ்சிற்பி தங்கவேலு. இயற்கையான பாறைப் பிளவுகளின் காரணமாக அவனால் ஏழு நிலைகளை மட்டுமே முழுமையாக முடிக்க முடிந்த போதும், அவனது கைவண்ணத்தின் ஒப்பற்ற அழகையும் நுட்பத்தையும் கண்டு உலகெங்கிலுமிருந்து வந்த கட்டடக் கலைஞர்கள் வியந்து போற்றினர். இதைக் கண்ட சான்றோர் மயில்வாகனன் கூடியிருந்த சிற்பிகளிடம் கூறினார்: 'கலைஞர்களே! நாம் மனதில் எண்ணித் திட்டமிடுவதெல்லாம் மிக உயர்ந்த மேன்மையான லட்சியங்களையே எண்ண வேண்டும் (உள்ளுவதெல்லாம் உயர்வுள்ளல்); அந்த உயர்வான எண்ணம் சூழ்நிலைகளால் ஒருவேளை முழுமையாகக் கைகூடாவிட்டாலும் கூட (மற்றது தள்ளினும்), அத்தகைய உயர்ந்த நோக்கத்தைக் கொண்டு உழைத்த பெருமையே ஒருபோதும் அழியாத சிறந்த வெற்றியாகும்!' (தள்ளாமை நீர்த்து). தங்கவேலு கருங்கற் கோபுரத்தின் உச்சித் தளத்தில் இறுதித் தாமரை இதழைத் தன் இரும்பு உளியால் செதுக்கினான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 597Kural 597
அம்புகள் துளைத்து உடலை மூடியபோதும் போர்யானை தளராமல் தன் கம்பீரத்தை நிலைநிறுத்தும்; அதுபோலவே, மன ஊக்கம் உடையவர்கள் பெருந்துன்பங்களும் அழிவும் வந்தபோதும் சற்றும் உள்ளம் தளராமல் உறுதியோடு நிற்பர்.
• புதையம்பின் பட்டுப் பாடூன்றும் களிறு = அம்புகள் துளைத்த போதும் போர்யானை தளராமல் தன் பெருமையை நிலைநிறுத்தும்;
• உரவோர் = அதுபோலவே மன ஊக்கம் கொண்ட வலிமையாளர்கள்,
• சிதைவிடத்து ஒல்கார் = பெருங்கேடு வந்த காலத்திலும் சற்றும் உள்ளம் தளர மாட்டார்கள்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
போர்க்கள யானையும் காயம்பட்ட தளபதியின் நெஞ்சுரமும்
கோட்டைப் போரில் உடல் முழுவதும் அம்புகள் பாய்ந்து புண்பட்ட போதும், முன்னணிப் போர்யானை நிலைகுலையாமல் கால்களைத் தரையில் ஆழமாக ஊன்றி நின்று எதிரிப் படைகளைத் தடுத்து நிறுத்தியது. அதைப் போலவே, தோள்பட்டையில் கொடிய விஷ அம்பு பாய்ந்து ரத்தம் வழிந்த நிலையிலும், தளபதி மருதபாண்டியன் சற்றும் பின்வாங்காமல் புண்ணைக் கச்சையால் இறுகக் கட்டி, முன்னின்று போரிட்டுக் கோட்டையைக் காத்தார். இதைக் கண்ட மூத்த வீரர் வேலாயுதம் பாசறையில் முழங்கினார்: 'வீரர்களே! உடலைத் துளைக்கும் அளவுக்குக் கொடிய அம்புக்கட்டுகள் பாய்ந்த போதும், போர்யானை தளராமல் தன் கால்களை ஊன்றி நின்று கம்பீரத்தைக் காக்கும் (புதையம்பிற் பட்டுப்பா டூன்றுங் களிறு); அதுபோலவே, அசைக்க முடியாத மன ஊக்கம் கொண்ட ஆற்றலாளர்கள் தமக்கு எத்தகைய பெரும் அழிவும் பின்னடைவும் வந்தபோதும் சற்றும் உள்ளம் தளராமல் உறுதியோடு நிற்பர்!' (சிதைவிடத்து ஒல்கார் உரவோர்). மருதபாண்டியன் கோட்டை மதிலின் உச்சியில் தன் நாட்டின் புலிக் கொடியை நாட்டினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 598Kural 598
மன ஊக்கம் இல்லாதவர்கள் முயற்சி செய்து பொருளை ஈட்ட முடியாத காரணத்தால், 'பிறருக்கு வாரி வழங்கும் வள்ளல் நாம்' என்கின்ற உயர்வான பெருமித உணர்வை இவ்வுலகில் ஒருபோதும் அடைய மாட்டார்கள்.
• உள்ளம் இலாதவர் = மன ஊக்கம் இல்லாதவர்கள்,
• உலகத்து வள்ளியம் என்னும் செருக்கு = 'பிறருக்கு வழங்கும் வள்ளல் நாம்' என்னும் பெருமிதத்தை,
• எய்தார் = ஒருபோதும் அடைய மாட்டார்கள்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
சோம்பேறி நிலக்கிழாரும் உழைத்து உதவும் உழவனும்
ஐம்பது ஏக்கர் வளமான நன்செய் நிலம் இருந்தும், எந்த மன ஊக்கமும் உழைப்பும் இல்லாமல் சோம்பேறியாகக் காலத்தைக் கழித்த நிலக்கிழார் சம்பந்தம், நிலங்கள் தரிசாய்க் கிடந்ததால் பசி என்று வந்தவர்களுக்கு ஒரு பிடி தானியமும் கொடுக்க முடியாமல் தலைகுனிந்து நின்றார் (உள்ளமிலாதவர்). ஆனால், கடினமாக உழைத்துப் பயிரிட்ட குத்தகை உழவன் முருகனோ, தான் ஈட்டிய செழிப்பான நெல்மணிகளை ஊரில் உள்ள ஆதரவற்ற முதியவர்களுக்கும் ஏழைகளுக்கும் மகிழ்வோடு வாரி வழங்கி வள்ளலாகப் போற்றப்பட்டான். இதைக் கண்ட ஊர்த் தலைவர் தேவநாதன் மக்களுக்கு விளக்கினார்: 'மக்களே! உழைப்பதற்கான மன ஊக்கம் இல்லாதவர்கள் (உள்ளம் இலாதவர்), தளராமல் முயற்சி செய்து செல்வத்தை ஈட்ட முடியாத காரணத்தால், 'நாட்டு மக்களுக்கு வாரி வழங்கும் வள்ளல்தன்மை உடையவர் நாம்' என்கின்ற மேன்மையான பெருமித உணர்வை இவ்வுலகில் ஒருபோதும் அடையவே மாட்டார்கள்!' (உலகத்து வள்ளியம் என்னுஞ் செருக்கு எய்தார்). முருகன் மரக்காலில் அளந்த நெல்மணிகளை ஏழை முதியவரின் மடிப் பையிலே கொட்டினான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 599Kural 599
யானை பேருடம்பையும் கூர்மையான தந்தங்களையும் பெற்றிருந்தாலும், மிகுந்த ஊக்கத்துடன் பாயும் புலியைக் கண்டால் அஞ்சி நடுங்கும்; அதுபோலவே, உடல்பலத்தை விட மன ஊக்கமே உண்மையான வலிமையாகும்.
• பரியது கூர்ங்கோட்டதாயினும் யானை = பேருடம்பும் கூரிய தந்தங்களும் கொண்டிருந்தாலும் யானையானது,
• புலி தாக்குறின் = அஞ்சாத ஊக்கத்தோடு தாக்கும் புலியைக் கண்டால்,
• வெரூஉம் = அஞ்சி நடுங்கும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மல்யுத்தக் களமும் மெலிந்த இளைஞனின் அஞ்சாத ஊக்கமும்
மலை போன்ற உடலமைப்பும் இரும்புக் கரங்களும் கொண்ட பிரபல மல்யுத்த வீரனை எதிர்த்துப் போரிட்ட போது, மெலிந்த உடலுடைய எளிய இளைஞன் மாறன் சற்றும் பயப்படாமல், அஞ்சாத மன ஊக்கத்தோடு மின்னல் வேகத்தில் தாக்கி அவனை மணலில் வீழ்த்தி வாகை சூடினான். அரங்கில் கூடியிருந்த பல்லாயிரக்கணக்கான மக்கள் வியந்து ஆரவாரம் செய்ய, மற்போர் ஆசான் குழந்தைவேலர் விளக்கினார். குழந்தைவேலர் கூறினார்: 'மக்களே! யானையானது மிகப்பெரிய மலையளவு பருத்த உடலையும் கூர்மையான தந்தங்களையும் பெற்றிருந்த போதிலும் (பரியது கூர்ங்கோட்ட தாயினும் யானை), மிகுந்த மன ஊக்கத்தோடு சீறிப் பாய்ந்து தாக்கும் புலியைக் கண்டால் அஞ்சி நடுங்கிப் பின்வாங்கும்!' (வெரூஉம் புலிதாக் குறின்). உடலின் அளவை விட மனிதனின் அசைக்க முடியாத நெஞ்சுரமே உண்மையான பேராற்றலாகும்!' மாறன் தன் ஆசானின் கால்களைத் தொட்டு வணங்கித் தங்க வீரக்கச்சையைத் தன் இடையில் கட்டினான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 600Kural 600
ஒரு மனிதனுக்கு உண்மையான வலிமையும் ஆற்றலும் அவனது மன ஊக்கத்தின் மிகுதியே ஆகும்; அந்த ஊக்கம் இல்லாதவர்கள் வெறும் மரங்களே; உருவத்தால் மனிதர்களைப் போல் காட்சியளிப்பது மட்டுமே அவர்களுக்கும் மரத்திற்கும் உள்ள ஒரே வேறுபாடாகும்.
• ஒருவற்கு உரம் உள்ள வெறுக்கை = ஒருவனுக்கு மன ஊக்கத்தின் மிகுதியே உண்மையான வலிமையாகும்;
• அஃதில்லார் மரம் = அந்த ஊக்கம் இல்லாதவர்கள் வெறும் மரக்கட்டைகளே;
• மக்களாதலே வேறு = மனித உருவம் கொண்டிருப்பது மட்டுமே அவர்களுக்கும் மரத்திற்கும் உள்ள வேறுபாடாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
சோம்பலின் மரத்தன்மையும் உழைப்பின் மனித மாண்பும்
மரவேலைக்கூடத்தின் மரக்கட்டைகளின் மீது சாய்ந்து கொண்டு, எந்த வேலையையும் செய்யாமல் நாள் முழுவதும் வெறித்துப் பார்த்துக் கிடந்த சோம்பேறி மகன் மாணிக்கத்தைக் கண்டு தச்சுப் பெரியவர் ஆறுமுகம் வருந்தினார். மகனைத் தட்டி எழுப்பி அவன் கையில் ஒரு மரத்துண்டையும் உளியையும் கொடுத்து அவர் அறிவுறுத்தினார். ஆறுமுகம் கூறினார்: 'மகனே! ஒரு மனிதனுக்கு உண்மையான மன வலிமையும் மாண்பும் ஆவது அவனிடமுள்ள சோர்வில்லாத மன ஊக்கத்தின் மிகுதியே ஆகும் (ஒருவற்கு உரம் உள்ள வெறுக்கை); அந்த ஊக்கம் இல்லாதவர்கள் உணர்ச்சியற்ற வெறும் மரக்கட்டைகளே ஆவர் (அஃதில்லார் மரம்); மனித உருவம் கொண்டு நடமாடுவது மட்டுமே அவர்களுக்கும் இந்த மரத்திற்கும் உள்ள ஒரே வேறுபாடாகும்!' (மக்களாதலே வேறு). தந்தையின் அறிவுரையைக் கேட்டு மாணிக்கம் சோம்பலை உதறிவிட்டு, மரக்கட்டையைச் சீவும் இழைப்புளியைக் கையில் எடுத்து உழைக்கத் தொடங்கினான்; ஆறுமுகம் ஒரு தேக்கு மர இழைப்புளியை மகனின் கைகளில் கொடுத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.