குறள் 711Kural 711
சொற்களின் பல்வேறு வகைகளையும் நயங்களையும் உணர்ந்த தூய நல்லறிஞர்கள், தாம் பேசும் அவையினரின் தரம் மற்றும் அறிவு நிலையை உணர்ந்து, அதற்குப் பொருத்தமான சொற்களை ஆராய்ந்து பேச வேண்டும்.
• சொல்லின் தொகையறிந்த தூய்மையவர் = சொற்களின் நுட்பமான வகைகளை உணர்ந்த தூய அறிஞர்கள்,
• அவையறிந்து ஆராய்ந்து சொல்லுக = அவையின் தன்மையை அறிந்து ஆராய்ந்து பேச வேண்டும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
வறண்ட கிராமத்து உழவர் அவையும் சொல்லின் வகை உணர்ந்த தலைமை ஆசிரியரும்
மழை பொய்த்ததால் பயிர்கள் கருகி வாடிய வறண்ட கிராமத்தின் ஆலமரத்தடியில், வேதனையோடு கூடியிருந்த எளிய உழவர்களுக்கு உதவ வந்தான் இளம் வேளாண் ஆய்வாளர் சிவராமன். ஆனால் அவனோ, உழவர்களின் பரிதவிப்பைப் புரிந்து கொள்ளாமல், தனது மேதாவித்தனத்தைக் காட்டுவதற்காகக் கடினமான தாவரவியல் கலைச்சொற்களையும் இலக்கண அடவுகளையும் பேசி அவர்களைக் குழப்பத்தில் ஆழ்த்தினான்; உழவர்கள் தங்களின் கவலைக்குத் தீர்வு கிடைக்காமல் விரக்தியோடு தலைகுனிந்தனர். இதைக் கவனித்த மூத்த ஆசிரியர் மருதனார் உடனே குறுக்கிட்டு, சிவராமனைத் தடுத்து நிறுத்தினார். மருதனார் உழவர்களோடு ஒருவராகச் செம்மண்ணில் அமர்ந்து, அவர்களின் எளிய வட்டார வழக்கில் வேப்பங்கொட்டைச் சாற்றையும் சாம்பலையும் கலந்து பயிர்களைக் காக்கும் எளிய முறையைக் கனிவோடு விளக்கினார்; உழவர்களின் முகங்களில் நிம்மதி ஒளிர்ந்தது. மாலை வேளையில் மருதனார் சிவராமனை அழைத்து மென்மையாக அறிவுறுத்தினார். 'சிவராமா, சொற்களின் பல்வேறு வகைகளையும் நயங்களையும் உணர்ந்த தூய நல்லறிஞர்கள் (சொல்லின் தொகையறிந்த தூய்மையவர்), தாம் பேசும் அவையினரின் தரம் மற்றும் மனநிலையை உணர்ந்து (அவையறிந்து), அவர்களின் உள்ளத்தில் பதியுமாறு பொருத்தமான எளிய சொற்களை ஆராய்ந்து பேச வேண்டும்! (ஆராய்ந்து சொல்லுக). அவைக்குத் தகாத சொல் பாறையில் விழுந்த விதையைப் போலப் பயனற்றுப் போகும்' என்றார். சிவராமன் வேப்பஞ்சாறு செய்முறையை உழவர்களுக்காகப் பனையோலையில் வரிசையாக எழுதினான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 712Kural 712
சொற்களின் நடையையும் பொருளின் தன்மையையும் உணர்ந்த நல்லறிஞர்கள், கேட்பவர் விரும்பிக் கேட்கும் தக்க சமயத்தை அறிந்து, சொல்லிலும் பொருளிலும் குற்றமில்லாமல் தெளிவாக ஆராய்ந்து பேச வேண்டும்.
• சொல்லின் நடைதெரிந்த நன்மையவர் = சொற்களின் நடையையும் பொருள் தரும் போக்கையும் அறிந்த நல்லறிஞர்கள்,
• இடைதெரிந்து நன்குணர்ந்து சொல்லுக = கேட்பவர் விரும்பும் தக்க தருணத்தை அறிந்து குற்றமின்றித் தெளிவாகப் பேச வேண்டும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
கோபுரக் கட்டுமானச் சிற்பிகளின் சச்சரவும் தக்க தருணத்தை உணர்த்திய தலைமைச் சிற்பியும்
உச்சி வெயிலின் கொடுமையால் பாறைகள் தகித்துக் கொண்டிருந்த கோவில் திருப்பணித் தளத்தில், களைப்பாலும் தாகத்தாலும் சோர்ந்துபோயிருந்த கல் தச்சர்கள் தங்களுக்குள் பிணக்குக் கொண்டு காரசாரமாக வாக்குவாதம் செய்து கொண்டிருந்தனர். இதைக் கண்ட இளம் உதவிச் சிற்பி மாறன், அவர்கள் முன் பாய்ந்து சென்று பிழைகளைச் சுட்டிக்காட்டிக் கடினமான சொற்களால் கண்டித்துப் பேசத் தொடங்கினான்; ஆனால் அவனது பேச்சைக் கேட்டுத் தச்சர்களின் கோபம் மேலும் கொழுந்துவிட்டு எரிந்தது. நிலைமையை உணர்ந்த தலைமைச் சிற்பி ஞானப்பிரகாசம் விரைந்து வந்து மாறனைத் தடுத்து நிறுத்தினார். சிற்பிகளுக்குக் குளிர்ந்த மண்பானைத் தண்ணீரும் நிழலும் கொடுத்து அவர்களின் களைப்பை ஆற்றி இளைப்பாறச் செய்தார்; பின்னர் மாலைப் பொழுதில் தென்றல் வீசும் அமைதியான வேளையில், தூணில் ஏற்பட்ட விரிசலைச் சரிசெய்யும் நுட்பத்தைக் கனிவோடு விளக்கினார். தச்சர்கள் இன்முகத்தோடு அந்தத் திருத்தத்தை ஏற்றுக்கொண்டு வேலையைத் தொடர்ந்தனர். ஞானப்பிரகாசம் மாறனிடம் புன்னகையோடு கூறினார். 'மாறா, சொற்களின் நடையையும் வல்லமையையும் உணர்ந்த நற்குணமுடையவர்கள் (சொல்லின் நடைதெரிந்த நன்மையவர்), கேட்பவர்கள் மன அமைதியோடு ஏற்கும் தக்க தருணத்தை அறிந்து (இடைதெரிந்து), சொல்லிலும் பொருளிலும் குற்றமில்லாமல் தெளிவாக ஆராய்ந்து பேச வேண்டும்! (நன்குணர்ந்து சொல்லுக). கொதிக்கும் எண்ணெயில் நீர் தெளித்தால் தீப்பிடிப்பது போல, கோபமான சமயத்தில் சொல்லப்படும் நல்லுரையும் கசப்பைத் தரும்!' என்றார். ஞானப்பிரகாசம் இரும்பு இடுக்கிக் கவட்டையைத் தலைமைத் தச்சரிடம் நீட்டினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 713Kural 713
தாம் பேசும் அவையின் தன்மையையும் கேட்போரின் நிலையையும் உணராமல் பேசத் தொடங்குபவர், சொற்களின் நுட்பமான வகைகளை அறியாதவரே ஆவர்; அவரிடம் உண்மையான சொல்லாற்றலும் அறிவும் எதுவும் இல்லை.
• அவையறியார் சொல்லல் மேற்கொள்பவர் = அவையின் தன்மையை உணராமல் பேச முற்படுபவர்,
• சொல்லின் வகையறியார் = சொற்களின் உண்மை வகைகளை அறியாதவரே,
• வல்லதூஉம் இல் = அவரிடம் உண்மையான அறிவுத்திறனும் சொல்லாற்றலும் இல்லை.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
துயரக் குடும்பத்தின் அவையும் தன்னகங்காரத்தால் அவமானப்பட்ட இளம் பேச்சாளரும்
வாழ்நாள் முழுவதும் தறியில் உழைத்து மறைந்த முதிய நெசவாளரின் இல்லத்தில், அவரது மனைவியும் பிள்ளைகளும் கண்ணீர் சிந்தி மௌனமாக அழுது கொண்டிருந்தனர்; உற்றாரும் உறவினரும் துயரம் தாங்காமல் தலைகுனிந்து அமர்ந்திருந்தனர். அத்தகைய கனத்த சோகச் சூழலில், தனது வாதத் திறமையையும் அடுக்கு மொழிப் பாணியையும் காட்ட நினைத்த இளம் பேச்சாளர் சந்திரசேகரன், அவையின் தன்மையைப் புரிந்துகொள்ளாமல் உரத்த குரலில் நகைச்சுவைத் துணுக்குகளையும் பகட்டான இலக்கணப் பிரயோகங்களையும் பேசத் தொடங்கினான்; கூடியிருந்தோர் அவனது பொறுப்பற்ற பேச்சைக் கண்டு முகம் சுளித்தனர். அங்கிருந்த மூத்த பெரியவர் ராமலிங்கம் உடனே எழுந்து, சந்திரசேகரனின் கையைப் பற்றி அமைதியாக வீட்டின் வெளி முற்றம் வரை அழைத்து வந்தார். சந்திரசேகரனின் தோளைத் தொட்டு அவர் மென்மையான குரலில் கூறினார்: 'சந்திரசேகரா, மனிதர்களின் துயரத்தையும் அவையின் தன்மையையும் உணராமல் பேசத் தொடங்குபவர்கள் (அவையறியார் சொல்லல்மேற்கொள்பவர்), சொற்களின் உண்மையான மேன்மையையும் நயத்தையும் அறியாதவர்கள் ஆவர்; அத்தகையோரிடம் எந்தக் கல்வித்திறனும் சொல்லாற்றலும் இருப்பதாகக் கருத முடியாது! (சொல்லின் வகையறியார் வல்லதூஉம் இல்). கண்ணீர் சிந்தும் இடத்தில் அமைதியே மிகச் சிறந்த மொழியாகும்!' என்றார். சந்திரசேகரன் வெட்கத்தால் தலைகுனிந்து அமைதியானான். அவன் திண்ணையில் அமர்ந்து துக்கம் விசாரிக்க வந்தவர்களுக்கு மண்பானைத் தண்ணீரை ஊற்றிக் கொடுத்தான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 714Kural 714
அறிவுடைய சான்றோர்களின் அவையில் தாமும் ஆழ்ந்த அறிவோடு விளங்க வேண்டும்; அறிவற்ற பாமரர்களின் அவையில் வெண்சுண்ணாம்பு போன்ற தூய எளிமையோடு அவர்களோடு இணைந்து கொள்ள வேண்டும்.
• ஒளியார்முன் ஒள்ளியராதல் = அறிஞர் அவையில் சிறந்த அறிவு வெளிப்படப் பேச வேண்டும்,
• வெளியார்முன் வான்சுதை வண்ணம்கொளல் = அறிவற்றோர் அவையில் வெண்சுண்ணாம்பு போன்ற எளிமையோடு ஒத்துப் போக வேண்டும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த நாட்டுப்புற மருத்துவரும் இருவேறு சூழல்களில் சீடனுக்குக் கற்பித்த நுட்பமும்
நகரத்து மருத்துவ ஆராய்ச்சிக் கழகத்தில், தலைசிறந்த ராஜ மருத்துவர்கள் கூடியிருந்த அவையில், மூத்த நாட்டுப்புற மருத்துவர் வேலாயுதம் நாடிப் பரிசோதனையின் அரிய நுட்பங்களையும் வாத பித்த கபங்களின் சமநிலைக் கோட்பாடுகளையும் ஆணித்தரமான சமற்கிருத, தமிழ்க் கலைச்சொற்களோடு ஒளிரப் பேசிப் பெரும் கைத்தட்டல்களைப் பெற்றார். ஆனால் அதே நாள் மாலையில், அடர்ந்த காட்டுப் பகுதியில் வாழும் மலைவாழ் மக்களின் எளிய குடிசைக்குச் சென்றபோது, வேலாயுதம் எந்தவித அறிவுக் கர்வமும் காட்டாமல் மண்ணில் அமர்ந்து, அவர்களோடு கஞ்சியைக் குடித்துவிட்டு, காய்ச்சலால் வாடிய குழந்தைகளுக்குத் துளசி, மிளகு, சுக்குக் கசாயத்தை மிக எளிய வட்டார வழக்கில் விளக்கிக் கொடுத்தார். சீடன் இளங்கோ இருவேறு அவைகளில் தன் குருவின் மாறுபட்ட நடத்தையைக் கண்டு வியந்து நின்றான். வேலாயுதம் தன் சீடனின் தோளைத் தட்டிக் கூறினார். 'இளங்கோ, கல்வி என்பது திமிர் காட்டுவதற்கல்ல; பேரறிஞர்கள் கூடியுள்ள அவையில் நாமும் சிறந்த அறிவு ஒளிவீசுமாறு பேச வேண்டும் (ஒளியார்முன் ஒள்ளியராதல்); ஆனால் எளிய பாமர மக்கள் கூடியுள்ள இடத்தில் வெள்ளைச் சுண்ணாம்பு வண்ணம் போலத் தூய எளிமையோடு அவர்களோடு இணைந்து ஒத்துப் போக வேண்டும்! (வெளியார்முன் வான்சுதை வண்ணம்கொளல்). அதுவே அறிவின் உண்மையான அடையாளம்!' என்றார். இளங்கோ உலர்ந்த துளசி இலைகளைக் கைகளால் கசக்கிக் கொதிக்கும் செம்புப் பாத்திரத்தில் போட்டான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 715Kural 715
அறிவிலும் அனுபவத்திலும் முதிர்ந்த பெரியோர்கள் கூடியுள்ள அவையில், அவர்களுக்கு முன்பாக முந்திக்கொண்டு பேசாமல் அடக்கமாக இருக்கும் பண்பானது, மனிதனுக்கு நன்மை என்று போற்றப்படும் எல்லாவற்றிலும் தலையாய நன்மையாகும்.
• முதுவருள் முந்து கிளவாச் செறிவு = அறிவு முதிர்ந்த பெரியோரின் முன் முந்திக்கொண்டு பேசாத அடக்கம்,
• நன்றென்ற வற்றுள்ளும் நன்றே = நற்பண்புகள் எல்லாவற்றிலும் மிகச் சிறந்த நன்மையாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
இசை மரபு வித்வான்களின் அவையும் அடக்கம் காத்த இளம் புல்லாங்குழல் கலைஞரும்
தலைமுறை தலைமுறையாக நாத வித்தையைக் கற்றுத் தேர்ந்த முதுபெரும் சங்கீத மேதைகள் கூடியிருந்த இசை மண்டபத்தில், பல இளம் கலைஞர்கள் தங்களின் சிறிய அறிவைப் பெரிதாகக் காட்டிக் கொள்வதற்காக முந்திக்கொண்டு பேசி, ராகங்களின் நுட்பங்களைப் பற்றி வீண் தர்க்கம் செய்து அவமானப்பட்டனர். ஆனால் அவர்களோடு வந்த இளம் புல்லாங்குழல் கலைஞன் மாதவனோ, கரம்கூப்பித் தலைவணங்கி, பெரியோர்களின் உரையாடல்களையும் அனுபவ நுணுக்கங்களையும் உற்று கவனித்துக் கொண்டிருந்தான். அனைத்து விவாதங்களும் முடிந்த பின், தலைமை வித்வான் தியாகராஜ சாஸ்திரிகள் மாதவனை அழைத்து ஒரு கீர்த்தனையை வாசிக்குமாறு பணித்தார். மாதவன் புல்லாங்குழலை எடுத்து இசைத்தபோது, அவனது நாதப் பெருக்கில் அந்த மண்டபமே பக்திப் பரவசத்தில் திளைத்தது; அவனது விரல் நயத்தைக் கண்டு முதிய மேதைகள் அனைவரும் எழுந்து நின்று கரவொலி எழுப்பினர். சாஸ்திரிகள் மாதவனை அணைத்து நெகிழ்ச்சியோடு ஆசீர்வதித்தார். 'மாதவா, மனிதனுக்கு நன்மை என்று போற்றப்படும் நற்பண்புகள் அனைத்திலும் (நன்றென்ற வற்றுள்ளும் நன்றே), அறிவிலும் அனுபவத்திலும் முதிர்ந்த பெரியோர்கள் கூடியுள்ள அவையில் முந்திக்கொண்டு பேசாமல் அடக்கமாக அமைதி காக்கும் பண்பே தலைசிறந்த நன்மையாகும்! (முதுவருள் முந்து கிளவாச் செறிவு). உன் அடக்கமே உன் இசைக்குத் தெய்வீக அழகைத் தருகிறது!' என்றார். மாதவன் தன் புல்லாங்குழலை மெல்லிய பட்டுத் துணி உறைக்குள் வைத்து முடிச்சிட்டான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 716Kural 716
அகன்ற பல்துறை அறிவின் மெய்ம்மையை உணர்ந்த சான்றோர்களின் முன்னே பேசும்போது பிழை நேருமானால், அது நற்பண்பில் நிலைபெற்ற ஒருவன் தன் நெறியிலிருந்து தவறி கீழே வீழ்ந்து அழிவதைப் போன்ற பெருங்கேடாகும்.
• வியன்புலம் ஏற்றுணர்வார் முன்னர் இழுக்கு = பல்துறை அறிவுடைய சான்றோர் முன் பேச்சில் பிழை நேர்வது,
• ஆற்றின் நிலைதளர்ந்தற்று = நன்னெறியில் நின்றவன் நிலைதவறி வீழ்வதைப் போன்றதாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
நீர்ப்பாசனப் பொறியியல் ஆய்வரங்கமும் கவனக்குறைவால் சரிந்த இளம் அறிஞரும்
காவிரிப் படுகையின் அணைக்கட்டுக் கட்டுமானப் பணிகளை மேற்பார்வையிடும் தலைமைப் பொறியாளர்கள் மற்றும் முதிய நீர்ப்பாசன வல்லுநர்கள் கூடியிருந்த மாநாட்டில், இளம் பொறியியலாளர் அருள்மொழி புதிய மதகு வடிமைப்பு பற்றிய தனது ஆய்வறிக்கையை விளக்கினான். தனது திறமையைப் பற்றி அளவுக்கு அதிகமான கர்வம் கொண்டிருந்த அவன், அடிப்படை நீரோட்டக் கணக்கீடுகளையும் மண் பரிசோதனை முடிவுகளையும் சரிபார்க்காமல் அவசரப்பட்டு வரைபடத்தை விவரித்தான்; கூட்டத்திலிருந்த முதிய பொறியாளர்கள் அவனது தவறை நொடியில் கண்டுபிடித்துக் கேள்வி எழுப்பியதும் அருள்மொழி பேச்சிழந்து நின்றான். தன் வாழ்நாள் நற்பெயர் ஒரே கணத்தில் சரிந்துவிட்டதே என்று கலங்கி, அரங்கத்திற்கு வெளியே தனியாக நின்று கண்ணீர் வடித்தான் அருள்மொழி. அவனருகே வந்த தலைமைப் பொறியாளர் தங்கவேல் அவனது தோளைத் தட்டி ஆறுதல் கூறினார். 'அருள்மொழி, அகன்ற பல்துறை அறிவின் மெய்ப்பொருளை ஆராய்ந்து உணரும் சான்றோர்களின் முன்னே பேசும்போது ஒரு சிறு பிழை நேருமானால் (வியன்புலம் ஏற்றுணர்வார் முன்னர் இழுக்கு), அது நன்னெறியில் பல காலம் நிலைத்து நின்ற தவசி ஒருவன் தன் நிலைதவறி கீழே வீழ்வதைப் போன்ற பெரும் அவமானமாகும்! (ஆற்றின் நிலைதளர்ந்தற்று). அந்த வீழ்ச்சி உனக்குக் கவனத்தையும் விழிப்புணர்வையும் கற்பிக்கட்டும்; வா, மீண்டும் கணக்கீடுகளைச் சரிபார்ப்போம்' என்றார். அருள்மொழி வெண்கலத் தூக்குக் குண்டு நூலைக் கல் மதகுச் சுவரின் விளிம்பில் நேராகப் பொருத்தினான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 717Kural 717
சொற்களைக் குற்றமற ஆராய்ந்து பொருளைத் தெளிவாக உணரும் அறிஞர்கள் கூடியிருக்கும் அவையில்தான், பல நூல்களையும் கற்றுத் தேர்ந்த ஒருவரின் கல்விச் சிறப்பு யாவர்க்கும் மிகச் சிறப்பாக விளங்கித் தோன்றும்.
• கசடறச் சொல்தெரிதல் வல்லார் அகத்து = குற்றமறச் சொற்களை ஆராய்ந்து உணரும் அறிஞர்கள் மத்தியில்,
• கற்றறிந்தார் கல்வி விளங்கும் = பல நூல்களைக் கற்றுத் தேர்ந்தவரின் கல்விச் சிறப்பு ஒளிவீசித் தோன்றும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
பனையோலைச் சுவடிகளை மீட்ட புலவரும் நயமறிந்த சங்கப் புலவர் அவையும்
முப்பது ஆண்டுகள் காடுகளிலும் பாழடைந்த இல்லங்களிலும் அலைந்து திரிந்து, செல்லரித்துப் போகும் நிலையிலிருந்த பழந்தமிழ்ச் சங்க இலக்கியச் சுவடிகளைத் தன் சொந்தப் பணத்தைச் செலவழித்து மீட்டெடுத்தார் முதிய புலவர் சதாசிவம். ஆனால் ஊர்ச் சந்தைத் தெருவில் நின்ற பொதுமக்களோ அந்த ஓலைகளை வெறும் அடுப்பெரிக்கும் குப்பைகள் என்று எள்ளி நகையாடினர்; மக்களின் அறியாமையைக் கண்டு சதாசிவம் மனம் நொந்து கண்ணீர் வடித்தார். தன் வாழ்நாள் சேகரிப்பை எடுத்துக்கொண்டு மதுரைத் தமிழ்ச் சங்க அறிஞர்களின் அவைக்குச் சென்றார் சதாசிவம். அங்கே கூடியிருந்த புலவர்கள் அந்த ஓலைச் சுவடிகளைத் திறந்து, அதிலிருந்த அரிய சங்கப் பாடல்களின் சொல்லாட்சியையும் சந்த நயத்தையும் கண்டு மெய்சிலிர்த்தனர்; சதாசிவத்தின் தியாகத்தைப் போற்றி அவருக்குப் பொன்னாடை போர்த்தித் தலைவணங்கினர். சங்கத் தலைவர் மாணிக்கனார் சதாசிவத்தின் கரங்களைப் பற்றி நெகிழ்ச்சியோடு கூறினார். 'சதாசிவம் அவர்களே, மாணிக்கத்தின் மதிப்பைச் சந்தைக் கூச்சல் அறியாது; சொற்களைக் குற்றமற ஆராய்ந்து பொருளின் ஆழத்தைத் தெளிவாக உணரும் வல்லமை படைத்த அறிஞர்கள் கூடியிருக்கும் அவையில்தான் (கசடறச் சொல்தெரிதல் வல்லார் அகத்து), பல நூல்களைக் கற்றுத் தேர்ந்த நல்லறிஞரின் கல்விச் சிறப்பு முழுமையாக ஒளிவீசி விளங்கும்! (கற்றறிந்தார் கல்வி விளங்கும்). உங்கள் உழைப்பு தமிழ் உள்ளவரை வாழும்!' என்றார். மாணிக்கனார் எழுத்துக்கள் அழியாமல் இருக்கப் பனையோலைகளின் மீது எலுமிச்சைப் புல் தைலத்தைத் துணியால் மென்மையாகத் தடவினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 718Kural 718
கருத்துகளைத் தாமே சுயமாக உணர்ந்து கொள்ளும் ஆற்றல் உடையவர்களின் முன்னிலையில் நல்லவற்றைப் பேசுவது, செழித்து வளரும் பயிர்கள் உள்ள பாத்தியில் நீரைப் பாய்ச்சுவது போல மிகுந்த நற்பயனைத் தரும்.
• உணர்வது உடையார்முன் சொல்லல் = தாமே உணரும் நுண்ணறிவாளர்கள் முன் பேசுவது,
• வளர்வதன் பாத்தியுள் நீர்சொரிந்தற்று = செழித்து வளரும் பயிர் பாத்தியில் நீரைப் பாய்ச்சுவதைப் போன்றதாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
பாரம்பரிய மூலிகை ஆராய்ச்சிப் பட்டறையும் தாகத்தோடு கற்ற இளம் மருத்துவச் சீடர்களும்
நகரத்துக் பணக்கார மாணவர்களுக்குப் பல ஆண்டுகள் மூலிகை மருத்துவத்தைக் கற்பிக்க முயன்று, அவர்களின் கவனக்குறைவாலும் அலட்சியத்தாலும் மனம் சோர்ந்துபோயிருந்தார் முதிய சித்த மருத்துவர் முத்தையா. தான் சொல்லிக் கொடுத்த அரிய செய்முறைகளை அவர்கள் மறப்பதையும், காடுகளில் மூலிகைகளை அடையாளம் காணத் தவறுவதையும் கண்டு, இனி யாருக்கும் மருத்துவ ஞானத்தைக் கற்பிக்கக் கூடாது என்ற முடிவுக்கு வந்திருந்தார். ஆனால், அவரது குடிலைத் தேடி வந்த கிராமத்து ஏழை இளைஞர்களான மாறனும் சேந்தனும், மூலிகைகளின் சுவை, மணம் மற்றும் இலைகளின் நரம்பமைப்பைக் கண்டே அவற்றின் மருத்துவக் குணங்களைத் தாமாகவே மிகத் துல்லியமாக உணர்ந்து கொண்டனர்; அவர்களின் கூரிய நுண்ணறிவையும் கற்பதற்கான தாகத்தையும் கண்டு முத்தையாவின் கண்கள் ஆனந்தக் கண்ணீரால் நனைந்தன. முத்தையா தன் வாழ்நாளில் மறைத்து வைத்திருந்த அரிய இரசவாத மற்றும் மூலிகைக் குறிப்புகள் அனைத்தையும் அவ்விருவருக்கும் அள்ளி வழங்கினார். 'தம்பிகளே, ஆர்வமில்லாதவர்களிடம் பேசுவது களர்நிலத்தில் பெய்த மழையாகும்; ஆனால் சொல்லும் கருத்துகளைத் தாமே சுயமாக உணர்ந்து கொள்ளும் ஆற்றல் உடையவர்களின் முன்னிலையில் பேசுவது (உணர்வ துடையார்முன் சொல்லல்), செழித்து வளரும் இளம் பயிர்கள் உள்ள பாத்தியில் நீரைப் பாய்ச்சுவது போல (வளர்வதன் பாத்தியுள் நீர்சொரிந்தற்று) அளவற்ற நற்பயனைத் தரும்!' என்றார். மாறன் மலையூற்றுத் தண்ணீரை மரக்குவளையில் மொண்டு மூலிகைப் பாத்தியில் சீராக ஊற்றினான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 719Kural 719
சான்றோர்கள் நிறைந்த நல்லவையில் உயர்ந்த கருத்துகளை அவர்கள் உள்ளத்தில் பதியுமாறு பேசும் வல்லமை பெற்றவர்கள், அறிவற்ற கீழ்மக்கள் கூடியுள்ள அவையிலே மறந்தும் கூட அத்தகைய கருத்துகளைப் பேசக் கூடாது.
• நல்லவையுள் நன்கு செலச்சொல்லுவார் = சான்றோர் அவையில் கருத்துகளைப் பதிய வைக்கும் வல்லமையுடையோர்,
• புல்லவையுள் பொச்சாந்தும் சொல்லற்க = அறிவற்ற கீழ்மக்கள் அவையில் மறந்தும் நல்லவற்றைப் பேசக் கூடாது.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
சூதாட்டக் கூடத்தின் கசப்பும் நற்பண்பை விதைத்த குருவின் அறிவுரையும்
நகரத்தின் சான்றோர் மன்றங்களில் நீதியையும் தர்மத்தையும் அழகிய சொற்களால் எடுத்துரைத்து அனைவரின் உள்ளங்களிலும் பதிய வைக்கும் ஆற்றல் பெற்றிருந்தான் இளம் பேச்சாளன் கருணாகரன். ஆனால் அவனது உற்சாக மிகுதியால், ஒரு நாள் இரவு குடிகாரர்களும் சூதாடிகளும் கூடி கூச்சலிட்டுக் கொண்டிருந்த மதுக்கூடத்திற்குள் சென்று, அங்குள்ளவர்களைத் திருத்துவதற்காக அறநெறி உரைகளை உரக்கப் பேசினான்; போதையில் இருந்த முரடர்கள் அவனைக் கேலி செய்து கல்லால் அடித்துக் காயப்படுத்திக் குப்பைத் தொட்டியில் தள்ளினர். இரத்தக் காயங்களோடு குருகுலம் திரும்பிய கருணாகரனின் முகத்தைத் துடைத்து ஆற்றுப்படுத்தினார் ஞானாசிரியர் தேவராஜன். அவர் கருணாகரனுக்குச் சுடுநீர் ஒத்தடம் கொடுத்து மென்மையாகக் கற்பித்தார். 'கருணாகரா, உன் எண்ணம் உயர்ந்ததாக இருக்கலாம்; ஆனால் உயர்ந்த சான்றோர் அவையில் நல்ல கருத்துகளை மக்கள் நெஞ்சில் ஆழமாகப் பதிய வைக்கும் திறமை படைத்தவர்கள் (நல்லவையுள் நன்கு செலச்சொல்லுவார்), ஒழுக்கமற்ற கீழ்மக்கள் கூடியுள்ள அவலமான இடத்தில் மறந்தும் கூட அத்தகைய புனிதமான அறவுரைகளைப் பேசக் கூடாது! (புல்லவையுள் பொச்சாந்தும் சொல்லற்க). சாக்கடையில் சிந்தும் தேன்துளி வீணாவதுடன், தன் தூய்மையையும் இழந்துவிடும்!' என்றார். தேவராஜன் ஈரத் துணியில் பச்சிலை மருந்தைத் தொட்டுக் கருணாகரனின் வீங்கிய நெற்றியில் மெதுவாக ஒற்றினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 720Kural 720
தமது அறிவிற்கும் ஒழுக்கத்திற்கும் பொருந்தாத கீழ்மக்கள் மத்தியில் உயரிய மெய்யறிவைப் பேசுவது, அசுத்தமான சாக்கடை சேற்றில் சிந்தி வீணாகிப்போன அமுதத்தைப் போல பயனற்றதாகும்.
• தங்கணத்தார் அல்லார்முன் கோட்டி கொளல் = தமக்கு இணையற்ற கீழ்மக்கள் முன் சிறந்த கருத்துகளைப் பேசுவது,
• அங்கணத்துள் உக்க அமிழ்தற்று = சாக்கடை நிலத்தில் சிந்தி வீணான அமுதத்தைப் போன்றதாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
பழைமையான ஆயுர்வேத அருமருந்தும் பேராசை வணிகர்களின் சாக்கடைக் கூட்டமும்
கிராமத்துக் குழந்தைகளின் கொடிய நுரையீரல் மூச்சுத்திணறல் நோயைக் குணப்படுத்துவதற்காக, முப்பது ஆண்டுகள் காடுகளில் அலைந்து பல அரிய பச்சிலைகளைச் சேகரித்து ஒரு தெய்வீக மூலிகை மருந்தை உருவாக்கினான் இளம் மருத்துவன் நீலகண்டன். அந்த மருந்தை ஏழைக் குழந்தைகளுக்கு இலவசமாக விநியோகிக்க உதவி கேட்டு, நகரத்துச் சந்தையில் கள்ளச்சாராயமும் கள்ளக் கடத்தலும் செய்யும் பேராசை வணிகர்கள் கூடியிருந்த மண்டபத்திற்குச் சென்றான். அங்குள்ளவர்களோ அவனது உன்னதமான நோக்கத்தை எள்ளி நகையாடி, அந்த அரிய மருந்தை மதுவோடு கலந்து போதை பானமாக விற்கலாம் என்று பேசி மருந்துப் பாத்திரத்தைக் காலால் எட்டி உதைத்தனர். தன் வாழ்நாள் தவமான அருமருந்து அவமதிக்கப்பட்டதை எண்ணிக் கண்ணீர் விட்டு அழுது கொண்டு ஆசிரமம் திரும்பினான் நீலகண்டன். மூலிகை ஞானி சோமேஸ்வரர் அவனது கைகளைப் பற்றித் தேற்றினார். 'நீலகண்டா, தர்மமும் கருணையும் இல்லாத கீழ்மக்கள் மத்தியில் புனிதமான மெய்யறிவையும் உயர்ந்த மருத்துவ ரகசியங்களையும் எடுத்துரைப்பது (தங்கணத்தார் அல்லார்முன் கோட்டிகொளல்), சாகாவரம் தரும் தெய்வீக அமுதத்தினை எடுத்து அசுத்தமான சாக்கடைச் சேற்றில் கொட்டி வீணாக்குவதைப் போன்றதாகும்! (அங்கணத்துள் உக்க அமிழ்தற்று). அறத்தின் மேன்மையை உணரும் அன்பான உள்ளங்களுக்கே ஞானமும் மருத்துவமும் போய்ச் சேர வேண்டும்!' என்றார். நீலகண்டன் பக்குவமாக மூடி முத்திரையிடப்பட்ட மூலிகை மருந்துப் பானைகளை முற்றத்தில் காத்திருந்த ஏழைத் தாய்மார்களிடம் எடுத்துச் சென்றான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.