திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள்

'இச்செயல் நம்மால் செய்து முடிக்க முடியாத கடினமான காரியம்' என்று எண்ணி மனம் தளரக்கூடாது; இடைவிடாது செய்யும் முயற்சியே அதனை முடித்துக் காட்டும் பேராற்றலையும் பெருமையையும் தந்துவிடும்.

• அருமை உடைத்தென்று = 'செய்வதற்கு மிகவும் கடினமானது' என்று எண்ணி,

• அசாவாமை வேண்டும் = மனம் தளர்ந்து விடாமல் இருக்க வேண்டும்;

• பெருமை முயற்சி தரும் = அதைச் செய்து முடிக்கும் பேராற்றலையும் பெருமையையும் தொடர் முயற்சியே உண்டாக்கித் தரும்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

மலையைக் குடைந்த பாசனக் கால்வாயும் தளராத உழவனின் முயற்சியும்The mountain rock cut canal and the unwavering effort that created greatness

கிராமத்தின் கொடிய வறட்சியைப் போக்கப் பாறை மலையைக் குடைந்து காட்டாற்று நீரைத் திருப்ப முனைந்த உழவன் மருதுவைக் கண்டு, 'மலைப்பாறையை உடைப்பது மனிதரால் முடியாத கடினமான காரியம்' என்று ஊரார் கேலி செய்தனர். ஆனால் மருது சற்றும் மனம் தளராமல் (அருமை உடைத்தென்று அசாவாமல்), மூன்று ஆண்டுகள் தனியாளாக உளியும் சம்மட்டியும் கொண்டு பாறைகளை உடைத்து நீர்வழியமைத்து ஊரையே பசுமை நிறைந்த நெல்வயல்களாக மாற்றினான். பச்சைப்பசேல் என விளைந்த பயிர்களைக் கண்டு வியந்த ஊர்ப் பெரியவர் சதாசிவம் கூறினார்: 'மக்களே! இச்செயல் நம்மால் செய்து முடிக்க முடியாத மிகக் கடினமான காரியம் என்று எண்ணி ஒருபோதும் மனம் சோர்ந்து தளரக்கூடாது (அருமை உடைத்தென்று அசாவாமை வேண்டும்); இடைவிடாது செய்யும் விடாமுயற்சியே அதை முடித்துக் காட்டும் பேராற்றலையும் பெருமையையும் ஒருவனுக்குத் தரும்!' (பெருமை முயற்சி தரும்). மருது தனது இரும்புக் கடப்பாரையால் மதகுக் கல்லைத் தூக்கி மலைநீரைக் கால்வாயில் பாய்ச்சினான்.

When farmer Maruthu set out to chisel an irrigation canal through a solid granite ridge to divert mountain stream water to his drought-stricken valley, neighbors scoffed that cutting through stone mountains was impossible for ordinary mortals. Refusing to yield to despondency or despair (Arumai udaiththendRu asaavaamal), Maruthu chipped rock stone by stone with hammer and chisel for three unbroken years, completing the channel and turning parched dust into lush green paddy fields. Gazing upon the surging waters and vibrant harvests, village elder Sadasivam proclaimed: 'Friends, never falter in despair thinking 'This task is too hard and beyond our power' (Arumai udaiththendRu asaavaamai vENdum); for ceaseless, resolute human effort itself will bestow the towering capacity and greatness to accomplish the impossible!' (Perumai muyatRsi tharum).' Maruthu lifted the stone sluice wedge with his iron crowbar, releasing the roaring mountain stream down the finished rock channel.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

ஒரு காரியத்தைத் தொடங்கிய பின் இடையில் சோர்வுற்று அதனைக் கைவிட்டு விடுவதைத் தவிர்க்க வேண்டும்; தொடங்கிய செயலை முடிக்காமல் அரைகுறையாக விடுபவர்களை இந்த உலகமும் மதிக்காமல் அடியோடு கைவிட்டுவிடும்.

• வினைக்கண் வினைகெடல் ஓம்பல் = தொடங்கிய செயலை இடையில் கைவிடுவதைத் தவிர்க்க வேண்டும்;

• வினைக்குறை தீர்ந்தாரின் = செயலை அரைகுறையாக விட்டவர்களை,

• தீர்ந்தன்று உலகு = இந்த உலகம் மதிக்காமல் அடியோடு கைவிட்டுவிடும்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

பாழடைந்த கிணறும் பாதியில் கைவிட்ட தொழிலாளியின் ஏமாற்றமும்The half-dug village well and the world that turns its back on unfinished work

ஊரின் குடிநீர்த் தேவைகாகப் பொதுக் கிணற்றைத் தோண்டத் தொடங்கிவிட்டு, இடையே கடினமான பாறை தட்டியதும் சலிப்படைந்து பணியைப் பாதியிலேயே கைவிட்டுச் சென்றான் கிணறு வெட்டும் நீலகண்டன் (வினைக்கண் வினைகெடல்). ஆனால், இளம் உதவியாளன் கண்ணனோ விடாமுயற்சியோடு இரவும் பகலும் பாறையை உடைத்துத் தூய நீரூற்றைக் கண்டான்; இதனால் ஊரே கண்ணனைப் போற்றிப் புதிய பணிகளை வழங்கியதுடன், பாதியில் நின்ற நீலகண்டனை எவரும் மதிக்காமல் புறக்கணித்தனர். தன்னை உலகம் ஒதுக்கியதைக் கண்டு வருந்திய நீலகண்டனிடம் முதிய தொழிலாளி நம்பியார் கூறினார்: 'நீலகண்டா! ஒரு காரியத்தைத் தொடங்கிய பிறகு இடையில் சோர்வடைந்து அதனைக் கைவிட்டு விடுவதைத் தவிர்க்க வேண்டும் (வினைக்கண் வினைகெடல் ஓம்பல்); ஏனெனில் தொடங்கிய செயலை முடிக்காமல் பாதியில் கைவிடுபவர்களை இந்த உலகமும் மதிக்காமல் அடியோடு கைவிட்டுவிடும்!' (வினைக்குறை தீர்ந்தாரின் தீர்ந்தன்று உலகு). நம்பியார் கிணற்றுச் சுவரின் மீது சணல் கயிற்றையும் இரும்பு உளியையும் எடுத்து வைத்தார்.

Commissioned to excavate a crucial drinking water well for the township, master well-digger Neelakantan encountered a dense subterranean granite stratum and, growing discouraged by the hard labor, abandoned the pit half-finished (VinaikkaN vinaigedal). In contrast, his young assistant Kannan chiseled through the stubborn bedrock day and night with tireless perseverance until sweet, abundant spring water gushed forth; the entire community celebrated Kannan and awarded him all future municipal contracts, completely shunning Neelakantan. Seeing the older digger sitting dejected in the square, elder artisan Nambiar counseled: 'Neelakantan, beware of ever abandoning a vital task halfway once you have undertaken it (VinaikkaN vinaigedal Ompal); for the world utterly abandons, ignores, and forgets those who leave their work unfinished!' (VinaikkuRai theerndhaarin theerndhandRu ulagu).' Nambiar placed the coiled jute hauling rope and an iron chisel upon the stone coping of the new well.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

விடாமுயற்சி செய்து பொருள் ஈட்டும் உயர்ந்த நற்பண்பில்தான், பிறர் அனைவருக்கும் வாரி வழங்கி உதவும் ஈகை என்கின்ற மேலான பெருமித உணர்வு நிலைபெற்று விளங்குகிறது.

• தாளாண்மை என்னும் தகைமைக்கண் = விடாமுயற்சி என்னும் உயர்ந்த நற்குணத்தில்தான்,

• வேளாண்மை என்னுஞ் செருக்கு தங்கிற்று = பிறருக்கு உதவும் ஈகை என்னும் பெருமித உணர்வு நிலைபெற்றிருக்கிறது.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

நெசவுத் தொழிற்கூடமும் எளியோருக்கு உணவளித்த உழைப்பாளியும்The textile guild and the noble joy of uplifting fellow citizens through tireless industry

ஒற்றைத் தறியோடு வாழ்க்கையைத் தொடங்கித் தன் அயராத விடாமுயற்சியால் ஐம்பது பேர் பணிபுரியும் மாபெரும் நெசவுக்கூடத்தை உருவாக்கினார் தர்மலிங்கம். தான் உழைத்து ஈட்டிய செல்வத்தைக் கொண்டு ஆதரவற்ற முதியோருக்கும் ஏழை குழந்தைகளுக்கும் நாள்தோறும் அன்னதானமும் கல்வி உதவியும் செய்து மகிழ்ந்தார் (வேளாண்மை என்னுஞ் செருக்கு). அவரிடம் வியந்து பேசிய துணி வணிகர் முத்தையாவிடம் தர்மலிங்கம் கூறினார்: 'வணிகரே! வெற்று ஆசைகளாலோ வாய்ப்பேச்சாலோ ஒருபோதும் ஏழைகளுக்கு உதவ முடியாது; இடைவிடாது முயற்சி செய்து உழைத்துப் பொருள் ஈட்டும் உயர்ந்த ஆற்றலினிடத்திலேதான் (தாளாண்மை என்னும் தகைமைக்கண்), பிறர் அனைவருக்கும் வாரி வழங்கி உதவும் மேலான பெருமித உணர்வு நிலைபெற்று விளங்கும்!' (வேளாண்மை என்னுஞ் செருக்கு தங்கிற்று). தர்மலிங்கம் ஆவிபறக்கும் பருப்புக் கஞ்சியைச் சிறுவனின் மண் கிண்ணத்தில் அகப்பையால் ஊற்றினார்.

Starting life with a single rickety wooden loom, weaver Dharmalingam labored with tireless enterprise for twenty years to build a thriving fifty-loom cooperative guild. Using his hard-earned prosperity, he joyfully funded daily free food kitchens, sheltered destitute elders, and sponsored craft apprenticeships for orphaned youth (VELaaNmai ennung serukku). When visiting textile merchant Muthaiya marveled at his generosity, Dharmalingam observed: 'Merchant, idle wishes or empty pity cannot relieve human suffering; it is solely within the sublime character of unflagging, industrious personal effort and enterprise (ThaaLaaNmai ennum thagaimaikkaN), that the noble power and elevating dignity of uplifting one's society (VELaaNmai ennung serukku) permanently abides!' (ThangiRRE).' Dharmalingam ladled steaming lentil gruel into the clay bowl of a hungry child.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

உழைக்கும் விடாமுயற்சி இல்லாதவன் பிறருக்கு உதவி செய்வேன் என்று எண்ணுவது, போர்க்களத்தைக் கண்டு நடுங்கும் பேடியின் கையில் உள்ள வாளானது வீரச் செயலைச் செய்ய முடியாமல் பயனற்றுப் போவது போலாகும்.

• தாளாண்மை இல்லாதான் வேளாண்மை = உழைக்கும் விடாமுயற்சி இல்லாதவன் பிறருக்கு உதவ நினைப்பது,

• பேடிகை வாளாண்மை போலக் கெடும் = அச்சம் கொண்ட பேடியின் கையிலுள்ள வாள் பயனற்றுப் போவது போல் அழியும்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

வெற்றுப் பெருமை பேசிய சோம்பேறியும் களத்து வாளும்The boastful idle dreamer and the sword that wields no power in timid hands

தானே உழைத்துச் சம்பாதிக்காமல் சோம்பேறியாக ஊர்சுற்றிக்கொண்டு, ஊரில் உள்ள ஏழைகளுக்கு மாபெரும் உதவிகளைச் செய்யப் போவதாக வெற்றுப் பெருமை பேசினான் இளைஞன் சந்திரன் (தாளாண்மை இல்லாதான்). வறட்சியால் பசியோடு உதவி கேட்டு வந்த ஏழை நெசவாளர்கள் முன் தன் கையில் காசின்றி, தானியமின்றி அவன் தலைகுனிந்து அவமானப்பட்டு நின்றான். இதைக் கண்ட மூத்த போர்வீரர் வேலப்பன் கூறினார்: 'சந்திரா! உழைத்துச் செல்வம் ஈட்டும் விடாமுயற்சி இல்லாத ஒருவன் பிறருக்கு உதவி செய்ய நினைப்பது (தாளாண்மை இல்லாதான் வேளாண்மை), போர்க்களத்தைக் கண்டு அஞ்சி நடுங்கும் பேடியின் கையில் உள்ள வாளானது வீரத்தை வெளிப்படுத்த முடியாமல் வீணாவது போல் ஒரு பயனும் இன்றி அழிந்து போகும்!' (பேடிகை வாளாண்மை போலக் கெடும்). வேலப்பன் தன் கனத்த எஃகு வாளைப் பித்தளை உறையினுள் செருகினார்.

Refusing to earn an honest living through disciplined toil while lounging in village squares, young Chandran boasted grandly of the vast charities and relief funds he planned to shower upon impoverished artisans (ThaaLaaNmai illaadhaan). When a severe drought struck and destitute weaving families knocked on his door seeking promised rice, Chandran stood penniless and empty-handed, exposed before the whole village as an idle fraud. Witnessing his acute humiliation, veteran soldier Velappan observed: 'Chandran, the beneficent charity promised by a person devoid of industrious effort and manly enterprise (ThaaLaaNmai illaadhaan vELaaNmai), is exactly like a sharp broadsword placed in the trembling hands of a coward on the battlefield—it can achieve nothing and collapses into utter mockery and ruin!' (PEdigai vaaLaaNmai pOlak kedum).' Velappan sheathed his heavy steel broadsword firmly into its worn brass scabbard.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

சுய சுகபோகங்களை விரும்பாமல் தான் மேற்கொண்ட கடமையை முடிப்பதையே விரும்பும் மனிதன், தன்னைச் சார்ந்த உறவினர்களின் துன்பத்தைப் போக்கி அவர்களைத் தாங்கும் உறுதியான தூணாக விளங்குவான்.

• இன்பம் விழையான் = தன் சொந்த சுகபோகங்களை விரும்பாதவனாய்,

• வினைவிழைவான் = செயலை முடிப்பதையே விரும்புபவன்,

• தன்கேளிர் துன்பம் துடைத்து ஊன்றும் தூண் = தன் சுற்றத்தாரின் துன்பத்தைப் போக்கித் தாங்கும் தூணாவான்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

அனாதை இல்லமும் அண்ணனின் தன்னலமற்ற உழைப்பும்The family haven and the eldest brother who stood as an unshakeable pillar

பெற்றோரை இழந்த இளம் தம்பி தங்கைகளைக் காப்பதற்காகத் தன் சொந்த சுகபோகங்களையும் இளமைக்கால இன்பங்களையும் முற்றிலுமாகத் துறந்தான் மூத்த அண்ணன் குணசேகரன் (இன்பம் விழையான்). இரவும் பகலும் மண்பாண்டக் களஞ்சியத்திலும் வயல்களிலும் உழைப்பதையே தன் வாழ்க்கைக் கடமையாக ஏற்றுக்கொண்டான் (வினைவிழைவான்); பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் அயராது உழைத்துத் தம்பிகளைப் படிக்க வைத்து, தங்கைகளுக்குத் திருமணம் முடித்துக் குடும்பத்தின் பூர்வீகக் கடன்களை அடைத்தான். குடும்பக் கூடலில் அவனது தம்பி இளங்கோ நெகிழ்ச்சியோடு கூறினான்: 'அண்ணா! தன் சொந்த சுகங்களை நாடாமல் தான் மேற்கொண்ட கடமையை முடிப்பதையே விரும்பி உழைக்கும் மனிதன் (இன்பம் விழையான் வினைவிழைவான்), தன்னைச் சார்ந்த உறவினர்களின் துன்பத்தைப் போக்கி அவர்களைத் தாங்கும் உறுதியான தூணாக விளங்குவான்!' (தன்கேளிர் துன்பம் துடைத்தூன்றும் தூண்). இளங்கோ தன் அண்ணனின் உழைப்பால் தழும்பேறிய தோள்களில் மல்லிகைப் பூ மாலையை அணிவித்தான்.

Stepping forward to shelter and protect four young orphaned siblings following their parents' sudden passing, eldest brother Gunasekaran completely renounced youthful pleasures, rest, and personal leisure (Inbam vizhaiyaan). Delighting solely in fulfilling his familial responsibility through relentless, day-and-night labor at the pottery kiln and rice fields (Vinai vizhaivaan), he toiled for twelve unbroken years to educate his brothers, arrange honorable marriages for his sisters, and clear every ancestral debt. At their joyful family harvest gathering, his younger brother Elango embraced him, declaring with tears: 'Brother, a person who seeks no selfish pleasures for himself but finds supreme joy in completing noble duty through unflagging labor (Inbam vizhaiyaan vinaivizhaivaan), wipes away the sorrow of all his kin and stands as the unshakeable pillar that holds up the whole family!' (ThankELir thunbam thudaiththoondRum thooN).' Elango placed a garland of fragrant white jasmine over his elder brother's calloused shoulders.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

இடைவிடாது செய்யும் உழைப்பும் முயற்சியும் ஒருவனுக்குச் செல்வத்தைப் பெருகச் செய்யும்; முயற்சி செய்யாமல் இருக்கும் சோம்பல் அவனிடத்தில் வறுமையைக் கொண்டுவந்து சேர்த்துவிடும்.

• முயற்சி திருவினை ஆக்கும் = விடாமுயற்சியானது ஒருவனுக்குச் செல்வத்தைப் பெருகச் செய்யும்;

• முயற்றின்மை = அந்த முயற்சி இல்லாதிருத்தல்,

• இன்மை புகுத்திவிடும் = அவனிடம் கொடிய வறுமையைக் கொண்டுவந்து சேர்த்துவிடும்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

இரு சகோதரர்களும் உழைப்பின் செல்வப் பெருக்கும்The two brothers and the contrasting harvests of toil and neglect

சமமாகப் பிரித்துத் தரப்பட்ட நிலத்தில், மூத்தவன் மாதவன் அதிகாலையிலேயே எழுந்து வரப்புகளை வெட்டி, எருவிட்டுப் பாடுபட்டுப் பொன் விளையும் மாந்தோப்புகளையும் நெல்வயல்களையும் உருவாக்கிச் செல்வத்தில் செழித்தான் (முயற்சி திருவினை ஆக்கும்). ஆனால், தம்பி கந்தனோ எந்த முயற்சியும் செய்யாமல் மரத்தடியில் அமர்ந்து சோம்பேறியாகக் காலத்தைக் கழித்துத் தன் நிலத்தைப் பாழாக்கி, உண்ண உணவின்றிப் பெருங்கடனில் வீழ்ந்தான் (முயற்றின்மை இன்மை புகுத்திவிடும்). இருவரது நிலங்களையும் ஊருக்குச் சுட்டிக்காட்டிப் பெரியவர் நடராஜன் கூறினார்: 'மக்களே! இடைவிடாது செய்யும் உடலுழைப்பும் விடாமுயற்சியும் ஒருவனுக்குச் செல்வத்தைப் பெருகச் செய்யும் (முயற்சி திருவினை ஆக்கும்); ஆனால் முயற்சி இல்லாத சோம்பேறித்தனமானது கொடிய வறுமையையும் அழிவையும் கொண்டுவந்து சேர்த்துவிடும்!' (முயற்றின்மை இன்மை புகுத்தி விடும்). நடராஜன் செழித்த நெற்கதிரையும் காய்ந்த முட்புதரையும் இரு கைகளிலும் உயர்த்திப் பிடித்தார்.

Given equal halves of ancestral land, elder brother Madhavan rose hours before dawn, clearing rocks, composting the soil, and irrigating channels until his acres yielded bountiful triple harvests of grain and mangoes, elevating him into wealth and honor (MuyatRsi thiruvinai aakkum). In stark contrast, younger brother Kandan exerted zero effort, lounging under village banyan trees while wild thistles choked his untilled soil, ultimately reducing him to acute hunger and crushing debt (MuyatRinmai inmai puguththividum). Gathering the village youth between the two boundary markers, elder Natarajan observed: 'Friends, resolute, tireless human effort creates wealth and multiplies enduring prosperity (MuyatRsi thiruvinai aakkum); but the total absence of industrious labor will inevitably plunge a person into utter destitution and misery!' (MuyatRinmai inmai puguththi vidum).' Natarajan held up a golden sheaf of ripe paddy in one hand and a bundle of dry thistles in the other.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

சோம்பலில் மூழ்கிக் கிடப்பவனிடத்தில் வறுமை தரும் மூதேவி வந்து குடியேறுவாள்; சோம்பலின்றி அயராது உழைக்கும் மனிதனின் முயற்சியினிடத்திலே செல்வத்தைத் தரும் திருமகள் தங்குவாள்.

• மடியுளாள் மாமுகடி = சோம்பேறியிடம் வறுமை தரும் மூதேவி தங்குவாள்;

• மடியிலான் தாளுளாள் தாமரையினாள் என்ப = சோம்பல் இல்லாதவனின் முயற்சியில் செல்வமகள் திருமகள் தங்குவாள் என்று பெரியோர் கூறுவர்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

இரு வணிகக் கடைகளும் செல்வத்தின் மெய்யான இருப்பிடமும்The two trading shops and the true dwelling place of Lakshmi

ஒரே கடைவீதியில், அதிகாலையிலேயே கடையைத் திறந்து சரக்குகளைத் தூய்மை செய்து வாடிக்கையாளர்களை இன்முகத்துடன் வரவேற்று உழைத்த மளிகை வணிகன் தனபால் பெருஞ்செல்வத்தில் செழித்தான் (மடியிலான்). ஆனால், நண்பகல் வரை தூங்கி வழியிலும் சோம்பேறியாகப் பொழுதை வீணடித்த அண்டைக்கடை சோமுவின் கிடங்கில் தானியங்கள் பூச்சியரித்து நாசமாகி, கடன் தொல்லையால் கடை மூடப்பட்டு வறுமை சூழ்ந்தது (மடியுளாள்). இதைப் பார்த்த சான்றோர் தேவசிகாமணி கடைவீதி வணிகர்களுக்கு உணர்த்தினார்: 'வணிகர்களே! சோம்பலில் மூழ்கிக் கிடப்பவனிடத்தில் வறுமை தரும் மூதேவி வந்து குடியேறுவாள் (மடியுளாள் மாமுகடி என்ப); ஆனால் சோம்பல் சிறிதும் இன்றி அயராது உழைக்கும் மனிதனின் விடாமுயற்சியினிடத்திலே செல்வத்தைத் தரும் தாமரையாள் திருமகள் நிலையாகத் தங்குவாள்!' (மடியிலான் தாளுளான் தாமரையினாள்). தனபால் பளபளக்கும் பித்தளைத் தராசைத் துடைத்துத் தேக்கு மர மேசையின் மீது வைத்தார்.

On the main marketplace street, spice merchant Dhanapal unlocked his storefront hours before sunrise, cleaning sacks, inspecting grain batches, and serving patrons with unflagging courtesy, flourishing in continuous prosperity (Madiyilaan). Meanwhile, neighboring merchant Somu slept past midday and lounged indolently, allowing moisture and weevils to ruin his spice inventory until mounting debts forced his shop into shuttered bankruptcy (MadiyuLaan). Gathering the market guild elders, scholar Devasigamani declared: 'Merchants, the dark spirit of poverty and misfortune ever makes her dwelling within sluggish laziness (MadiyuLaaL maamugadi enba); whereas the lotus-seated Goddess of Fortune, Lakshmi, abides permanently within the tireless, resolute effort of the industrious worker!' (Madiyilaan thaaLuLaan thaamaraiyinaaL).' Dhanapal polished his brass balance scales and placed them upon the clean teak sales counter.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

சாதகமான விதியோ உடலுறுப்புக் குறைபாடோ இருப்பது எவருக்கும் பழிக்குரிய குற்றம் ஆகாது; ஆனால் அறிய வேண்டியவற்றை அறிந்து விடாமுயற்சியோடு உழைக்காமல் சோம்பி இருப்பதே மிகப்பெரிய பழியாகும்.

• பொறியின்மை யார்க்கும் பழியன்று = சாதகமான விதியோ உறுப்புக் குறைபாடோ இருப்பது எவருக்கும் பழியாகாது;

• அறிவறிந்து ஆள்வினை இன்மை பழி = அறிய வேண்டியவற்றை அறிந்து விடாமுயற்சி செய்யாமல் இருப்பதே பழியாகும்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

பார்வை இழந்த நெசவாளியும் முழு உடலுடைய சோம்பேறியும்The blind master weaver and the able-bodied youth who knew true disgrace

பார்வை இழந்த நிலையிலும் நூலின் நுட்பத்தை விரல்களால் தொட்டுணர்ந்து அற்புதமான பட்டுச் சேலைகளை நெய்து தன் குடும்பத்தைத் தன்மானத்தோடு காப்பாற்றினான் சுந்தரம் (பொறியின்மை யார்க்கும் பழியன்று). ஆனால், முழு உடல் ஆரோக்கியமும் வலிமையும் இருந்தும் எந்த வேலையும் செய்யாமல் தெருவில் சோம்பேறியாகக் கையேந்திப் பிச்சை எடுத்தான் இளைஞன் கணேசன் (ஆள்வினை இன்மை). கணேசனை அழைத்து ஊர் மத்தியில் கண்டித்தார் முதிய ஆசிரியர் வேதகிரி: 'கணேசா! பிறவியிலேயே விதியின் குறைபாடோ உடலுறுப்புக் குறைபாடோ இருப்பது எவருக்கும் பழிக்குரிய குற்றம் ஆகாது (பொறியின்மை யார்க்கும் பழியன்று); ஆனால் அறிய வேண்டிய நல்லறிவை அறிந்து கொண்டு, விடாமுயற்சியோடு உழைக்காமல் சோம்பி இருப்பதே ஒரு மனிதனுக்கு மிகப்பெரிய இழிவும் பழியுமாகும்!' (அறிவறிந்து ஆள்வினை இன்மை பழி). சுந்தரம் தறியின் மரச் சட்டத்தில் அறுந்துபோன பட்டு நூலைத் தன் விரல்களால் பிணைத்துக் கட்டினான்.

Though sightless since early childhood, master weaver Sundaram learned to discern fine silk thread counts solely by finger sensitivity, toiling at his pit loom with unflagging enterprise to support his family in dignified independence (PoRiyinmai yaarkkum pazhiyanRu). In stark contrast, young Ganesan, blessed with robust eyesight and athletic physical strength, lounged upon temple steps begging for copper coins rather than learning an honest trade (AaLvinai inmai). Calling Ganesan before the village assembly, elder teacher Vedhagiri admonished him: 'Ganesan, to be born with unfavorable fate or a bodily handicap is never a shame or reproach upon any human being (PoRiyinmai yaarkkum pazhiyanRu); but possessing sound faculties and practical knowledge yet refusing to exert disciplined, manly effort is the only true, foul disgrace on earth!' (ARivaRindhu aaLvinai inmai pazhi).' Sundaram tied a broken filament of crimson silk swiftly upon the wooden loom frame with his sensitive fingers.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

விதியினாலோ சூழ்நிலையாலோ எதிர்பார்த்த முழு வெற்றி கைகூடாவிட்டாலும் கூட, ஒருவர் செய்த விடாமுயற்சியானது அவரது உடலுழைப்பிற்கேற்ற தக்க பலனை நிச்சயமாகத் தந்துவிடும்; உழைப்பு ஒருபோதும் வீணாகாது.

• தெய்வத்தான் ஆகாதெனினும் = விதியால் முழுப்பயன் கைகூடாவிட்டாலும் கூட,

• முயற்சி = ஒருவன் செய்த விடாமுயற்சியானது,

• தன் மெய்வருத்தக் கூலி தரும் = அவனது உடலுழைப்பிற்குரிய தக்க பலனை நிச்சயமாகத் தரும்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

பருவமழை பொய்த்த வயலும் உழவனின் மாற்றுப் பயிர் விளைச்சலும்The parched monsoon sky and the farmer whose bodily toil gained its sure reward

பருவமழை முற்றிலுமாகப் பொய்த்த வறட்சிக் காலத்தில் பிற உழவர்கள் விதியை நொந்து சோர்வில் முடங்கிக் கிடந்தபோது, உழவன் வேலுசாமி அதிகாலையிலேயே வயலில் இறங்கித் தன் கிணற்றைத் தூர்வாரிச் சிறுதானியங்களைப் பயிரிட்டான். மழை இல்லாததால் நெல் விளைய முடியாமல் போனாலும் கூட (தெய்வத்தான் ஆகாதெனினும்), அவனது சளைக்காத உடலுழைப்பால் விளைந்த கேழ்வரகும் எள்ளும் நகரச் சந்தையில் நல்ல விலைக்கு விற்று அவனது குடும்பத்தைக் காப்பாற்றியது. தானிய வண்டிகளைக் கண்ட பெரியவர் ராமசாமி ஊராருக்கு உணர்த்தினார்: 'மக்களே! விதியினாலோ இயற்கையினாலோ எதிர்பார்த்த முழு வெற்றி கைகூடாவிட்டாலும் கூட (தெய்வத்தான் ஆகா தெனினும்), ஒருவன் செய்த விடாமுயற்சியானது அவனது உடலுழைப்பிற்குரிய தக்க பலனை நிச்சயமாகத் தந்துவிடும்!' (முயற்சிதன் மெய்வருத்தக் கூலி தரும்). வேலுசாமி தனது மர மாட்டு வண்டியிலிருந்து கருப்பு எள்ளு மூட்டையைத் தரையில் இறக்கி வைத்தார்.

When monsoon rains failed completely and neighboring farmers sat idle cursing adverse fate, farmer Velusamy refused to surrender to despair, descending into his parched well to deepen irrigation springs and sowing drought-hardy pearl millet and sesame. Though the blistering sky prevented the intended lush harvest of water-intensive paddy (Dheivaththaan aagaadheninum), his relentless sweat yielded an abundant harvest of grain and oilseeds that fetched premium prices in the city market, safeguarding his family through the famine. Observing the laden grain carts, village elder Ramasamy remarked to the assembled farmers: 'Friends, even when adverse fate or natural calamity prevents a planned venture from attaining full fruition (Dheivaththaan aagaa dheninum), resolute human effort will never go unrewarded—it will unfailingly deliver the sure harvest of its bodily labor!' (MuyatRsi than meyvaruththak kooli tharum).' Velusamy unloaded a heavy woven jute sack of black sesame seeds from his wooden bullock cart.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

இடையூறுகள் நேர்ந்தாலும் மனம் தளராமல் இடைவிடாது சுறுசுறுப்புடன் முயற்சி செய்பவர்கள், தமக்கு எதிராக வரும் கொடிய விதியையும் புறமுதுகு காட்டித் தோற்று ஓடச் செய்வார்கள்.

• உலைவின்றித் தாழாது உஞற்றுபவர் = மனம் தளராமல் காலந்தாழ்த்தாது இடைவிடாது முயற்சி செய்பவர்,

• ஊழையும் உப்பக்கம் காண்பர் = தமக்கு எதிராக வரும் விதியையும் புறமுதுகிட்டு ஓடச் செய்வர்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

புயலில் உடைந்த கரையோர அணையும் மாலுமியின் தளராத உழைப்பும்The breached coastal seawall and the indomitable captain who put opposing fate to flight

கடற்கரைத் தடுப்பணை பெரும் புயலால் உடைந்து கடல்நீர் குடியிருப்புப் பகுதிக்குள் புகுந்தபோது, 'விதியை யாராலும் வெல்ல முடியாது' என்று ஊரார் அழுது முடங்கினர். ஆனால், கடல் மாலுமி ஆறுமுகமோ சற்றும் மனம் தளராமல் (உலைவின்றித் தாழாது உஞன்று), இளைஞர்களைத் திரட்டி முப்பத்தாறு மணி நேரம் சூறாவளி மழையிலும் இடைவிடாது பெருங்கற்களைக் கொட்டி அணையைச் சீரமைத்து ஊரைக் காப்பாற்றினான். காலைச் சூரிய ஒளியில் புதுப்பிக்கப்பட்ட தடுப்பணையைக் கண்ட மூத்த மாலுமி மருதப்பா கூறினார்: 'மக்களே! எந்த இடையூறுகள் நேர்ந்தாலும் மனம் தளராமல் காலந்தாழ்த்தாது இடைவிடாது முயற்சி செய்பவர்கள் (உலைவின்றித் தாழாது உஞற்றுபவர்), தமக்கு எதிராகத் தோன்றும் கொடிய விதியையும் புறமுதுகு காட்டித் தோற்று ஓடச் செய்வார்கள்!' (ஊழையும் உப்பக்கம் காண்பர்). ஆறுமுகம் கடைசிக் கருங்கல்லை அணைச் சுவரின் உச்சியில் பொருத்தி வைத்தார்.

When a monstrous midnight tempest breached the coastal harbor seawall and torrential sea surges poured into the fishing settlement, terrified villagers wept in despair, crying that destructive fate had sealed their doom. Refusing to bow before calamity (UlaivindRith thaazhaadhu ugjatRinavan), sea captain Arumugam rallied eighty divers and youth, hauling massive granite boulders through thirty-six unbroken hours of battering gale and rain until the breach was fortified and the township saved. Surveying the reinforced seawall in the golden morning light, harbor elder Maruthappa proclaimed: 'Citizens, those who strive with undismayed, unfaltering minds, never procrastinating and never giving up in defeat (UlaivindRith thaazhaadhu ugjatRupavar), will conquer even adverse fate itself, putting it to shameful flight!' (Oozhaiyum uppakkang kaaNpar).' Arumugam heaved the final massive granite anchor stone firmly into place along the crest of the seawall.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.