குறள் 221Kural 221
எந்த வசதியும் இல்லாத ஏழைகளுக்கு அவர்கள் தேவை அறிந்து கொடுப்பதே உண்மையான ஈகை ஆகும்; வசதியுள்ளவர்களுக்கோ அல்லது பிரதிபலன் எதிர்பார்த்தோ கொடுப்பதெல்லாம் ஒருவிதக் கடன் பரிமாற்றமே தவிர உண்மையான ஈகை ஆகாது.
• வறியார்க்கு = ஏதுமில்லாத வறியவர்களுக்கு
• ஒன்று ஈவதே = தேவையான ஒரு பொருளைக் கொடுப்பதே
• ஈகை = உண்மையான ஈகைத் தர்மமாகும்;
• மற்று எல்லாம் = அதுவல்லாமல் மற்றவர்களுக்குக் கொடுப்பதெல்லாம்
• குறியெதிர்ப்பை = கொடுத்ததைத் திரும்பப் பெறும் கடன் போன்ற
• நீரது உடைத்து = பயன் எதிர்பார்க்கும் தன்மையுடையதாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
விருந்தும் எளியோரின் கம்பளிப் போர்வையும்
செல்வந்தர் கந்தசாமி, ஊர்த் தலைவர்களுக்கும் செல்வாக்குள்ள அதிகாரிகளுக்கும் விலையுயர்ந்த பொன்னாடை மற்றும் பரிசுப் பொருட்களை வாரி வழங்கிப் பெரும் விருந்து அளித்தார்; எதிர்காலத்தில் அவர்களிடமிருந்து அரசு ஒப்பந்தங்களையும் ஆதாயங்களையும் பெறலாம் என்பதே அவரது நோக்கம். ஆனால் அதே மண்டப வாசலில் குளிரில் நடுங்கியபடி அமர்ந்திருந்த ஆதரவற்ற மூதாட்டிக்கு ஒரு வாய் உணவுகூடத் தராமல் கடந்து சென்றார். அதே நேரத்தில் அவ்வழியே வந்த சாதாரண எழுத்தர் செல்வம், தான் போர்த்தியிருந்த கம்பளிப் போர்வையையும் தன் கையிலிருந்த உணவையும் அந்த மூதாட்டிக்கு அன்புடன் வழங்கினார். கந்தசாமியின் உதவியாளர், இவ்வளவு பெரிய அதிகாரிகளுக்குப் பரிசளித்த நம் எஜமானரை விட ஒரு மூதாட்டிக்கு உணவளித்த செல்வத்தை ஊரார் ஏன் அதிகமாகப் புகழ்கிறார்கள் என்று கேட்டான். பெரியவர் ஒருவர் கூறினார்: தமக்கு ஆதாயம் தரும் செல்வந்தர்களுக்குக் கொடுப்பது கடன் பரிமாற்றம் போன்றது; ஏதுமில்லாத வறியவர்களுக்குக் கைம்மாறு கருதாமல் கொடுப்பதே மெய்யான ஈகை ஆகும் என்றார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 222Kural 222
பிறரிடம் கையேந்திப் பெறுவது புண்ணிய வழி என்று சொன்னாலும் அது இழிவானதே; பிறருக்குக் கொடுப்பதால் சொர்க்கம் கிடைக்காது என்ற நிலை வந்தாலும் கூட, ஏழைகளுக்குக் கொடுத்து உதவுவதே ஒரு மனிதன் செய்யக்கூடிய மிக உயர்ந்த செயலாகும்.
• கொளல் = பிறரிடம் யாசித்து வாங்குவது
• நல் ஆறு எனினும் = நல்ல வழி என்று ஒருவேளை சொல்லப்பட்டாலும்
• தீது = அது இழிவானதும் தீமையானதுமாகும்;
• மேல் உலகம் இல் எனினும் = ஈகை செய்வதால் மறுமையில் சொர்க்கம் கிடைக்காது என்றாலும்
• ஈதலே நன்று = ஏழை எளியோருக்குக் கொடுப்பதே மனித வாழ்வின் மிகச் சிறந்த நன்மையாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மரச்சிற்பியின் தன்மானமும் பகிர்வும்
மழைக்காலத்தில் வேலை குறைந்ததால் மரச்சிற்பி மாரிமுத்துவின் குடும்பத்தில் பற்றாக்குறை ஏற்பட்டது. அவனது தம்பி, அரச மாளிகையில் இலவசமாக வழங்கப்படும் தானிய வரிசையில் நின்று நாம் கையேந்தலாம் என்றான். அதற்கு மாரிமுத்து மறுத்து, தம்பி! அடுத்தவரிடம் கையேந்திப் பெறுவது புண்ணிய வழி என்று கூறப்பட்டாலும் அது மனிதனின் தன்மானத்திற்கு இழிவானது. அதே நேரத்தில், நாம் ஈகை செய்வதால் மேலுலகமோ சொர்க்கமோ கிடைக்காது என்றாலும் கூட, நம் உழைப்பில் கிடைத்ததை இல்லாதோருக்குப் பகிர்ந்து கொடுப்பதே மிகச் சிறந்த வாழ்க்கை என்றான். தன் உழைப்பால் சிறு மர பொம்மைகளைச் செய்து விற்று, அதில் கிடைத்த சொற்ப வருமானத்திலும் பக்கத்து வீட்டு முதியவருக்கு உணவளித்துத் தன்மானத்தோடு வாழ்ந்தான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 223Kural 223
தான் எவ்வளவு வறுமையுற்றாலும் பிறரிடம் கையேந்திக் கெஞ்சாத தன்மானமும், தன்னிடம் உதவி கேட்டு வருபவர்களுக்கு இல்லை என்று கூறாமல் கொடுக்கும் ஈகைக்குணமும் உயர்பண்பு கொண்ட பெருந்தகையாளரிடமே காணப்படும்.
• இலன் என்னும் = யான் வறியவன் என்று பிறரிடம் கையேந்தி
• எவ்வம் உரையாமை = தன் வறுமைத் துன்பத்தைச் சொல்லாமையும்,
• ஈதல் = தன்னிடம் யாசித்து வந்தவர்களுக்கு இல்லையெனாது கொடுப்பதும் ஆகிய நற்பண்புகள்
• குலன் உடையான் கண்ணே = உயர்ந்த பண்புள்ள நற்குடியில் பிறந்தவனிடமே
• உள = நிலைத்து இருக்கும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
நற்குடிப் பண்பும் தன்மானமும்
பருவமழை பொய்த்துத் தன் வயல்களில் விளைச்சல் குறைந்தபோதும், நிலக்கிழார் முத்தையா யாரிடமும் சென்று தான் ஏழையாகிவிட்டதாகப் புலம்பி உதவி கேட்கவில்லை; தன் குடும்பத்தின் வறுமையை அமைதியாகத் தாங்கிக்கொண்டார். அதே நேரத்தில், உணவின்றித் தவித்த ஏழை விவசாயி ஒருவர் தயங்கித் தயங்கித் தன் வாசலில் வந்து நின்றபோது, அவரது முகக்குறிப்பைப் பார்த்தே முத்தையா தன் களஞ்சியத்தில் எஞ்சியிருந்த கடைசி மூட்டை நெல்லை மனமுவந்து எடுத்துக் கொடுத்தார். முத்தையாவின் மகன் வியந்து, நாமே சிரமத்தில் இருக்கும்போது யாரிடமும் கையேந்தாமல் மானத்தைக் காப்பதும், அதே நேரத்தில் நம்மிடம் வந்தவர்களுக்கு இல்லை என்று சொல்லாமல் கொடுப்பதும் எப்படி முடிகிறது என்று கேட்டான். அதற்கு முத்தையா, மகனே! பிறரிடம் கையேந்தாத தன்மானமும், நம்மிடம் வந்தோருக்குக் கொடுக்கும் ஈகைக்குணமும் நற்பண்பு மிக்க உயர்குடி மனிதர்களிடம் மட்டுமே இருக்கும் என்றார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 224Kural 224
தம்மிடம் ஒருவர் கையேந்தி நிற்கும் துயரத்தைக் காண்பது கொடுப்பவருக்கும் மிகுந்த வேதனையைத் தரும்; ஆனால், கேட்ட உதவியைப் பெற்று அந்த ஏழையின் முகம் மலர்ந்து புன்னகைக்கும் கணத்தில் அந்த வேதனை மறைந்து ஈகையின் பேரின்பம் உண்டாகும்.
• இரக்கப்படுதல் = உதவி கேட்டு வருபவரின் துன்பத்தைக் காண்பது
• இன்னாது = கொடுப்பவர்க்கும் மனவேதனையளிப்பதாகும்;
• இரந்தவர் = ஆனால் உதவி பெற்ற அந்த எளியவரின்
• இன்முகம் = மகிழ்ச்சி நிறைந்த இன்முகத்தைக்
• காணும் அளவு = காணும் வரை மட்டுமே அந்த வேதனை இருக்கும் (அவர் முகம் மலர்ந்ததும் பேரின்பமாகும்).
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
கண்ணீரும் மலர்ந்த முகமும்
மருந்துக்கடை உரிமையாளர் தங்கவேலின் கடைக்கு வந்த ஏழைத் தாய் ஒருவர், தன் குழந்தையின் உயிரைக் காப்பாற்ற மருந்து வாங்கப் பணமின்றி அழுதுகொண்டே கையேந்தினார். அதைக் கண்ட தங்கவேலின் மனம் வேதனையால் துடித்தது; ஒருவர் தன்னிடம் கையேந்தி நிற்கும் அந்த நிலையே அவருக்குப் பெரும் மனக்கஷ்டத்தைத் தந்தது. உடனே தாமதிக்காமல் தேவையான அனைத்து மருந்துகளையும் தேவையான பணத்தையும் கொடுத்துத் தாயைத் தேற்றினார். அதைப் பெற்றுக்கொண்ட அந்தத் தாயின் கண்களில் வழிந்த கண்ணீர் மறைந்து, முகத்தில் நன்றியும் பேரானந்தமும் கலந்த புன்னகை மலர்ந்தது. தங்கவேல் தன் உதவியாளரிடம் சொன்னார்: ஒரு மனிதன் தன்னிடம் வந்து யாசிப்பதைக் காண்பது கொடுப்பவனுக்கும் வேதனையளிப்பதுதான்; ஆனால், உதவி பெற்ற அந்த எளியவரின் முகம் மகிழ்ச்சியால் மலர்வதைக் காணும் போது ஏற்படும் மனநிறைவு அந்த வேதனையை அடியோடு போக்கிவிடும் என்றார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 225Kural 225
தவ வலிமை உடையவர்கள் தங்கள் பசியைப் பொறுத்துக் கொள்வது பெரிய ஆற்றல்தான்; ஆனால், பசியால் வாடும் பிறருக்கு உணவளித்துப் பசிப்பிணியைப் போக்கும் வள்ளல்களின் ஈகை ஆற்றலுக்கு முன்னால் அது இரண்டாவது இடத்தையே பெறும்.
• ஆற்றுவார் ஆற்றல் = தவம் செய்பவர்களின் வலிமையானது
• பசி ஆற்றல் = தமக்கு வரும் பசித் துன்பத்தைப் பொறுத்துக்கொள்வதாகும்;
• அப்பசியை = ஆனால் அத்தகைய கொடிய பசித்துன்பத்தைப்
• மாற்றுவார் ஆற்றலின் பின் = மற்றவர்களுக்கு உணவிட்டுப் போக்குபவர்களின் ஆற்றலுக்குப் பின்னரே அது நிற்கும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
தவ வலிமையும் அன்னதானமும்
மலையடிவாரத்தில் தவம் செய்த சதானந்தர், பல நாட்கள் உண்ணாவிரதம் இருந்து தன் பசியை அடக்கும் கடுமையான தவ ஆற்றலைப் பெற்றிருந்தார்; தன் பசியைப் பொறுத்துக் கொள்வதே உலகிலேயே மிகப்பெரிய தவ வலிமை என்று அவர் கர்வம் கொண்டிருந்தார். ஒருநாள் ஊருக்குள் வந்தபோது, தர்மன் என்னும் எளிய விவசாயி தன் உழைப்பில் கிடைத்த உணவைக் கொண்டு, பசியால் வாடிய நூற்றுக்கணக்கான முதியவர்களுக்கும் அனாதைக் குழந்தைகளுக்கும் இன்முகத்தோடு அன்னதானம் செய்வதைக் கண்டார். அந்த ஏழைகளின் முகத்தில் தெரிந்த நிம்மதியையும் மகிழ்ச்சியையும் பார்த்தபோது சதானந்தரின் கர்வம் கரைந்தது. தன் பசியைப் பொறுத்துக் கொள்வது வெறும் தனிமனித ஆற்றல்தான்; ஆனால் பிறரின் கொடிய பசியைப் போக்கி உயிர் காப்பவர்களின் ஈகை ஆற்றலுக்கு முன்னால் அது இரண்டாம் இடத்தையே பெறும் என்பதை உணர்ந்து தர்மனை வணங்கினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 226Kural 226
ஆதரவற்ற ஏழைகளின் கொடிய பசியைப் போக்க வேண்டும்; செல்வம் படைத்தவன் தன் பொருளை அழியாமல் பாதுகாத்து, தனக்குப் பயன்படும் வகையில் சேமித்து வைக்கும் மிகச் சிறந்த கருவூலம் ஏழைகளின் பசியைப் போக்குவதே ஆகும்.
• அற்றார் = ஒன்றுமில்லாத ஏழைகளின்
• அழிபசி = உடலையும் உயிரையும் அழிக்கும் கொடிய பசியைத்
• தீர்த்தல் = உணவிட்டுத் தீர்க்க வேண்டும்;
• பொருள் பெற்றான் ஒருவன் = செல்வம் பெற்ற ஒரு மனிதன்
• பொருள் வைப்புழி = தன் பொருளைப் பிற்காலப் பாதுகாப்புக்காகச் சேர்த்து வைக்கும் சிறந்த இடம்
• அஃது = அந்த அறமேயாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
பாதாளப் பெட்டகமும் அழியாத கருவூலமும்
தானிய வியாபாரி இரத்தினசாமி, தான் ஈட்டிய பொற்காசுகளைத் திருடர்கள் அறியாத வண்ணம் வீட்டின் நிலவறையில் குழிதோண்டி இரும்புப் பெட்டகங்களில் புதைத்து வைத்தான். ஆனால் அவனது அண்ணன் சோமசுந்தரமோ, பஞ்சக் காலத்தில் தன் வருமானத்தைக் கொண்டு ஊரெங்கும் கஞ்சித்தொட்டிகள் திறந்து பசியால் வாடிய ஏழைகளின் உயிரைக் காப்பாற்றினான். இரத்தினசாமி அண்ணனைப் பார்த்து, பிறரின் வயிற்றில் கொட்டிப் பணத்தை வீணடிக்கிறாயே; நான் நிலத்தில் பாதுகாப்பாகச் சேமிக்கிறேன் என்று ஏளனம் செய்தான். சில ஆண்டுகளில், நிலவறையில் ஏற்பட்ட நிலச்சரிவில் இரத்தினசாமியின் புதையல் காணாமல் போனது; அவன் நடுத்தெருவுக்கு வந்தான். ஆனால் சோமசுந்தரமோ தான் காத்த ஆயிரக்கணக்கான மக்களின் அன்பாலும் ஆதரவாலும் என்றும் அழியாத புகழுடன் வாழ்ந்தான். செல்வமுடையவன் தன் பொருளைப் பிற்காலத்திற்குச் சேமித்து வைக்கும் மிகச் சிறந்த பாதுகாப்பான கருவூலம், ஏழைகளின் பசியைப் போக்குவதே என்பதை இரத்தினசாமி உணர்ந்தான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 227Kural 227
தான் உண்ணும் உணவைப் பிறரோடு பகிர்ந்து உண்ணும் நற்பழக்கம் உடையவனை, 'பசி' என்னும் கொடிய நோய் ஒருபோதும் அணுகாது.
• பாத்து ஊண் = தான் பெற்ற உணவைப் பிறருக்கும் பகுத்துக் கொடுத்து உண்ணும் பழக்கத்தை
• மரீஇயவனை = இயல்பாகப் பழகிய ஒரு மனிதனை,
• பசி என்னும் = பசி என்று சொல்லப்படுகின்ற
• தீப்பிணி = உடலையும் உள்ளத்தையும் வாட்டும் கொடிய நோய்
• தீண்டல் அரிது = ஒருபோதும் வந்து தீண்டாது.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
பகிர்ந்தளித்த உணவும் வற்றாத பானையும்
விவசாயி வேலு, தன்னிடம் ஒரு சிறு சட்டி கஞ்சி இருந்தாலும், வாசலில் போகும் வழிப்போக்கர், ஆதரவற்ற முதியவர் மற்றும் வாயில்லாப் பறவைகளுக்கும் ஒரு கைப்பிடி பகிர்ந்தளித்த பிறகே தான் உண்பதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தான். அவனது சுயநல நண்பன் ஒருவன், இப்படி அடுத்தவனுக்குப் பகிர்ந்துகொண்டே இருந்தால் என்றாவது ஒருநாள் நீயே பட்டினியில் கிடக்க வேண்டியதுதான் என்று எச்சரித்தான். ஆனால் அடுத்த ஆண்டு கடுமையான வறட்சி ஏற்பட்டு ஊரே உணவின்றித் தவித்தபோது, வேலுவால் பலமுறை உணவளிக்கப்பட்டுப் பயன் பெற்ற பக்கத்து ஊர் வணிகர்களும் விவசாயிகளும் போட்டி போட்டுக்கொண்டு வேலுவின் வீட்டிற்குத் தானியங்களையும் காய்கறிகளையும் கொண்டு வந்து நிறைத்தனர். தான் உண்ட உணவைப் பிறருக்குப் பகுத்தளித்துப் பழகியவனைப் 'பசி' என்னும் கொடிய பிணி ஒருபோதும் தீண்டாது என்பதை ஊரே கண்கூடாகக் கண்டது.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 228Kural 228
இல்லாதவர்களுக்குக் கொடுத்து, அவர்களுடைய மகிழ்ச்சியைக் கண்டு தாமும் மகிழும் பேரின்பத்தை, இரக்கமில்லாமல் செல்வத்தைப் பூட்டி வைத்துப் பிறகு அதை இழந்துபோகும் கஞ்சர்கள் அறிய மாட்டார்களோ?
• ஈத்து உவக்கும் இன்பம் = எளியோருக்குக் கொடுத்து அவர்கள் மகிழ்வதைக் கண்டு தானும் அடையும் பேரின்பத்தை
• அறியார்கொல் = அறிந்து அனுபவிக்க மாட்டார்களோ?
• தாம் உடைமை = தம்மிடமுள்ள செல்வத்தைப் பிறருக்குக் கொடாமல்
• வைத்து இழக்கும் = பூட்டிப் பாதுகாத்து இறுதியில் இழந்து போகும்
• வன்கணவர் = இரக்கமற்ற கொடிய உள்ளம் கொண்ட மனிதர்கள்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
இரும்புப் பெட்டியும் ஈகையின் பேரின்பமும்
வட்டித் தொழில் செய்த கருப்பையா, தான் ஈட்டிய பொற்காசுகளை யாருக்கும் ஒரு காசுகூடக் கொடுக்காமல், இரும்புப் பெட்டகத்தில் பூட்டி வைத்து தினமும் எண்ணிப் பார்த்துப் பூரிப்படைவான்; பசியால் வாடிய அண்டை வீட்டு ஏழைகள் உதவி கேட்டபோது கதவை அடைத்தான். ஆனால் அவனது பக்கத்து வீட்டு எளிய நெசவாளியோ, தன் மகளின் பிறந்தநாளையொட்டித் தன் சேமிப்பிலிருந்து ஆதரவற்ற முதியோர்களுக்குப் புத்தாடைகளையும் இனிப்புகளையும் வழங்கி, அவர்கள் முகத்தில் தெரிந்த பேரானந்தத்தைக் கண்டு தானும் கண்ணீர் மல்கச் சிரித்து மகிழ்ந்தான். அன்றிரவு, எதிர்பாராத தீ விபத்தில் கருப்பையாவின் வீடு எரிந்து அவனது இரும்புப் பெட்டியிலிருந்த பணமும் பத்திரங்களும் சாம்பலாயின. தான் ஈட்டிய செல்வத்தைப் பிறருக்குக் கொடுத்து மகிழும் பேரின்பத்தை அறியாமல், கல்லாய் மனதை வைத்துப் பூட்டி வைத்து அனைத்தையும் இழந்துவிட்டோமே என்று கருப்பையா கதறி அழுதான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 229Kural 229
தன் செல்வத்தைக் காத்து மேலும் சேர்க்க வேண்டும் என்ற பேராசையால், எளியவருக்கு ஒரு வாய் உணவும் பகிர்ந்தளிக்காமல் தானே தனியாக அமர்ந்து உண்பது, பிறரிடம் கையேந்திப் பிச்சை எடுப்பதைக் காட்டிலும் இழிவானதும் கொடிய துன்பமும் ஆகும்.
• நிரப்பிய = தன் செல்வப் பெட்டகத்தை மேலும் நிரப்ப வேண்டும் என்ற ஆசையால்
• தாமே தமியர் உணல் = எவருக்கும் ஒரு வாய் உணவும் கொடுக்காமல் தானே தனித்து அமர்ந்து உண்பது,
• இரத்தலின் = பிறரிடம் கையேந்தி யாசிப்பதைக் காட்டிலும்
• இன்னாது மன்ற = நிச்சயமாக மிகக் கொடியதும் துன்பமானதுமாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூடிய கதவுகளும் தனித்த விருந்தும்
பணக்காரன் பூபாலன், அறுசுவை உணவுகளோடு தன் உணவு மேசையை நிரப்பிவிட்டு, வாசலில் பசியால் வாடிய ஏழைத் தொழிலாளி ஒருவன் நிற்பதைக் கண்டு, அவனுக்கு ஒரு கவளம் உணவு தந்துவிட்டால் தன் செல்வம் குறைந்துவிடுமோ என்ற பயத்தில் வேலைக்காரர்களைக் கொண்டு வீட்டு இரும்புக் கதவுகளை இறுகப் பூட்டினான். உள்ளே அமர்ந்து தனியாக உண்ணத் தொடங்கினான். அப்போது அவ்வழியே சென்ற முதிய துறவி ஒருவர் அவனது நிலையைப் பார்த்துச் சொன்னார்: பசியால் ஒருவன் பிறரிடம் கையேந்திப் பிச்சை எடுப்பது அப்பொழுதைக்கு மட்டுமே ஒரு சிறு அவமானம்; ஆனால் செல்வத்தைப் பெருக்க எண்ணி, யாருக்கும் ஒரு கவளமும் தராமல் கதவை அடைத்துத் தானே தனித்து உண்பது அந்தப் பிச்சை எடுப்பதை விடவும் மிகக் கொடியதும் இழிவானதுமான வேதனையாகும் என்றார். பூபாலன் தன் சுயநலச் செயலின் இழிவை எண்ணிக் கூனிக் குறுகினான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 230Kural 230
மனிதனுக்கு மரணத்தை விடத் துன்பமானது இவ்வுலகில் வேறு எதுவும் இல்லை; ஆனால், தம்மிடம் கையேந்தி வரும் ஏழைகளுக்கு எதையும் கொடுத்து உதவ முடியாத கையறு நிலை ஏற்படும் போது, அத்தகைய மரணம்கூட மனிதனுக்கு இனியதாகிவிடும்.
• சாதலின் = மனிதனுக்கு மரணத்தை விட
• இன்னாதது இல்லை = மிகுந்த துன்பமானது வேறொன்றும் இல்லை;
• ஈதல் இயையாக் கடை = ஆனால் ஏழை எளியோருக்குக் கொடுத்து உதவ முடியாத கையறு நிலை ஏற்படும் போது
• அதூஉம் இனிது = அந்த மரணம்கூட இனியதாகிவிடும் (பிறருக்கு உதவாத வாழ்வை விட மரணம் மேலானது).
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
வறியவளின் பசியும் வள்ளலின் மரண வேதனையும்
வாழ்நாளெல்லாம் பல்லாயிரக்கணக்கான ஏழைகளின் பசியைப் போக்கி வந்த வள்ளல் குமரேசன், முதுமைக் காலத்தில் ஏற்பட்ட கடும் பஞ்சத்திலும் வர்த்தகச் சரிவிலும் தன் சேமிப்புகள் அனைத்தையும் இழந்தார். ஒருநாள், மயக்கமடைந்த பச்சிளம் குழந்தையைத் தூக்கிக்கொண்டு வந்த ஒரு தாய், குமரேசனின் வாசலில் விழுந்து ஒரு கைப்பிடி உணவு கேட்டு அழுதாள். தன் வீட்டின் அனைத்துப் பானைகளையும் தேடிப்பார்த்த குமரேசனுக்கு ஒரு பருக்கைகூடக் கிடைக்கவில்லை; கைகளில் ஒரு காசும் இல்லை. அந்தத் தாய்க்கு உதவ முடியாத கையறு நிலையில் நின்ற குமரேசன் தன் தலையில் அடித்துக்கொண்டு கதறி அழுதார்: மனிதனுக்கு சாவதை விடக் கொடிய துன்பம் வேறொன்றும் இல்லை; ஆனால் தம்மிடம் கையேந்தி வந்த ஏழைக்கு ஒரு வாய் உணவு கொடுக்க முடியாத கையறு நிலை வரும்போது, அந்தச் சாவும் இனியதாகிவிடும்; உதவாத உடலைச் சுமந்து வாழ்வதை விட மரணமே மேல் என்றார். அவரது கண்ணீரைக் கண்டு ஊர் மக்கள் ஒன்றுதிரண்டு தங்களின் கடைசிப் பிடி உணவைப் பகிர்ந்து அந்தத் தாயைக் காப்பாற்றினர்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.