குறள் 261Kural 261
தனக்கு வரும் துன்பங்களையும் வழிகளையும் பொறுமையோடு தாங்கிக்கொள்வதும், அதே நேரத்தில் எந்தவொரு உயிருக்கும் தான் துன்பம் தராமல் வாழ்வதும் ஆகிய இவ்விரண்டு பண்புகளே மெய்யான தவத்தின் இலக்கணமாகும்.
• உற்ற நோய் நோன்றல் = தனக்கு நேரும் பசி, பிணி மற்றும் பிறர் தரும் துன்பங்களைப் பொறுமையுடன் தாங்கிக்கொள்வதும்,
• உயிர்க்கு உறுகண் செய்யாமை = எந்தவொரு உயிருக்கும் தான் சிறிதும் துன்பம் செய்யாமல் இருப்பதும்,
• அற்றே = ஆகிய இவ்விரண்டு பண்புகளே
• தவத்திற்கு உரு = தவம் என்பதன் உண்மையான உருவமும் இலக்கணமுமாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முட்காட்டின் கடும் பனியும் சாந்த முனிவரின் மெய்த்தவமும்
இளந்துறவி குணசீலன், தவம் என்பது வெறும் சடங்குகளோ, காவி ஆடை அணிவதோ, மந்திரங்களை ஓதுவதோ என்று நினைத்து, தன் உடலை வருத்தும் வெளிப்புறக் காட்சிகளைச் செய்து வந்தான். ஒருநாள் அவனது குருநாதர் அவரை ஒரு அடர்ந்த காட்டுக்கு அழைத்துச் சென்றார்; அங்கே கடுமையான குளிர்காலக் காற்றில், உடலில் ஏற்பட்ட கடும் நோயையும், பசியையும், குளிரையும் எந்தவொரு சலனமும் இன்றி அமைதியாகத் தாங்கிக்கொண்டு (உற்றநோய் நோன்றல்), தன் மேலாடையின் விளிம்பில் வந்து அமர்ந்த குளிரால் நடுங்கிய சிட்டுக்குருவிக்குச் சிறு அசைவும் இன்றித் தன் உடலின் கதகதப்பைத் தந்து அமர்ந்திருந்த முதிய துறவி ஒருவரைக் கண்டனர். குருநாதர் குணசீலனுக்கு விளக்கினார்: 'குணசீலா! பார், தனக்கு வரும் பசி, பிணி, துன்பங்களைப் பொறுமையோடு தாங்குவதும், அதே நேரத்தில் ஒரு சிறு எறும்புக்குக் கூடத் துன்பம் தராமல் வாழ்வதுமாகிய இவ்விரண்டுமே தவத்தின் மெய்யான இலக்கணமாகும்' என்றார் (உயிர்க்குறுகண் செய்யாமை அற்றே தவத்திற்கு உரு). குணசீலன் வெளிவேஷங்களை விடுத்து, உண்மையான தவத்தின் வடிவத்தைப் புரிந்து கொண்டான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 262Kural 262
உண்மையான தவத்தின் ஆற்றல் மனக் கட்டுப்பாடும் பக்குவமும் உடையவர்களுக்கே கைகூடும்; அத்தகைய உள்ளடக்கமும் பக்குவமும் இல்லாதவர்கள் தவக்கோலம் பூண்டு முயல்வது பயனற்ற வீண் முயற்சியாகவே முடியும்.
• தவமும் = மெய்யான தவ ஒழுக்கமானது
• தவம் உடையார்க்கு ஆகும் = முந்தைய பக்குவமும் உள்ளடக்கமும் கொண்ட சான்றோர்களுக்கே கைகூடி வரும்;
• அஃது இலார் = அத்தகைய மனக் கட்டுப்பாடு இல்லாதவர்கள்
• அதனை மேற்கொள்வது = வீணாகத் தவக்கோலம் பூண்டு முயல்வது
• அவம் = பயனற்ற வீண் செயலாகவே முடியும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
போலித் தவவேஷமும் மலைக்குகைத் தியானத்தின் முடிவும்
சோம்பேறியான சோமநாதன், உழைக்காமல் ஊராரிடம் இலவச உணவும் மரியாதையும் பெற வேண்டும் என்ற ஆசையில், தன் தலையை மொட்டையடித்துக் காவி ஆடை உடுத்தி, மலைக்குகையில் பெரிய தவசி போல அமர்ந்து கொண்டான்; ஆனால் அவனது உள்ளத்தில் புலனடக்கமோ, மனப்பக்குவமோ ஒரு துளியும் இல்லை (அஃதிலான்). அதே குகையின் மறுபுறத்தில், பல ஆண்டுகளாகத் தன் ஆசைகளையும் கோபத்தையும் வென்று, பசி தாகத்தைப் பொறுத்துத் தியானத்தில் ஆழ்ந்திருந்த முதிய தவயோகி ஒருவர் இருந்தார் (தவமுடையார்). ஊரார் கொண்டுவந்து வைத்த சுவையான பாயாசத்தைக் கண்டதும், சோமநாதன் தன் தவவேஷத்தை மறந்து பாய்ந்து சென்று பிடுங்கித் தின்னத் தொடங்கினான்; சுவை குறைவாக இருந்ததால் கொண்டுவந்த பக்தனை ஆத்திரத்தில் திட்டினான்! அவனது போலி வேடம் உடனே அம்பலமாகி, ஊரார் அவனை விரட்டியடித்தனர். ஊர் பெரியவர் கூறினார்: 'உள்ளத்தில் ஒழுக்கமும் மன அடக்கமும் உள்ளவருக்கே தவநெறி கைகூடும் (தவமும் தவமுடையார்க்கு ஆகும்); அத்தகைய பக்குவம் இல்லாதவர்கள் தவக்கோலம் பூண்டு நடிப்பது பயனற்ற வீண் செயலாகவே முடியும்' (அவமதனை அஃதிலார் மேற்கொள்வது) என்றார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 263Kural 263
துறவிகளுக்கு உணவு, உடை முதலான வசதிகளைச் செய்து தருவதிலேயே மூழ்கிவிட்ட உலக மக்கள், தாங்களும் மன அடக்கத்தோடு சுயமாகச் செய்ய வேண்டிய தவ ஒழுக்கத்தை மறந்துவிட்டார்களோ என்று வியக்கத் தோன்றுகிறது; ஏனெனில் பிறருக்குச் செய்யும் உதவியை விடத் தன் மனதைத் தவத்தால் வெல்வதே மேலானது.
• மற்றையவர்கள் = உலக ஆசைகளில் உழலும் இல்லறத்தவர்கள்
• துறந்தார்க்குத் துப்புரவு வேண்டி = பற்றற்ற துறவிகளுக்கு உணவு, உடை போன்ற வசதிகளைச் செய்து தருவதில் மட்டும் ஈடுபட்டு,
• தவம் மறந்தார்கொல் = தாங்களும் சுயமாகச் செய்ய வேண்டிய தவம் என்னும் சுய ஒழுக்கத்தை மறந்துவிட்டார்களோ?
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
ஆசிரம அன்னதானமும் வணிகரின் சொந்த ஒழுக்கப் பார்வையும்
செல்வச் செழிப்பு மிக்க வணிகர் வரதராஜன், காட்டில் வசித்த நூற்றுக்கணக்கான துறவிகளுக்கு நாள்தோறும் நெய்யும் பாலும் கொண்டு அறுசுவை உணவு அளிப்பதையும், பட்டுப் பாய்கள் விரித்துத் தருவதையும் பெரும் பெருமையாகச் செய்து வந்தார் (துறந்தார்க்குத் துப்புரவு வேண்டி); ஆனால் அவரோ தன் சொந்த வாழ்க்கையில் கோபக்காரனாகவும், புலன் ஆசைகளுக்கு அடிமையாகவும், பணியாளர்களைக் கன்னாபின்னாவென்று திட்டுபவனாகவும் சுய ஒழுக்கமின்றி வாழ்ந்தார். ஒருநாள் உணவு பெற்றுக்கொண்ட முதிய தவசிரேஷ்டர் ஒருவர் வரதராஜனை அழைத்துக் கேட்டார்: 'வரதராஜா! துறவிகளுக்கு உணவு படைப்பது நல்ல காரியம்தான்; ஆனால், துறவிகளுக்கு உதவி செய்வதிலேயே மூழ்கிவிட்ட உலக மனிதர்கள், தாங்களும் தங்கள் சொந்த மனதை அடக்கித் தவம் செய்ய வேண்டும் என்ற தலையாய கடமையை மறந்துவிட்டார்களோ?' என்று கேட்டார் (மறந்தார்கொல் மற்றையவர்கள் தவம்). 'பிறருக்கு உணவு தருவதை விட, தன் சொந்தப் புலன்களையும் கோபத்தையும் தவநெறியால் வெல்வதே ஆன்மாவிற்கு உன்னத முக்தியைத் தரும்' என்ற ஞானத்தை வரதராஜன் உணர்ந்து தன் அகத்தை மாற்றிக் கொண்டான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 264Kural 264
தர்மத்திற்கு மாறாகத் தீமை செய்யும் பகைவர்களை அடக்குவதும், தர்மத்தை விரும்பும் நல்லவர்களை வாழ்வில் உயர்த்துவதும் ஆகிய இரண்டுமே தவ வலிமை உடையவர்கள் நினைத்த மாத்திரத்தில் அவர்களுக்குக் கைகூடி வரும்.
• ஒன்னார்த் தெறலும் = தர்மத்திற்குப் பகைவராய் நின்று அழிவு செய்யும் தீயோரை அடக்குதலும்,
• உவந்தாரை ஆக்கலும் = தர்மத்தை விரும்பித் துணைநிற்கும் நல்லோரை உயர்த்துவதும்,
• எண்ணின் = மனத்தில் நினைத்த மாத்திரத்திலேயே
• தவத்தான் வரும் = உண்மையான தவத்தின் வலிமையால் கைகூடி வரும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
கொடுங்கோல் சிற்றரசனின் அகந்தையும் தவயோகியின் வாக்கு பலித்த நன்மையும்
கொடுங்கோல் சிற்றரசன் உக்கிரவர்மன், அப்பாவிக் குடியானவர்களின் விளைநிலங்களை அபகரித்து, அவர்களது குழந்தைகளைச் சிறையில் அடைத்துத் தன் அதிகார ஆணவத்தைக் காட்டினான்; தர்ம நெறியில் வாழ்ந்த எளிய மருத்துவர் மாதவனைப் பிடித்துக் கொடூரமாகச் சித்திரவதை செய்ய உத்தரவிட்டான். அப்போது காட்டில் பல ஆண்டுகளாகக் கடும் தவத்தில் திளைத்து ஆன்ம சுத்தி பெற்ற முதிய தவயோகி ஒருவர் அரசவைக்கு வந்தார். அவரை ஏளனம் செய்த சிற்றரசன், 'உன் தவத்தால் என்னை என்ன செய்ய முடியும்?' என்று எக்காளமிட்டான். தவயோகி தன் தவ வலிமையின் ஆற்றலால் அமைதியாக மனத்திற்குள் சங்கல்பித்தார்: 'அறத்தை மிதிக்கும் இந்த அநீதி இன்றோடு வீழட்டும்; தர்மத்தைக் காத்த மருத்துவர் மாதவன் நாட்டை வழிநடத்தட்டும்!' அடுத்த சில மணிநேரங்களில், கொடுங்கோலனின் அக்கிரமங்களால் பொங்கியெழுந்த அவனது சொந்தப் படைவீரர்களே அவனைக் கைது செய்து சிறையிலடைத்தனர்; ஊர்மக்கள் அனைவரும் திரண்டு நற்குணம் கொண்ட மருத்துவர் மாதவனைத் தங்கள் தலைவராக முடிசூட்டினர்! தவயோகியின் தவ வலிமை நினைத்த மாத்திரத்தில் தீமையை அழித்து நன்மையை உயர்த்தியதை (ஒன்னார்த் தெறலும் உவந்தாரை ஆக்கலும் எண்ணின் தவத்தான் வரும்) உலகம் வியந்து போற்றியது!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 265Kural 265
தவத்தை முறையாகச் செய்வதன் மூலம் ஒருவன் தான் விரும்பிய உயர்ந்த நன்மைகளை விரும்பியபடியே அடைந்துவிட முடியும் என்பதால், அறிவுடைய சான்றோர்கள் இப்பூவுலக வாழ்க்கையிலேயே தவத்தை ஊக்கத்தோடு முயன்று மேற்கொள்வார்கள்.
• வேண்டிய = தான் விரும்பிய உயர்ந்த நற்பயன்களை
• வேண்டியாங்கு எய்தலால் = தான் விரும்பியபடியே தவறாமல் அடைய முடிவதால்,
• செய் தவம் = அறிவுடையோரால் செய்யப்பட வேண்டிய தவமானது
• ஈண்டு = இப்பூவுலகிலேயே (இப்பிறவியிலேயே)
• முயலப்படும் = முனைப்புடன் முயன்று செய்யப்படுவதாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
நதிக்கரை ஆசிரமமும் விரும்பியதை விரும்பியபடியே சாதித்த தவமுயற்சியும்
இளந்துறவி கௌதமன், 'நாளை மறுமையில் முக்தி கிடைக்கலாம் என்ற நம்பிக்கையில், இன்றே இந்த உடலையும் மனதையும் கட்டுப்படுத்தி ஏன் இவ்வளவு கடினமாகத் தவம் செய்ய வேண்டும்?' என்று தன் குருநாதரிடம் சந்தேகத்தோடு கேட்டான். குருநாதர் அவனை நதிக்கரையின் பாறைக்கு அழைத்துச் சென்று அமர வைத்தார்; அங்கே ஒரு சிற்பி பல மாதங்கள் வெயிலிலும் மழையிலும் தன் மனதை ஒருமுகப்படுத்தி, கல்லில் தெய்வீக வடிவத்தைச் செதுக்கிக் கொண்டிருந்தார். குருநாதர் கூறினார்: 'கௌதமா! பார், மனம் ஒருமுகப்பட்ட தவமுயற்சியினால் ஒருவன் தான் அடைய நினைத்த எத்தகைய உயர்ந்த இலக்கையும், விரும்பியபடியே தவறாமல் இங்கேயே அடைந்துவிட முடியும் (வேண்டிய வேண்டியாங்கு எய்தலால்); அதனால்தான் சான்றோர்கள் அத்தகைய அற்புதமான தவத்தை இப்பிறவியிலேயே தீவிரமாக முயன்று செய்கிறார்கள்' (செய்தவம் ஈண்டு முயலப்படும்) என்றார். கௌதமன் உடனே தன் மனச் சஞ்சலங்களை விடுத்து, அன்றே தியானத்தில் ஆழ்ந்து, பேரமைதியையும் ஆன்ம ஞானத்தையும் அடைந்து தன் சந்தேகத்தை வென்றான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 266Kural 266
தன் மனதையும் புலன்களையும் அடக்கித் தவம் செய்பவரே மனிதப் பிறவியின் மெய்யான கடமையைச் செய்பவர் ஆவார்; அத்தகைய தவ ஒழுக்கம் இல்லாத மற்றவர்களோ உலக ஆசைகளில் சிக்கித் தமக்குத் தாமே கேடு விளைவித்து வாழ்க்கையை வீணடிப்பவர்கள் ஆவர்.
• தவம் செய்வார் = புலனடக்கத்தோடு கூடிய தவ ஒழுக்கத்தை மேற்கொள்பவரே
• தம் கருமம் செய்வார் = தன் உயிருக்கு நன்மை தரும் உண்மையான கடமையைச் செய்பவர் ஆவர்;
• மற்று அல்லார் = அத்தகைய தவநெறி இல்லாத மற்றவர்களோ
• ஆசையுள் பட்டு = சிற்றின்ப ஆசைகளின் வலையில் சிக்கிக்கொண்டு
• அவம் செய்வார் = தமக்குத் தாமே வீணான அழிவையும் கேடுகளையும் செய்து கொள்பவர்கள் ஆவர்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
இரு சகோதரர்களின் வெவ்வேறு பாதைகளும் ஆசை வலையின் முடிவும்
இரட்டைச் சகோதரர்களான விவேகனும் மோகனனும் இளமையில் ஒன்றாகவே கல்வி கற்றனர். மோகனன், ஆடம்பர மாளிகைகள், சூதாட்டம், மது, பெண்களின் கேளிக்கைகள் போன்ற உலக ஆசைகளில் மூழ்கி, 'இளமையை அனுபவிப்பதே வாழ்வு' என்று வாழ்ந்தான்; தன் சொத்துக்களை விற்று ஆசைகளின் வலையில் சிக்கி முடிவில் நோயிலும் கடன் தொல்லையிலும் மூழ்கி அழிந்தான் (ஆசையுள்பட்டு அவம் செய்வான்). ஆனால் விவேகனோ, புலன் ஆசைகளின் நிலையாமையை உணர்ந்து, அமைதியான ஆசிரமத்தில் தங்கி, தினமும் மனதை ஒருமுகப்படுத்தித் தவநெறியையும் சுய ஒழுக்கத்தையும் கடைப்பிடித்து வந்தான் (தவம் செய்வான்). முதிய வயதில், அழிந்துபோன மோகனன் தன் சகோதரனைத் தேடி வந்து கண்ணீருடன் விழுந்து, 'என் வாழ்நாளை வீணடித்துவிட்டேனே!' என்று அழுதான். விவேகன் அவனுக்கு அடைக்கலம் கொடுத்து அமைதியாகக் கூறினார்: 'சகோதரனே! மனதை அடக்கித் தவம் செய்பவனே தன் மனிதப் பிறவியின் உண்மையான கடமையைச் செய்கிறான் (தவஞ்செய்வார் தங்கருமம் செய்வார்); ஆசைகளில் வீழ்ந்து கிடப்பவர்களோ தமக்குத் தாமே அழிவைத் தேடிக் கொண்டு வாழ்வை வீணடிக்கிறார்கள்' (மற்றல்லார் அவஞ்செய்வார் ஆசையுள்பட்டு) என்று உணர்த்தினார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 267Kural 267
நெருப்பில் இட்டுச் சுடச்சுடத் தன் களிம்புகள் நீங்கிப் பொன்னானது ஒளிவீசிப் பிரகாசிப்பது போல, தவநெறியில் நிற்பவர்களுக்குத் துன்பங்களும் சோதனைகளும் வர வர, அவர்களின் பாவக் கறைகள் நீங்கி மெய்ஞ்ஞான ஒளி மேன்மேலும் பிரகாசிக்கும்.
• சுடச் சுடரும் பொன் போல் = தீயில் இட்டுப் புடமிடச் சுடச்சுட மாசு நீங்கிப் பிரகாசிக்கும் தங்கம் போல,
• நோற்கிற்பவர்க்கு = தவநெறியைப் பொறுமையோடு மேற்கொள்பவர்களுக்கு,
• துன்பம் சுடச் சுட = சோதனைகளும் துன்பங்களும் அவர்களை வருத்த வருத்த,
• ஒளி விடும் = அவர்களின் ஞானமும் பேரொளியும் மேன்மேலும் பெருகி விளங்கும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
பொற்கொல்லரின் உலைக்களமும் சோதனைகளில் பிரகாசித்த மெய்ஞ்ஞான ஒளியும்
இளந்துறவி சுதர்சனன், தான் மேற்கொண்ட தவத்தில் பலவிதமான உடல் உபாதைகளும், பசி தாகங்களும், பிறரின் பழிச்சொற்களும் அடுத்தடுத்து வந்த போது, மனம் தளர்ந்து தன் குருநாதரிடம் சென்று, 'குருவே! தவம் செய்தால் அமைதி கிடைக்கும் என்று நினைத்தேன்; ஆனால் அடுத்தடுத்துத் துன்பங்கள் என்னை வாட்டி வதைக்கின்றனவே, நான் தவம் செய்வதை நிறுத்திவிடலாமா?' என்று அழுதான். குருநாதர் அவனை ஒரு பொற்கொல்லரின் உலைக்களத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார்; அங்கே பொற்கொல்லன் ஒரு கரடுமுரடான களிம்பு பிடித்த தங்கக் கட்டியைச் செந்தழலில் இட்டு மீண்டும் மீண்டும் சுட்டுப் புடமிட்டுக் கொண்டிருந்தான். ஒவ்வொரு முறை நெருப்பில் சுடும்போதும் தங்கத்தின் களிம்புகள் உதிர்ந்து, அது ஆயிரம் சூரியன்களைப் போலப் பேரொளியோடு மின்னியது (சுடச்சுடரும் பொன் போல்). குருநாதர் கூறினார்: 'சுதர்சனா! பார், நெருப்பில் சுடச்சுடத்தான் பொன்னின் மாசுகள் நீங்கிப் பிரகாசம் கூடுகிறது; அதைப்போலவே, தவநெறியில் நிற்பவனுக்குத் துன்பங்களும் சோதனைகளும் வர வர, அவனது அகக் கறைகள் நீங்கி மெய்ஞ்ஞான ஒளி பேரொளியாகப் பிரகாசிக்கும்' (துன்பஞ் சுடச்சுட நோற்கிற்பவர்க்கு ஒளிவிடும்)! சுதர்சனன் தெளிவடைந்து, சோதனைகளை ஞானத்தின் படிக்கட்டுகளாக ஏற்றுத் தவத்தில் நிலைத்து ஒளிர்ந்தான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 268Kural 268
தவத்தின் வலிமையால் 'நான்', 'எனது' என்கின்ற அகந்தையை முழுமையாக ஒழித்துத் தன் உயிரைத் தன் வசப்படுத்திய ஞானியை, உலகிலுள்ள மற்ற எல்லா உயிர்களும் போற்றி வணங்கும்.
• தன் உயிர் = தன்னுடைய உயிரை
• தான் அறப் பெற்றானை = 'நான்', 'எனது' என்ற அகந்தை முற்றிலும் நீங்கித் தனக்கு உரியதாக முழுமையாக வென்று பெற்ற ஞானியை,
• ஏனைய மன் உயிர் எல்லாம் = இவ்வுலகிலுள்ள மற்ற எல்லா உயிர்களும்
• தொழும் = தலைவணங்கிக் கைகூப்பித் தொழும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
பேரரசரின் படைபலமும் அகந்தையை வென்ற யோகியின் முன் பணிந்த உலகமும்
மாவீரப் பேரரசர் மகேந்திரவர்மன், பல்லாயிரக்கணக்கான வாள்வீரர்களையும் யானைப் படைகளையும் கொண்டு நாடுகளை வென்று, 'என்னை அனைவரும் தலைவணங்க வேண்டும்' என்று ஆணவத்தோடு மார்தட்டினான்; ஆனால் மக்களோ அவன் முன்னால் பயத்தால் நடுங்கினார்களே தவிர, உள்ளூர அவனை வெறுத்தனர். அதே நாட்டின் எல்லையில், ஒரு பழைய மரத்தடியில் 'நான்', 'எனது' என்ற அகந்தையை முழுமையாக ஒழித்து, தன் ஆன்மாவைத் தவத்தால் முழுமையாக வென்ற தவயோகி ஆனந்த முனிவர் வாழ்ந்து வந்தார் (தன்னுயிர் தானறப் பெற்றான்). அரசன் அங்குச் சென்ற போது கண்ட காட்சி அவனை அதிர வைத்தது: கொடிய புலிகளும், விஷப் பாம்புகளும் முனிவரின் பாதத்தருகே சாந்தமாகப் படுத்திருந்தன; ஆயிரக்கணக்கான எளிய மக்களும் அண்டை நாட்டு மன்னர்களும் முனிவரின் பேரமைதியைக் கண்டு தாமாகவே கண்ணீர் மல்கக் கைகூப்பித் தொழுது வணங்கினர் (ஏனைய மன்னுயிரெல்லாம் தொழும்)! அரசன் வியப்புடன் முனிவரிடம் கேட்டான்: 'என்னிடம் பெரும் படைகள் இருந்தும் மக்கள் என்னை அஞ்சி மட்டுமே பணிகிறார்கள்; உங்களிடம் எதுவுமே இல்லாத போதும் இந்த அகிலமே உங்களைத் தொழுகிறதே, இதன் ரகசியம் என்ன?' முனிவர் புன்னகையோடு கூறினார்: 'மன்னா! வெளிப்புறப் படைகளால் மற்றவர்களை அடக்குபவன் அரசன்; ஆனால் தவத்தால் தன் சொந்த அகந்தையை வென்று தன் உயிரைத் தன்வசப்படுத்திய ஞானியை, இவ்வுலகிலுள்ள எல்லா உயிர்களும் மனமாரப் போற்றித் தொழும்!' என்றார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 269Kural 269
தவத்தினால் உண்டாகும் உயர்ந்த ஆற்றலையும் மெய்ஞ்ஞானத்தையும் அடைந்த தவசியர்க்கு, மரணத்தையும்கூட வெல்லுதல் எளிதில் கைகூடும்.
• நோற்றலின் = முறையான தவத்தை மேற்கொள்வதால் விளையக்கூடிய
• ஆற்றல் தலைப்பட்டவர்க்கு = பேரறிவும் ஆற்றலும் பெற்ற ஞானியர்க்கு,
• கூற்றம் குதித்தலும் = மரணத்தை (எமனை) வென்று கடந்து நிற்பதும் கூட
• கைகூடும் = எளிதாகக் கைகூடும் செயலாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
பெருஞ்செல்வந்தரின் மரண பயமும் தவயோகியின் அமரத்துவ சாந்தமும்
வாழ்நாளெல்லாம் பொன்னையும் பொருளையும் அரண்மனைகளையும் குவித்து வைத்திருந்த நிலக்கிழார் ராகவன், தன் முதுமைக் காலத்தில் கொடிய நோயால் தாக்கப்பட்டுப் படுத்த படுக்கையானார்; எமனின் தூதர்கள் தன்னை நெருங்குவது போன்ற மாயையில் நடுங்கி, 'என்னை எமனிடமிருந்து காப்பாற்றுங்கள், என் சொத்துக்கள் முழுவதையும் தருகிறேன்' என்று மருத்துவர்களிடம் கதறி அழுது மரண பயத்தில் நடுங்கினார். ஆனால் அதே காலகட்டத்தில், வாழ்நாள் முழுவதும் புலனடக்கத்திலும் ஆத்ம தியானத்திலும் திளைத்து ஆன்ம ஆற்றல் பெற்ற முதிய தவயோகி சதாசிவர் (நோற்றலின் ஆற்றல் தலைப்பட்டவர்), தன் பூத உடல் பிரியும் தறுவாயில் சற்றும் கலக்கமோ பயமோ இன்றி, முகத்தில் பேரொளி வீசும் புன்னகையோடு அமர்ந்திருந்தார். ராகவனின் மகன் வியப்புடன் கேட்டான்: 'அனைவரையும் நடுங்க வைக்கும் மரணத்தை இந்தத் துறவி எப்படி இவ்வளவு சாந்தமாக வென்று கடந்தார்?' ஞானி ஒருவர் விளக்கினார்: 'உலக ஆசைகளில் உழல்பவன் உடலைத் தானாக எண்ணி மரணத்தைக் கண்டு அஞ்சுகிறான்; ஆனால் தவத்தின் மூலம் உடலைக் கடந்து தன் ஆன்ம மெய்ப்பொருளை உணர்ந்த தவசியர்க்கு, எமனையும் மரணத்தையும் வென்று கடந்து நிற்பது மிக எளிதாகக் கைகூடும்' (கூற்றம் குதித்தலும் கைகூடும்) என்றார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 270Kural 270
பலமும் மெய்யறிவும் அற்ற பலவீனமான மனிதர்கள் உலகில் பலராக இருப்பதற்குக் காரணம், மனக்கட்டுப்பாட்டோடு தவம் செய்பவர்கள் மிகச் சிலராக இருப்பதும், அத்தகைய தவத்தை மேற்கொள்ளாமல் வாழ்பவர்கள் பெரும்பான்மையாக இருப்பதுமே ஆகும்.
• இலர் பலர் ஆகிய காரணம் = ஆற்றலும் மெய்யறிவும் அற்ற வறியவர்கள் உலகில் பலராக இருப்பதன் காரணம் யாதெனில்,
• நோற்பார் சிலர் = மனக்கட்டுப்பாட்டுடன் தவம் செய்பவர்கள் மிகச் சிலரே ஆவர்;
• பலர் நோலாதவர் = அத்தகைய தவநெறியைப் பின்பற்றாமல் புலன் இச்சைகளில் வீழ்ந்து கிடப்பவர்களோ பலராய் இருப்பதே ஆகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
சந்தைக் கூச்சலும் சுயக்கட்டுப்பாட்டைத் தேர்ந்தெடுத்த இளைஞனும்
இளைஞன் இளவேலன், பெருநகரத்தின் விழாச் சந்தையில் பல்லாயிரக்கணக்கான மக்கள் திரண்டிருந்தாலும், அவர்களில் பெரும்பாலானோர் மன அமைதியின்றி, அச்சத்தோடும், பேராசையோடும், ஆன்ம வறுமையில் உழன்று தவிப்பதைக் கண்டான்; தன் குருநாதரிடம் சென்று, 'குருவே! உலகில் அறிவுத் தெளிவும், ஆன்ம வலிமையும், அழியாத பேரமைதியும் பெற்றவர்கள் மிகச் சிலராகவும், ஆற்றலற்று வறுமையிலும் துன்பத்திலும் தவிப்பவர்கள் இத்தனைப் பலராகவும் இருப்பதற்கு என்ன காரணம்?' என்று கேட்டான் (இலர்பல ராகிய காரணம்). குருநாதர் அவனைக் கேளிக்கைக் கூடங்களுக்கு அழைத்துச் சென்றார்: 'இளவேலா! பார், புலன் இன்பங்களிலும் தற்காலிகச் சுகங்களிலும் சுலபமான பாதையைத் தேடி ஓடும் இந்தக் கூட்டமே பெரும்பான்மையாக இருக்கிறது (பலர் நோலாதவர்); ஆனால், தன் சொந்த மனதை அடக்கி, புலன்களை வென்று தவநெறியின் கடினமான பாதையைத் தேர்ந்தெடுக்கத் துணிபவர்கள் விரல்விட்டு எண்ணக்கூடிய சிலரே ஆவர் (நோற்பார் சிலர்)! ஆன்ம ஆற்றலற்ற வறியவர்கள் உலகில் பலராக இருப்பதற்கு இதுவே மூலக் காரணமாகும்' என்றார். இளவேலன் விழிப்படைந்து, கூட்டத்தின் பின்னே ஓடாமல் சுய ஒழுக்கத்தின் தவநெறியைத் தேர்ந்தெடுத்தான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.