குறள் 311Kural 311
பெருமை தரும் மிகப்பெரிய செல்வத்தையே பெறுவதாக இருந்தாலும், அதற்காகப் பிறருக்கு எள்முனையளவும் துன்பம் செய்யாமல் இருப்பதே மனத்தூய்மை கொண்ட சான்றோர்களின் உறுதியான கொள்கையாகும்.
• சிறப்பு ஈனும் செல்வம் பெறினும் = பெரும் புகழையும் பெருமையையும் தரும் மாபெரும் செல்வத்தையே (அல்லது சித்திகளையே) பெறுவதாக இருந்தாலும்,
• பிறர்க்கு = பிற உயிர்களுக்கு அல்லது மனிதர்களுக்கு
• இன்னா செய்யாமை = எவ்வகையான துன்பத்தையும் செய்யாமல் வாழ்வதே
• மாசு அற்றார் கோள் = மனமாசு மற்றும் குற்றங்கள் அற்ற தூய சான்றோர்களின் உறுதியான கொள்கையாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
வைரக் கிண்ணமும் குயவர்களின் குடிசைகளும்
தலைசிறந்த கட்டிடக் கலைஞர் மாதவனுக்கு, அரண்மனை அமைச்சர் ஒரு பெரும் வாய்ப்பை வழங்கினார்; நகரின் புதிய அகழிப் பாதையை அமைத்தால், அரசரின் தலைமைச் சிற்பி என்ற பட்டமும், வைரக் கற்கள் நிறைந்த ஒரு கிண்ணமும் பரிசாகக் கிடைக்கும் என்றனர். ஆனால் அந்த அகழிப் பாதை அமைந்தால், ஆற்றங்கரையில் வாழ்ந்து வந்த ஐம்பது எளிய குயவர்களின் குடியிருப்புகளும் தொழிற்கூடங்களும் அடியோடு இடிக்கப்பட்டு, அவர்கள் நடுத்தெருவில் நிற்க வேண்டிய நிலை ஏற்படும் என்பதை மாதவன் உணர்ந்தார். அமைச்சர் வற்புறுத்தினார்: மாதவா! வெறும் ஏழைக் குயவர்களுக்காக இந்தத் தலைமுறைப் பெரும் செல்வத்தையும் அரசப் பட்டத்தையும் ஏன் இழக்கிறாய்? மாதவன் உறுதியாக மறுத்தார்: அமைச்சரே! உலகிலேயே மிகச் சிறந்த பெருஞ்செல்வமும் புகழும் கிடைப்பதாக இருந்தாலும், அப்பாவி மனிதர்களுக்குத் துன்பம் செய்யாமல் வாழ்வதே மனமாசற்ற சான்றோர்களின் கொள்கையாகும் என்று கூறி அப்பரிசை நிராகரித்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 312Kural 312
தன்மீது பகைமை கொண்டு ஒருவன் கொடிய துன்பங்களைச் செய்த போதிலும், அவனுக்குப் பதிலுக்குத் திரும்பத் துன்பம் செய்யாமல் இருப்பதே மனத்தூய்மை கொண்ட சான்றோர்களின் உயர்ந்த கொள்கையாகும்.
• கறுத்து = தன்மீது கடுமையான பகை மற்றும் பொறாமை கொண்டு
• இன்னா செய்த அக்கண்ணும் = ஒருவன் கொடிய துன்பங்களைச் செய்த போதிலும்,
• மறுத்து = பதிலுக்கு அவனுக்குப் பழிவாங்கும் நோக்குடன்
• இன்னா செய்யாமை = எந்தத் தீமையையும் செய்யாமல் இருப்பதே
• மாசு அற்றார் கோள் = குற்றமற்ற தூய சான்றோர்களின் உயர்ந்த கொள்கையாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
நஞ்சு முறிப்பும் மருத்துவரின் பழிவாங்காத பெருங்குணமும்
மூலிகை மருத்துவர் சர்வேஸ்வரன் மீது பொறாமை கொண்ட சக நாட்டு வைத்தியன் கங்காதரன், சர்வேஸ்வரனின் மருந்தகத்தை நள்ளிரவில் அடித்து நொறுக்கி, அரிய மூலிகைச் சாறுகளைத் தரையில் கொட்டிப் பெரும் நஷ்டத்தையும் துன்பத்தையும் உண்டாக்கினான். ஆனால் சில வாரங்களிலேயே, கங்காதரனின் ஒரே மகனை ஒரு கொடிய விஷப் பாம்பு தீண்டி, அவனிடம் மாற்று மருந்து இல்லாததால் குழந்தை மரண விளிம்பில் துடித்தது. சர்வேஸ்வரனின் உதவியாளர், ஐயா! நமக்குத் துரோகம் செய்த பாவிக்கு மருந்து தந்து உதவாதீர்கள், அவன் அழியட்டும் என்றார். ஆனால் சர்வேஸ்வரனோ சிறிதும் தாமதிக்காமல், தன் கையிலிருந்த கடைசி விஷ முறிவு மூலிகையோடு ஓடிச்சென்று, குழந்தையின் உயிரைக் காப்பாற்றினார். கண்ணீரோடு தன் அநீதியை நினைத்துக் கதறிய கங்காதரனிடம் சர்வேஸ்வரன் கூறினார்: கங்காதரா! நம்மீது பகைகொண்டு ஒருவர் கொடிய தீமைகளைச் செய்தபோதும், பதிலுக்குத் தீமை செய்யாமல் அறத்தைக் காப்பதே மாசற்ற நல்லோரின் உயர்ந்த கொள்கையாகும் என்றார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 313Kural 313
நாம் எவ்விதத் தவறும் செய்யாதிருந்தும் தன்மீது அநியாயமாகப் பகைத்துத் தீமை செய்தவர்களுக்கும் கூடப் பதிலுக்குத் தீமை செய்வோமானால், அந்தப் பழிவாங்கும் செயல் நமக்கே தப்பிக்க முடியாத பேரழிவையும் மீளாத் துயரத்தையும் தரும்.
• செய்யாமல் = தான் எவ்விதத் தீங்கும் செய்யாதிருந்தும்
• செற்றார்க்கும் = தன்மீது அநியாயமாகப் பகைகொண்டு தீங்கிழைத்தவர்களுக்கும் கூட,
• இன்னாத செய்தபின் = பதிலுக்கு நாமும் தீமைகளைச் செய்வோமானால்,
• உய்யா விழுமம் தரும் = அச்செயல் நமக்கே தப்பிக்க முடியாத மீளாத் துன்பத்தையும் பாவத்தையும் கொண்டுவந்து சேர்க்கும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
பழிவாங்கும் தீப்பந்தமும் மீளாத் துயரமும்
தானிய வியாபாரி தர்மலிங்கம், எவருக்கும் எந்தத் தீங்கும் செய்யாமல் நேர்மையாகத் தொழில் செய்து வந்தார்; ஆனால் பொறாமை கொண்ட பக்கத்துக் கடைக்காரன், அநியாயமாகத் தர்மலிங்கத்தின் மாட்டுத் தொழுவத்தில் விஷம் வைத்து அவரது கறவை மாடுகளைக் கொன்றான். தான் ஒரு குற்றமும் செய்யாத போதும் தனக்கு நேர்ந்த அநீதியை எண்ணிக் கொதித்த தர்மலிங்கம், நீதியை நாடாமல் பழிவாங்கத் துணிந்து, நள்ளிரவில் ஆட்களை ஏவி எதிரியின் தானியக் கிடங்கிற்குத் தீயிட்டார். ஆனால் காற்று திசைமாறி வீசியதால், அந்தத் தீ அடுத்தடுத்த கடைகளுக்கும் பரவி, தர்மலிங்கத்தின் சொந்தக் கடை மற்றும் சுற்றியிருந்த அனைத்து வீடுகளையும் எரித்துச் சாம்பலாக்கியதுடன், இரவுக் காவலாளி ஒருவரும் அதில் சிக்கி மாண்டார். தீ வைத்த குற்றத்திற்காகத் தர்மலிங்கம் அரசக் காவலர்களால் கைது செய்யப்பட்டு ஆயுள் சிறையில் அடைக்கப்பட்டார். சிறைக் கம்பிகளுக்குப் பின் நின்று அவர் கதறினார்: அவன் அநியாயமாகத் தீங்கு செய்தபோதும், நான் பழிவாங்கத் தீமை செய்ததால், தப்பிக்க முடியாத மீளாத் துயரத்தை நானே என் தலைமீது இழுத்துக் கொண்டேன் என்றார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 314Kural 314
நமக்குத் தீங்கு செய்தவரைத் தண்டிக்கும் தலைசிறந்த வழி, அவர் தன் செயலை எண்ணி வெட்கித் தலைகுனியும்படி அவருக்கு நல்லுதவி செய்து, அவர் செய்த தீங்கையும் நாம் செய்த உதவியையும் அடியோடு மறந்துவிடுவதேயாகும்.
• இன்னா செய்தார் ஒறுத்தல் = நமக்குத் தீங்கு செய்த எதிரியைத் தண்டிக்கும் தலைசிறந்த முறையானது எதுவென்றால்,
• அவர் நாண = தன் தவறை எண்ணி அவரே உள்ளூர வெட்கித் தலைகுனியுமாறு
• நல் நயம் செய்து = அவருக்குத் தூய்மையான நல்லுதவிகளைச் செய்து,
• விடல் = அவர் செய்த தீமையையும் நாம் செய்த உதவியையும் உள்ளத்திலிருந்து மறந்துவிடுவதேயாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
வெள்ளப் பெருக்கும் நெசவாளரின் வெட்கிய தலைகுனிவும்
பட்டு நெசவாளர் பொன்னுரங்கம் கண்டுபிடித்த புதிய நெசவு உத்தியைத் திருடி, பொன்னுரங்கத்தின் மீது பொய்ப் பழி சுமத்தி அவரது வியாபாரத்தையே முடக்கிய துரோகி முத்து என்பவன். சில மாதங்களுக்குப் பின், ஊரில் ஏற்பட்ட திடீர் பெருவெள்ளத்தில் முத்துவின் வீடும் பட்டுக் கிடங்கும் மூழ்கி, அவனது பட்டுச் சுருள்கள் அனைத்தும் வெள்ளத்தில் அடித்துச் செல்லப்படவிருந்தன. செய்தி அறிந்த பொன்னுரங்கம், சிறிதும் தயங்காமல் தன் மகன்களுடன் மார்பளவு வெள்ளத்தில் நீந்திச் சென்று, முத்துவின் பட்டுச் சுருள்களைப் பத்திரமாக மீட்டுத் தன் உலர்ந்த மேட்டு வீட்டில் பாதுகாத்ததுடன், குளிரில் நடுங்கிய முத்துவின் குடும்பத்திற்கு உணவும் சூடான உடைகளும் தந்தார். மறுநாள் காலை, பொன்னுரங்கத்தின் தெய்வீகப் பேரருளைக் கண்ட முத்து, தான் செய்த துரோகத்தை நினைத்துத் தன் மனம் வெட்கித் தலைகுனிந்து, கண்ணீரோடு அவர் கால்களில் விழுந்து அழுதான். பொன்னுரங்கம் சிரித்தபடி கூறினார்: தம்பி! நமக்குத் தீங்கு செய்தவரைத் தண்டிக்கும் சிறந்த வழி, அவர் வெட்கித் தலைகுனியும்படி நன்மை செய்து, பழைய பகையையும் செய்த உதவியையும் அடியோடு மறந்துவிடுவதேயாகும் என்றார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 315Kural 315
மற்ற உயிர்களுக்கு வரும் துன்பத்தைத் தனக்கு வந்த துன்பம் போலக் கருதி அவற்றைப் பாதுகாத்துக் காக்கவில்லை என்றால், ஒருவன் பெற்றுள்ள அறிவாலும் கல்வியாலும் என்ன பயன்? ஒரு பயனும் இல்லை.
• பிறிதின் நோய் = மற்ற உயிர்களுக்கும் மனிதர்களுக்கும் நேரும் துன்பத்தை
• தம் நோய் போல் = தனக்கு நேர்ந்த சொந்தத் துன்பத்தைப் போல உணர்ந்து
• போற்றாக் கடை = அவற்றைக் காப்பாற்றிக் காக்காவிட்டால்,
• அறிவினான் = ஒருவன் கற்றுப் பெற்றுள்ள ஆன்ம அறிவினாலும் புத்தி கூர்மையினாலும்
• ஆகுவது உண்டோ = உண்டாகும் பயன் வேறு ஏதேனும் உண்டோ? (ஒரு பயனும் இல்லை).
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
தத்துவ விவாதமும் காயம்பட்ட நாய்க்குட்டியும்
பேராசிரியர் சர்வக்ஞர், பல்லாயிரம் தத்துவ நூல்களைக் கற்றுத் தேர்ந்து, ஆத்ம ஞானத்தைப் பற்றி மண்டபத்தில் அறிவார்ந்த சொற்பொழிவு நிகழ்த்திக் கொண்டிருந்தார்; அப்போது பெருமழையில் கால் முறிந்த ஒரு தெரு நாய்க்குட்டி வாசலில் வந்து வலியால் கதறி அழுதது. சர்வக்ஞர் தன் சொற்பொழிவுக்கு இடைஞ்சலாக இருக்கிறது என்று சீடர்களை விட்டு அதை விரட்டச் சொன்னார். ஆனால் இளம் மாணவன் கபிலனோ, உடனடியாக மழையில் இறங்கி, அந்த நாய்க்குட்டியைத் தன் மார்போடு அணைத்து எடுத்து வந்து, அதன் உடைந்த கால்களுக்கு மரக்குச்சிகள் வைத்துத் துணியால் கட்டிப் பால் புகட்டினான். கபிலன் சர்வக்ஞரை நோக்கிப் பணிவுடன் கூறினான்: ஐயா! பிற உயிர்களின் வலியைத் தன் சொந்த வலியைப் போல உணர்ந்து அவற்றைக் காப்பாற்றாதபோது, நாம் கற்ற இந்தத் தத்துவ அறிவினால் என்ன பயன் உண்டாகப் போகிறது? என்று கேட்டான். சர்வக்ஞர் தன் வெற்றுப் புலமைக்காக வெட்கப்பட்டுத் தலைகுனிந்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 316Kural 316
தனக்கு வேதனையையும் துன்பத்தையும் தரக்கூடியவை என்று தன் சொந்த அனுபவத்தால் ஒருவன் உணர்ந்த எச்செயலையும், அவன் மற்றவர்களுக்கு ஒருபோதும் செய்யாமல் தவிர்க்க வேண்டும்.
• இன்னா என = தனக்கு மிகுந்த வேதனையையும் துன்பத்தையும் தரும் செயல்கள் என்று
• தான் உணர்ந்தவை = தன் சொந்த அனுபவத்தால் ஒருவன் உணர்ந்தறிந்தவற்றை,
• பிறன்கண் செயல் = மற்றவர்கள் மீது செய்வதை
• துன்னாமை வேண்டும் = ஒருபோதும் நெருங்க விடாமல் தவிர்த்து வாழ வேண்டும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
உடைந்த உளியும் சிற்பியின் கனிந்த வழிகாட்டலும்
தலைமைச் சிற்பி மாறன், தன் இளமைப் பருவத்தில் ஒரு கொடுங்கோல் எஜமானனிடம் சித்திரவதைப் பட்டு, பசியோடும் கசையடிகளோடும் அழுது கண்ணீர் சிந்திய நாட்களை ஒருபோதும் மறக்கவில்லை. பல ஆண்டுகளுக்குப் பின் மாறன் சொந்தமாகப் பெரும் சிற்பக்கூடம் அமைத்து ஐம்பது இளம் மாணவர்களுக்குப் பயிற்சி அளித்தபோது, ஒரு புதிய சிறுவன் தவறுதலாக ஒரு விலைமதிப்பற்ற பளிங்குத் தூணையும் உளியையும் உடைத்துவிட்டு அச்சத்தால் நடுங்கினான். மற்ற மூத்த சிற்பிகள் அந்தச் சிறுவனை அடிக்கக் கையை ஓங்கினர்; ஆனால் மாறன் அவர்களைத் தடுத்து, சிறுவனை அணைத்து ஆறுதல் கூறி, புதிய உளியைக் கொடுத்துப் பொறுமையோடு மீண்டும் வேலை செய்யக் கற்றுத் தந்தார். ஒரு சக ஒப்பந்தக்காரர், இவ்வளவு நஷ்டம் ஏற்படுத்தியவனை ஏன் கண்டிக்கவில்லை என்று கேட்டார். மாறன் கூறினார்: சிறுவயதில் பசியும் அடியும் எனக்கு எவ்வளவு கொடிய வேதனையைத் தந்தது என்பதை என் நெஞ்சம் அறியும்; துன்பம் என்று தன் சொந்த அனுபவத்தால் உணர்ந்த எதையும், மற்றவர்கள் மீது எக்காலத்தும் செய்யாமல் தவிர்ப்பதே மனிதனின் கடமையாகும் என்றார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 317Kural 317
எவ்வளவு சிறிதாக இருந்தாலும், எக்காலத்திலும், எவருக்குமே மனதால் எண்ணிச் செய்யும் இழிவான தீமைகளைச் செய்யாமல் தவிர்த்து வாழ்வதே மனித தர்மத்தின் தலையாய முதன்மை அறமாகும்.
• எனைத்தானும் = எவ்வளவு சிறிய அளவினதாக இருந்தாலும்,
• எஞ்ஞான்றும் = எக்காலத்திலும் எந்தச் சூழ்நிலையிலும்,
• யார்க்கும் = எத்தகைய மனிதர்களுக்கும் உயிர்களுக்கும்,
• மனத்தான் ஆம் = மனதால் திட்டமிட்டு நினைத்துச் செய்யும்
• மாணா செய்யாமை = இழிவான தீமைகளைச் செய்யாமல் வாழ்வதே
• தலை = மனித ஒழுக்கத்தின் தலையாய முதன்மை அறமாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
நச்சுத் திட்டமும் மதியமைச்சரின் தலையாய அறமும்
போரில் தோல்வியடைந்து சரணடைந்த அண்டை நாட்டு எல்லைப்புறக் கிராமங்களின் மீது, அரசரின் தளபதி ஒருவன் ஒரு நயவஞ்சகத் திட்டம் தீட்டினான்; அங்குள்ள பாசனக் கால்வாய்களை இரகசியமாக உடைத்துத் தூர்ந்து போகச் செய்தால், அவர்கள் இனி எப்போதும் தலைதூக்க முடியாது; இது மிகச் சிறிய தீங்குதான், எவருக்கும் சந்தேகம் வராது என்று இளம் அரசரிடம் கூறினான். ஆனால் வயதில் முதிர்ந்த தலைமை மதியமைச்சர் சுகிர்தன் ஆவேசத்தோடு அதைத் தடுத்து நிறுத்தினார்: மன்னா! எவ்வளவு சிறிய அளவினதாக இருந்தாலும், எக்காலத்திலும், எந்தவொரு மனிதனுக்கும் உயிர்களுக்கும் மனதால் திட்டமிட்டு இழிவான தீமைகளைச் செய்யாமல் தவிர்ப்பதே ஒரு மனிதனின், ஓர் ஆட்சியாளனின் தலையாய முதன்மை அறமாகும் என்றார். தளபதியின் வஞ்சகத் திட்டத்தைக் கைவிட்டு, அக்கிராமங்களுக்கும் நீதி வழங்கிப் பேரமைதியை நிலைநாட்டினார் அரசர்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 318Kural 318
பிறர் செய்யும் துன்பம் தன் உயிருக்கு எவ்வளவு கொடிய வேதனையைத் தரும் என்று அனுபவப்பூர்வமாக அறிந்த ஒருவன், அதே துன்பத்தை மற்ற உயிர்களுக்குச் செய்வது என்னே ஒரு அறியாமை!
• தன் உயிர்க்கு இன்னாமை = பிறர் தரும் துன்பமும் வலியும் தன் உயிருக்கு எவ்வளவு வேதனையானது என்பதை
• தான் அறிவான் = தன் சொந்த அனுபவத்தால் உணர்ந்தறிந்த ஒருவன்,
• மன் உயிர்க்கு = நிலைபெற்ற மற்ற உயிர்களுக்கும் மனிதர்களுக்கும்
• இன்னா செயல் = அதே துன்பத்தை வலிந்து செய்வது
• என் கொலோ = என்ன அறியாமையோ? (எந்தக் காரணத்தினால் அவன் அவ்வாறு செய்கிறான்?).
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
வண்டியின் அடியில் பட்ட காயமும் சவுக்கடியும்
குதிரைப் பயிற்சியாளர் துரைசிங்கம், சில மாதங்களுக்கு முன்பு ஒரு பார வண்டி கவிழ்ந்ததில் தன் கால் நசுங்கி, கடும் வலியால் பல மணி நேரம் கதறித் துடித்தான்; ஒரு சிறு தொடுதல் கூடத் தன் உடலுக்கு எவ்வளவு கொடிய வேதனையைத் தருகிறது என்பதை அவன் நேரடியாக அனுபவித்து அறிந்திருந்தான். ஆனால் காயம் ஆறிப் பணிக்குத் திரும்பியதும், ஒரு இளம் குதிரை வண்டியை இழுக்கத் தயங்கிச் சோர்வடைந்தபோது, ஆத்திரமடைந்த துரைசிங்கம் முள் சவுக்கை எடுத்து அந்தக் குதிரையின் புண்ணான முதுகில் ஓங்கி அடிக்க முயன்றான். அருகில் நின்ற முதிய கால்நடை மருத்துவர் அவனது கையைப் பிடித்துக் கண்டித்தார்: துரைசிங்கம்! பார வண்டியில் சிக்கியபோது வலி எவ்வளவு பயங்கரமானது என்பதை நீயே உன் சொந்த அனுபவத்தில் அனுபவித்தாய் அல்லவா? தனக்கு வரும் துன்பம் எவ்வளவு கொடியது என்பதை நன்றாக அறிந்திருந்தும், அதே வேதனையை வாய் பேச முடியாத ஒரு வாயில்லா ஜீவனுக்குச் செய்யத் துணிவது என்னே ஒரு அறியாமை! என்றார். துரைசிங்கம் வெட்கித் தலைகுனிந்து சவுக்கைக் கீழே எறிந்தான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 319Kural 319
ஒருவன் பிறருக்குத் துன்பத்தை முற்பகலில் செய்தால், அந்தத் துன்பமானது அவனுக்கே பிற்பகலில் எவரும் செய்யாமலேயே தானாகத் தேடிவந்து தாக்கும் (ஆகவே பிறருக்குத் தீங்கு செய்யக் கூடாது).
• பிறர்க்கு இன்னா = பிற மனிதர்களுக்கோ உயிர்களுக்கோ ஒருவன் துன்பத்தை
• முற்பகல் செய்யின் = நாளின் முற்பகுதியில் (அல்லது வாழ்வின் தொடக்கத்தில்) செய்வானானால்,
• தமக்கு இன்னா = அவனுக்குரிய பேரழிவும் பெருந்துன்பமும்
• பிற்பகல் = நாளின் பிற்பகுதியிலேயே (அல்லது வாழ்வின் முடிவிலேயே)
• தாமே வரும் = எவரும் செய்யாமலேயே தானாகத் தேடிவந்து தாக்கும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
விடியற்காலைக் கொடுமையும் அந்தி நேரத்து அழிவும்
கந்துவட்டிக்காரன் கருணாகரன், விடியற்காலை நேரத்தில் ஒரு ஏழை விதவைத் தாயின் வீட்டிற்குச் சென்று, அவளது நோயுற்ற குழந்தையைக் கூடப் பொருட்படுத்தாமல், அவளது குடிசையைப் பூட்டி பொருட்களைத் தெருவில் வீசி எறிந்து அவளைச் சுட்டெரிக்கும் வெயிலில் துடிக்கவிட்டுக் கொடூரமாய் நகைத்தான். ஆனால் அதே நாள் பிற்பகலில், திடீரெனத் தோன்றிய இடிமின்னல் தாக்கி, கருணாகரனின் பணப் பெட்டகமும் பிரம்மாண்ட மாளிகையும் தீப்பற்றி எரிந்து முற்றிலும் சாம்பலானது; கைகளிலும் உடலிலும் தீக்காயங்களோடு தப்பித்த கருணாகரன், அதே அந்தி மாலையில் புகலிடமின்றி அதே வீதியில் அனாதையாய்த் தஞ்சம் தேடி நின்றான். ஊர்ப் பெரியவர் அவனைக் கண்டு கூறினார்: கருணாகரா! காலையில் அப்பாவித் தாய்க்கு நீ செய்த கொடிய துன்பம், மாலையிலேயே உன்னைத் தேடி வந்து உன் மாளிகையை எரித்துவிட்டது! பிறருக்கு முற்பகலில் நாம் துன்பம் செய்தால், பிற்பகலில் அந்தத் துன்பம் நம்மைத் தேடித் தானாகவே வந்து தாக்கும் என்றார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 320Kural 320
துன்பங்கள் அனைத்தும் பிறருக்குத் துன்பம் செய்தவர்களையே இறுதியில் போய்ச் சேரும்; எனவே தனக்கு எந்தத் துன்பமும் இல்லாத அமைதியான வாழ்வை விரும்புகின்றவர்கள், பிறருக்கு ஒருபோதும் தீமை செய்ய மாட்டார்கள்.
• நோய் எல்லாம் = உலகில் துன்பங்கள் மற்றும் நோய்கள் அனைத்தும்
• நோய் செய்தார் மேலவாம் = பிற உயிர்களுக்குத் துன்பங்களை விளைவித்தவர்களின் தலைமீதே இறுதியில் வந்து சேரும்;
• நோய் இன்மை வேண்டுபவர் = எனவே, தனக்கு எந்தத் துன்பமும் இல்லாத நல்வாழ்வை விரும்புகின்ற சான்றோர்கள்
• நோய் செய்யார் = மற்ற எந்த உயிருக்கும் ஒருபோதும் துன்பம் செய்ய மாட்டார்கள்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
நச்சுப் பொறிகளும் முடங்கிப்போன வேடனும்
காட்டு வேடன் மாடன், காட்டில் உள்ள விலங்குகளையும் பறவைகளையும் இரக்கமின்றி முள் பொறிகளில் மாட்டி அவற்றின் எலும்புகளை உடைத்தும், நீர்நிலைகளில் நஞ்சைக் கலந்தும், அவற்றின் மரணக் கதறலைக் கேட்டு மகிழ்ந்து வாழ்ந்தான். பல ஆண்டுகள் கழிந்தன; முதுமை நெருங்கியபோது, மாடனின் எலும்புகளையும் மூட்டுகளையும் ஒரு கொடிய எலும்புருக்கி நோய் தாக்கியது; அவனது இரு கால்களும் முடங்கி, படுக்கையிலேயே சிறு அசைவுக்கும் எலும்புகள் நொறுங்குவது போன்ற பயங்கர வலியில் இரவும் பகலும் கதறி அழுதான். மருத்துவர்கள் கைவிட்ட நிலையில், தான் பொறிகளில் சிக்கவைத்த மான்களின் அழுகை மாடனின் நினைவுக்கு வந்தது. அவன் கதறியழுது உணர்ந்தான்: நான் பிற உயிர்களுக்குச் செய்த கொடுமைகள் அனைத்தும் இன்றைக்கு நோயாக என் தலைமீதே வந்து விடிந்துவிட்டன! தனக்குத் துன்பமில்லாத வாழ்வை விரும்புகிறவன் பிறருக்கு எக்காலத்தும் ஒரு சிறு துன்பமும் செய்யக் கூடாது என்பதை உணர்ந்தான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.