குறள் 111Kural 111
பகைவர், நண்பர், அயலார் என எவரிடமும் பாரபட்சம் காட்டாமல் நீதி நெறிமுறை தவறாமல் ஒருவன் வாழ்ந்தால், 'நடுவுநிலைமை' என்று கூறப்படும் அந்த ஓர் அறமே அவனுக்கு மிகச் சிறந்த நன்மையைத் தரும்.
• பகுதியால் = பகைவர், நண்பர், அயலார் என்ற பாகுபாடு பார்க்காமல்
• பாற்பட்டு ஒழுகப் பெறின் = நீதி நெறிமுறை தவறாமல் ஒருவன் வாழ்ந்தால்,
• தகுதி எனவொன்று = 'நடுவுநிலைமை' என்னும் அந்த ஒப்பற்ற அறமே
• நன்றே = அவனுக்குப் போதுமான மாபெரும் நன்மையாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
சொந்த மருமகனின் நில அபகரிப்பும் ஆலமரப் பஞ்சாயத்தில் சாம்பசிவனின் நடுவுநிலைமைத் தீர்ப்பும்
மருதூர் கிராமத்துப் பஞ்சாயத்துத் தலைவர் சாம்பசிவனார், ஊரிலேயே தலைசிறந்த நேர்மையாளராக மதிக்கப்பட்டு வந்தார். ஒரு நாள், ஊருக்குப் புதிதாக வந்து குடியேறிய பரம ஏழை நெசவாளி முத்தையனின் ஒரே ஒரு சென்ட் வீட்டு மனையை, சாம்பசிவனாரின் சொந்த மருமகன் நாகராஜன் கள்ள ஆவணம் தயாரித்து அபகரிக்க முயன்றான்; ஊர் ஆலமரத்தடியில் பஞ்சாயத்து கூடியது. நாகராஜன் முன்வரிசையில் நின்று, 'மாமா! நான் உங்கள் சொந்தத் தங்கை மகன்; ஊருக்கு வந்த இந்த அந்நியனுக்காகவா என்னை விட்டுக்கொடுப்பீர்கள்?' என்று சாம்பசிவனாரின் காதில் கிசுகிசுத்தான். சாம்பசிவனார் சற்றும் தயங்காமல், பழைய செப்பேடுகளையும் எல்லைக் கற்களையும் நேரில் ஆய்வு செய்து, 'பகைவர், அந்நியர், உற்றார்-உறவினர் என்ற பேதம் பார்த்து நீதியை வளைப்பது பெரும் பாவமாகும்!' என்று கூறி, தவறு செய்த தன் சொந்த மருமகனுக்குப் பத்து கசையடிகளும், ஏழை நெசவாளிக்கு மனையைத் திருப்பித் தந்து நஷ்டஈடு வழங்கவும் பகிரங்கமாகத் தீர்ப்பளித்தார்! நாகராஜன் அவமானத்தில் நெளிந்தான்; ஊர் மக்கள் சாம்பசிவனாரின் கால்களில் விழுந்து வணங்கினர். சாம்பசிவனார் கம்பீரமாகக் கூறினார்: 'பகைவர், நண்பர், அயலார் என்ற பாகுபாடு இன்றி, நீதிநெறி தவறாமல் ஒருவன் வாழ்வானானால் (பகுதியால் பாற்பட்டு ஒழுகப் பெறின்), நடுவுநிலைமை என்னும் அந்த ஒற்றை அறமே மனிதப் பிறவிக்கு ஈடு இணையற்ற மாபெரும் நன்மையாகும்!' (தகுதி எனவொன்று நன்றே) என்று அறத்தின் பெருமையை நிலைநாட்டினார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 112Kural 112
நடுவுநிலைமை மற்றும் நேர்மையோடு வாழ்கின்ற ஒருவனுடைய செல்வமானது அழியாமல் நிலைத்து நின்று, அவனுக்குப் பின் அவனது சந்ததியினருக்கும் தலைமுறை தலைமுறையாக உறுதியான பாதுகாப்பாய் அமையும்.
• செப்பம் உடையவன் = நடுவுநிலைமை தவறாத நேர்மையாளனின்
• ஆக்கம் = செல்வ வளமானது,
• சிதைவின்றி = அழியாமல் நிலைத்து நின்று,
• எச்சத்திற்கு = அவனது வழித்தோன்றல்களுக்கும் (சந்ததியினருக்கும்)
• ஏமாப்பு உடைத்து = பாதுகாப்பான பெரும் காவலாக அமையும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
அனாதையான பேரனின் வர்த்தகத் தொடக்கமும் தாத்தாவின் நடுவுநிலைமைத் தர்மக் கவசமும்
பெருநகரத்தின் மொத்த தானிய மண்டிக்கு, கையில் ஒரு பைசா முதலீடோ சொத்தோ இன்றி வந்து சேர்ந்தான் இருபது வயது இளைஞன் கண்ணன்; அவனது தந்தை இளமையிலேயே மறைந்துவிட்டதால் குடும்பம் வறுமையில் இருந்தது. அவனுக்கு சரக்குகள் தர எந்தப் பெரிய வியாபாரியும் முன்வரவில்லை. அப்போது மண்டியின் முதிய சங்கத் தலைவர், கண்ணனிடம் அவனது குடும்பப் பூர்வீகத்தைக் கேட்டார்; கண்ணன், 'ஐயா! நான் முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முன் இந்நகரில் தானிய எடைபோடும் நடுவராக இருந்த மாணிக்கம் பிள்ளையின் பேரன்!' என்று பணிவோடு கூறினான். அந்தப் பெயரைக் கேட்ட மாத்திரத்திலேயே, மண்டிக் கூடத்தில் இருந்த வயதான வியாபாரிகள் அனைவரும் இருக்கையை விட்டு எழுந்து நின்றனர்! முதிய தலைவர் கண்ணனின் தோளைத் தட்டிக் கூறினார்: 'தம்பி! உன் தாத்தா மாணிக்கம் பிள்ளை, இந்நகரின் தர்ம நடுவராக இருந்தவர்; எதிரிக்கும் தன் மகனுக்கும் கூட எடையில் ஒரு துளி பிசகாமல் நடுவுநிலைமையோடு வாழந்த நீதிமான்! அவரது நேர்மையால் விளைந்த புண்ணியம் இன்றும் இந்நகரைக் காக்கிறது!' என்று கூறி, எவ்வித முன் பிணையமும் கேட்காமல், பத்து வண்டி நெல் மூட்டைகளையும் தானியங்களையும் கடனாக அள்ளிக் கொடுத்தனர்! சில ஆண்டுகளில் கண்ணன் பெருவணிகராக உயர்ந்தான். கண்ணன் தன் தாயிடம் கண்ணீரோடு கூறினான்: 'அம்மா! தாத்தா சேர்த்து வைத்த சொத்து பணம் அல்ல; நடுவுநிலைமை தவறாத நேர்மையாளனின் செல்வமும் நற்பெயரும் அழியாமல் நிலைத்து நின்று (ஆக்கஞ் சிதைவின்றி), அவனது சந்ததியினருக்குத் தலைமுறை தலைமுறையாக உறுதியான பாதுகாப்புக் கவசமாய் நிற்கும்!' (எச்சத்திற்கு ஏமாப்பு உடைத்து) என்று வணங்கினான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 113Kural 113
நமக்கு நன்மையே தருவதாகத் தோன்றினாலும் கூட, நடுவுநிலைமை மற்றும் நேர்மையை விட்டு விலகுவதால் கிடைக்கக்கூடிய எந்தவொரு லாபத்தையும் அப்போதே முற்றிலும் கைவிட்டுவிட வேண்டும்.
• நன்றே தரினும் = தற்காலிக நன்மையையே தருவதாக இருந்தாலும்,
• நடுவிகந்து = நடுவுநிலைமை மற்றும் நீதியை விட்டு விலகுவதால்
• ஆம் ஆக்கத்தை = உண்டாகும் செல்வத்தை (லாபத்தை),
• அன்றே = அந்த நாளிலேயே (அப்போதே)
• ஒழிய விடல் = கைவிட்டுத் தூக்கி எறிந்துவிட வேண்டும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
அளவீட்டுப் பிழையில் கிடைத்த பொன் விளையும் நிலமும் எல்லையைத் திருத்திய உழவரின் தர்மமும்
மன்னனின் அரசாங்க நில அளவையாளர்கள், கிராமத்து விவசாய நிலங்களை அளந்து எல்லையிட்டபோது, அளவீட்டுக் கயிற்றின் தவறுதலால், பக்கத்து ஏழை உழவர் முத்தப்பனின் நிலத்தில் இருந்த மிகவும் செழுமையான, பத்துப் பனைமரங்களும் நீரூற்றும் உள்ள அரை ஏக்கர் நிலத்தை, உழவர் சுந்தரத்தின் பட்டா எல்லைக்குள் சேர்த்துக் குறித்துவிட்டனர்; முத்தப்பனோ அப்போது பக்கத்து ஊர்ச் சந்தைக்குச் சென்றிருந்தான். சுந்தரத்தின் மூத்த மகன் சேகர் குதித்துக் கொண்டு ஓடிவந்தான்: 'அப்பா! அரசாங்கமே அந்த வளமான பகுதியை நம் எல்லைக்குள் சேர்த்து முத்திரை வைத்துவிட்டது! இதனால் நமக்கு ஆண்டுதோறும் ஐநூறு மரக்கால் கூடுதல் நெல்லும் பனை வெல்லமும் இலவசமாகக் கிடைக்கும்! நாம் எதுவும் திருடவில்லை, அரசாங்கமே தந்தது!' என்று பேராசையோடு கூறினான். ஆனால் சுந்தரனார் மின்னல் வேகத்தில் கடப்பாரையை எடுத்துக்கொண்டு வரப்புக்கு ஓடினார்; அரசாங்க எல்லைக் கல்லைத் தோண்டி எடுத்து, முத்தப்பனின் எல்லைக்கு அப்பால் சரியான பூர்வீக இடத்தில் நட்டு வைத்தார்! அதிர்ச்சியடைந்த மகனைப் பார்த்து சுந்தரனார் கண்டிப்புடன் கூறினார்: 'மகனே! நமக்கு வெறும் லாபத்தையும் நன்மையையுமே அள்ளிக் கொடுப்பதாகத் தோன்றினாலும் (நன்றே தரினும்), நடுவுநிலைமை மற்றும் நேர்மையைத் தவறவிட்டு அநீதியாக வந்து சேரும் எந்தவொரு செல்வத்தையும் (நடுவிகந்தாம் ஆக்கத்தை), அடுத்த விநாடி கூட வைக்காமல் அன்றைக்கே தூக்கி எறிந்துவிட வேண்டும்! (அன்றே யொழிய விடல்). பிறர் கண்ணீரில் விளையும் ஒரு நெல்மணிகூட நம் சந்ததியை நாசமாக்கிவிடும்!' என்று உபதேசித்தார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 114Kural 114
ஒருவர் நடுவுநிலைமை உடைய நீதிமானா அல்லது நீதி தவறியவரா என்பது, அவர் மறைந்த பின்பும் எஞ்சி நிற்கின்ற புகழாலும் பழியாலும், அவருடைய வழித்தோன்றல்களின் நற்பண்புகளாலும் தெளிவாக அறியப்படும்.
• தக்கார் = நடுவுநிலைமை உடையவர்,
• தகவிலர் என்பது = நடுவுநிலைமை இல்லாதவர் என்ற உண்மையானது,
• அவரவர் எச்சத்தால் = அவர்களுக்குப் பின் எஞ்சி நிற்கும் புகழாலும் பழியாலும் (சந்ததியினரின் ஒழுக்கத்தாலும்)
• காணப் படும் = உலகத்தாரால் தெளிவாக அறியப்படும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
நீதிபதி சுந்தரத்தின் நன்மக்களும் லஞ்சக் கணக்காளர் சோமநாதனின் சீரழிந்த வாரிசுகளும்
சோழ நாட்டின் நதிக்கரை நகரத்தில், ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன் இரண்டு செல்வாக்குமிக்க மனிதர்கள் வாழ்ந்தனர். ஒருவர், ஏழை எளியவர்க்கும் அரசனுக்கும் நடுவுநிலைமை தவறாமல் தீர்ப்பு வழங்கிய நீதிபதி சுந்தரனார்; மற்றொருவர், பொய்க் கணக்கு எழுதி ஏழைகளின் நிலங்களைப் பறித்து லஞ்சம் குவித்த கணக்காளர் சோமநாதன். காலங்கள் உருண்டோடி இருவரும் மறைந்தனர். இன்று, நீதிபதி சுந்தரனாரின் பேரன்கள், ஒழுக்கமும் கல்வியும் சான்றாண்மையும் மிக்கவர்களாகத் திகழ்ந்து, ஊர் மக்களின் அனைத்து சுபகாரியங்களுக்கும் தலைமை தாங்கும் உத்தமர்களாக ஊராரால் போற்றப்படுகின்றனர்! ஆனால் லஞ்சப் பணத்தில் கொழுத்த சோமநாதனின் வாரிசுகளோ, சூதாட்டத்திலும் குடிப்பழக்கத்திலும் சொத்துக்களை இழந்து, திருட்டு வழக்குகளில் சிக்கி, ஊராரால் காரி உமிழப்பட்டு சிறையில் வாடுகின்றனர்! இளைய தலைமுறைக்கு அரசவை அறிஞர் மாணிக்கவாசகர் விளக்கினார்: 'ஒரு மனிதன் உயிரோடு இருக்கும்போது வெளிப்பகட்டாக நல்லவன் போல் நடித்தாலும் (தக்கார்), அல்லது மறைமுகமாக அநீதிகள் செய்தாலும் (தகவிலர்), அவன் உண்மையிலேயே நடுவுநிலைமை உடைய நீதிமானா இல்லையா என்பது, அவனுக்குப் பின் எஞ்சி நிற்கும் அவனது சந்ததியினரின் நன்னடத்தையாலும், ஊரார் பேசும் அழியாப் புகழாலும் பழியாலுமே இந்த உலகத்தால் தெளிவாகக் கண்டறியப்படும்!' (அவரவர் எச்சத்தாற் காணப் படும்) என்று போதித்தார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 115Kural 115
வாழ்வில் கேடும் செல்வப் பெருக்கமும் மாறி மாறி வருவது இயற்கையே என்பதை உணர்ந்து, எத்தகைய இன்ப துன்ப நிலைகளிலும் மனம் நடுவுநிலைமை தவறாமல் நேர்மையோடு வாழ்வதே சான்றோர்க்குரிய சிறந்த அழகாகும்.
• கேடும் = அழிவும் (வறுமையும்),
• பெருக்கமும் = செல்வப் பெருக்கமும் (வளர்ச்சியும்)
• இல்லல்ல = வாழ்வில் இயற்கையாய் அமைந்தவை;
• நெஞ்சத்துக் கோடாமை = எந்நிலையிலும் உள்ளத்தில் நடுவுநிலைமை தவறாமல் இருப்பதே
• சான்றோர்க்கு அணி = சான்றோர்களுக்கு உண்மையான சிறந்த அணிகலனாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
வறட்சிப் பஞ்சத்தில் நஷ்டமடைந்த தானியக் கிடங்கும் தராசு மாறாத தாமோதரனின் மன உறுதியும்
பெருநகரத்து தானிய வணிகர் தாமோதரன், அறுவடை செழித்த ஆண்டுகளில் பல்லாயிரம் வராகன் லாபம் ஈட்டியபோதும் கர்வமடையவில்லை; அடுத்த ஆண்டு ஏற்பட்ட கோர வறட்சியிலும் தீ விபத்திலும் தன் மொத்தக் கிடங்கு தானியங்களும் கருகி, பெரும் கடன் சுமையில் மூழ்கியபோதும் தன் சமநிலையை இழக்கவில்லை. பஞ்சத்தின் உச்சக்கட்டத்தில், மற்ற வியாபாரிகள் பதுக்கல் செய்து எடையில் ஏமாற்றிப் பத்து மடங்கு அதிக விலைக்கு விற்றபோது, தாமோதரன் தன் கையிருப்பில் இருந்த எஞ்சிய தானியங்களை, தவறாத சரியான எடையோடு, நியாயமான விலையிலேயே ஏழை மக்களுக்கு விற்றார். அவரது இளம் கணக்காளர் கண்ணீர் விட்டு அழுதான்: 'ஐயா! நாம் கடனில் தத்தளிக்கிறோம்; மற்றவர்களைப் போல எடையில் கொஞ்சம் குறைத்து அதிக விலைக்கு விற்றால் நமது மொத்தக் கடனையும் ஒரே வாரத்தில் அடைத்துவிடலாமே! ஏன் இந்த வறட்டு நேர்மை?' தாமோதரன் புன்னகையோடு கூறினார்: 'மகனே! மனித வாழ்வில் வறுமை வருவதும், செல்வப் பெருக்கம் வருவதும் இயற்கையின் விதிகளாகும்; அவை எதுவும் நிரந்தரமல்ல (கேடும் பெருக்கமும் இல்லல்ல)! ஆனால் எத்தகைய இக்கட்டான வறுமை வந்தபோதும், செல்வச் செழிப்பு வந்தபோதும் உள்ளத்தில் நடுவுநிலைமை தவறாமல், நேர்மையோடு உறுதியாக நிற்பதே (நெஞ்சத்துக் கோடாமை) சான்றோர்களுக்கு இறைவன் அருளிய அழியாத பேரணிகலனாகும்!' (சான்றோர்க் கணி) என்று போதித்தார்! சில மாதங்களில் நிலைமை சீரடைந்து, தாமோதரனின் நேர்மையைக் கண்டு மன்னனே தனது அரசுக் கிடங்கின் முழுப் பொறுப்பையும் அவரிடம் ஒப்படைத்துப் பொற்கிழியால் சிறப்பித்தான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 116Kural 116
ஒருவனது மனம் நடுவுநிலைமையை விட்டு விலகி அநீதி செய்ய நினைத்தாலே, தான் கெட்டழியப் போகிறோம் என்பதற்கான முன் எச்சரிக்கை அறிகுறி அது என்பதை அவன் உடனே உணர்ந்து திருந்த வேண்டும்.
• தன் நெஞ்சம் = தன் உள்ளமானது
• நடுவொரீஇ = நடுவுநிலைமையை விட்டு விலகி
• அல்ல செயின் = அநீதியான தவறுகளைச் செய்ய நினைத்தாலே,
• யான் கெடுவல் = 'நான் அழியப் போகிறேன்'
• என்பது அறிக = என்பதற்கான எச்சரிக்கை அறிகுறியாக அதை உணர வேண்டும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
ரத்தின வியாபாரியின் போலி எடைக்கல்லும் நடுங்கித் தடுத்த தர்ம மனசாட்சியும்
நகரத்து ரத்தினக் கடை முதலாளி வரதராஜன், நாற்பது ஆண்டுகள் புகழோடு தொழில் செய்து வந்தார். ஒரு நாள், தூரத்து தேசத்திலிருந்து வந்த பார்வையற்ற முதிய யாத்ரீகர் ஒருவர், தனது மொத்த வாழ்நாள் சேமிப்பான ஒரு பெரிய மாணிக்கக் கல்லை விற்று, தன் மகளின் திருமணத்திற்குப் பொன் வாங்க வரதராஜனின் கடைக்கு வந்தார்; அவருக்கு வைரங்களின் எடைப் பரிமாணங்கள் தெரியாது. வரதராஜனின் நெஞ்சில் ஒரு கணம் இருள் கவிழ்ந்தது; 'இந்த முதியவருக்குக் கண் தெரியாது; தராசில் எடையைக் குறைத்து வைத்து, பாதி விலையைக் கொடுத்தால், எனக்கு ஒரே நொடியில் ஐயாயிரம் பொற்காசுகள் லாபம் கிடைக்குமே!' என்று தராசின் எடையை மாற்றக் கையை நீட்டினான் (நெஞ்சம் நடுவொரீஇ அல்ல செயின்). ஆனால் அடுத்த விநாடியே, வரதராஜனின் உடலெங்கும் மின்சாரம் பாய்ந்தது போல் நடுக்கம் ஏற்பட்டது; அவனது கண்கள் இருண்டு நெஞ்சம் படபடவென்று அடித்தது! 'ஐயோ! நாற்பது ஆண்டுகள் கட்டியெழுப்பிய தர்மத்தை விட்டுவிட்டு, இந்த அனாதைக் குருடனை ஏமாற்ற என் மனம் நினைத்த மாத்திரத்திலேயே, நான் என் வம்சத்தோடு கெட்டழியப் போகிறேன் என்பதற்கான காலனின் எச்சரிக்கை மணி இதுவல்லவா!' என்று பயந்து நடுங்கித் தன் கையை இழுத்துக் கொண்டான் (கெடுவல்யான் என்பது அறிக)! உடனடியாகத் தராசைத் தூய்மை செய்து, அந்த மாணிக்கத்தின் முழுச் சரியான எடையை நிறுத்து, சந்தை மதிப்பை விடவும் கூடுதல் பொற்காசுகளை அந்த முதியவரிடம் பணிவோடு கொடுத்தான். வரதராஜன் தன் மகனிடம் கூறினான்: 'மகனே! நமது நெஞ்சம் நடுவுநிலைமையை விட்டு விலகி அநீதி செய்ய நினைத்தாலே, அது நமது அழிவிற்கான முன் அறிகுறியாகும்; அதை உணர்ந்து உடனடியாகத் திருந்தாவிட்டால் எவனும் தப்ப முடியாது!' என்று போதித்தான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 117Kural 117
நடுவுநிலைமை தவறாமல் அறவழியில் நேர்மையாக வாழ்கின்ற ஒருவனுக்கு வறுமை நிலை ஏற்பட்டாலும், உயர்ந்த சான்றோர் உலகம் அதனை இழிவான கேடாகக் கருதாமல், போற்றத்தக்க பெருமையாகவே மதிக்கும்.
• நடுவாக = நடுவுநிலைமையோடு
• நன்றிக்கண் தங்கியான் = அறநெறியில் நிலைத்து வாழ்கின்ற ஒருவனது
• தாழ்வு = வறுமை நிலையை (பொருளாதாரத் தாழ்வை),
• உலகம் = உயர்ந்த சான்றோர் உலகம்
• கெடுவாக வையாது = இழிவான கேடாகக் கருதாது (பெருமையாகவே போற்றும்).
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
ஓலைக் குடிசையில் வாழ்ந்த ஓய்வுபெற்ற தலைமை நீதிபதியும் தலைவணங்கிய பட்டத்து இளவரசனும்
மன்னனின் தலைமை நீதிபதியாக முப்பது ஆண்டுகள் பணியாற்றி ஓய்வுபெற்ற முதியவர் வேதநாயகனார், தன் வாழ்நாளில் ஒரு பொற்காசுகூட லஞ்சமாகப் பெறாமல் நடுவுநிலைமையோடு தீர்ப்பளித்ததால், ஊருக்கு வெளியே ஓர் எளிய ஓலைக் குடிசையில், மண்பானையில் கஞ்சி காய்ச்சி உண்டு வாழ்ந்து வந்தார். ஒரு நாள், பொன் நகைகள் மின்னும் பல்லக்கில் அந்த வழியே வந்த பட்டத்து இளவரசன் வீரவர்மன், குடிசை வாசலில் அமர்ந்து பனை ஓலையில் நூல் எழுதிக்கொண்டிருந்த வேதநாயகனாரைப் பார்த்து ஏளனமாகச் சிரித்தான்: 'நீதிபதியாரே! முப்பது ஆண்டுகள் அரசவையில் இருந்தும் ஒரு மாளிகைகூட கட்ட முடியாமல் இந்தக் கேவலமான ஓலைக் குடிசையில் ஏழையாகக் கிடக்கிறீர்களே! உங்கள் நேர்மை உங்களுக்குத் தந்தது இந்த வறுமைக் கேடுதானா?' என்று ஏளனம் செய்தான். அந்த நேரத்தில், அவ்வழியே சென்ற தலைமை மந்திரி, தலைமைத் தளபதி மற்றும் நகரின் நூற்றுக்கணக்கான செல்வந்தர்கள், பல்லக்குகளிலிருந்து கீழே இறங்கி, தங்கள் பட்டு அங்கவஸ்திரங்களைத் தரையில் விரித்து, வேதநாயகனாரின் பாதங்களைத் தொட்டு வணங்கினர்! மந்திரி இளவரசனைப் பார்த்துக் கண்டிப்புக் குரலில் கூறினார்: 'இளவரசே! அறிவற்ற மூடனைப் போலப் பேசாதே! நடுவுநிலைமை தவறாமல், அறநெறியில் நிலைத்து வாழ்ந்த இந்த மகாத்மாவின் எளிய வறுமை நிலையை (நன்றிக்கண் தங்கியான் தாழ்வு), இந்த உயர்ந்த சான்றோர் உலகம் ஒருபோதும் இழிவான கேடாகக் கருதாது (கெடுவாக வையாது உலகம்)! இந்த ஓலைக் குடிசையின் புனிதம்தான் நம் நாட்டின் மாபெரும் பொக்கிஷமாகும்!' என்று எச்சரித்தார். இளவரசன் வெட்கித் தலைகுனிந்து மன்னிப்புக் கேட்டான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 118Kural 118
முன்பே தான் நேராக நின்று பின் எடையைத் துல்லியமாக நிறுத்துக் காட்டும் தராசுக் கோலைப் போல, எவர் பக்கமும் சாயாமல் நடுவுநிலைமை காத்து நீதியை நிலைநாட்டுவதே சான்றோர்க்குரிய சிறந்த அழகாகும்.
• சமன்செய்து = முதலில் தான் சமமாக நேராக நின்று,
• சீர்தூக்கும் கோல்போல் = எடையைத் துல்லியமாக அளந்து காட்டும் தராசுக் கோலைப் போல
• அமைந்து = நேர்மையோடு விளங்கி,
• ஒருபால் கோடாமை = எந்த ஒரு பக்கமும் சாயாமல் நடுவுநிலையாக நிற்பதே
• சான்றோர்க்கு அணி = சான்றோர்களுக்கு உண்மையான சிறந்த அழகாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
அரசவை வழக்கறிஞரின் பொன்தராசும் மகனுக்கும் எதிரிக்கும் சமமாகத் தீர்த்த நீதியும்
மன்னன் நெடுஞ்செழியனின் அரசவையில், முதன்மை நடுவராக விளங்கியவர் அறிஞர் பொன்னம்பலனார். அவரது மன்றத்தில், பொன்னம்பலனாரின் ஒரே மகன் செல்வம், பக்கத்து வீட்டு ஏழை நெசவாளி கந்தனின் முழு நிலக்கரி மூட்டைகளையும் தன் கடையின் வண்டியில் ஏற்றிச் சென்றுவிட்டதாகக் கந்தன் கண்ணீரோடு வழக்குத் தொடர்ந்தான். செல்வம் தன் தந்தையைப் பார்த்து, 'அப்பா! நான் உங்கள் மகன்; இந்த ஏழை சொல்வது பொய்!' என்று வாதிட்டான். அரசவையில் கூடியிருந்த பிரபுக்கள், பொன்னம்பலனார் தன் மகனைக் காப்பாற்றுவார் என்று எதிர்பார்த்தனர். ஆனால் பொன்னம்பலனார், இரு தரப்பு சாட்சிகளையும் ஆவணங்களையும் கூர்ந்து விசாரித்து, தவறு தன் மகன் பக்கமே உள்ளது என்பதை ஐயமற உறுதி செய்தார். சற்றும் தயங்காமல், தன் மகனுக்கு ஆயிரம் பொற்காசுகள் அபராதமும், கந்தனின் இழப்பிற்கு இழப்பீடும் வழங்கவும், குற்றத்தை ஒப்புக்கொண்டு பகிரங்கமாக மன்னிப்புக் கேட்கவும் அஞ்சாமல் தீர்ப்பளித்தார்! மகன் அதிர்ச்சியில் நின்றபோது, பொன்னம்பலனார் அரசவையில் இருந்த பொற்கொல்லரின் பித்தளைத் தராசைச் சுட்டிக்காட்டிக் கூறினார்: 'மகனே! எடையிடுவதற்கு முன்பே தான் நேராக நின்று, பின் வைக்கப்படும் பொருளின் நிறையை ஒரு துளி பிசகாமல் துல்லியமாக நிறுத்துக் காட்டும் தராசுக் கோலைப் போல நெஞ்சில் நேர்மையோடு விளங்கி (சமன்செய்து சீர்தூக்குங் கோல்போல் அமைந்து), சொந்த மகன், சுற்றத்தார், செல்வாக்கு என எந்த ஒரு பக்கமும் சாயாமல் நடுவுநிலைமை காப்பதே (ஒருபால் கோடாமை) சான்றோர்களுக்கு இறைவன் தந்த தலைசிறந்த பேரணிகலனாகும்!' (சான்றோர்க் கணி) என்று போதித்தார்! மன்னன் சிம்மாசனத்திலிருந்து எழுந்து நின்று பொன்னம்பலனாரின் கால்களைத் தொட்டு வணங்கினான்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 119Kural 119
ஒருவனது உள்ளத்தில் எவர் பக்கமும் சாய்கின்ற பாரபட்ச எண்ணம் இல்லாமல் உறுதியாக இருக்குமானால், அவனது நாவிலிருந்து வெளிப்படும் சொல்லிலும் நீதி தவறாத நேர்மை இருக்கும்; அதுவே உண்மையான நடுவுநிலைமையாகும்.
• உட்கோட்டம் இன்மை = உள்ளத்தில் எந்தப் பாரபட்சக் கோணலும் இல்லாமல்
• ஒருதலையாப் பெறின் = உறுதியாக இருக்குமானால்,
• சொற்கோட்டம் இல்லது = பேசும் சொல்லிலும் எந்தக் கோணலும் இன்றி நீதி பிறக்கும்;
• செப்பம் = அதுவே உண்மையான நடுவுநிலைமை ஆகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
வளைக்க முடியாத சாட்சியும் உள்ளத்தில் பாரபட்சக் கோணல் இல்லாத மாணிக்கத்தின் வாய்மையும்
கிராமத்து தானிய வியாபாரி மாணிக்கம், ஊர் பஞ்சாயத்தில் ஒரு கொலை வழக்கில் நேரில் கண்ட சாட்சியாக நின்றார். குற்றம் சாட்டப்பட்டவன், மாணிக்கத்திற்குப் பலமுறை கடன் கொடுத்து உதவிய செல்வாக்குமிக்க உறவினர் சோமசுந்தரம்; பாதிக்கப்பட்டவனோ, தெருவில் குப்பை அள்ளும் எளிய துப்புரவுத் தொழிலாளியின் மகன். பஞ்சாயத்து கூடுவதற்கு முன், சோமசுந்தரம் மாணிக்கத்தின் வீட்டுக்கு வந்து, 'மாணிக்கம்! நான் உன் சொந்த தாய்மாமன்; எனக்கு எதிராக ஒரு வார்த்தை பேசினால் உன் குடும்பத்தையே ஊரை விட்டு ஒதுக்கிவிடுவேன்!' என்று மிரட்டியும், தங்கக் காசுகளைக் காட்டி ஆசைகாட்டியும் பார்த்தான். ஆனால் மாணிக்கத்தின் உள்ளத்தில், 'உறவினன் என்பதால் இவனுக்குச் சாதகமாகப் பேச வேண்டும்' என்ற எந்தவொரு கோணல் எண்ணமும் ஒரு துளிகூட எழவில்லை (உட்கோட்டம் இன்மை பெறின்)! மறுநாள் பஞ்சாயத்து கூடியபோது, ஊரே மிரண்டு நின்ற அந்த அவையில், மாணிக்கம் தன் மாமன் சோமசுந்தரத்தின் முகத்தைப் பார்த்து, 'என் மாமன் செய்த அநீதியை நான் என் கண்களால் பார்த்தேன்!' என்று ஒரு துளியும் தயங்காமல் அச்சுபிசகாமல் உண்மையை உரைத்தார் (சொற்கோட்டம் இல்லது செப்பம்)! சோமசுந்தரம் தண்டனை பெற்றான். பஞ்சாயத்து தலைவர்கள் வியந்து பாராட்டினர்: 'உள்ளத்தில் பாரபட்சம், பயம், ஆசை போன்ற எந்தக் கோணலும் இல்லாமல் ஒருவன் உறுதியாக இருந்தால் மட்டுமே, அவனது நாவிலிருந்து வெளிப்படும் சொல்லிலும் துணிச்சலான நீதி பிறக்கும்; அதுவே உண்மையான நடுவுநிலைமையாகும்!' என்று போற்றினர்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 120Kural 120
வாடிக்கையாளர் மற்றும் பிறருடைய பொருளையும் பணத்தையும் தனது சொந்தப் பொருள் போலக் கருதிப் பாதுகாத்து நேர்மையாக வியாபாரம் செய்வதே வணிகர்களுக்குரிய தலைசிறந்த வணிக தர்மமாகும்.
• பிறவும் = பிறர் பொருளையும்
• தமபோல் = தம் சொந்தப் பொருள் போல
• பேணிச் செயின் = போற்றிப் பாதுகாத்து வியாபாரம் செய்தால்,
• வாணிகம் செய்வார்க்கு = வணிகர்களுக்கு
• வாணிகம் = அதுவே தலைசிறந்த நல் வணிக முறையாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
விலையுயர்ந்த பட்டுச்சேலையின் கண்ணுக்குத் தெரியாத நெசவுப் பிழையும் நாராயணனின் வணிக தர்மமும்
காஞ்சிபுரத்து பட்டுச் சேலை வியாபாரி நாராயணன், பத்தாயிரம் பொற்காசுகள் மதிப்புள்ள ஒரு அபூர்வமான தங்க ஜரிகை பட்டுச் சேலையை, பக்கத்து நாட்டு இளவரசியின் திருமணத்திற்காக வந்திருந்த அரசவை அதிகாரியிடம் விரித்துக் காட்டிக் கொண்டிருந்தார். அதிகாரி பரவசமடைந்து பொன்முடிப்பை எடுத்து மேசையில் வைத்தார். ஆனால் சேலையை மடிக்கும் தருணத்தில், நாராயணனின் அனுபவமிக்க விரல்கள், சேலையின் உட்புற மடிப்பின் மூலையில் கண்ணுக்குத் தெரியாத ஒரு நூல் அறுந்த பிழையைக் கண்டறிந்தன; வெளிப்பார்வைக்கு அது ஒருபோதும் தெரியாது. நாராயணன் சற்றும் தயங்காமல், 'ஐயா! இந்தச் சேலையில் உள்ளே ஒரு சிறு நூல் பிழை இருப்பதை இப்போதுதான் கவனித்தேன்; இதை உங்களுக்கு நான் விற்க மாட்டேன்; நீங்கள் கொடுத்த பணத்தைத் திரும்பப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள் அல்லது மூன்று நாட்கள் பொறுத்தால் புதிய மாசற்ற சேலையை நெய்து தருகிறேன்!' என்றார். அரசவை அதிகாரி வியந்துபோய், 'வியாபாரியாரே! நானோ அல்லது இளவரசியோ இதைக் கண்டுபிடிக்கவே முடியாது; நீங்களே வலிய வந்து லாபத்தை இழக்கிறீர்களே!' என்று கேட்டார். நாராயணன் புன்னகையோடு கைகூப்பிச் சொன்னார்: 'ஐயா! வாடிக்கையாளரின் பணத்தையும் பொருளையும் எனது சொந்தப் பணம் மற்றும் பொருள் போலக் கருதிப் பாதுகாத்து நேர்மையோடு வியாபாரம் செய்வதே (பிறவும் தமபோல் பேணிச் செயின்), வியாபாரிகளுக்குத் தலைசிறந்த, நீடித்து நிற்கும் உன்னதமான வணிகத் தர்மமாகும்!' (வாணிகம் செய்வார்க்கு வாணிகம்) என்று கூறினார்! அந்த அதிகாரி நெகிழ்ந்துபோய், அந்நாட்டின் ஒட்டுமொத்த அரண்மனைப் பட்டுத் தேவைகளையும் நாராயணனின் கடைக்கே நிரந்தர ஒப்பந்தமாக வழங்கினார்!
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.