திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 112

பெருநகரத்தின் மொத்த தானிய மண்டிக்கு, கையில் ஒரு பைசா முதலீடோ சொத்தோ இன்றி வந்து சேர்ந்தான் இருபது வயது இளைஞன் கண்ணன்; அவனது தந்தை இளமையிலேயே மறைந்துவிட்டதால் குடும்பம் வறுமையில் இருந்தது. அவனுக்கு சரக்குகள் தர எந்தப் பெரிய வியாபாரியும் முன்வரவில்லை. அப்போது மண்டியின் முதிய சங்கத் தலைவர், கண்ணனிடம் அவனது குடும்பப் பூர்வீகத்தைக் கேட்டார்; கண்ணன், 'ஐயா! நான் முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முன் இந்நகரில் தானிய எடைபோடும் நடுவராக இருந்த மாணிக்கம் பிள்ளையின் பேரன்!' என்று பணிவோடு கூறினான். அந்தப் பெயரைக் கேட்ட மாத்திரத்திலேயே, மண்டிக் கூடத்தில் இருந்த வயதான வியாபாரிகள் அனைவரும் இருக்கையை விட்டு எழுந்து நின்றனர்! முதிய தலைவர் கண்ணனின் தோளைத் தட்டிக் கூறினார்: 'தம்பி! உன் தாத்தா மாணிக்கம் பிள்ளை, இந்நகரின் தர்ம நடுவராக இருந்தவர்; எதிரிக்கும் தன் மகனுக்கும் கூட எடையில் ஒரு துளி பிசகாமல் நடுவுநிலைமையோடு வாழந்த நீதிமான்! அவரது நேர்மையால் விளைந்த புண்ணியம் இன்றும் இந்நகரைக் காக்கிறது!' என்று கூறி, எவ்வித முன் பிணையமும் கேட்காமல், பத்து வண்டி நெல் மூட்டைகளையும் தானியங்களையும் கடனாக அள்ளிக் கொடுத்தனர்! சில ஆண்டுகளில் கண்ணன் பெருவணிகராக உயர்ந்தான். கண்ணன் தன் தாயிடம் கண்ணீரோடு கூறினான்: 'அம்மா! தாத்தா சேர்த்து வைத்த சொத்து பணம் அல்ல; நடுவுநிலைமை தவறாத நேர்மையாளனின் செல்வமும் நற்பெயரும் அழியாமல் நிலைத்து நின்று (ஆக்கஞ் சிதைவின்றி), அவனது சந்ததியினருக்குத் தலைமுறை தலைமுறையாக உறுதியான பாதுகாப்புக் கவசமாய் நிற்கும்!' (எச்சத்திற்கு ஏமாப்பு உடைத்து) என்று வணங்கினான்!

Penniless twenty-year-old Kannan arrived at the metropolis wholesale grain mart with nothing but ragged clothes and an empty cloth sack; his father had died in penury, leaving his mother bedridden. When Kannan sought wholesale grain on credit to open a petty shop, the wealthy grain cartels sneered and turned him away. Observing the commotion, the octogenarian guild president summoned the youth and inquired of his lineage. Kannan bowed respectfully: Respected elder, I am the grandson of late grain assayer Manickam Pillai, who weighed goods at this market thirty years ago. The instant that name was uttered, the elderly merchants rose to their feet in profound reverence! The guild master embraced Kannan with misty eyes: Young man! Your grandfather Manickam was a living god of impartiality; neither gold bribes nor familial love could sway his brass scales by a hair's breadth! The spotless righteous wealth of his character still blesses this marketplace! Without demanding a single copper or surety, the guild loaded ten cartloads of prime rice onto Kannan's wagons. Within years, Kannan flourished into an honored merchant prince. Prostrating before his grandfather's portrait, Kannan confessed: Mother! Grandfather left no gold coins, yet the wealth of an upright soul who practiced unbending impartiality endures without decay (Seppam udaiyavan aakkam sidhaivinRi), serving through generations as an unshakeable protective fortress for his children and grandchildren! (EchchathiRku eaamaappu udaiththu).