திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 111

மருதூர் கிராமத்துப் பஞ்சாயத்துத் தலைவர் சாம்பசிவனார், ஊரிலேயே தலைசிறந்த நேர்மையாளராக மதிக்கப்பட்டு வந்தார். ஒரு நாள், ஊருக்குப் புதிதாக வந்து குடியேறிய பரம ஏழை நெசவாளி முத்தையனின் ஒரே ஒரு சென்ட் வீட்டு மனையை, சாம்பசிவனாரின் சொந்த மருமகன் நாகராஜன் கள்ள ஆவணம் தயாரித்து அபகரிக்க முயன்றான்; ஊர் ஆலமரத்தடியில் பஞ்சாயத்து கூடியது. நாகராஜன் முன்வரிசையில் நின்று, 'மாமா! நான் உங்கள் சொந்தத் தங்கை மகன்; ஊருக்கு வந்த இந்த அந்நியனுக்காகவா என்னை விட்டுக்கொடுப்பீர்கள்?' என்று சாம்பசிவனாரின் காதில் கிசுகிசுத்தான். சாம்பசிவனார் சற்றும் தயங்காமல், பழைய செப்பேடுகளையும் எல்லைக் கற்களையும் நேரில் ஆய்வு செய்து, 'பகைவர், அந்நியர், உற்றார்-உறவினர் என்ற பேதம் பார்த்து நீதியை வளைப்பது பெரும் பாவமாகும்!' என்று கூறி, தவறு செய்த தன் சொந்த மருமகனுக்குப் பத்து கசையடிகளும், ஏழை நெசவாளிக்கு மனையைத் திருப்பித் தந்து நஷ்டஈடு வழங்கவும் பகிரங்கமாகத் தீர்ப்பளித்தார்! நாகராஜன் அவமானத்தில் நெளிந்தான்; ஊர் மக்கள் சாம்பசிவனாரின் கால்களில் விழுந்து வணங்கினர். சாம்பசிவனார் கம்பீரமாகக் கூறினார்: 'பகைவர், நண்பர், அயலார் என்ற பாகுபாடு இன்றி, நீதிநெறி தவறாமல் ஒருவன் வாழ்வானானால் (பகுதியால் பாற்பட்டு ஒழுகப் பெறின்), நடுவுநிலைமை என்னும் அந்த ஒற்றை அறமே மனிதப் பிறவிக்கு ஈடு இணையற்ற மாபெரும் நன்மையாகும்!' (தகுதி எனவொன்று நன்றே) என்று அறத்தின் பெருமையை நிலைநாட்டினார்!

In the prosperous hamlet of Marudhur, village magistrate Sambasivan was revered as an unshakeable pillar of integrity. A contentious dispute arose when Sambasivan's own influential nephew, Nagarajan, forged boundary deeds to usurp the modest homestead plot of Muthaiah, an impoverished destitute weaver who had recently sought refuge in the village. As the grand panchayat convened beneath the ancient banyan tree, Nagarajan leaned in and whispered: Uncle! I am your own sister's son; surely you will not humiliate your own blood in favor of a nameless outsider! Without a flicker of hesitation, Sambasivan personally measured the ancestral stone markers, examined the temple palm-leaf grants, and proclaimed before the assembled populace: Bending truth to shield kin while oppressing a stranger is a heinous treason against God! He ruled that Nagarajan must return the land immediately, pay twenty silver coins in restitution, and undergo public penance. Nagarajan recoiled in humiliation while the village wept with profound reverence. Sambasivan declared with serene majesty: If a human being walks strictly according to the law of absolute justice without favoring friend, stranger, or foe (Pagudhiyaal paaRpaddu ozhugap peRin), that single transcendent virtue of unbending impartiality (Thagudhi ena onRu) is all-sufficient to elevate life to divine glory! (NanRE).