திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 110

கிராமத்தில் ஆற்றில் கரைபுரண்டு ஓடிய காட்டாற்று வெள்ளத்தில், கடுமையான விஷக் காய்ச்சலால் மயங்கிக் கிடந்த ராசுவை, தன் உயிரைத் துச்சமென மதித்துத் தன் தோள்களில் சுமந்து கொண்டு, கழுத்தளவு சுழன்றோடிய காட்டாற்று வெள்ளத்தில் இரண்டு மைல் தூரம் நீந்திச் சென்று கரையேற்றி மறுவாழ்வு தந்தவன் ஏழை விவசாயி கருப்பன். ஆனால் பத்து ஆண்டுகள் கழித்து, கருப்பனின் மூதாதையர் நிலத்தை அபகரிக்க நினைத்த கிராமத்து நிலச்சுவான்தாரிடம் லஞ்சம் வாங்கிக் கொண்டு, நீதிமன்றத்தில் 'இந்த நிலம் கருப்பனுக்குச் சொந்தமானது இல்லை' என்று ராசு அப்பட்டமான பொய்சாட்சி கூறினான்! வழக்கு முடிந்து கருப்பனின் நிலம் அநியாயமாகப் பறிபோனது; கருப்பன் குடும்பத்தோடு ஊரை விட்டே வெளியேறினான். நிலத்தை அடைந்த ராசுவுக்கு நிம்மதி கிடைக்கவில்லை; அவன் அடைந்த அந்த வயலுக்குப் போகும் பாதை, அன்று வெள்ளத்தில் கருப்பன் அவனைத் தன் தோளில் சுமந்து நடந்து வந்த அதே ஆற்றுப்படுகைப் பாதைதான்! குற்ற உணர்ச்சியால் தலைகுனிந்த ராசுவால் அந்தப் பாதையில் ஒரு அடிகூட எடுத்து வைக்க முடியவில்லை; தன் வாழ்நாள் முழுவதும் ஊரைச் சுற்றி இரண்டு மணி நேரம் வெயிலில் அலைந்துதான் தன் வயலுக்குப் போனான்; மனசாட்சியின் சுமை அவனைப் பைத்தியமாக்கியது! முனிவர் ஒருவர் சாற்றினார்: 'பசுவைக் கொன்ற பாவம், குருவுக்கு இழைத்த துரோகம் உள்ளிட்ட எந்தப் பெரும் பாவங்களைச் செய்தவர்க்கும் பிராயச்சித்தம் செய்து தப்பிப் பிழைக்க வழி உண்டு (எந்நன்றி கொன்றார்க்கும் உய்வுண்டாம்); ஆனால் உயிர்காத்த பேருதவியை மறந்து துரோகம் செய்த நன்றியற்ற மனிதனுக்கு இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் எக்காலத்திலும் உய்வே இல்லை!' (உய்வில்லை செய்ந்நன்றி கொன்ற மகற்கு) என்று சபிக்கப்பட்டான்!

During a catastrophic river deluge, when young Rasu lay comatose with cerebral malaria in his submerged hut, it was impoverished tenant farmer Karuppan who hoisted Rasu onto his massive shoulders, fought neck-deep against the roaring current for two harrowing miles, and deposited him safely on high ground, saving his life from the jaws of death. Ten years later, coveting Karuppan's fertile riverside plot, a corrupt landlord bribed Rasu; taking an oath upon the sacred courthouse lamp, Rasu shamelessly bore false witness that Karuppan had no title deed! Karuppan lost his ancestral land and was forced into exile with his starving family. Though Rasu took possession of the green field, the curse of murdered gratitude consumed his soul. The only direct cart track to that stolen field was the exact riverside dyke path along which Karuppan had carried his dying body through the raging floodwaters. Rasu's searing guilt paralyzed his feet: he could never bring himself to walk that sacred path again. For the rest of his tormented life, he trudged an exhausting two-hour detour through scorching thorn scrub every single day to reach his ill-gotten harvest, mocked by his own rotting conscience. A wandering sage proclaimed: For every heinous crime and broken vow on earth there may exist rites of expiation and eventual redemption (EnnandRi konRaarkkum uyvuNdaam); but for the vile ingrate who slaughters the memory of life-saving benevolence and betrays his savior, there is no escape, no peace, and no redemption in this world or the worlds to come! (Uyvillai seynnandRi konRa makaRku).