திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள்

நாம் முன்பு உதவியே செய்யாதிருந்தே!

ஒருவர்தான் பேருதவி செய்திருந்தே!

வையகமும் வானகமும் முடியாதே!

அவ்வுதவிக்கு ஈடாக முடியாதே!

• செய்யாமல் = தான் முன்பு எந்த உதவியும் செய்யாதிருந்த போதும்,

• செய்த உதவிக்கு = தனக்கு ஒருவர் செய்த பேருதவிக்குக் கைம்மாறாக,

• வையகமும் = மண்ணுலகத்தையும்

• வானகமும் = விண்ணுலகத்தையும் கொடுத்தாலும் கூட

• ஆற்றல் அரிது = அதற்கு ஈடாக முடியாது.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

காரிருள் சேற்றுப் படுகுழியும் பெயர் சொல்லாமல் உயிர்காத்த பச்சை லாரியும்The midnight mud pit and the nameless green lorry that rendered unrequited lifesaving aid

சம்பா அறுவடை முடிந்த ஒரு காரிருள் நள்ளிரவில், தனது மொத்த வாழ்நாள் சேமிப்பான நெல் மூட்டைகளோடு மாட்டு வண்டியில் வீடு திரும்பிக் கொண்டிருந்தார் ஏழை உழவர் ராமசாமி; திடீரென பெய்த கனமழையில், வண்டிப்பாதை உடைந்து சேற்றுப் படுகுழியில் வண்டிச் சக்கரம் முழுமையாக அமிழ்ந்து சிக்கிக் கொண்டது; இரண்டு மாடுகளும் இழுத்துப் பார்த்து ரத்தம் கசிய மயங்கி விழுந்தன. நள்ளிரவில் ஆள் அரவமற்ற அந்தக் காட்டு வழியில், வண்டி கவிழ்ந்தால் குடும்பமே நடுத்தெருவுக்கு வந்துவிடும் என்று ராமசாமி தலையில் அடித்துக்கொண்டு கதறி அழுதார். அப்போது அந்த வழியே வந்த ஒரு பச்சை லாரி நின்றது; ஓட்டுநர் கீழே இறங்கி, ராமசாமி யார் என்று கூடக் கேட்காமல், தன் கால்கள் முழங்கால் சேற்றில் புதைய, சக்கரத்தின் கீழ் கற்பாறைகளை அடுக்கி, தன் முழு உடல்பலத்தையும் கொடுத்துத் தோள் சாய்த்து வண்டியைத் தூக்கி மேட்டில் ஏற்றிவிட்டார்! ராமசாமி கைகூப்பி, 'ஐயா! உங்களுக்கு என்னால் எந்தக் கைம்மாறும் செய்ய முடியாது, உங்கள் பெயர் என்ன?' என்று கேட்பதற்குள், அந்த ஓட்டுநர் புன்னகைத்துவிட்டு லாரியில் ஏறிப் புறப்பட்டு இருட்டில் மறைந்துவிட்டார் (செய்யாமல் செய்த உதவி)! நாற்பது ஆண்டுகள் கடந்த பிறகும், ராமசாமி தன் பேரன்களிடம் கண்ணீரோடு கூறுவார்: 'நாம் எந்த உதவியும் செய்யாதபோது வலிய வந்து உயிர்காக்கும் உதவிக்கு, மண்ணுலகையும் விண்ணுலகையும் கைம்மாறாகக் கொடுத்தாலும் ஈடாகாது!' (வையகமும் வானகமும் ஆற்றல் அரிது). இப்போதும் சாலையில் ஒரு பச்சை லாரி போனால், ராமசாமியின் கைகள் வானை நோக்கி நன்றியோடு கைகூப்புகின்றன!

On a pitch-black midnight after the exhaustive Samba harvest, impoverished tenant farmer Ramasamy was transporting his entire year's livelihood on a heavily loaded bullock cart. Sudden torrential downpours washed away the embankment, plunging the heavy wooden wheel deep into a suctioning mud sinkhole; the exhausted bullocks strained until their yokes bruised their necks and collapsed. In the desolate forest road, realizing that losing this grain meant starvation and homelessness for his children, Ramasamy wept in utter despair. Out of the darkness, a heavy green transport lorry ground to a halt. Without asking a single question or demanding compensation, the burly driver jumped down, waded knee-deep into the freezing slush, levered boulders beneath the axle, and wedged his massive shoulder against the cart to heave it onto firm asphalt. Before Ramasamy could even ask his name or home, the driver waved a muddy hand with a modest smile, climbed back into the cab, and vanished into the night (Seyyaamal seyda udhavi). Forty years later, Ramasamy tells his grandchildren with misty eyes: To a soul who renders life-saving rescue when you had never done anything for them in return, gifting the entire earth and the celestial realms combined is insufficient to repay that sacred debt! (Vaiyagamum vaanagamum aaTRal aridhu). Even today, whenever an old green lorry rumbles past the village highway, Ramasamy's weathered palms involuntarily rise in tearful, prayerful gratitude.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

தக்க நேரத்தில் செய்யும் அந்த நன்றியே!

சிறிதாய் இருந்தாலும் அஃதோர் நன்றியே!

இவ்வுலகத்தையும் அது மிஞ்சிடுமே!

மாண்பினால் இவ்வுலகையும் மிஞ்சிடுமே!

• காலத்தினால் = தக்க நெருக்கடியான காலத்தில்

• செய்த நன்றி = ஒருவர் செய்த உதவியானது,

• சிறிதெனினும் = அளவில் மிகச் சிறியதாகவே இருந்தாலும்,

• ஞாலத்தின் = இந்த உலகத்தை விடவும்

• மாணப் பெரிது = மிகவும் பெரியதாகும்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

பெருமழையில் நனைந்த நெல் குவியலும் ஐந்து நிமிடத்தில் காப்பாற்றிய சிறுவர்களின் உதவியும்The sudden cloudburst upon the drying harvest and the five-minute timely rescue vaster than the world

கிராமத்து விதவைத் தாய் ரெங்கம்மாள், தனது ஒரே வாழ்வாதாரமான அறுவடை செய்த ஐம்பது மரக்கால் நெல்லை, இரண்டு நாட்களாகக் காய வைப்பதற்காகத் தெருவில் விரித்து வைத்திருந்தாள்; வீட்டில் அவள் மட்டுமே தனி ஆளாக இருந்தாள். நண்பகல் தாண்டியதும், வானம் திடீரென இருண்டு, சூறாவளிக் காற்று வீசி, முதல் பெருமழைத் துளிகள் விழத் தொடங்கின; நெல் நனைந்தால் முளைவிட்டு அத்தனை உழைப்பும் நாசமாகி குடும்பமே பட்டினியில் அழியும் என்று ரெங்கம்மாள் பதறி அழுது கொண்டு தனியாகத் தார்ப்பாயை இழுத்தாள்; காற்று தார்ப்பாயைப் பறக்கடித்தது. சரியாக அந்த வினாடியில், பள்ளி விட்டுத் திரும்பிய இரண்டு சிறுவர்கள் தங்கள் புத்தகப் பைகளை வீசியெறிந்துவிட்டு ஓடி வந்தனர்; எதிர் வீட்டு மூதாட்டி சாக்குகளோடு ஓடிவந்தாள்; நால்வரும் மின்னல் வேகத்தில் கைகளால் வாரிக்குவித்து, தார்ப்பாயை இழுத்துப் போர்த்தி, ஓரங்களில் கனத்த பாறாங்கற்களை வைத்தனர்! அவர்கள் நிமிர்வதற்குள் வானம் பிளந்து பெருமழை கொட்டித் தீர்த்தது; கடை விதானத்தின் கீழ் நின்று, தார்ப்பாயின் மேல் வெள்ளம் வழிந்தோடுவதையும் உள்ளே ஒரு நெல்மணிகூட நனையாமல் இருப்பதையும் பார்த்த ரெங்கம்மாளின் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது (காலத்தினால் செய்த நன்றி)! அவள் கைகூப்பித் தொழுது கூறினாள்: 'ஐந்து நிமிடங்களில் இந்தச் சிறுவர்கள் செய்த உதவி வெறும் சிறு உழைப்பாகத் தோன்றலாம்; ஆனால் என் குடும்பத்தின் வாழ்வாதாரத்தையே காத்த அந்தத் தக்க தருணத்து உதவி, இந்த முழு உலகத்தை விடவும் மிகப் பெரியதாகும்!' (ஞாலத்தின் மாணப் பெரிது) என்று நெகிழ்ந்தாள்!

Widowed mother Rengammal had spread fifty measures of freshly threshed paddy across the sunlit village lane to dry—her family's sole sustenance for the coming winter. Being alone at home past noon, the sky suddenly turned pitch black without warning; gale-force gusts howled as the first heavy raindrops struck the dust. Realizing that a soaking would spoil the grain, driving her children into starvation, Rengammal frantically tried to pull a heavy canvas tarpaulin, but the wind tore it from her trembling hands. In that critical, desperate minute, two young schoolboys threw down their slates and rushed into the storm; an elderly neighbor darted across with heavy gunny sacks. In five frantic, synchronized minutes, their four pairs of hands shoveled the mounds together, dragged the canvas tight, and weighted the borders with heavy granite stones. Before they could even catch their breath, a torrential cloudburst inundated the street. Standing under the shop eaves, watching floodwaters safely cascade off the dry, secured grain mound, Rengammal wept tears of transcendent relief (Kaalaththinaal seyda nandRi). Clasping the wet hands of the boys, she proclaimed: Five minutes of assistance may seem a small thing to the casual eye; but rendered in the exact, critical hour of life-and-death need, that timely rescue is vaster and grander than the entire earth! (Gnaalaththin maaNap peridhu).

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

பலனை எண்ணாமல் செய்யும் உதவியே!

அன்புடைமை ஆராயும் அவ்வுதவியே!

அதனால் உண்டாகும் நன்மையோ பெரிதே!

பரந்த பெருங்கடலினும் பெரிதே!

• பயன்தூக்கார் = 'நமக்கு என்ன கிடைக்கும்' என்று பலனை ஆராயாமல்

• செய்த உதவி = ஒருவர் செய்த பேருதவியின்

• நயன் தூக்கின் = அன்புடைமையை ஆராய்ந்து பார்த்தால்,

• நன்மை = அதனால் உண்டான நன்மையானது

• கடலின் பெரிது = பரந்த பெருங்கடலை விடவும் மிகப் பெரியதாகும்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

அறுவடை நாளின் பொற்கூலியும் அனாதைப் பாட்டிக்கு மண் சுவர் எழுப்பிய மாடனின் தியாகமும்The golden wages of the peak harvest and the farmhand who sacrificed his earnings to rebuild a destitute widow's fallen wall

வருடத்தின் மிக முக்கியமான சம்பா அறுவடை நாள்; அன்று வயலில் இறங்கி நெற்கதிர் அறுக்கும் கூலித் தொழிலாளர்களுக்கு வழக்கத்தை விட மூன்று மடங்கு அதிகத் தங்கக் கூலியும் மூன்று மரக்கால் நெல்லும் வழங்கப்படும் நாள். வறுமையில் வாடிய இளம் விவசாயத் தொழிலாளி மாடன், தன் அரிவாளைத் தீட்டிக்கொண்டு வயலை நோக்கிப் புறப்பட்டான். ஆனால் தெருவின் கடைசி மூலையில், ஆதரவற்ற முதிய பாட்டி பொன்னம்மாளின் ஒற்றை மண் குடிசைச் சுவர், முந்தின இரவு மழையில் இடிந்து சரிந்து கிடப்பதையும், பாட்டி குளிரில் நடுங்கி அழுதுகொண்டிருப்பதையும் கண்டான்; பாட்டியிடம் ஒரு செப்புக் காசுகூட இல்லை. வயலுக்குச் செல்லும் மற்ற தொழிலாளர்களின் வரிசையை விட்டு விலகி, 'பாட்டிக்கு இந்த சுவர் இல்லாவிட்டால் இன்றிரவு உயிர் பிழைக்க மாட்டாள்' என்று நினைத்த மாடன், தனக்குக் கிடைக்கவிருந்த பெரும் கூலியைப் பற்றி ஒரு துளியும் யோசிக்காமல் (பயன்தூக்கார் செய்த உதவி), தன் அரிவாளை முள்வேலியில் சொருகிவிட்டு, கிணற்றுத் தண்ணீர் இறைத்து மண் பிசைந்து, நாள் முழுவதும் சுட்டெரிக்கும் வெயிலில் மண் சுவரை உறுதியாக அடுக்கி எழுப்பினான்! மாலையில், மற்ற ஆட்கள் தலைநிறைய கூலி நெல் மூட்டைகளோடு திரும்பி வந்தபோது, பாட்டியின் குடிசை புது மண் சுவரோடு பாதுகாப்பாக கம்பீரமாக நின்றது; மாடன் வேலியில் இருந்த அரிவாளை உருவிக்கொண்டு ஒரு காசுமின்றிக் களைப்போடு வீட்டிற்கு நடந்தான். பாட்டி தன் நடுக்கமான கைகளால் வானைத் தொழுது அழுதாள். கிராமத்து முதியவர்கள் கூறினர்: 'தனக்கு என்ன கிடைக்கும் என்று கைம்மாறு கருதாமல் மாடன் செய்த இந்தத் தியாக உதவியின் அன்பை ஆராய்ந்து பார்த்தால் (நயன் தூக்கின்), அதன் நன்மையானது இந்த பூமியின் ஆழ்கடலை விடவும் மிகப் பெரியதாகும்!' (நன்மை கடலின் பெரிது) என்று போற்றினர்!

It was the climactic harvest morning of the Samba season—the single most lucrative day of the year when every farmhand reaping in the landlord's paddies received triple wages and three heaped bushels of grain. Impoverished laborer Madan, whose own pantry was bare, sharpened his iron sickle and joined the marching line of harvesters. As he reached the village lane's edge, he saw the crumbling mud hovel of helpless, blind widow Ponnammal: the previous night's gale had collapsed her front wall, leaving the shivering widow weeping in open cold without a single copper coin to hire a mason. Knowing that if left exposed, she would perish in the coming night's freeze, Madan stepped out of the lucrative harvest line without calculating a single loss of his own potential wages (Payanthookkaar seyda udhavi). Wedging his sharp sickle into a thorny cactus hedge, he spent the entire blistering day hauling heavy clay from the tank bed, kneading mud with straw, and painstakingly rebuilding the sturdy wall until dusk. When the singing harvesters returned carrying bags of grain and silver wages on their heads, Ponnammal's wall stood fully restored and secure; Madan quietly pulled his dry sickle from the hedge and walked home empty-handed with soiled palms and a peaceful heart. Weeping with gratitude, Ponnammal blessed his lineage. The village assembly proclaimed: When you ponder the pure, unconditional love of assistance rendered without calculating personal profit or return (Nayan thookkin), its sublime spiritual merit is infinitely vaster and deeper than all the oceans of the earth! (Nanmai kadalin peridhu).

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

தினையளவு உதவி ஆனாலுமே!

மிகவும் சிறியதாய் இருந்திடுமே!

பயன் அறிந்தோர் பெரிதாய் போற்றுவாரே!

பனைத்துணையாய் மனதில் போற்றுவாரே!

• தினைத்துணை = தினை தானிய அளவு மிகச் சிறிய

• நன்றி செயினும் = உதவியைச் செய்திருந்தாலும்,

• பயன் தெரிவார் = அந்த உதவியின் பயனை அறிந்தவர்கள்,

• பனைத்துணையாக் கொள்வர் = அதனைப் பனைமரம் போல மிகப் பெரியதாகக் கருதிப் போற்றுவர்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

குப்பைக்குச் சென்ற ஒற்றை நாற்றுக் கட்டும் முதல் அறுவடை நெல் மூட்டையின் நன்றியும்The discarded bundle of rice seedlings and the towering harvest sack returned in lifelong gratitude

நடவு நாளின் அந்திப் பொழுதில், தனது கடைசி மூலையிலுள்ள ஈரப் பாத்திக்கு நாற்றுப் பற்றாமல், கண்கலங்கி நிர்க்கதியாக நின்றார் ஏழை விவசாயி காளியப்பன்; மீண்டும் சந்தைக்குப் போய் நாற்று வாங்க அவரிடம் காசில்லை; அந்த மூலைப் பாத்தி தரிசாகக் கிடந்தால் அவரது குடும்பத்திற்கு இரண்டு மாத உணவு குறையும். பக்கத்து வரப்பில் தன் நடவை முடித்துவிட்டு, கைகளில் எஞ்சியிருந்த ஒரே ஒரு சிறிய காய்ந்த நாற்றுக் கட்டைத் தூர எறியப் போன விவசாயி மாணிக்கம், காளியப்பனின் தவிப்பைக் கண்டு, 'இந்தா காளியப்பா! இதை வீணாக எறிவதற்குப் பதில் உன் மூலையில் நட்டுவிடு!' என்று வரப்புத் தாண்டி வீசினான்; அது ஒரு தினை தானிய அளவு அற்பமான சிறு உதவி (தினைத்துணை நன்றி). காளியப்பன் அதைப் பெற்றுத் தன் கடைசிப் பாத்தியில் நட்டான்; சில மாதங்களில் அந்த மூலைப்பாத்தியும் செழித்துத் தங்கக் கதிர்களாகக் குலுங்கியது! அறுவடையின் போது, மாணிக்கம் தந்த நாற்றிலிருந்து விளைந்த அந்த மூலைப் பாதியை மட்டும் தனியாக அறுத்து, கையால் அடித்து, ஒரு முழு மூட்டையாகக் கட்டி தன் தலையில் சுமந்து கொண்டு, மாணிக்கத்தின் வீட்டு வாசலில் கொண்டுபோய் இறக்கி வைத்தார் காளியப்பன்! மாணிக்கம் திகைத்துப்போய், 'காளியப்பா! நான் அன்று எறியப்போன ஒரு சின்ன நாற்றைத்தானே தூக்கிப் போட்டேன், அதற்கு ஒரு முழு மூட்டை நெல்லா?' என்று கேட்டான். காளியப்பன் இரு கரங்களையும் கூப்பிச் சொன்னார்: 'மாணிக்கம்! அன்று நீ செய்தது தினையளவு சிறிய உதவியாக இருக்கலாம்; ஆனால் என் உழவை முழுமையாக்கி என் குடும்பத்தின் பசியைப் போக்கிய அந்த உதவியின் வாழ்நாள் பயனை அறிந்தவனுக்கு, அது ஆகாயத்தைத் தொடும் பனை மரத்தை விடவும் மிகப்பெரிய பேருதவியாகும்!' (பனைத்துணையாக் கொள்வர் பயன்தெரிவார்) என்று கண்கலங்கக் கூறினார்!

On a sweltering transplantation evening, smallholder farmer Kaliyappan ran completely short of paddy seedlings for his last muddy corner plot. Lacking coins to purchase fresh bundles from the distant market, leaving that plot barren meant two months of winter starvation for his children. Leaning over the boundary ridge, neighbor Manickam, who had finished planting his own field, was about to toss a solitary leftover bundle of damp seedlings into the weed heap. Seeing Kaliyappan's distress, he tossed the bundle across: Here, Kaliyappan! Take this scrap rather than letting it rot! It was a seemingly trivial, tiny favor—scarcely worth a handful of millet grains (ThinaiththuNai nandRi). Kaliyappan gratefully planted those green shoots. Months later, that corner flourished into heavy, drooping golden panicles. When the harvest arrived, Kaliyappan harvested and threshed that corner plot separately, poured the grain into a premium burlap sack, loaded it upon his shoulders, and carried it straight to Manickam's front porch. Manickam was stunned: Kaliyappan! I merely tossed a scrap of weed-bound seedlings I was going to discard—why bring me a whole sack of prime grain? Kaliyappan folded his hands in tears: Manickam! To the casual eye it was a tiny speck of aid like a millet seed; but to one who comprehends the life-saving fruit of timely succor (Payan therivaar), that act stands as towering and majestic as a giant palmyra tree! (PanaiththuNaiyaak koLvar).

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

உதவியின் பெருமை அளவால் அன்றே!

உதவியின் அளவே அதற்கு அன்றே!

அது பெற்றவரின் நற்பண்பைப் பொறுத்தே!

பெற்றவரின் சால்பின் அளவேயாகுமே!

• உதவி வரைத்தன்று = ஒரு உதவியின் அளவானது அந்த உதவியின் அளவைப் பொறுத்தது அல்ல;

• உதவி செயப்பட்டார் = அந்த உதவியைப் பெற்றுக் கொண்டவருடைய

• சால்பின் வரைத்து = உயர்ந்த நற்பண்பின் (சான்றாண்மையின்) அளவைப் பொறுத்ததாகும்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

சித்திரை வெயிலில் தந்த ஒரு குவளை மோரும் பத்தாண்டுகள் கழித்து வேய்ந்த புதுக் கூரையும்The earthen cup of summer buttermilk and the entire newly thatched roof raised in noble gratitude

சித்திரை மாதத்து உச்சி வெயிலில், தனது முதுகில் கனத்த சுமையைத் தாங்க முடியாமல் தள்ளாடி மயங்கி விழுந்த ஓர் இளம் கூலித் தொழிலாளியைத் தன் வீட்டுத் திண்ணை நிழலில் அமர வைத்து, அவனது முகத்தைக் கழுவி, ஒரு குவளை குளிர்ந்த மோரை அன்போடு புகட்டினாள் ஏழைப் பெண் பொன்னி; அவனிடம் ஒரு பைசாவும் வாங்காமல் வழியனுப்பினாள். அது ஒரு மிகச் சாதாரண எளிய உபசரிப்பு; சில நாட்களில் பொன்னியே அதை மறந்து போனாள் (உதவி வரைத்தன்று உதவி). ஆனால் அந்த உதவியைப் பெற்ற இளைஞன் மாணிக்கமோ, தன் உழைப்பால் பத்தாண்டுகளில் பெரிய மரக்கடை முதலாளியாக உயர்ந்தான்; ஆனால் பொன்னியின் அந்தத் தாயன்பை ஒரு நாளும் அவன் மறக்கவில்லை. ஒரு பெருமழைக் காலத்தில், பொன்னியின் குடிசைக் கூரை முழுவதும் ஒழுகி, நனைய வழியின்றி அவள் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தபோது, ஒரு மாட்டு வண்டி நிறையத் தரமான பனை ஓலைக் கீற்றுக் கட்டுகளோடும், ஆறு தொழிலாளர்களோடும் மாணிக்கம் பொன்னியின் வாசலில் வந்து இறங்கினான்! பொன்னி திகைத்துப்போய், 'தம்பி! நான் உனக்கு அன்று ஒரு குவளை மோர் மட்டுமே கொடுத்தேன்; நீயோ வண்டி வண்டியாகக் கீற்று கொண்டுவந்து என் வீட்டுக் கூரையை முழுமையாக மாற்றுகிறாயே!' என்று தடுத்தாள். மாணிக்கம் அவளது கால்களைத் தொட்டு வணங்கிக் கூறினான்: 'அம்மா! நீங்கள் அன்று எனக்குச் செய்தது வெறும் ஒரு குவளை மோராக இருக்கலாம்; ஆனால் உயிர்காத்த அந்த உதவியின் பெருமையானது, அந்த உதவியின் அளவை மட்டும் பொறுத்தது அல்ல; அந்த உதவியைப் பெற்றுக் கொண்ட மனிதனின் மனசாட்சி, உயர்ந்த பண்பு மற்றும் நன்றியுணர்வின் அளவைப் பொறுத்ததாகும்!' (உதவி செயப்பட்டார் சால்பின் வரைத்து) என்று கூறி, சூரியன் மறைவதற்குள் புதுக் கூரையை வேய்ந்து முடித்துக் கைம்மாறு செய்தான்!

Under the blistering heat of mid-summer, a destitute young porter collapsed near fainting under an unbearable head-load of iron pots. Poor village woman Ponni pulled him into the veranda shade, washed his sunburnt face, and offered him a chilled earthen cup of salted buttermilk churned with ginger and curry leaves. She sent him on his way without taking a coin; within days, Ponni completely forgot the trivial gesture (Udhavi varaiththanRu udhavi). Yet the recipient, young Manickam, rose through decade-long grit to become the master of a thriving timber yard; never for a single day did he forget the life-saving compassion in that cup. Ten years later, when monsoon storms battered the village and Ponni's dilapidated thatch roof collapsed, leaving the elderly widow shivering in the dripping cold, Manickam arrived at her gate with an ox-cart heaped with premium woven palm thatch and six skilled carpenters. Ponni was overwhelmed with disbelief: Son! All I offered you long ago was a common cup of buttermilk—how can you spend fortunes rebuilding my entire house? Kneeling in the wet courtyard, Manickam clasped her feet: Mother! The true worth and return of a benefit is not bounded by the physical measure of the gift; its true magnitude is measured entirely by the noble depth, honor, and character of the recipient who received it! (Udhavi seyappattaar saalbin varaiththu). Before sunset, a sturdy new roof shielded her home from the rain.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

துன்பத்தில் நின்றவர் நட்பைக் கைவிடாதே!

உற்றுதவும் நட்பை என்றும் கைவிடாதே!

மாசற்றார் கேண்மையை என்றும் மறவாதே!

நல்லோரின் உறவை என்றும் மறவாதே!

• துன்பத்துள் = தனக்குத் துன்பம் வந்த காலத்தில்

• துப்பாயார் நட்பு = உற்ற துணையாய் நின்று உதவியவரின் நட்பை

• துறவற்க = ஒருபோதும் கைவிடக்கூடாது;

• மாசற்றார் = குற்றமற்ற நற்குணமுடைய சான்றோரின்

• கேண்மை = உறவை

• மறவற்க = எப்போதும் மறக்கக்கூடாது.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

தீப்பிடித்த மளிகைக் கடையும் புதிய மாளிகைக் கடையின் முதல் சாவிக் கொத்தும்The blazing grocery ashes and the golden keys handed to the friend who stood firm in the darkest hour

மளிகை வியாபாரி நடேசன், ஒரு நள்ளிரவில் ஏற்பட்ட பயங்கர தீ விபத்தில் தன் மொத்தக் கடையையும் சரக்குகளையும் இழந்து, குடும்பத்தோடு நடுத்தெருவில் நின்று கண்ணீர் வடித்துக் கதறினான்; உறவினர்கள் அனைவரும் ஓடி ஒளிந்து கொண்டனர். அப்போது, பக்கத்துத் தெருவில் எளிய பெட்டிக்கடை வைத்திருந்த அவனது உற்ற நண்பன் சின்னான் ஓடிவந்து, 'நண்பா! அழாதே, நான் இருக்கிறேன்!' என்று தன் சிறிய கடையின் ஒரு பாதியை இரண்டாகப் பிரித்துக் கொடுத்து, எந்த வாடகையும் இல்லாமல் ஆறு மாதங்கள் தன் வருமானத்தைப் பகிர்ந்து நடேசனை மீண்டும் சொந்தக் காலில் நிற்க வைத்தான் (துன்பத்துள் துப்பாயார் நட்பு). இருபது வருடங்கள் ஓடின; கடுமையான உழைப்பால் நடேசன் பெருவணிகராக உயர்ந்து, பெருநகரத்தின் பிரதான வீதியில் பிரம்மாண்டமான இரண்டு அடுக்கு மாளிகைக் கடையைக் கட்டினான். திறப்பு விழா நாளன்று, பட்டு வேட்டி அணிந்த பெருஞ்செல்வந்தர்களும், மந்திரிகளும் வாசலில் சூழ்ந்து நின்று மாலையிட்டனர்; ஆனால் அக்கூட்டத்தின் கடைசி ஓரத்தில், பழைய கிழிந்த வேட்டியோடு சின்னான் தயங்கி ஒதுங்கி நின்றான். எல்லோரையும் ஒதுக்கிவிட்டு நேராக ஓடிவந்த நடேசன், சின்னானைக் கட்டித்தழுவி, புது மாளிகையின் வெள்ளிக் கழல் பூட்டிய தங்கச் சாவிக் கொத்தை அவனது கைகளில் கொடுத்து, முதல் பூட்டைத் திறந்து கடையை ஆரம்பிக்க வைத்தான்! கூடியிருந்த செல்வந்தர்கள் திகைத்தபோது, நடேசன் கம்பீரமாகக் கூறினான்: 'பணம் வந்தவுடன் மாசற்ற சான்றோர்களின் உறவை மறந்துவிடுவதும் (மறவற்க மாசற்றார் கேண்மை), நாம் அழிந்துபோகும் கொடிய துன்பத்தில் தோள் கொடுத்து நம்மைக் காத்த உண்மையான நண்பனின் நட்பைக் கைவிடுவதும் (துறவற்க துன்பத்துள் துப்பாயார் நட்பு) மனிதப் பிறவிக்கே பெருங்குற்றமாகும்!' என்று நன்றியுணர்வோடு போற்றினான்!

When a catastrophic midnight fire incinerated his entire grocery warehouse, merchant Natesan stood in the smoldering ashes with his weeping wife and children, utterly destitute. While wealthy relatives crossed the street to avoid him, his childhood friend Chinnan, who ran a tiny betel-nut stall, rushed forward: Brother Natesan, as long as I breathe, you shall not starve! Chinnan partitioned his modest wooden stall in half, gave it rent-free, and shared his daily rice for six grueling months until Natesan regained his commercial footing (ThunbaththuL thuppaayaar natpu). Twenty years passed; through unrelenting industry, Natesan rose to become an eminent merchant prince, constructing a two-storey commercial emporium on the grand avenue. On opening day, elite dignitaries in gold-laced silks gathered at the floral arch; yet at the far perimeter of the crowd, Chinnan stood quietly in a faded cotton veshti, hesitant to intrude. Pushing past the wealthy dignitaries, Natesan embraced Chinnan before the entire assembly, placed the heavy ring of master keys into his rough hands, and had him unlock the front doors. When the aristocrats murmured in surprise, Natesan proclaimed with wet eyes: Never forget the sacred fellowship of stainless noble souls (MaRavarka maasaRRaar keNmai), and never, ever forsake the friendship of one who was your life-saving fortress in the black night of catastrophe! (TuRavarka thunbaththuL thuppaayaar natpu).

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

தமக்கு நேர்ந்த துன்பம் போக்கும் நட்பையே!

உதவி செய்தவரின் தூய நட்பையே!

ஏழேழு பிறவியிலும் போற்றுவாரே!

சான்றோர்கள் என்றும் நினைத்துப் போற்றுவாரே!

• தங்கண் = தமக்கு நேர்ந்த

• விழுமம் துடைத்தவர் = துன்பத்தைப் போக்கி உதவியவருடைய

• நட்பு = தூய நட்பினை,

• எழுமை = எழும்

• எழுபிறப்பும் = ஏழேழு பிறவிகளிலும்

• உள்ளுவர் = சான்றோர்கள் நினைத்துப் போற்றுவர்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

பாதாளக் கிணற்றில் காப்பாற்றிய கரமும் தலைமுறை தாண்டிய முதல் வெல்லப் பொட்டணமும்The hand that reached into the abyssal well and the sacred jaggery offering that crossed three generations

தனது பத்தாவது வயதில், பாசி படர்ந்த ஆழமான பாழுங்கிணற்றில் தவறி விழுந்து, இருளுக்குள் மூச்சுத் திணறி மரணத்தின் விளிம்பில் துடித்த சிறுவன் முத்தையாவை, தன் உயிரைப் பணயம் வைத்துக் கயிற்றில் இறங்கித் தூக்கிக் காப்பாற்றியவன் பக்கத்து கிராமத்து விவசாயி வேலுச்சாமி (தங்கண் விழுமந் துடைத்தவர்). அன்று முதல், ஒவ்வொரு வருடமும் தன் வயலில் கரும்பு வெட்டி, ஆலையில் காய்ச்சிய முதல் சுடச்சுட புதிய நாட்டுக் கரும்பு வெல்லக் கட்டிகளை வாழை இலையில் கட்டி, முத்தையா பத்து மைல் தூரம் நடந்து வேலுச்சாமியின் வீட்டுக்குச் சென்று நன்றியோடு கொடுத்து வணங்கி வந்தான். வேலுச்சாமி காலமான பிறகும் அந்த நடை நிற்கவில்லை; அதே நாளில் அதே முதல் வெல்லப் பொட்டணம் வேலுச்சாமியின் மகன் வீட்டுக்குச் சென்றது. ஐம்பது வருடங்கள் உருண்டோடின; முத்தையாவின் முதுகு வளைந்து கால்கள் நடக்க முடியாமல் முடங்கிப் படுக்கையில் வீழ்ந்தன. இந்த ஆண்டும் வெல்லம் காய்ச்சிய அதே தை மாத நன்னாளில், முத்தையா முதல் வெல்லப் பொட்டணத்தைத் தன் பேரன் கந்தனின் கைகளில் கொடுத்து, கண்ணீர் மல்கக் கூறினான்: 'மகனே! நம் குடும்பத்தின் உயிரையே காத்த வேலுச்சாமியின் தியாக நட்பை, நாம் ஒருபோதும் மறக்கக்கூடாது; நான் ஐம்பது ஆண்டுகள் நடந்த அதே ஒற்றையடிப் பாதையில், இப்போது நீ நடந்துபோய் வேலுச்சாமியின் பேரனிடம் இந்த முதல் வெல்லத்தைக் கொடுத்து வணங்கி வா!' என்றார். முத்தையாவின் கண்களில் நீர் வழிந்தது. ஊர் பெரியவர்கள் கூறினர்: 'தனக்கு நேர்ந்த மரணத் துன்பத்தைப் போக்கிய நல்லோரின் நட்பை, உத்தமர்கள் இப்பிறவியோடு மட்டுமல்லாமல், ஏழேழு பிறவிகளிலும் தங்கள் சந்ததிகளோடு சேர்த்து நினைத்துப் போற்றுவார்கள்!' (எழுமை எழுபிறப்பும் உள்ளுவர்) என்று கொண்டாடினர்!

At age ten, young Muthaiah slipped into a moss-covered, seventy-foot dry irrigation well; trapped in cold darkness and choking on foul gas at the edge of death, it was farmer Veluchamy from the adjoining village who risked his own life, lowered himself on a frayed coir rope, and hauled the boy to safety (ThangkaN vizhumandh thudaiththavar). From that fateful monsoon, every single winter harvest when Muthaiah boiled his first cauldron of pure organic sugarcane jaggery, he wrapped the fresh steaming golden blocks in banana leaves and walked ten miles on foot to Veluchamy's house to bow in tearful gratitude. Even after Veluchamy died, the annual pilgrimage never faltered: the same bundle arrived at the doorstep of Veluchamy's son. Fifty years flew by; Muthaiah, now eighty, lay crippled by age, his legs unable to carry him across the ridge. On the morning of the cane boil, he placed the golden jaggery bundle into the hands of his eighteen-year-old grandson Kandhan: My child! The sacred friendship of the man who saved my life from the abyss must never die; take the same dirt footpath I trod for fifty years, deliver this firstfruits offering to Veluchamy's grandson, and bow to his household! The village elders declared: Noble souls never limit their gratitude to a single lifetime; through all seven generational cycles of existence (Ezhumai ezhupiRappum uLLuvar), they revere the eternal friendship of those who wiped away their bitterest tears!

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

ஒருவர் நன்மை மறப்பது நன்றன்றே!

அறநெறிக்கு அஃது என்றும் நன்றன்றே!

தீங்கையை அன்றே மறத்தல் நன்றாகுமே!

அதுவே மிகச் சிறந்த நன்றாகுமே!

• நன்றி மறப்பது = ஒருவர் செய்த நன்மையை மறப்பது

• நன்றன்று = அறநெறி (நல்லது) ஆகாது;

• நன்றல்லது = அவர் செய்த தீமையை

• அன்றே மறப்பது = செய்த அன்றே மறந்துவிடுவது

• நன்று = மிகச் சிறந்த நன்மையாகும்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

மதகில் விழுந்த வசைமழையும் நள்ளிரவுக் கிணற்றில் கயிறோடு ஓடிவந்த விளக்கும்The morning insults at the sluice and the lantern-bearer with the lever pole in the midnight rescue

காலையில் வாய்க்கால் மதகில் தண்ணீர் பாய்ச்சும் முறை தகராறில், ஊரே கூடி நின்று பார்க்கும்படி சுப்பனைக் கொச்சையான வார்த்தைகளால் திட்டினான் பக்கத்து நிலத்து கருத்தன்; சுப்பன் ஒரு வார்த்தைகூட எதிர்த்துப் பேசாமல் அமைதியாகத் தலைகுனிந்து தன் வயலுக்குத் திரும்பினான். ஏனெனில், கடந்த ஆண்டு உழவின் போது சுப்பனின் ஒரே எருது இறந்து போனபோது, ஒரு வாரம் முழுவதும் தன் சொந்த மாடுகளைக் கொண்டுவந்து சுப்பனின் நிலத்தை உழுது கொடுத்து அவனது குடும்பத்தைக் காப்பாற்றியவன் இதே கருத்தன்தான்! அன்று நள்ளிரவில், கருத்தனின் வீட்டுத் தோட்டத்தில் அவனது கின்கோ எருது கயிற்றில் சுருக்கிட்டுக் கொண்டு பாழுங்கிணற்றுப் படித்துறையில் தவறி விழுந்து அலறியது; வீட்டில் கருத்தன் மட்டுமே தனி ஆளாக இருந்தான்; மாட்டைத் தூக்க மற்றொரு தோள் இல்லை; மாடு தண்ணீரில் மூழ்கிவிடும் என்று தலையில் அடித்துக் கதறினான். அந்தப் பேரொலி கேட்டு நிமிர்ந்தபோது, காரிருள் வரப்பு வழியே ஒரு லாந்தர் விளக்கு வேகமாக நெருங்கி வந்தது; விளக்கு வெளிச்சத்திற்குப் பின்னால், வலுவான சணல் கயிறும் நெம்புதடியுமாக ஓடி வந்தான் சுப்பன்! இருவரும் சேர்ந்து பல மணி நேரம் போராடி மாட்டை உயிரோடு மீட்டனர். கருத்தன் வெட்கித் தலைகுனிந்து அழுதான்: 'சுப்பா! காலையில் உன்னை அத்தனை கேவலமாக வசைபாடினேனே, என் முகத்தில் காறி உமிழாமல் எப்படிடா நள்ளிரவில் ஓடி வந்தாய்?' சுப்பன் கருத்தனின் கரங்களைப் பற்றிச் சொன்னான்: 'கருத்தா! கடந்த ஆண்டு என் நிலத்தை உழுது கொடுத்து நீ செய்த அந்தப் பேருதவியை நான் மறப்பது அறமல்ல (நன்றி மறப்பது நன்றன்று); ஆனால் காலையில் கோபத்தில் நீ பேசிய அந்தத் தீய சொற்களை, நான் காலையிலேயே என் மனதிலிருந்து மறந்து மன்னித்துவிட்டேன்!' (நன்றல்லது அன்றே மறப்பது நன்று) என்று புன்னகைத்தான்!

During a fierce dispute over sluice water turns at dawn, hot-headed farmer Karuthan hurled foul, humiliating curses at neighbor Subban in full view of the assembled village. Subban answered not a single syllable of anger and quietly walked back to his plot. For Subban remembered vividly: the previous planting season when Subban's plow bullock suddenly died, it was this very Karuthan who yoked his own prize bullocks to Subban's furrow rent-free for an entire week, saving his crop from ruin! That very midnight, Karuthan's stud bullock tangled its tether rope on the slippery well parapet, plunged into the deep stone well pit, and bellowed in mortal terror. Alone in the house, Karuthan wept helplessly, realizing the bull would drown before morning without a strong second pair of arms. As he cried out into the darkness, a kerosene lantern bobbed swiftly along the narrow mud bund. Behind the golden glow, carrying thick coir coils and a stout tamarind lever pole, rushed Subban! Working shoulder to shoulder in the mud, they hauled the thrashing beast to safety. Trembling in shame, Karuthan broke down: Subban! I humiliated you with foul curses this morning—why did you run into the pitch darkness to save me? Subban held his shaking hands with brotherly warmth: Karuthan! Forgetting the life-saving help you gave me last year is a sin against dharma! (NandRi maRappadhu nanRanRu); but the harsh words you uttered in fleeting wrath this morning—I dissolved and erased them from my heart before the morning sun set! (NanRalladhu anRee maRappadhu nanRu).

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

கொல்வது போன்ற துன்பத்தைச் செய்தாலுமே!

முன்பு உதவியவரே ஆனாலுமே!

முன்னொரு நன்மை நினைந்தாலே கெடுமே!

அக்கொடிய தீமை முழுதும் கெடுமே!

• கொன்றன்ன = கொல்வது போன்ற

• இன்னா செயினும் = கொடிய பெருந்துன்பத்தைச் செய்தாலும்,

• அவர் செய்த = அவர் முன்பு செய்த

• ஒன்று நன்று = ஒரே ஒரு நன்மையை

• உள்ள = நினைத்துப் பார்த்த அளவில்

• கெடும் = அக்கொடிய தீமை யாவும் மனதிலிருந்து மறைந்து அழியும்.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

மிதிக்கப்பட்ட நடவு வயலும் ஆத்திரத்தைத் தணித்த முனியனின் வீட்டுத் திண்ணையும்The trampled paddy field and the ancestral porch whose remembered shelter quenched a burning feud

விடிந்து வயலுக்குச் சென்று பார்த்த ஏழை விவசாயி தங்கவேலுவின் நெஞ்சம் சுக்குநூறாக உடைந்து போனது; தனது மொத்தக் குடும்பத்தின் ஆண்டு உழைப்பான ஐந்து ஏக்கர் நடவு நட்ட நாற்றுப் பாத்திகள் முழுவதையும், அவிழ்த்துவிடப்பட்ட முனியனின் முரட்டு எருமைகள் இரவோடு இரவாக மிதித்துச் சேற்றுக் கூழாக்கி நாசமாக்கியிருந்தன! ஒரு முழுப் போகமும் நாசமாகித் தன் குடும்பமே பட்டினியில் சாகும் நிலையை உண்டாக்கியது கொலையை விடக் கொடிய பெருந்துன்பமாகும் (கொன்றன்ன இன்னா செயினும்)! கண்களில் கொலைவெறியோடு, கையில் தடியெடுத்து, அந்த எருமைகளைக் கயிற்றில் பிடித்து இழுத்துக் கொண்டு, ஊர் நடுவே நின்ற முனியனின் வீட்டை நோக்கி பற்களை நறநறவென்று கடித்துக்கொண்டு ஓடினான் தங்கவேல். முனியனின் வீட்டு வாசலில் காலெடுத்து வைத்த அடுத்த வினாடி, அவனது கண்கள் எதிரே இருந்த அந்தப் பெரிய மண் திண்ணையின் மேல் விழுந்தன; இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன், தங்கவேலின் குடிசை இடிந்து நின்ற அந்தப் பெருமழைக் காலத்தில், ஆதரவற்ற தங்கவேலின் மனைவியும் பிஞ்சுக் குழந்தைகளும் இரண்டு மாதங்கள் அச்சமின்றிப் படுத்துப் பாதுகாப்பாக உறங்கியது இதே முனியனின் திண்ணையில்தான்! முனியன் அன்று செய்த அந்த ஒரே ஒரு உயிர்ப்பேருதவி நினைவுக்கு வந்த மாத்திரத்தில் (அவர்செய்த ஒன்று நன்று உள்ள), தங்கவேலின் நெஞ்சில் இருந்த தீ போன்ற கொலைவெறியும் ஆத்திரமும் பனிபோல் உருகி மறைந்து போயின (கெடும்)! தங்கவேல் முனியனைக் கூப்பிடவில்லை; கொண்டுவந்த சாப வார்த்தைகளை விழுங்கிக் கொண்டு, எருமைகளை முனியனின் மாட்டுத் தொழுவத்தில் பத்திரமாகக் கட்டிவிட்டு, ஒரு துளி வன்மமுமின்றி அமைதியாகத் தன் வீட்டிற்குத் திரும்பி நடந்தான்!

At first light, tenant farmer Thangavel walked to his newly transplanted paddies only to freeze in horror: the five acres of lush, delicate green seedlings—his family's entire lifeblood for the coming year—had been trampled into a barren, muddy pulp by Muniyan's escaped herd of water buffaloes. Ruining an entire farming season was an excruciating catastrophe as agonizing and destructive as cold-blooded murder itself (KonRanna innaa seyinum). Burning with murderous wrath and grasping a heavy timber staff, Thangavel roped the buffaloes and marched furiously through the village square straight to Muniyan's ancestral home, ready to shatter his door and demand blood restitution. But the instant his bare feet hit Muniyan's threshold, his eyes locked onto the broad, raised mud thinnai (veranda). Two monsoons ago, when Thangavel's hut collapsed in a landslide leaving his family homeless, it was on this very thinnai that Muniyan had sheltered Thangavel's weeping wife and newborn children for two full months, sharing his hearth and protecting their dignity. The instant that single, sublime act of prior life-saving shelter flashed across his memory (Avar seyda onRu nanRu uLLa), the blazing fire of murderous fury in Thangavel's chest dissolved into profound, forgiving calm (Kedum). He raised no voice of anger; he swallowed the bitter curses on his lips; quietly tethering the buffaloes to Muniyan's wooden post, Thangavel turned and walked home with a purified, peaceful heart.

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.

பெரும் அறம் அழித்தார்க்கும் உய்வுண்டாமே!

அதற்கே தப்பிடும் வழியும் உண்டாமே!

செய்ந்நன்றி கொன்ற துரோகிக்கு இல்லையே!

அவனுக்குத் தப்பும் வழியே இல்லையே!

• எந்நன்றி கொன்றார்க்கும் = எந்தப் பெரிய அறங்களை அழித்தவர்க்கும்

• உய்வுண்டாம் = பாவத்திலிருந்து தப்பிப் பிழைக்க வழிகள் உண்டு;

• செய்ந்நன்றி கொன்ற மகற்கு = ஒருவர் செய்த உதவியை மறந்து துரோகம் செய்தவனுக்கு

• உய்வில்லை = தப்பிப் பிழைக்க வழியே இல்லை.

முருகா எளிய உரை

கற்பனைக் கதைan imagined story

வெள்ளத்தில் சுமந்த தோள்களும் பொய்சாட்சியால் நிலம் பறித்த நன்றிகெட்டவனின் தீராத மனசாட்சியும்The shoulders that bore him through the raging flood and the perpetual torment of the ingrate who stole his savior's land

கிராமத்தில் ஆற்றில் கரைபுரண்டு ஓடிய காட்டாற்று வெள்ளத்தில், கடுமையான விஷக் காய்ச்சலால் மயங்கிக் கிடந்த ராசுவை, தன் உயிரைத் துச்சமென மதித்துத் தன் தோள்களில் சுமந்து கொண்டு, கழுத்தளவு சுழன்றோடிய காட்டாற்று வெள்ளத்தில் இரண்டு மைல் தூரம் நீந்திச் சென்று கரையேற்றி மறுவாழ்வு தந்தவன் ஏழை விவசாயி கருப்பன். ஆனால் பத்து ஆண்டுகள் கழித்து, கருப்பனின் மூதாதையர் நிலத்தை அபகரிக்க நினைத்த கிராமத்து நிலச்சுவான்தாரிடம் லஞ்சம் வாங்கிக் கொண்டு, நீதிமன்றத்தில் 'இந்த நிலம் கருப்பனுக்குச் சொந்தமானது இல்லை' என்று ராசு அப்பட்டமான பொய்சாட்சி கூறினான்! வழக்கு முடிந்து கருப்பனின் நிலம் அநியாயமாகப் பறிபோனது; கருப்பன் குடும்பத்தோடு ஊரை விட்டே வெளியேறினான். நிலத்தை அடைந்த ராசுவுக்கு நிம்மதி கிடைக்கவில்லை; அவன் அடைந்த அந்த வயலுக்குப் போகும் பாதை, அன்று வெள்ளத்தில் கருப்பன் அவனைத் தன் தோளில் சுமந்து நடந்து வந்த அதே ஆற்றுப்படுகைப் பாதைதான்! குற்ற உணர்ச்சியால் தலைகுனிந்த ராசுவால் அந்தப் பாதையில் ஒரு அடிகூட எடுத்து வைக்க முடியவில்லை; தன் வாழ்நாள் முழுவதும் ஊரைச் சுற்றி இரண்டு மணி நேரம் வெயிலில் அலைந்துதான் தன் வயலுக்குப் போனான்; மனசாட்சியின் சுமை அவனைப் பைத்தியமாக்கியது! முனிவர் ஒருவர் சாற்றினார்: 'பசுவைக் கொன்ற பாவம், குருவுக்கு இழைத்த துரோகம் உள்ளிட்ட எந்தப் பெரும் பாவங்களைச் செய்தவர்க்கும் பிராயச்சித்தம் செய்து தப்பிப் பிழைக்க வழி உண்டு (எந்நன்றி கொன்றார்க்கும் உய்வுண்டாம்); ஆனால் உயிர்காத்த பேருதவியை மறந்து துரோகம் செய்த நன்றியற்ற மனிதனுக்கு இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் எக்காலத்திலும் உய்வே இல்லை!' (உய்வில்லை செய்ந்நன்றி கொன்ற மகற்கு) என்று சபிக்கப்பட்டான்!

During a catastrophic river deluge, when young Rasu lay comatose with cerebral malaria in his submerged hut, it was impoverished tenant farmer Karuppan who hoisted Rasu onto his massive shoulders, fought neck-deep against the roaring current for two harrowing miles, and deposited him safely on high ground, saving his life from the jaws of death. Ten years later, coveting Karuppan's fertile riverside plot, a corrupt landlord bribed Rasu; taking an oath upon the sacred courthouse lamp, Rasu shamelessly bore false witness that Karuppan had no title deed! Karuppan lost his ancestral land and was forced into exile with his starving family. Though Rasu took possession of the green field, the curse of murdered gratitude consumed his soul. The only direct cart track to that stolen field was the exact riverside dyke path along which Karuppan had carried his dying body through the raging floodwaters. Rasu's searing guilt paralyzed his feet: he could never bring himself to walk that sacred path again. For the rest of his tormented life, he trudged an exhausting two-hour detour through scorching thorn scrub every single day to reach his ill-gotten harvest, mocked by his own rotting conscience. A wandering sage proclaimed: For every heinous crime and broken vow on earth there may exist rites of expiation and eventual redemption (EnnandRi konRaarkkum uyvuNdaam); but for the vile ingrate who slaughters the memory of life-saving benevolence and betrays his savior, there is no escape, no peace, and no redemption in this world or the worlds to come! (Uyvillai seynnandRi konRa makaRku).

இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.This is a fictional story written for Murugaa to illustrate the meaning of this kural. It is not a traditional tale, not a puranic episode, and not a story recorded by any commentator.