திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 105

சித்திரை மாதத்து உச்சி வெயிலில், தனது முதுகில் கனத்த சுமையைத் தாங்க முடியாமல் தள்ளாடி மயங்கி விழுந்த ஓர் இளம் கூலித் தொழிலாளியைத் தன் வீட்டுத் திண்ணை நிழலில் அமர வைத்து, அவனது முகத்தைக் கழுவி, ஒரு குவளை குளிர்ந்த மோரை அன்போடு புகட்டினாள் ஏழைப் பெண் பொன்னி; அவனிடம் ஒரு பைசாவும் வாங்காமல் வழியனுப்பினாள். அது ஒரு மிகச் சாதாரண எளிய உபசரிப்பு; சில நாட்களில் பொன்னியே அதை மறந்து போனாள் (உதவி வரைத்தன்று உதவி). ஆனால் அந்த உதவியைப் பெற்ற இளைஞன் மாணிக்கமோ, தன் உழைப்பால் பத்தாண்டுகளில் பெரிய மரக்கடை முதலாளியாக உயர்ந்தான்; ஆனால் பொன்னியின் அந்தத் தாயன்பை ஒரு நாளும் அவன் மறக்கவில்லை. ஒரு பெருமழைக் காலத்தில், பொன்னியின் குடிசைக் கூரை முழுவதும் ஒழுகி, நனைய வழியின்றி அவள் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தபோது, ஒரு மாட்டு வண்டி நிறையத் தரமான பனை ஓலைக் கீற்றுக் கட்டுகளோடும், ஆறு தொழிலாளர்களோடும் மாணிக்கம் பொன்னியின் வாசலில் வந்து இறங்கினான்! பொன்னி திகைத்துப்போய், 'தம்பி! நான் உனக்கு அன்று ஒரு குவளை மோர் மட்டுமே கொடுத்தேன்; நீயோ வண்டி வண்டியாகக் கீற்று கொண்டுவந்து என் வீட்டுக் கூரையை முழுமையாக மாற்றுகிறாயே!' என்று தடுத்தாள். மாணிக்கம் அவளது கால்களைத் தொட்டு வணங்கிக் கூறினான்: 'அம்மா! நீங்கள் அன்று எனக்குச் செய்தது வெறும் ஒரு குவளை மோராக இருக்கலாம்; ஆனால் உயிர்காத்த அந்த உதவியின் பெருமையானது, அந்த உதவியின் அளவை மட்டும் பொறுத்தது அல்ல; அந்த உதவியைப் பெற்றுக் கொண்ட மனிதனின் மனசாட்சி, உயர்ந்த பண்பு மற்றும் நன்றியுணர்வின் அளவைப் பொறுத்ததாகும்!' (உதவி செயப்பட்டார் சால்பின் வரைத்து) என்று கூறி, சூரியன் மறைவதற்குள் புதுக் கூரையை வேய்ந்து முடித்துக் கைம்மாறு செய்தான்!

Under the blistering heat of mid-summer, a destitute young porter collapsed near fainting under an unbearable head-load of iron pots. Poor village woman Ponni pulled him into the veranda shade, washed his sunburnt face, and offered him a chilled earthen cup of salted buttermilk churned with ginger and curry leaves. She sent him on his way without taking a coin; within days, Ponni completely forgot the trivial gesture (Udhavi varaiththanRu udhavi). Yet the recipient, young Manickam, rose through decade-long grit to become the master of a thriving timber yard; never for a single day did he forget the life-saving compassion in that cup. Ten years later, when monsoon storms battered the village and Ponni's dilapidated thatch roof collapsed, leaving the elderly widow shivering in the dripping cold, Manickam arrived at her gate with an ox-cart heaped with premium woven palm thatch and six skilled carpenters. Ponni was overwhelmed with disbelief: Son! All I offered you long ago was a common cup of buttermilk—how can you spend fortunes rebuilding my entire house? Kneeling in the wet courtyard, Manickam clasped her feet: Mother! The true worth and return of a benefit is not bounded by the physical measure of the gift; its true magnitude is measured entirely by the noble depth, honor, and character of the recipient who received it! (Udhavi seyappattaar saalbin varaiththu). Before sunset, a sturdy new roof shielded her home from the rain.