திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 101

சம்பா அறுவடை முடிந்த ஒரு காரிருள் நள்ளிரவில், தனது மொத்த வாழ்நாள் சேமிப்பான நெல் மூட்டைகளோடு மாட்டு வண்டியில் வீடு திரும்பிக் கொண்டிருந்தார் ஏழை உழவர் ராமசாமி; திடீரென பெய்த கனமழையில், வண்டிப்பாதை உடைந்து சேற்றுப் படுகுழியில் வண்டிச் சக்கரம் முழுமையாக அமிழ்ந்து சிக்கிக் கொண்டது; இரண்டு மாடுகளும் இழுத்துப் பார்த்து ரத்தம் கசிய மயங்கி விழுந்தன. நள்ளிரவில் ஆள் அரவமற்ற அந்தக் காட்டு வழியில், வண்டி கவிழ்ந்தால் குடும்பமே நடுத்தெருவுக்கு வந்துவிடும் என்று ராமசாமி தலையில் அடித்துக்கொண்டு கதறி அழுதார். அப்போது அந்த வழியே வந்த ஒரு பச்சை லாரி நின்றது; ஓட்டுநர் கீழே இறங்கி, ராமசாமி யார் என்று கூடக் கேட்காமல், தன் கால்கள் முழங்கால் சேற்றில் புதைய, சக்கரத்தின் கீழ் கற்பாறைகளை அடுக்கி, தன் முழு உடல்பலத்தையும் கொடுத்துத் தோள் சாய்த்து வண்டியைத் தூக்கி மேட்டில் ஏற்றிவிட்டார்! ராமசாமி கைகூப்பி, 'ஐயா! உங்களுக்கு என்னால் எந்தக் கைம்மாறும் செய்ய முடியாது, உங்கள் பெயர் என்ன?' என்று கேட்பதற்குள், அந்த ஓட்டுநர் புன்னகைத்துவிட்டு லாரியில் ஏறிப் புறப்பட்டு இருட்டில் மறைந்துவிட்டார் (செய்யாமல் செய்த உதவி)! நாற்பது ஆண்டுகள் கடந்த பிறகும், ராமசாமி தன் பேரன்களிடம் கண்ணீரோடு கூறுவார்: 'நாம் எந்த உதவியும் செய்யாதபோது வலிய வந்து உயிர்காக்கும் உதவிக்கு, மண்ணுலகையும் விண்ணுலகையும் கைம்மாறாகக் கொடுத்தாலும் ஈடாகாது!' (வையகமும் வானகமும் ஆற்றல் அரிது). இப்போதும் சாலையில் ஒரு பச்சை லாரி போனால், ராமசாமியின் கைகள் வானை நோக்கி நன்றியோடு கைகூப்புகின்றன!

On a pitch-black midnight after the exhaustive Samba harvest, impoverished tenant farmer Ramasamy was transporting his entire year's livelihood on a heavily loaded bullock cart. Sudden torrential downpours washed away the embankment, plunging the heavy wooden wheel deep into a suctioning mud sinkhole; the exhausted bullocks strained until their yokes bruised their necks and collapsed. In the desolate forest road, realizing that losing this grain meant starvation and homelessness for his children, Ramasamy wept in utter despair. Out of the darkness, a heavy green transport lorry ground to a halt. Without asking a single question or demanding compensation, the burly driver jumped down, waded knee-deep into the freezing slush, levered boulders beneath the axle, and wedged his massive shoulder against the cart to heave it onto firm asphalt. Before Ramasamy could even ask his name or home, the driver waved a muddy hand with a modest smile, climbed back into the cab, and vanished into the night (Seyyaamal seyda udhavi). Forty years later, Ramasamy tells his grandchildren with misty eyes: To a soul who renders life-saving rescue when you had never done anything for them in return, gifting the entire earth and the celestial realms combined is insufficient to repay that sacred debt! (Vaiyagamum vaanagamum aaTRal aridhu). Even today, whenever an old green lorry rumbles past the village highway, Ramasamy's weathered palms involuntarily rise in tearful, prayerful gratitude.