திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 100

மன்னனின் ராஜ குருகுலத்தில், புதிய மாணவனாகச் சேர்ந்த இளவரசன் குணசேகரன், மிகச் சிறந்த நுண்ணறிவு படைத்தவனாக இருந்தபோதிலும், உடன் படிக்கும் சக மாணவர்களிடம் எப்போதும் குத்தலான, அவமதிக்கும் கொச்சையான கடுமையான சொற்களையே பேசி வந்தான்; அவனது நச்சு வார்த்தைகளால் மாணவர்கள் மனமுடைந்து அழுதனர். இதைக் கவனித்த தலைமை ஆசான் கௌதமர், ஒரு நாள் மாணவர்களை ஆசிரமத்தின் பெரிய கனிரசத் தோட்டத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார். அங்கே மரங்கள் தோறும் தேன் சொட்டும் பழுத்த மாம்பழங்களும், செவ்வாழைப் பழங்களும், அத்திப் பழங்களும் கைக்கெட்டும் தூரத்தில் பழுத்துக் குலுங்கின; ஆனால் குணசேகரனோ அவசரப்பட்டு, கீழே புதரில் கிடந்த கசப்பான, நச்சுத்தன்மையுடைய காட்டு எட்டிக்காயைப் பறித்துக் கடித்தான்; அடுத்த வினாடி நாக்கு வெந்து, கசப்புத் தாங்காமல் முகம் கோணி, 'ஐயோ நாக்கு எரிகிறது!' என்று தரையில் துப்பினான்! ஆசான் கௌதமர் அவனது கையைப் பிடித்து மென்மையாகக் கேட்டார்: 'குணசேகரா! கைக்கெட்டும் தூரத்தில் தேவாமிர்தம் போன்ற இனிப்பான பழுத்த மாங்கனிகள் கொத்துக் கொத்தாகத் தொங்கும்போது, அவற்றை விட்டுவிட்டு இந்த நச்சுக் காயைப் பறித்துத் தின்பது எவ்வளவு பெரிய முட்டாள்தனம்? (கனிஇருப்பக் காய்கவர்ந்தற்று). அதுபோலத்தான், நாக்கினால் பேசுவதற்கு அன்பையும் அமைதியையும் தரும் லட்சக்கணக்கான இனிய சொற்கள் இருக்கும்போது (இனிய உளவாக), பிறர் நெஞ்சைப் புண்ணாக்கும் வன்சொற்களைப் பேசுவதும் அதேபோன்ற அறிவற்ற மூடத்தனமாகும்!' (இன்னாத கூறல்) என்று உபதேசித்தார். குணசேகரன் தன் தவறை உணர்ந்து ஆசான் காலில் விழுந்து, இனி வாழ்நாளில் இன்சொல்லே பேசுவேன் என்று கண்ணீரோடு சபதம் செய்தான்!

At the royal hermitage academy, young prince Gunasekaran possessed razor-sharp intellect; yet whenever addressing fellow students or ashram servitors, his tongue lashed out with bitter sarcasm, biting mockery, and venomous insults, leaving tender hearts bleeding in distress. Observing this chronic flaw, master preceptor Gauthamar led the students into the ashram's lush orchard. All around them, boughs bent low heavy with aromatic, sun-ripened Alphonso mangoes, purple figs, and sweet pomegranates within easy arm's reach. Yet Gunasekaran, acting out of arrogant carelessness, reached into a thorny undergrowth and bit into an unripe, toxic wild strychnine fruit. In an instant, burning bitterness seared his tongue; gagging and spitting violently, his face contorted in agony. Gauthamar rested a steady palm upon the prince's shoulder, asking in calm, penetrating tones: Gunasekaran! When clusters of divine, honeyed ripe fruits hang luscious and ready before your very eyes, what utter blindness compelled you to pluck and chew this bitter, poisonous weed? (Kani iruppak kaay kavarndhaRRu). Exactly so! When a boundless ocean of sweet, soothing, noble Tamil words exists to heal and uplift human hearts (Iniya uLavaaga), choosing to spit venomous, cruel insults is nothing less than spiritual insanity! (Innaadha kooRal). Weeping in profound realization, Gunasekaran prostrated at the master's feet, vowing eternal sweet speech for all his days.