திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 102

கிராமத்து விதவைத் தாய் ரெங்கம்மாள், தனது ஒரே வாழ்வாதாரமான அறுவடை செய்த ஐம்பது மரக்கால் நெல்லை, இரண்டு நாட்களாகக் காய வைப்பதற்காகத் தெருவில் விரித்து வைத்திருந்தாள்; வீட்டில் அவள் மட்டுமே தனி ஆளாக இருந்தாள். நண்பகல் தாண்டியதும், வானம் திடீரென இருண்டு, சூறாவளிக் காற்று வீசி, முதல் பெருமழைத் துளிகள் விழத் தொடங்கின; நெல் நனைந்தால் முளைவிட்டு அத்தனை உழைப்பும் நாசமாகி குடும்பமே பட்டினியில் அழியும் என்று ரெங்கம்மாள் பதறி அழுது கொண்டு தனியாகத் தார்ப்பாயை இழுத்தாள்; காற்று தார்ப்பாயைப் பறக்கடித்தது. சரியாக அந்த வினாடியில், பள்ளி விட்டுத் திரும்பிய இரண்டு சிறுவர்கள் தங்கள் புத்தகப் பைகளை வீசியெறிந்துவிட்டு ஓடி வந்தனர்; எதிர் வீட்டு மூதாட்டி சாக்குகளோடு ஓடிவந்தாள்; நால்வரும் மின்னல் வேகத்தில் கைகளால் வாரிக்குவித்து, தார்ப்பாயை இழுத்துப் போர்த்தி, ஓரங்களில் கனத்த பாறாங்கற்களை வைத்தனர்! அவர்கள் நிமிர்வதற்குள் வானம் பிளந்து பெருமழை கொட்டித் தீர்த்தது; கடை விதானத்தின் கீழ் நின்று, தார்ப்பாயின் மேல் வெள்ளம் வழிந்தோடுவதையும் உள்ளே ஒரு நெல்மணிகூட நனையாமல் இருப்பதையும் பார்த்த ரெங்கம்மாளின் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது (காலத்தினால் செய்த நன்றி)! அவள் கைகூப்பித் தொழுது கூறினாள்: 'ஐந்து நிமிடங்களில் இந்தச் சிறுவர்கள் செய்த உதவி வெறும் சிறு உழைப்பாகத் தோன்றலாம்; ஆனால் என் குடும்பத்தின் வாழ்வாதாரத்தையே காத்த அந்தத் தக்க தருணத்து உதவி, இந்த முழு உலகத்தை விடவும் மிகப் பெரியதாகும்!' (ஞாலத்தின் மாணப் பெரிது) என்று நெகிழ்ந்தாள்!

Widowed mother Rengammal had spread fifty measures of freshly threshed paddy across the sunlit village lane to dry—her family's sole sustenance for the coming winter. Being alone at home past noon, the sky suddenly turned pitch black without warning; gale-force gusts howled as the first heavy raindrops struck the dust. Realizing that a soaking would spoil the grain, driving her children into starvation, Rengammal frantically tried to pull a heavy canvas tarpaulin, but the wind tore it from her trembling hands. In that critical, desperate minute, two young schoolboys threw down their slates and rushed into the storm; an elderly neighbor darted across with heavy gunny sacks. In five frantic, synchronized minutes, their four pairs of hands shoveled the mounds together, dragged the canvas tight, and weighted the borders with heavy granite stones. Before they could even catch their breath, a torrential cloudburst inundated the street. Standing under the shop eaves, watching floodwaters safely cascade off the dry, secured grain mound, Rengammal wept tears of transcendent relief (Kaalaththinaal seyda nandRi). Clasping the wet hands of the boys, she proclaimed: Five minutes of assistance may seem a small thing to the casual eye; but rendered in the exact, critical hour of life-and-death need, that timely rescue is vaster and grander than the entire earth! (Gnaalaththin maaNap peridhu).