குறள் 1311Kural 1311
பல பெண்களையும் நாடும் இயல்புடையவரே! பெண் தன்மை கொண்ட பெண்கள் எல்லாரும் உம்மைத் தம் கண்களால் பொதுப் பொருளாகப் பார்த்து நுகர்கிறார்கள்; ஆதலால் பிற பெண்களின் பார்வையில் பட்ட உமது மார்பை நான் தழுவ மாட்டேன்!
• பரத்த = பல பெண்களையும் நாடும் பரத்தைமை கொண்டவரே;
• பெண் இயலார் எல்லாரும் = பெண் தன்மையுடைய பெண்கள் எல்லாரும்;
• கண்ணின் பொது உண்பர் = உமது அழகை தம் கண்களாலே பொதுப் பொருளாகப் பார்த்து நுகர்கிறார்கள்;
• நின் மார்பு நண்ணேன் = ஆதலால் பிற பெண்கள் பார்வையின் எச்சிலான உமது மார்பை நான் தழுவ மாட்டேன்!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
கண்களால் உண்ட மார்பு
நெய்தல் நிலத்துக் குடிசையில் தமிழ்ச்செல்வி பனையோலைகளை மெல்லிய இழைகளாகக் கிழித்துப் புதிய கூடைகள் பின்னிக் கொண்டிருந்தாள். அவளது கணவன் மாறன் ஊர்த் திருவிழாவின் வீதி உலாவில் கலந்து கொண்டு, பட்டுப் பொன்னாடை அணிந்து கம்பீரமாக இல்லத்திற்குள் நுழைந்தான். அவனது வசீகரப் பொலிவைக் கண்ட தமிழ்ச்செல்வி, முகத்தைச் சுளித்துத் தன் முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டு பொய்க் கோபத்தைக் காட்டினாள். அவளது தோழி இளவேனில் புன்னகையுடன் பார்த்திருக்க, தமிழ்ச்செல்வி மாறனைப் பார்த்து மெல்லச் சிணுங்கினாள். "வீதி வழியே நீங்கள் நடந்து வந்தபோது தெருவில் நின்ற பெண்கள் எல்லாரும் உங்களை விழி கொட்டாமல் ரசித்தார்கள். (பெண்ணியலார் எல்லாரும் கண்ணிற் பொதுவுண்பர் நண்ணேன் பரத்தநின் மார்பு). பெண் தன்மையுடைய பெண்கள் யாவரும் தங்கள் கண்களால் பொதுப் பொருளாகப் பார்த்து நுகர்ந்த உமது மார்பை நான் வந்து தழுவ மாட்டேன்!" என்றாள். தன் மனைவியின் கனிவான பொறாமையைக் கண்டு மாறன் உள்ளம் குளிர்ந்து சிரித்தான். அவளது காலடியில் அமர்ந்து அவளது திருக்கரங்களைப் பற்றினான். இளவேனில் வண்ணப் பனை ஓலைச் சுருள்களை மூங்கில் தட்டில் கவனமாக அடுக்கினாள்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1312Kural 1312
நான் அவரோடு ஊடல் கொண்டு பேசாமல் அமர்ந்திருந்த போது, நான் ஊடலை மறந்து 'நீண்ட காலம் வாழ்க' என்று வாழ்த்துவேன் என்பதை எதிர்பார்த்து, அவர் வேண்டும் என்றே தும்மினார்!
• ஊடி இருந்தேமா = நான் அவரோடு பிணங்கிப் பேசாமல் அமர்ந்திருந்த போது;
• யாம் தம்மை நீடு வாழ்க என்பாக்கு அறிந்து = 'நீண்ட காலம் வாழ்க' என்று வாய் திறந்து வாழ்த்துவேன் என்பதை நினைத்து;
• தும்மினார் = வேண்டும் என்றே தும்மினார்!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
தந்திரத் தும்மலும் வாழ்த்தும்
சந்தன மண்டபத்தில் தாமரை நறுமணச் சந்தனக் கட்டைகளை வட்டக் கல்லில் வைத்து மென்மையாகத் தேய்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளது தோழி செண்பகம் ரோசாப் பன்னீரைச் சிறிது சிறிதாக ஊற்றி நறுமணப் பசையைக் கலக்கிக் கொண்டிருந்தாள். காலையில் தன் கணவன் புகழேந்தியோடு நிகழ்ந்த சுவையான நிகழ்வைத் தாமரை புன்னகையுடன் தோழியிடம் பகிர்ந்தாள். "செண்பகம், காலையில் ஒரு சிறு பிணக்கிற்காக நான் அவரிடம் பேசாமல் முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டு மௌனமாக அமர்ந்திருந்தேன். ஆனால் அவர் மிகவும் சாமர்த்தியசாலி! (ஊடி இருந்தேமாத் தும்மினார் யாம்தம்மை நீடுவாழ் கென்பாக் கறிந்து). யாம் தம்மோடு ஊடிப் பேசாதிருந்த போது, மரபுப்படி நான் ஊடலை மறந்து 'நீண்ட காலம் வாழ்க' என்று வாய் திறந்து வாழ்த்துவேன் என்பதை எதிர்பார்த்து வேண்டும் என்றே உரக்கத் தும்மினார்! நானும் என் மௌனத்தை உடைத்து வாழ்த்திவிட்டேன்!" என்றாள். தோழியின் பேச்சைக் கேட்டுச் செண்பகம் வாய்விட்டுச் சிரித்தாள். செண்பகம் வாசனை நிறைந்த சந்தனக் குழம்பை மரக்கரண்டியால் வழித்து வெள்ளிக் கிண்ணத்தில் ஊற்றினாள்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1313Kural 1313
மரக் கிளையில் மலர்ந்த நறுமணப் பூக்களை நான் மாலையாகச் சூடிக் கொண்டாலும், 'நீர் விரும்பும் வேறொருத்திக்குக் காட்டுவதற்காகவே இதைச் சூடி வந்தீர்' என்று சொல்லி என் காதலி சினம் கொள்வாள்!
• கோட்டுப்பூச் சூடினும் = மரக் கிளையில் பூத்த மலர்களை மாலையாக நான் சூடிக் கொண்டாலும்;
• ஒருத்தியைக் காட்டிய சூடினீர் என்று = 'நீர் விரும்பும் வேறொரு பெண்ணுக்குக் காட்டுவதற்காகவே இதைச் சூடினீர்' என்று சொல்லி;
• காயும் = என் காதலி என் மீது சினம் கொள்வாள்!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
சூடிய மலரும் பொய்க் கோபமும்
நெசவுக் கூடத்தில் பூங்கொடி பட்டு வண்ணக் கம்பளத்தின் நூலிழைகளை வரிசையாகக் கோத்து முடிச்சிட்டுக் கொண்டிருந்தாள். அவளது கணவன் இளங்கோவன் நந்தவனத்துக் கிளைகளில் பூத்த வாசனை மிக்க செண்பக மலர்களை மாலையாகத் தொடுத்துத் தலையில் சூடிக் கொண்டு கம்பீரமாக வந்தான். அவனது மலர் மாலையைக் கண்ட பூங்கொடி, தன் விழிகளைச் சுருக்கி மெல்லிய பொறாமையுடன் உதட்டைப் பிதுக்கினாள். அருகில் இருந்த அத்தை பொன்னம்மாளிடம் இளங்கோவன் வேடிக்கையாகப் பேசினான். "அத்தை, இவளுக்குக் கோபித்துக் கொள்ளப் பெரிய காரணம் எதுவும் தேவையில்லை. (கோட்டுப்பூச் சூடினும் காயும் ஒருத்தியைக் காட்டிய சூடினீர் என்று). மரக் கிளையில் பூத்த நறுமணப் பூக்களை நான் சூடிக் கொண்டு வந்தாலும், 'நீர் விரும்பும் வேறொருத்திக்கு அடையாளம் காட்டி வரத்தானே இந்த மாலையைச் சூடி வந்தீர்!' என்று சொல்லி வீணாக என் மீது சினம் கொள்கிறாள்!" என்றான். கணவனின் பேச்சைக் கேட்டுப் பூங்கொடி தன் முகச் சுளிப்பை மாற்றி நாணத்துடன் சிரித்தாள். பொன்னம்மாள் கம்பள நூல்களை மரப் பலகையில் சுற்றி ஒழுங்காக அடுக்கினாள்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1314Kural 1314
'உலகில் உள்ள எல்லாரையும் விட நாம் ஒருவருக்கொருவர் அதிகக் காதல் கொண்டுள்ளோம்' என்று சொன்னேனாக, 'வேறு எந்தப் பெண்ணைக் காட்டிலும் என் மீது காதல் கொண்டீர்?' என்று தவறாகப் புரிந்து கொண்டு அவள் ஊடல் கொண்டாள்!
• யாரினும் காதலம் என்றேனா = 'உலகில் உள்ள எல்லாரையும் விட நாம் மிகுதியான காதல் கொண்டவர்கள்' என்று சொன்னேனாக;
• யாரினும் யாரினும் என்று = 'வேறு யாரை விட? எவரைக் காட்டிலும் என் மேல் காதல் கொண்டீர்?' என்று சொல்லி;
• ஊடினாள் = தவறாகப் புரிந்து கொண்டு ஊடல் கொண்டாள்!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
சொல்லில் முளைத்த ஊடல்
ஆற்றங்கரைப் பனை நிழலில் செல்வி நனைத்த கோரைப் புற்களைப் பலகையில் கோத்துப் படுக்கைப் பாய் நெய்து கொண்டிருந்தாள். அவளது கணவன் சேந்தன் அவளருகே அமர்ந்து அவளது அன்பைப் புகழ்ந்து பேசினான். "செல்வி, உலகில் உள்ள மனிதர்கள் எல்லாரையும் விட நாம் ஒருவருக்கொருவர் மிகுந்த காதல் கொண்டவர்கள்!" என்று அவன் மென்மையாகக் கூறினான். அதைக் கேட்டதும் செல்வி தன் பாய் நெய்யும் கோலை நிறுத்திவிட்டுச் சந்தேகத்துடன் அவனைப் பார்த்தாள். அருகில் இருந்த தங்கை மல்லிகாவிடம் சேந்தன் சிரித்துக் கொண்டே கூறினான். "மல்லிகா, உன் அக்காவிடம் அன்புச் சொற்களைக் கூட அளந்துதான் பேச வேண்டும் போலிருக்கிறது! (யாரினுங் காதலம் என்றேனா ஊடினாள் யாரினும் யாரினும் என்று). 'உலகில் உள்ள மற்றெல்லா காதலர்களை விடவும் நாம் இருவரும் அதிகக் காதல் கொண்டவர்கள்' என்று பொதுவாகச் சொன்னேனாக, 'வேறு எந்தப் பெண்ணைக் காட்டிலும் என் மீது அதிகக் காதல் கொண்டீர்?' என்று சொல்லின் பொருளைத் தவறாகப் புரிந்து கொண்டு என்னிடம் ஊடல் கொள்கிறாள்!" என்றான். கணவனின் விளக்கத்தைக் கேட்டுச் செல்வி தன் பொய்க் கோபத்தை விடுத்து நாணத்துடன் தலைகுனிந்தாள். மல்லிகா நெய்து முடித்த பாய்களைச் சுருட்டித் தாம்புக் கயிற்றால் கட்டினாள்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1315Kural 1315
'இந்தப் பிறவியில் நாம் ஒருபோதும் பிரிய மாட்டோம்' என்று நான் அன்போடு சொன்னேனாக, 'அப்படியானால் மறுபிறவியில் என்னைப் பிரிந்து விடுவீரா?' என்று எண்ணி அவள் கண்களில் கண்ணீரைத் தேக்கிக் கொண்டாள்!
• இம்மைப் பிறப்பில் பிரியலம் என்றேனா = 'இந்தப் பிறவியில் நாம் ஒருபோதும் பிரிய மாட்டோம்' என்று நான் சொன்னேனாக;
• கண் நிறை நீர் கொண்டனள் = 'அப்படியானால் மறுபிறவியில் பிரியப் போகிறீரா?' என்று எண்ணிக் கண்களில் கண்ணீரைத் தேக்கிக் கொண்டாள்!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மறுபிறவியின் மெல்லிய அச்சம்
சிற்பப் பட்டறையில் மாறன் வெண்கலப் படிமத்திற்கு நுணுக்கமான உளியால் ஆடை வேலைப்பாடுகளைச் செதுக்கிக் கொண்டிருந்தான். அவனது மனைவி மலர்க்கொடி நெய் விளக்கை ஏந்தி அவனருகே நின்றாள். அவளது முகத்தில் தெரிந்த அமைதியையும் பேரன்பையும் கண்ட மாறன், அவளது கையை மென்மையாகப் பற்றிக் கொண்டு, "மலர்க்கொடி, இந்தப் பிறவியில் நாம் ஒருபோதும் பிரியவே மாட்டோம்!" என்று நெகிழ்ச்சியோடு கூறினான். ஆனால் அதைக் கேட்ட அடுத்த கணமே மலர்க்கொடியின் கண்களில் கண்ணீர் பெருக்கெடுத்து வழிந்தது. மாறன் பதறிப்போய் அவளது கண்ணீரைத் துடைத்தான். "மலர்க்கொடி, நான் அன்பினால் தானே கூறினேன், எதற்காக அழுகிறாய்?" என்று கேட்டான். மலர்க்கொடி விம்மியபடி, "இந்தப் பிறவியில் பிரிய மாட்டேன் என்று உறுதி கூறுகிறீர்களே, அப்படியானால் அடுத்த பிறவியில் என்னைப் பிரிந்து விடுவீர்களா?" என்று கேட்டாள். தன் மனைவியின் எல்லை கடந்த காதலை எண்ணி மாறன் நெகிழ்ந்து சிரித்தான். "(இம்மைப் பிறப்பில் பிரியலம் என்றேனாக் கண்நிறை நீர்கொண் டனள்). இந்த வாழ்நாளில் பிரிய மாட்டோம் என்று நான் சொன்னதை, மறுபிறவியில் பிரிவதாக எண்ணிக் கண் நிறையக் கண்ணீர் வடிக்கிறாளே!" என்று கூறி அவளைத் தழுவிக் கொண்டான். மாறன் சிற்ப உளியைத் துடைத்து மரப்பெட்டியில் வைத்தான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1316Kural 1316
பிரிந்திருந்த காலத்தில் 'உன்னைத்தான் எப்போதும் நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன்' என்று சொன்னேன்; 'அப்படியானால் என்னை இடையில் மறந்திருந்ததனால்தானே நினைத்தீர்? என்னை ஏன் மறந்தீர்?' என்று கேட்டு என்னைத் தழுவாமல் ஊடல் கொண்டாள்!
• உள்ளினேன் என்றேன் = பிரிந்திருந்த காலத்தில் 'உன்னை எப்போதும் நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன்' என்று சொன்னேன்;
• மற்று என் மறந்தீர் என்று = 'அப்படியானால் இடையில் என்னை மறந்ததனால்தானே இப்போது நினைத்தீர்? ஏன் மறந்தீர்?' என்று கேட்டு;
• என்னைப் புல்லாள் புலத்தக்கனள் = என்னைத் தழுவாமல் சினந்து ஊடினாள்!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
நினைப்பில் முளைத்த மறதி
கடற்கரைப் பட்டறையில் கனிமொழி வெண் சங்குகளை வாளால் அறுத்து மெல்லிய கை வளையல்களாகச் செதுக்கிக் கொண்டிருந்தாள். அவளது கணவன் புகழேந்தி தொலைதூர வணிகப் பயணத்திலிருந்து திரும்பி வந்து, அவளை ஆரத் தழுவிக் கொள்ளும் ஆவலில் விரைந்து வந்தான். "கனிமொழி, நான் சென்ற இடமெல்லாம் ஒரு கணமும் தவறாமல் உன்னைத்தான் நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன்!" என்று அன்போடு கூறினான். அவன் தழுவ வந்த போது, கனிமொழி சட்டென விலகி நின்று பொய்க் கோபத்தோடு புருவத்தை உயர்த்தினாள். அருகில் இருந்த தோழி செண்பகவல்லியிடம் புகழேந்தி வேடிக்கையாகக் கூறினான். "செண்பகம், உன் தோழியின் செய்கையைப் பார்! (உள்ளினேன் என்றேன்மற் றென்மறந்தீர் என்றென்னைப் புல்லாள் புலத்தக் கனள்). பிரிந்திருந்த காலத்தில் 'உன்னைத்தான் எப்போதும் நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன்' என்று சொன்னேனாக, 'அப்படியானால் இடையில் என்னை மறந்திருந்ததனால்தானே இப்போது நினைத்தீர்? என்னை ஏன் மறந்தீர்?' என்று கேட்டு என்னைத் தழுவாமல் ஊடல் கொள்கிறாள்!" என்றான். கணவனின் விவரிப்பைக் கேட்டு கனிமொழி நாணத்துடன் சிரித்து அவன் கரங்களைப் பற்றினாள். செண்பகவல்லி சங்கு வளையல்களைப் பனை ஓலைத் தட்டில் அடுக்கினாள்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1317Kural 1317
நான் தும்மிய போது அவள் வழக்கம்போல 'நீடு வாழ்க' என்று வாழ்த்தினாள்; ஆனால் அடுத்த கணமே அந்த வாழ்த்தை மாற்றி, 'உம்மை நினைத்த எந்தப் பெண்ணை எண்ணி நீர் இப்போது தும்மினீர்?' என்று சொல்லி ஊடல் கொண்டு அழுதாள்!
• தும்மினேன் ஆக வழுத்தினாள் = நான் தும்மிய போது அவள் இயல்பாக 'நீடு வாழ்க' என்று வாழ்த்தினாள்;
• அழித்து = ஆனால் அடுத்த கணமே அந்த வாழ்த்தை மாற்றி;
• யார் உள்ளித் தும்மினீர் என்று அழுதாள் = 'உம்மை நினைத்த எந்தப் பெண்ணை எண்ணி நீர் இப்போது தும்மினீர்?' என்று சொல்லி ஊடி அழுதாள்!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
வாழ்த்தும் கண்ணீரும்
பட்டு நெசவுப் பட்டறையில் சிவகாமி மெல்லிய பொன்நிற பட்டு இழைகளை ராட்டினத்தில் சுழற்றி நூலாகச் சுற்றிக் கொண்டிருந்தாள். அவளது கணவன் மாறன் திண்ணையில் அமர்ந்து அவளோடு பேசிக் கொண்டிருந்தபோது, எதிர்பாராத விதமாக அவனுக்குத் தும்மல் வந்தது. சிவகாமி மரபுப்படி உடனே, "நீண்ட காலம் வாழ்க!" என்று வாய் திறந்து வாழ்த்தினாள். ஆனால் அடுத்த கணமே அவளது முகம் மாறியது. "யாரோ ஒரு பெண் உம்மை நினைத்ததனால்தான் இப்போது தும்மினீர்!" என்று கூறி சிவகாமி கண்களில் நீர் வழிய ஊடல் கொள்ளத் தொடங்கினாள். மாறன் அருகில் இருந்த தோழி மீனாட்சியிடம் சிரித்தபடி கூறினான். "மீனாட்சி, இவளது ஊடலின் விசித்திரத்தைப் பார்! (வழுத்தினாள் தும்மினேன் ஆக அழித்தழுதாள் யாருள்ளித் தும்மினீர் என்று). நான் தும்மிய போது இயல்பாக 'நீடு வாழ்க' என்று வாழ்த்தினாள்; அடுத்த கணமே அந்த வாழ்த்தை மாற்றி, 'உம்மை நினைத்த எந்தப் பெண்ணை எண்ணி இப்போது தும்மினீர்?' என்று கேட்டு அழுது ஊடுகிறாளே!" என்றான். கணவனின் பேச்சைக் கேட்டு சிவகாமி தன் கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டு மெல்லச் சிரித்தாள். மீனாட்சி நூற்கப்பட்ட பட்டு நூல்கண்டுகளை மூங்கில் கூடையில் எடுத்து வைத்தாள்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1318Kural 1318
அவளது ஊடலுக்குப் பயந்து வந்த தும்மலை நான் அடக்கிக் கொள்ள, 'உமக்கு விருப்பமான பிற பெண்கள் உம்மை நினைப்பதை எனக்குத் தெரியாமல் மறைக்கப் பார்க்கிறீரோ?' என்று சொல்லி அவள் அழுது ஊடினாள்!
• தும்முச் செறுப்ப = அவளது ஊடலுக்கு அஞ்சி வந்த தும்மலை நான் அடக்கிக் கொள்ள;
• நுமர் உள்ளல் = 'உமக்கு விருப்பமானவர்கள் உம்மை நினைப்பதை;
• எம்மை மறைத்திரோ என்று அழுதாள் = எனக்குத் தெரியாமல் மறைக்கப் பார்க்கிறீரோ?' என்று சொல்லி அழுதாள்!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
அடக்கிய தும்மலும் குற்றமே
வீட்டு மாடியில் பூங்குழலி மர வில்லின் நாணைத் தெறித்துப் பஞ்சுகளை அடித்து மென்மையாகப் பிரித்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளது கணவன் நெடுஞ்சேரல் அவளருகே அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்தான். அப்போது அவனுக்குத் தும்மல் வருவது போல இருந்தது; தும்மினால் மீண்டும் "யாரோ உம்மை நினைக்கிறார்கள்" என்று அவள் ஊடல் கொள்வாள் என்று அஞ்சி, அவன் மூக்கை அழுத்தித் தும்மலை அடக்கிக் கொண்டான். அவன் தும்மலை அடக்கியதைக் கண்ட பூங்குழலி, கண்களில் கண்ணீர் வழிய விம்மினாள். "உமக்கு வேண்டிய பிற பெண்கள் உம்மை நினைப்பதை எனக்குத் தெரியாமல் மறைக்கப் பார்க்கிறீர்களா?" என்று கேட்டாள். நெடுஞ்சேரல் அருகில் இருந்த தங்கை வடிவுவிடம் சிரிப்பு கலந்த திகைப்புடன் கூறினான். "வடிவு, தும்மினாலும் குற்றம், அதை அடக்கினாலும் குற்றமாகிறதே! (தும்முச் செறுப்ப அழுதாள் நுமருள்ளல் எம்மை மறைத்திரோ என்று). அவளது ஊடலுக்குப் பயந்து வந்த தும்மலை நான் அடக்கிக் கொள்ள, 'உமக்கு விருப்பமானவர்கள் உம்மை நினைப்பதை எனக்குத் தெரியாமல் மறைக்கப் பார்க்கிறீரோ?' என்று சொல்லி அழுது ஊடுகிறாளே!" என்றான். பூங்குழலி வாய் பொத்திச் சிரித்தாள். வடிவு தூய்மை செய்த பஞ்சுகளை மூங்கில் தட்டுகளில் பரப்பினாள்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1319Kural 1319
ஊடல் கொண்ட அவளை நான் பணிந்து சமாதானப்படுத்த முயன்றாலும், 'மற்ற பெண்களிடமும் அவர் ஊடல் கொள்ளும்போது இப்படித்தானே பணிந்து சமாதானம் செய்வீர்!' என்று சொல்லி என் மீது சினம் கொள்வாள்!
• தன்னை உணர்த்தினும் காயும் = ஊடல் கொண்ட அவளை நான் பணிந்து சமாதானப்படுத்த முயன்றாலும் சினம் கொள்வாள்;
• பிறர்க்கும் நீர் இந்நீரர் ஆகுதிர் என்று = 'மற்ற பெண்களிடமும் அவர் ஊடும்போது இப்படித்தானே பணிந்து சமாதானம் செய்வீர்!' என்று சொல்லி!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
பணிவிலும் பிறந்த ஊடல்
நறுமணப் பண்டங்கள் விற்கும் அங்காடி முற்றத்தில் சேந்தன் வாசனைப் பொதிகளை இறக்கிக் கொண்டிருந்தான். அவனது மனைவி இளவேனில் காலையில் ஏற்பட்ட சிறு பிணக்கால் அவனுடன் பேசாமல் முகம் திருப்பி நின்றாள். அவளது கோபத்தைத் தணிக்க எண்ணிய சேந்தன், அவளது பாதங்களின் அருகே பணிவாக அமர்ந்து அவளது கைகளைப் பற்றிக் கெஞ்சினான். "இளவேனில், என் தவறை மன்னித்துவிடு; உன் மௌனத்தை என்னால் தாங்க முடியவில்லை!" என்றான். ஆனால் இளவேனில் தன் முகத்தைச் சற்றே தூக்கி, மேலும் சினத்தோடு பேசினாள். "ஓகோ! நீர் இப்படித்தான் மற்ற பெண்களிடமும் அவர்கள் ஊடல் கொள்ளும்போது பணிந்து போய் சமாதானம் செய்வீரோ?" என்று கேட்டாள். சேந்தன் அவளது செல்லக் கோபத்தைக் கண்டு சிரித்தான். "(தன்னை உணர்த்தினும் காயும் பிறர்க்கும்நீர் இந்நீரர் ஆகுதிர் என்று). ஊடல் கொண்ட அவளை நான் பணிந்து சமாதானப்படுத்த முயன்றாலும், 'மற்ற பெண்களிடமும் அவர்கள் ஊடும்போது நீர் இப்படித்தானே பணிந்து கெஞ்சுவீர்!' என்று சொல்லி என் மீது சினம் கொள்கிறாளே!" என்று கூறி அவளை அணைத்துக் கொண்டான். இளவேனில் நாணத்துடன் முகம் மலர்ந்தாள். சேந்தன் மிளகு மூட்டைகளை மாட்டு வண்டியிலிருந்து இறக்கினான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1320Kural 1320
பேசினால் குற்றம் என்று அமைதியாக இருந்து அவளது அழகை ரசித்து நோக்கினாலும், 'என் உடல் உறுப்புகளை வேறு எந்தப் பெண்ணோடு ஒப்பிட்டுப் பார்க்கிறீர்?' என்று சொல்லி என் மீது சினம் கொள்வாள்!
• நினைத்திருந்து நோக்கினும் காயும் = அவளது அழகை நினைத்து அமைதியாக அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாலும் சினம் கொள்வாள்;
• அனைத்து நீர் யார் உள்ளி நோக்கினீர் என்று = 'என் உடல் உறுப்புகள் ஒவ்வொன்றையும் வேறு எந்தப் பெண்ணோடு ஒப்பிட்டுப் பார்த்து ரசிக்கிறீர்?' என்று சொல்லி!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
நோக்கிலும் எழுந்த ஐயம்
துறைமுகக் கிடங்கில் நெடுஞ்சேரல் பெருங்கடல் நாவாய்களுக்குரிய சணல் கயிறுகளை இழுத்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். பேசினாலும் பிழை, பணிந்து சமாதானம் செய்தாலும் பிழை என்பதால், அவன் தன் மனைவி பொற்கொடியிடம் எந்தப் பேச்சும் பேசாமல் அமைதியாக அமர்ந்து, அவளது முகத்தின் பேரழகையும் விழிகளையும் இமைக்காமல் ரசித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். ஆனால் அவனது ஆழ்ந்த பார்வையைக் கண்ட பொற்கொடி, தன் புருவங்களை நெரித்துப் பொய்க் கோபத்தோடு பேசினாள். "ஏன் என்னை இப்படி உற்றுப் பார்க்கிறீர்கள்? என் உடல் உறுப்புகளை வேறு எந்தப் பெண்ணின் அழகோடு ஒப்பிட்டுப் பார்த்து ரசிக்கிறீர்கள்?" என்று கேட்டாள். நெடுஞ்சேரல் அருகில் இருந்த தன் அக்கா வடிவுக்கரசியிடம் சிரிப்புடன் முறையிட்டான். "அக்கா, வாயைத் திறந்து பேசாமல் அமைதியாக அவளைப் பார்த்தாலும் குற்றமாகிறதே! (நினைத்திருந்து நோக்கினும் காயும் அனைத்துநீர் யாருள்ளி நோக்கினீர் என்று). பேசினால் தவறு என்று அமைதியாக இருந்து அவளது அழகை நினைத்து நோக்கினாலும், 'என் மேனியை வேறு எந்தப் பெண்ணோடு ஒப்பிட்டுப் பார்க்கிறீர்?' என்று சொல்லி என் மீது சினம் கொள்கிறாளே!" என்றான். பொற்கொடி நாணத்துடன் புன்னகைத்தாள். வடிவுக்கரசி தடித்த பாய்மரத் துணிகளைத் தேக்கு மரப் பெட்டியில் மடித்து வைத்தாள்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.