குறள் 1051Kural 1051
வறுமையால் வாடும் ஒருவர், உள்ளதை மறைக்காமல் தாராளமாகக் கொடுத்து உதவும் தகுதி படைத்த வள்ளல் தன்மையுடைய நல்லவர்களைக் கண்டால் அவரிடம் உதவி கேட்கலாம்; ஒருவேளை அவர் தம்மிடம் இருந்தும் இல்லை என்று மறைத்துக் கொடுக்க மறுத்துவிட்டால், அந்தப் பழி மறைத்த அவருக்கே போய்ச் சேரும், கேட்டவருக்குப் பழியாகாது.
• இரக்க = வறுமை நிலையின் உச்சத்தில் உதவி கேட்டு இரக்கலாம்;
• இரத்தக்கார்க் காணின் = உள்ளதை மறைக்காமல் கொடுத்து உதவும் தகுதி படைத்த சான்றோரைக் கண்டால் அவரிடம் மட்டுமே கேட்க வேண்டும்;
• கரப்பின் = அப்படிப்பட்டவர் தம்மிடம் இருந்தும் இல்லை என்று மறைத்து மறுத்தால்,
• அவர்பழி = அது கொடுக்க மறுத்த அவருக்கே மாபெரும் பழியாகும்;
• தம்பழி அன்று = வறுமையால் கேட்டவர்க்குப் பழியாகாது.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய ஆற்றுப் படகோட்டியும் மறைத்துப் பேசிய பெரும் வணிகனும்
ஆற்று வெள்ளத்தில் அடித்து வரப்பட்ட மரக்கட்டைகள் மோதித் தன் படகை இழந்துவிட்ட இளம் படகோட்டி மருதன், தன் குடும்பத்துப் பசியைப் போக்கப் படகு செய்ய இரண்டு மரப்பலகைகளை இரவலாகக் கேட்டுப் பெரிய மர வணிகர் தனசேகரனிடம் சென்றான். கிடங்குகளில் நூற்றுக்கணக்கான தேக்கு மரங்களை அடுக்கி வைத்திருந்த தனசேகரன், "என்னிடம் ஒரு சிறு மரத்துண்டு கூட இல்லை" என்று பொய் கூறி மருதனை விரட்டிவிட்டான். அவமானத்தால் கூனிக்குறுகி அழுதுகொண்டே ஆற்றுத்துறைக்குத் திரும்பி வந்த மருதனை ஆற்றுப்படுத்திய முதிய தலைமைப் படகோட்டி ஆறுமுகம், அவனது தோளைத் தட்டிப் பேசினார். "மருதா, கேட்டதற்காக நீ வெட்கப்பட வேண்டாம். வறுமையால் வாடும் ஒருவர், உள்ளதை மறைக்காமல் கொடுத்து உதவும் தகுதி படைத்த வள்ளல் தன்மையுடைய நல்லவர்களைக் கண்டால் அவரிடம் உதவி கேட்கலாம்; ஒருவேளை அவர் தம்மிடம் இருந்தும் இல்லை என்று மறைத்துக் கொடுக்க மறுத்துவிட்டால், அந்தப் பழி மறைத்த அவருக்கே போய்ச் சேரும், கேட்டவருக்குப் பழியாகாது (இரக்க இரத்தக்கார்க் காணின் கரப்பின் அவர்பழி தம்பழி அன்று). உன் வறுமை குற்றமல்ல; அவனது பொய்யே அவனுக்குப் பழி" என்றார். ஆறுமுகம் தன் படகுத் தளத்தில் இருந்த இரண்டு உறுதியான தேக்கு மரப் பலகைகளை எடுத்துக் கொடுத்தார்; மருதனின் கையில் இரும்புத் துளையிடும் கருவியைக் கொடுத்து அவனது புதிய படகின் அடிப்பாகத்தை இணைக்க உதவினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1052Kural 1052
வறுமையின் போது ஒருவரிடம் உதவி கேட்டுப் பெறுவது கூட இன்பம் தருவதாகவே முடியும்; எப்போது எனில், கேட்கப்படும் பொருள் கொடுப்பவருக்கும் வாங்குபவருக்கும் எந்தவித மனவருத்தமும் கசப்பும் இல்லாமல் மகிழ்ச்சியோடு கொடுக்கும்போது மட்டுமே.
• ஒருவற்கு இரத்தல் இன்பம் = ஒரு மனிதனுக்குப் பிறரிடம் உதவி கேட்டுப் பெறுவது கூட இன்பம் தரக்கூடியதே ஆகும்;
• இரந்தவை = தான் இரந்து கேட்ட பொருளானது,
• துன்பம் உறாஅ வரின் = கொடுப்பவருக்கும் வாங்குபவருக்கும் எவ்வித மனக்கசப்பும் துன்பமும் நேராதபடி இன்முகத்தோடு வந்து கிடைக்குமானால்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய மூலிகை மருத்துவரும் தயக்கமின்றி உதவிய கிராமமும்
மலைச்சரிவுப் பாறை விபத்தில் மூலிகைக் கூடைகளை இழந்து, தன் மகளின் கொடிய காய்ச்சலைக் குணப்படுத்தத் தேவையான விலையுயர்ந்த குங்குமப்பூப் பொடியை வாங்க வழியின்றித் தவித்த ஏழை மூலிகை சேகரிப்பாளர் வேலன், முதிய நாட்டு மருத்துவர் சதாசிவத்தின் மருந்தக வாசலில் நின்று உதவி கேட்கக் கூசித் தயங்கினான். வேலனின் முகக் குறிப்பையறிந்து உடனே அவனை உள்ளே அழைத்து அமர வைத்த சதாசிவம், குங்குமப்பூ மருந்துப் பேழையையும் சுக்குத் தூளையும் இன்முகத்தோடு அவன் கைகளில் கொடுத்து, "வேலப்பா, மனம் தளராதே" என்றார். வேலனின் கண்களில் வழிந்த நன்றிக் கண்ணீரைப் பார்த்து சதாசிவம் கனிவோடு பேசினார். "வேலன், பிறரிடம் உதவி கேட்பதில் தயக்கம் வேண்டாம். வறுமையின் போது ஒருவரிடம் உதவி கேட்டுப் பெறுவது கூட இன்பம் தருவதாகவே முடியும்; எப்போது எனில், கேட்கப்படும் பொருள் கொடுப்பவருக்கும் வாங்குபவருக்கும் எந்தவித மனவருத்தமும் கசப்பும் இல்லாமல் மகிழ்ச்சியோடு கொடுக்கும்போது மட்டுமே (இன்பம் ஒருவற்கு இரத்தல் இரந்தவை துன்பம் உறாஅ வரின்). இன்முகத்தோடு கொடுக்கும் உதவி வாங்குபவர் மனதையும் மலரச் செய்யும்" என்றார். சதாசிவத்தின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட வேலன் தன் மனக்கலக்கத்தை விடுத்தான்; மருந்தகத்தின் கல் உரலில் குங்குமப்பூவை வைத்து ஆட்டுப் பாலோடு சேர்த்து மருந்தை அரைத்துத் தன் மகளுக்குக் கொடுக்கத் தயாரானான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1053Kural 1053
தம்மிடம் உள்ளதை மறைக்காத தூய உள்ளமும், 'இல்லாத எளியவருக்கு உதவுவதே நம் கடமை' என்ற உயர்ந்த எண்ணமும் கொண்ட வள்ளலின் முன்னே சென்று நின்று உதவி கேட்பதும் கூட, வறுமையில் வாடும் மனிதருக்கு ஒரு தனி அழகையும் பெருமையையும் தரும்.
• கரப்பு இலா நெஞ்சின் = தம்மிடம் உள்ளதை ஒளித்து வைக்காத பரந்த மனமும்,
• கடன் அறிவார் முன் நின்று = 'இல்லாதவருக்குக் கொடுப்பது என் கடமை' என்று உணர்ந்த கொடையாளர் முன் சென்று நின்று,
• இரப்பும் = தன் வறுமையைப் போக்க உதவி கேட்பதும் கூட,
• ஓர் ஏஎர் உடைத்து = வறியவர்க்கு ஒரு தனி அழகும் கண்ணியமும் தருவதாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய நெற்களஞ்சியப் பண்ணையாரும் தர்ம நெறியும்
வறட்சியால் பயிர்கள் கருகி உணவின்றி வாடிய உழவர் முத்துவேல், தன் குடும்பத்தைக் காப்பாற்ற தானிய உதவி கேட்டு ஊரின் தலைமை நெற்களஞ்சியத்திற்கு வந்தான். ஆனால் யாரிடமும் கையேந்திப் பழக்கமில்லாததால், வாயிலில் நின்றபடி தன் சுயமரியாதையை இழந்துவிட்டோமோ என்று எண்ணி வாய்திறந்து உதவி கேட்க முடியாமல் தலைகுனிந்து நின்றான். முத்துவேலின் நிலையை உணர்ந்து உடனே வாசலுக்கு வந்த முதிய களஞ்சியப் பொறுப்பாளர் சிதம்பரம், அவனை மரியாதையோடு உள்ளே அழைத்து ஆசனத்தில் அமர வைத்து, மூன்று மூட்டை நெல்லை அவனது வண்டியில் ஏற்ற உத்தரவிட்டார். சிதம்பரம் முத்துவேலின் கைகளைப் பற்றிப் பேசினார். "முத்துவேல், தலைகுனியாதே. தம்மிடம் உள்ளதை மறைக்காத தூய உள்ளமும், 'இல்லாத எளியவருக்கு உதவுவதே நம் கடமை' என்ற உயர்ந்த எண்ணமும் கொண்ட வள்ளலின் முன்னே சென்று நின்று உதவி கேட்பதும் கூட, வறுமையில் வாடும் மனிதருக்கு ஒரு தனி அழகையும் பெருமையையும் தரும் (கரப்பிலா நெஞ்சின் கடனறிவார் முன்நின்று இரப்புமோ ரேஎர் உடைத்து). இது யாசகம் அல்ல; அறத்தின் கடமையைப் பூர்த்தி செய்ய நீ தரும் வாய்ப்பு" என்றார். சிதம்பரத்தின் சொற்கள் முத்துவேலுக்குப் பெருமிதத்தைத் தந்தன; அவன் தன் தலைநிமிர்ந்து, உதவியாளர்களோடு இணைந்து நெல் மூட்டைகளை வண்டியில் ஏற்றி இறுகக் கயிற்றால் கட்டினான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1054Kural 1054
தம்மிடம் உள்ள பொருளை இல்லை என்று மறைத்துக் கூறுவதைக் கனவிலும் நினைத்துப் பார்க்காத உயர்ந்த கொடையாளரிடம் சென்று உதவி கேட்பது, வறியவருக்குப் பிறருக்குத் தானம் கொடுப்பதைப் போன்றே பெருமை தருவதாகும்.
• கரத்தல் = தம்மிடம் உள்ள பொருளைப் பிறர்க்குத் தராமல் மறைப்பதை,
• கனவிலும் தேற்றாதார் மாட்டு = கனவிலும் கூட நினைக்காத வள்ளல் குணம் கொண்டவரிடம் சென்று,
• இரத்தலும் = உதவி கேட்டுப் பெறுவதும் கூட,
• ஈதலே போலும் = பிறருக்குத் தானம் கொடுப்பதைப் போன்றே பெருமை தருவதாகும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய நெசவுக் கூட்டுறவுத் தலைவரும் தறி இழந்த ரங்கனும்
மழையில் மண் சுவர் இடிந்து விழுந்ததில் தன் பாரம்பரியத் தறியை இழந்துவிட்ட நெசவாளர் ரங்கன், தன் வாழ்நாளில் யாரிடமும் ஒரு துரும்பைக் கூடக் கையேந்திக் கேட்டதில்லை என்ற மான உணர்வினால், நெசவாளர் கூட்டுறவுச் சங்கத்திடம் புதிய தறிக்கான உதவி கேட்காமல் பட்டினியால் சாகத் துணிந்தான். ரங்கனின் வீட்டுக் கதவு திறக்கப்படாததைக் கண்டு, உடனே மாட்டு வண்டியில் புதிய தேக்கு மரத் தறிச் சட்டங்களையும் பட்டு நூல் கண்டுகளையும் ஏற்றிக்கொண்டு வந்த முதிய சங்கத் தலைவர் தங்கமுத்து, அவற்றை ரங்கனின் முற்றத்தில் இறக்கினார். ரங்கனின் கைகளைப் பிடித்துத் தங்கமுத்து பாசத்தோடு பேசினார். "ரங்கன், எங்களை அந்நியராக நினைக்காதே. தம்மிடம் உள்ள பொருளை இல்லை என்று மறைத்துக் கூறுவதைக் கனவிலும் நினைத்துப் பார்க்காத உயர்ந்த கொடையாளரிடம் சென்று உதவி கேட்பது, வறியவருக்குப் பிறருக்குத் தானம் கொடுப்பதைப் போன்றே பெருமை தருவதாகும் (இரத்தலும் ஈதலே போலும் கரத்தல் கனவிலும் தேற்றாதார் மாட்டு). இந்தத் தறியை ஏற்பதன் மூலம் நீ எங்கள் சங்கத்தின் ஒற்றுமையை உறுதிப்படுத்துகிறாய்" என்றார். தங்கமுத்துவின் அன்பைக் கண்ட ரங்கனின் கண்களில் நீர் வழிந்தது; அவன் தன் அளவுகோலையும் சுத்தியலையும் எடுத்துக்கொண்டு தன் பட்டறை அறையில் புதிய தறிச் சட்டங்களைப் பொருத்தும் பணியைத் தொடங்கினான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1055Kural 1055
தம்மிடம் உள்ளதை மறைக்காமல் தாராளமாகக் கொடுக்கும் தாராள மனமுடைய வள்ளல்கள் இந்த உலகத்தில் இன்னமும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள் என்ற நம்பிக்கையினால்தான், வறுமையில் வாடும் எளிய மனிதர்கள் தயங்காமல் அவர்களின் கண் எதிரே சென்று நின்று உதவி கேட்கத் துணிகின்றனர்.
• கரப்பிலார் = தம்மிடம் உள்ளதை மறைக்காமல் இன்முகத்தோடு வாரி வழங்கும் வள்ளல்கள்,
• வையகத்து உண்மையால் = இந்த உலகத்தில் இன்னும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள் என்ற நம்பிக்கையினால்தான்,
• கண் நின்று = எளிய மனிதர்கள் தயங்காமல் அவர்கள் கண் எதிரே சென்று நின்று,
• இரப்பவர் மேற்கொள்வது = வாயால் கேட்கவும் கூசித் தன் கண்களால் உதவி வேண்டும் நிலையை மேற்கொள்கின்றனர்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய மரம் அறுப்பாளர் பட்டறையும் ஆதரவற்ற தொழிலாளியும்
நோய்வாய்ப்பட்ட மனைவியையும் பசியால் வாடிய குழந்தைகளையும் காப்பாற்ற உதவி கேட்டுப் பல செல்வந்த வணிகர்களின் வாசலுக்குச் சென்று அவர்கள் வீசிய வசவுகளையும் விரட்டல்களையும் மட்டுமே பெற்று அழுது வந்த ஏழை மரத்தொழிலாளி செல்வம், முதிய தலைமை மரம் அறுப்பாளர் கருப்பனின் பட்டறை வாசலில் நின்று உதவி கேட்கக் கூசி, தன் கண்களில் வழியும் கண்ணீரோடு அமைதியாக நின்றான். செல்வத்தின் நிலையை உணர்ந்து உடனே வாசலுக்கு வந்த கருப்பையா, அவனிடம் சூடான சாம்பார் சாதப் பாத்திரத்தைக் கொடுத்து, "செல்வம், முதலில் சாப்பிடு" என்றார். அந்த அன்பைக் கண்டு நெகிழ்ந்து அழுத செல்வத்தைப் பார்த்து கருப்பையா அமைதியாகப் பேசினார். "செல்வம், பல இடங்களில் உன்னை விரட்டிய போதும் நீ ஏன் இந்த வாசலைத் தேடி வந்தாய் தெரியுமா? தம்மிடம் உள்ளதை மறைக்காமல் தாராளமாகக் கொடுக்கும் தாராள மனமுடைய வள்ளல்கள் இந்த உலகத்தில் இன்னமும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள் என்ற நம்பிக்கையினால்தான், வறுமையில் வாடும் எளிய மனிதர்கள் தயங்காமல் அவர்களின் கண் எதிரே சென்று நின்று உதவி கேட்கத் துணிகின்றனர் (கரப்பிலார் வையகத்து உண்மையால் கண்ணின்று இரப்பவர் மேற்கொள் வது). அந்த மனிதநேயம் ஒருபோதும் அழியாது" என்றார். செல்வம் உணவை உண்டு முடித்துத் தன் கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டான்; பட்டறையின் நீண்ட மர அறுவை வாளை எடுத்துக்கொண்டு, மரக் கட்டைகளை அறுக்கும் மேடையில் ஏறி நின்று கருப்பையாவோடு சேர்ந்து மரத்தை அறுக்கத் தொடங்கினான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1056Kural 1056
தம்மிடம் உள்ள பொருளை இல்லை என்று மறைத்து வைக்கும் இழிவான கஞ்சத்தனம் இல்லாத வள்ளல் தன்மை கொண்ட பெருமக்களைக் கண்ட மாத்திரத்திலேயே, வறுமையில் வாடும் எளிய மனிதரின் துயரங்கள் அனைத்தும் மொத்தமாக அடியோடு நீங்கிவிடும்.
• கரப்பு இடும்பை இல்லாரைக் காணின் = தம்மிடம் உள்ள பொருளைக் கொடுக்க மனமின்றி மறைத்து வைக்கும் கருமித்தனம் என்னும் நோயற்ற வள்ளல்களைக் கண்ட மாத்திரத்திலேயே,
• நிரப்பு இடும்பை எல்லாம் = இரப்பவரின் வறுமையால் வந்த துன்பங்கள் அனைத்தும்,
• ஒருங்கு கெடும் = ஒரே நேரத்தில் அடியோடு அழிந்துவிடும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய எள் எண்ணெய் உற்பத்தியாளரும் ஆலை தீப்பிடித்த நாராயணனும்
எண்ணெய் ஆலையில் ஏற்பட்ட தீவிபத்தால் தன் மரச் செக்குகளையும் எள்ளு மூட்டைகளையும் இழந்து நடுரோட்டில் நின்ற இளம் செக்குத் தொழிலாளி நாராயணன், கடன்காரர்களுக்குப் பயந்து நெஞ்சு படபடக்க, உதவி கேட்டு முதிய எண்ணெய் ஆலை உரிமையாளர் வேலாயுதத்தின் ஆலைக்கு ஓடி வந்தான். நாராயணன் வாசலில் நுழைந்த மாத்திரத்திலேயே, அவனது நிலையறிந்து புன்னகையோடு முன்வந்த வேலாயுதம், அவனது கைகளைப் பற்றிக் கொண்டு, "நாராயணா, கவலைப்படாதே; இரண்டு கல் உரல்களும் ஐந்து மூட்டை எள்ளும் இரண்டு மாடுகளும் இப்போதே உன் ஆலைக்கு வரும்" என்றார். அந்த ஒரு கணத்தில் நாராயணனின் நெஞ்சிலிருந்த பயமும் அவநம்பிக்கையும் மாயமாய் மறைந்தன. வேலாயுதம் அமைதியாகப் பேசினார். "நாராயணா, தம்மிடம் உள்ள பொருளை இல்லை என்று மறைத்து வைக்கும் இழிவான கஞ்சத்தனம் இல்லாத வள்ளல் தன்மை கொண்ட பெருமக்களைக் கண்ட மாத்திரத்திலேயே, வறுமையில் வாடும் எளிய மனிதரின் துயரங்கள் அனைத்தும் மொத்தமாக அடியோடு நீங்கிவிடும் (கரப்பிடும்பை யில்லாரைக் காணின் நிரப்பிடும்பை எல்லாம் ஒருங்கு கெடும்). உன் உழைப்பு வீண்போகாது" என்றார். நாராயணன் தன் வியர்வை படிந்த முகத்தைத் துடைத்துக் கொண்டான்; வேலாயுதம் கொடுத்த இரண்டு காளை மாடுகளின் கயிற்றைப் பிடித்துக்கொண்டு தன் செக்குக் கொட்டகைக்குச் சென்று எள்ளு விதைகளை உரலில் கொட்டத் தொடங்கினான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1057Kural 1057
உதவி கேட்டு வந்த எளியவரை இழிவாகப் பேசாமலும் ஏளனம் செய்யாமலும் மரியாதையோடு கொடுக்கும் உயர்ந்த பண்பாளரைக் கண்டால், உதவி பெறுபவரின் மனம் அளவற்ற மகிழ்ச்சியடைந்து உள்ளத்தின் ஆழத்திற்குள்ளேயே ஆனந்தத்தால் பூரித்து நிற்கும்.
• இகழ்ந்து எள்ளாது = தம்மிடம் கேட்க வந்த எளியவரை அவமதிக்காமலும் ஏளனம் செய்து பேசாமலும்,
• ஈவாரைக் காணின் = இன்முகத்தோடு வாரி வழங்கும் பண்பாளரைக் கண்டால்,
• உள்ளம் மகிழ்ந்து = இரப்பவரின் மனம் அளவில்லாத மகிழ்ச்சி அடைந்து,
• உள்ளுள் உவப்பது உடைத்து = உள்ளத்தின் ஆழத்திற்குள்ளேயே ஆனந்தக் கூத்தாடும் தன்மையைப் பெறும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய தோல்பொருட் கலைஞரும் கண்ணியத்தோடு உதவிய பெருமகனும்
வெள்ளத்தில் தோல் பதனிடும் தொட்டிகளை இழந்து தவித்த இளம் தோல் கலைஞர் சோமு, இதற்கு முன் பல வணிகர்களிடம் உதவி கேட்டுச் சென்ற போது, அவர்கள் காசுகளைத் தரையில் எறிந்து அவனது உழைப்பையும் தொழிலையும் இழிவாகப் பேசி விரட்டியிருந்தனர். அந்த அவமான நினைவுகளோடு முதிய ஆசான் மருதுவுடன் சேர்ந்து பெருந்தன்மை கொண்ட தர்மலிங்கத்தின் வீட்டு வாசலில் நின்ற சோமு, அங்கும் ஏளனப் பேச்சுகளை எதிர்கொள்ள நேரிடுமோ என்று அஞ்சி நடுங்கினான். ஆனால் தர்மலிங்கம் வாசலுக்கு வந்து சோமுவைக் கையெடுத்துக் கும்பிட்டு உள்ளே அழைத்து, ஆசனத்தில் அமர வைத்து, பட்டுத் துணியில் சுற்றிய ஐந்து தங்க நாணயங்களையும் கடுக்காய் தோல் பதனிடும் மரப்பட்டைகளையும் மரியாதையோடு வழங்கினார். சோமுவின் நெஞ்சில் சொல்ல முடியாத பேரானந்தம் பொங்கியது. அதைக் கண்ட மருது நெகிழ்வோடு பேசினார். "சோமு, உன் உள்ளம் அடைந்த மகிழ்ச்சியை உணர். உதவி கேட்டு வந்த எளியவரை இழிவாகப் பேசாமலும் ஏளனம் செய்யாமலும் மரியாதையோடு கொடுக்கும் உயர்ந்த பண்பாளரைக் கண்டால், உதவி பெறுபவரின் மனம் அளவற்ற மகிழ்ச்சியடைந்து உள்ளத்தின் ஆழத்திற்குள்ளேயே ஆனந்தத்தால் பூரித்து நிற்கும் (இகழ்ந்தெள்ளாது ஈவாரைக் காணின் மகிழ்ந்துள்ளம் உள்ளுள் உவப்பது உடைத்து). தங்கத்தை விடக் கண்ணியமே உயிரை வாழ வைக்கிறது" என்றார். சோமு தன் கண்களைத் துடைத்துவிட்டு தர்மலிங்கத்திற்கு வணக்கம் தெரிவித்தான்; தன் தோல்பையிலிருந்து வளைந்த தோல் அறுக்கும் கத்தியை எடுத்துத் தோல் தொட்டியைச் சீரமைக்கும் பணியைத் தொடங்கினான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1058Kural 1058
உலகில் வறுமையால் உதவி கேட்டு வருபவர்கள் என்று எவருமே இல்லாமல் போய்விட்டால், பரந்த இந்த உலகில் வாழும் மனிதர்களின் வாழ்க்கை, உயிரில்லாத மர பொம்மைகள் கயிற்றின் இயக்கத்தால் அங்கும் இங்கும் சென்று வருவதைப் போல ஈகை மற்றும் கருணையற்ற வெறும் இயந்திரப் போக்குவரத்தாகவே மாறிவிடும்.
• இரப்பாரை இல்லாயின் = உலகத்தில் வறுமையுற்று உதவி கேட்பவர்கள் எவருமே இல்லை என்று ஆகிவிட்டால்,
• ஈர்ங்கண் மா ஞாலம் = குளிர்ச்சியும் வளமும் பொருந்திய இந்தப் பெரிய உலகத்தில் வாழும் மனிதர்களின் நடமாட்டம்,
• மரப்பாவை சென்று வந்தற்று = உயிரற்ற மர பொம்மைகள் கயிற்றால் இழுக்கப்பட்டு அங்கும் இங்கும் சென்று வந்ததைப் போல உணர்ச்சியற்றதாகிவிடும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய பொம்மலாட்டக் கலைஞரும் உலக இயக்கத்தின் கருணையும்
மரப்பாவை பொம்மலாட்ட அரங்கில் மர பொம்மைகளைச் செதுக்கி நாடகங்களை நடத்தி வந்த முதிய கலைஞர் கதிர்வேலின் பட்டறைக்கு வந்த செல்வந்த வணிகன் மாணிக்கம், "உலகில் ஏழைகளும் உதவி கேட்பவர்களும் இல்லையென்றால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்! பணக்காரர்கள் மட்டுமே தொழில் செய்து வாழ்வதுதான் சிறந்த சமூகம்" என்று இறுமாப்போடு கூறினான். கதிர்வேல் உடனே இரண்டு மர பொம்மைகளின் கயிறுகளை இழுத்து மேடையில் வெறும் சத்தத்தோடு முன்னும் பின்னும் ஆடச் செய்தார்; பின்னர் கயிறுகளை விட்டுவிட அவை உணர்ச்சியற்ற கட்டைகளாகத் தரையில் விழுந்தன. மாணிக்கத்தைப் பார்த்து கதிர்வேல் ஆழமாகப் பேசினார். "வணிகரே, இந்த மர பொம்மைகளைப் பாருங்கள். உலகில் வறுமையால் உதவி கேட்டு வருபவர்கள் என்று எவருமே இல்லாமல் போய்விட்டால், பரந்த இந்த உலகில் வாழும் மனிதர்களின் வாழ்க்கை, உயிரில்லாத மர பொம்மைகள் கயிற்றின் இயக்கத்தால் அங்கும் இங்கும் சென்று வருவதைப் போல ஈகை மற்றும் கருணையற்ற வெறும் இயந்திரப் போக்குவரத்தாகவே மாறிவிடும் (இரப்பாரை இல்லாயின் ஈர்ங்கண்மா ஞாலம் மரப்பாவை சென்றுவந் தற்று). எளியோரின் தேவைகளே மனித இதயங்களில் ஈகையையும் அன்பையும் உயிர்ப்போடு வாழ வைக்கின்றன" என்றார். மாணிக்கம் தரையில் கிடந்த உயிரற்ற பொம்மைகளைப் பார்த்தான்; தன் மடியிலிருந்த வெள்ளி நாணயப் பையை எடுத்துப் பட்டறையின் ஓரத்தில் வைக்கப்பட்டிருந்த கிராமத்துப் பசி நிவாரணப் பெட்டிக்குள் போட்டான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1059Kural 1059
'எங்களுக்கு உதவி தேவை' என்று தம்மிடம் விரும்பி வந்து பெற்றுக் கொள்பவர்கள் என்று எவருமே இல்லை என்றால், பொருளை வாரி வழங்கும் கொடையாளர்களுக்கு ஈகை செய்வதன் மூலமாக உண்டாகும் அழியாத பெரும்புகழ் எவ்வாறு வெளிப்படும்?
• இரந்து கோள் மேவார் = 'எங்களுக்கு உதவி தேவை' என்று விரும்பி வந்து பெற்றுக் கொள்பவர்கள்,
• இலாஅக் கடை = இந்த உலகத்தில் எவருமே இல்லாத நிலை ஏற்படுமானால்,
• ஈவார்கண் = வாரி வாரி வழங்கும் கொடையாளர்களிடத்தில்,
• தோற்றம் என் உண்டாம் = அவர்களது ஈகைச் சிறப்புப் புகழ் எவ்வாறு வெளிப்பட்டுத் தோன்றும்? (தோன்றாது).
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய அன்னதானச் சத்திரப் புரவலரும் நள்ளிரவு யாசகர்களும்
மலைப்பாதை அன்னதானச் சத்திரத்தின் நிர்வாகப் பொறுப்பை ஏற்ற இளம் புரவலர் சண்முகம், உணவு உண்ண வந்த எளிய பயணிகளைப் பார்த்து, "நாங்கள் கடவுளைப் போல உங்களுக்கு உணவளிக்கிறோம்; நீங்கள் எங்கள் காலில் விழுந்து வணங்க வேண்டும்" என்று தற்பெருமையோடு அதிகாரமாகப் பேசினான். இதைக் கண்ட அவனது தாத்தாவும் சத்திரத்தை நிறுவியவருமான முதிய ராமநாதன், சமையற்கூடத்திலிருந்து வெளியே வந்து தன் பேரனின் தோளைப் பிடித்து கண்டிப்போடு பேசினார். "சண்முகா, உன் ஆணவத்தை ஒழித்துக்கட்டு. 'எங்களுக்கு உதவி தேவை' என்று தம்மிடம் விரும்பி வந்து பெற்றுக் கொள்பவர்கள் என்று எவருமே இல்லை என்றால், பொருளை வாரி வழங்கும் கொடையாளர்களுக்கு ஈகை செய்வதன் மூலமாக உண்டாகும் அழியாத பெரும்புகழ் எவ்வாறு வெளிப்படும்? (ஈவார்கண் என்னுண்டாம் தோற்றம் இரந்துகோள் மேவார் இலாஅக் கடை). அவர்களின் பசியே உன் செல்வத்திற்குப் புகழைத் தருகிறது; வாங்குபவர் இல்லையென்றால் கொடுப்பவனின் புகழ் தூசியாகிவிடும்" என்றார். ராமநாதனின் சொற்கள் சண்முகத்தின் தலைக்கனத்தை உடைத்தன; அவன் தன் தலைகுனிந்து, சமையற்கட்டு மேசையிலிருந்து வெண்கல அகப்பையை எடுத்து, வரிசையில் நின்ற ஒவ்வொரு பயணிக்கும் இருகைகளாலும் பணிவோடு சோறு பரிமாறத் தொடங்கினான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1060Kural 1060
பிறரிடம் உதவி கேட்டுச் செல்லும் எளியவன், தனக்கு உதவி கிடைக்காத போது கொடுக்காதவர் மீது சினம் கொள்ளக்கூடாது; ஏனெனில், நினைத்த நேரத்தில் பொருள் கைகூடுவது எளிதல்ல என்பதற்குத் தன் சொந்த வறுமைத் துன்பமே அவனுக்கு மிகப்பெரிய சான்றாகும்.
• இரப்பான் = பிறரிடம் உதவி கேட்டுச் செல்பவன், அவர் இல்லை என்று கொடுக்காத போது,
• வெகுளாமை வேண்டும் = அவர் மீது கோபம் கொள்ளாமல் இருக்க வேண்டும்;
• நிரப்பு இடும்பை தானேயும் = நினைத்த நேரத்தில் பொருள் கிடைப்பது எளிதல்ல என்பதற்குத் தன்னிடம் உள்ள வறுமைத் துன்பமே,
• கரி சாலும் = அவனுக்குப் போதுமான சான்றாக இருக்கும்.
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய மண்பாண்டக் கலைஞரும் உதவி கிடைக்காத கோபமும்
மழையால் சுடு சூளை உடைந்து போனதால், புதிய விறகு வாங்கப் பத்து வெள்ளி நாணயங்களை இரவலாகக் கேட்டு எதிரில் இருந்த துணி வியாபாரியிடம் சென்ற இளம் குயவன் கதிர், அவனது கடையிலும் மழைநீர் ஒழுகித் துணிகள் பாழாகியிருந்ததால் "என்னிடம் இப்போது பணம் இல்லை" என்று அவர் மறுத்த போது, ஆத்திரமடைந்து, "செல்வந்தர்கள் அனைவரும் கல் நெஞ்சக்காரர்கள்" என்று அவரைச் சபித்தான். கதிரைப் பிடித்துத் தன் மண்பாண்டக் கடைக்குள் அழைத்து வந்து குளிர்ந்த நீரைக் குடிக்க வைத்த முதிய குயவர் பழனிசாமி, அவனது சினத்தைத் தணித்துப் பேசினார். "கதிர், ஆத்திரப்படாதே. பிறரிடம் உதவி கேட்டுச் செல்லும் எளியவன், தனக்கு உதவி கிடைக்காத போது கொடுக்காதவர் மீது சினம் கொள்ளக்கூடாது; ஏனெனில், நினைத்த நேரத்தில் பொருள் கைகூடுவது எளிதல்ல என்பதற்குத் தன் சொந்த வறுமைத் துன்பமே அவனுக்கு மிகப்பெரிய சான்றாகும் (இரப்பான் வெகுளாமை வேண்டும் நிரப்பிடும்பை தானேயும் சாலும் கரி). அந்தத் துணி வியாபாரிக்கும் உன்னைப் போலச் சொந்தச் சுமை இருக்கலாம்" என்றார். பழனிசாமியின் அறிவுரையைக் கேட்ட கதிரின் கோபம் தணிந்தது; அவன் எதிர்த்தெருவில் இருந்த துணி வியாபாரியிடம் சென்று மன்னிப்புக் கேட்டுவிட்டுத் தன் கூடைகளை எடுத்துக்கொண்டு ஆற்றுப்படுகைக்குக் களிமண் வெட்டச் சென்றான்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.