குறள் 1261Kural 1261
காதலர் என்னைப் பிரிந்து சென்ற நாட்களைச் சுவரில் குறியிட்டுத் தொட்டுத் தொட்டு எண்ணியதால் என் விரல்கள் தேய்ந்து போயின; அவர் வரும் வழியையே ஓயாமல் பார்த்துப் பார்த்து என் கண்களும் ஒளியிழந்து மங்கிப் போயின!
• அவர் சென்ற நாள் ஒற்றி = காதலர் என்னைப் பிரிந்து சென்ற நாட்களைச் சுவரில் குறியிட்டுத் தொட்டுத் தொட்டு எண்ணியதால்,
• விரல் தேய்ந்த = என் விரல்கள் தேய்ந்து போயின;
• கண்ணும் = அவர் வரும் வழியையே தொடர்ந்து பார்த்துப் பார்த்து,
• வாள் அற்றுப் புற்கென்ற = என் கண்களும் ஒளியிழந்து பார்வை மங்கிப் போயின!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த தோழி இளவேனிலும் இளம் தமிழ்ச்செல்வியும்
பனை மர நிழலில் உலர்ந்த பனையோலைகளைக் கொண்டு தானியக் கூடைகளை முடைந்து கொண்டிருந்த இளம் கைவினைப் பெண் தமிழ்ச்செல்வி, மண்குடிசைச் சுவரில் வரைந்த கீறல்களை விரலால் தொட்டுப் பார்த்துக் கண்கலங்கி நின்றாள். ஓலை கீறும் சிறு கத்தியைக் கூடையில் வைத்த தமிழ்ச்செல்வி, கண்கள் ஏன் இத்தனை சோர்ந்து போயின என்று கேட்ட மூத்த தோழி இளவேனிலிடம் தன் தவிப்பைக் கூறினாள். "தோழி, காதலர் என்னைப் பிரிந்து சென்ற நாட்களைச் சுவரில் குறியிட்டுத் தொட்டுத் தொட்டு எண்ணியதால் என் விரல்கள் தேய்ந்து போயின; அவர் வரும் வழியையே ஓயாமல் பார்த்துப் பார்த்து என் கண்களும் ஒளியிழந்து மங்கிப் போயின (வாளற்றுப் புற்கென்ற கண்ணும் அவர்சென்ற நாளொற்றித் தேய்ந்த விரல்)! இன்னும் அவர் வரவில்லை" என்று கூறினாள். இளவேனில் கூடைகளின் விளிம்புகளில் நீட்டிக் கொண்டிருந்த முரட்டு ஓலை ஈர்க்குகளை வளைந்த கத்தியால் வெட்டி நேராக்கினார்; முடைந்த கூடைகளைக் குடிசையின் மூலையில் வரிசையாக அடுக்கினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1262Kural 1262
ஒளிரும் அணிகலன்களை அணிந்த தோழியே! பிரிவுத் துயரால் வருந்தும் இந்த ஒருநாளிலாவது நான் காதலரை நினைக்காமல் மறந்துவிட்டால், என் தோள்களிலிருந்து இயற்கை அழகு முற்றிலும் நீங்கி, அணிந்திருக்கும் வளையல்களும் தாமே கழன்று விழுந்துவிடும்!
• இலங்கு இழாய் = ஒளிரும் அணிகலன்களை அணிந்த தோழியே!
• இன்று மறப்பின் = பிரிவுத் துயரால் வருந்தும் இந்த ஒருநாளிலாவது நான் காதலரை நினைக்காமல் மறந்துவிட்டால்;
• என் தோள் மேல் = என் தோள்களிலிருந்து,
• காரிகை நீத்து = இயற்கை அழகு முற்றிலும் நீங்கி,
• கலம் கழியும் = அணிந்திருக்கும் வளையல்களும் தாமே கழன்று விழுந்துவிடும்!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த தோழி செண்பகமும் இளம் தாமரையும்
பணிமனையில் சந்தனக் கட்டையைக் கருங்கல்லில் தேய்த்து நறுமணச் சாந்தாக அரைத்துக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் தாமரை, தன் மெலிந்த கைகளில் வளையல்கள் சரிவதைக் கண்டு பெருமூச்சு விட்டாள். சந்தனக் கட்டையைக் கல்லின் மேல் நிறுத்திய தாமரை, மன அமைதிக்காக ஒரு நாளாவது அவரை நினைக்காமல் இருக்கக் கூடாதா என்று கேட்ட மூத்த தோழி செண்பகத்திடம் தன் இயலாமையை உரைத்தாள். "ஒளிரும் அணிகலன்களை அணிந்த தோழியே! பிரிவுத் துயரால் வருந்தும் இந்த ஒருநாளிலாவது நான் காதலரை நினைக்காமல் மறந்துவிட்டால், என் தோள்களிலிருந்து இயற்கை அழகு முற்றிலும் நீங்கி, அணிந்திருக்கும் வளையல்களும் தாமே கழன்று விழுந்துவிடும் (இலங்கிழாய் இன்று மறப்பின்என் தோள்மேல் கலங்கழியும் காரிகை நீத்து)! அவரை நினைப்பதே என் உயிரைத் தாங்குகிறது" என்றாள். செண்பகம் கல்லில் வழிந்த மணமுள்ள சந்தனக் குழம்பை வெள்ளிக் கரண்டியால் வழித்து எடுத்தார்; பித்தளைச் சிமிழில் நறுமணச் சாந்தை நிரப்பி மூடினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1263Kural 1263
தன் கடமையில் வெற்றி பெறுவதையே விரும்பி, தன் ஊக்கத்தையே தனக்குத் துணையாகக் கொண்டு பிரிந்து சென்ற என் காதலர் மீண்டும் திரும்பி வருவார் என்ற ஆசையினால்தான், நான் இன்னும் இந்த உடம்பில் உயிரைத் தாங்கிக் கொண்டிருக்கின்றேன்!
• உரன் நசைஇ = தன் கடமையில் வெற்றி பெறுவதையே விரும்பி,
• உள்ளம் துணையாகச் சென்றார் = தன் ஊக்கத்தையே தனக்குத் துணையாகக் கொண்டு பிரிந்து சென்ற என் காதலர்,
• வரல் நசைஇ = மீண்டும் திரும்பி வருவார் என்ற ஆசையினால்தான்,
• இன்னும் உளேன் = நான் இன்னும் இந்த உடம்பில் உயிரைத் தாங்கிக் கொண்டிருக்கின்றேன்!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
முதிய அத்தை பொன்னம்மாளும் இளம் பூங்கொடியும்
நெசவுக் கூடத்தில் கம்பளத் தறியின் இழைகளில் வண்ணக் கம்பளி நூல்களை முடிச்சிட்டுக் கொண்டிருந்த இளம் கைவினைப் பெண் பூங்கொடி, தன் தளர்ந்த கைகளைக் கண்டு பெருமூச்சு விட்டாள். முடிச்சிடும் இரும்புக் கொக்கியைப் பலகையில் வைத்த பூங்கொடி, இத்தனை பெரிய பிரிவுத் துயரிலும் நீ எப்படி இன்னும் உயிரோடு இருக்கிறாய் என்று வியந்த முதிய அத்தை பொன்னம்மாளிடம் தன் மனத்தின் உறுதியைக் கூறினாள். "அத்தை, தன் கடமையில் வெற்றி பெறுவதையே விரும்பி, தன் ஊக்கத்தையே தனக்குத் துணையாகக் கொண்டு பிரிந்து சென்ற என் காதலர் மீண்டும் திரும்பி வருவார் என்ற ஆசையினால்தான், நான் இன்னும் இந்த உடம்பில் உயிரைத் தாங்கிக் கொண்டிருக்கின்றேன் (உரன்நசைஇ உள்ளம் துணையாகச் சென்றார் வரல்நசைஇ இன்னும் உளேன்)!" என்று கூறினாள். பொன்னம்மாள் சமமற்ற கம்பளி முடிகளை வளைந்த கத்திரியால் வெட்டி நேராக்கினார்; தறிப் பலகையின் கீழ் உதிர்ந்த கம்பளித் துண்டுகளைத் தென்னந்தும்புத் துடைப்பத்தால் கூட்டி எடுத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1264Kural 1264
முன்பு என்னோடு கூடியிருந்த காதலை விட்டுப் பிரிந்து சென்ற என் காதலர் மீண்டும் என்னிடம் வந்து கூடும் வரவை நினைத்து, என் நெஞ்சமானது மரத்தின் உச்சிக்கிளையில் தாவி ஏறி வழி பார்ப்பது போல் மேன்மேலும் ஆர்வத்தோடு பூரித்து எழுகின்றது!
• கூடிய காமம் பிரிந்தார் = முன்பு என்னோடு கூடியிருந்த காதலை விட்டுப் பிரிந்து சென்ற காதலர்,
• வரவு உள்ளி = மீண்டும் என்னிடம் வந்து கூடும் வரவை நினைத்து,
• என் நெஞ்சு = என் நெஞ்சமானது,
• கோடு கொடு ஏறும் = மரத்தின் உச்சிக்கிளையில் தாவி ஏறி வழி பார்ப்பது போல் மேன்மேலும் ஆர்வத்தோடு பூரித்து எழுகின்றது!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த தமக்கை மல்லிகாவும் இளம் செல்வியும்
ஆற்றங்கரைக் குடிலில் உலர்ந்த நாணல் புற்களைக் கொண்டு பாய்களை முடைந்து கொண்டிருந்த இளம் பெண் செல்வி, வணிகக் கூட்டங்கள் ஊருக்குள் திரும்பும் செய்தி கேட்டுப் பரவசமடைந்தாள். பாயின் முனையை மரக் கட்டையால் அழுத்திய செல்வி, உன் முகத்தில் திடீரென இத்தனை பெரிய மலர்ச்சி ஏன் என்று வியந்த மூத்த தமக்கை மல்லிகாவிடம் தன் நெஞ்சின் எழுச்சியை உரைத்தாள். "அக்கா, முன்பு என்னோடு கூடியிருந்த காதலை விட்டுப் பிரிந்து சென்ற என் காதலர் மீண்டும் என்னிடம் வந்து கூடும் வரவை நினைத்து, என் நெஞ்சமானது மரத்தின் உச்சிக்கிளையில் தாவி ஏறி வழி பார்ப்பது போல் மேன்மேலும் ஆர்வத்தோடு பூரித்து எழுகின்றது (கூடிய காமம் பிரிந்தார் வரவுள்ளிக் கோடுகொ டேறுமென் நெஞ்சு)!" என்று கூறினாள். மல்லிகா பாயின் ஓரங்களில் துருத்திக் கொண்டிருந்த முரட்டுக் கோரைப் புற்களை அரிவாளால் வெட்டிச் சீரமைத்தார்; முடைந்து முடித்த நாணல் பாயைச் சுருட்டிச் சணல் கயிற்றால் கட்டினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1265Kural 1265
என் காதலரை என் கண்கள் குளிரக் காண்பேனாக; அவ்வாறு என் ஆசைதீர அவரைக் கண்ட பிறகு, என் மெல்லிய தோள்களில் படர்ந்துள்ள இந்த வாட்டமும் பசலை நிறமும் தானாகவே மறைந்து போய்விடும்!
• கொண்கனைக் கண்ணாரக் காண்க = என் காதலரை என் கண்கள் குளிரக் காண்பேனாக;
• கண்டபின் = அவ்வாறு அவரைக் கண்ட பிறகு,
• என் மென்தோள் பசப்பு நீங்கும் = என் மெல்லிய தோள்களில் படர்ந்துள்ள இந்த வாட்டமும் பசலை நிறமும் தானாகவே நீங்கிப் போய்விடும்!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த தோழி செண்பகவல்லியும் இளம் கனிமொழியும்
பட்டறையில் வெண் சங்கை மரப் பிடியில் பொருத்திப் பிறை வாளால் வளையல்களாக அறுத்துக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் கனிமொழி, தன் மெலிந்த தோள்களைப் பார்த்து ஏக்கமுற்றாள். வாளை மரப் பலகையில் வைத்த கனிமொழி, அவர் வருகின்ற செய்தி கிடைத்த பின்னரும் உன் தோளின் வாட்டம் ஏன் இன்னும் நீங்கவில்லை என்று கேட்ட மூத்த தோழி செண்பகவல்லியிடம் தன் விருப்பத்தைக் கூறினாள். "தோழி, வெறும் செய்தியைக் கேட்பதால் மட்டும் என் பிரிவு நோய் தீராது; என் காதலரை என் கண்கள் குளிரக் காண்பேனாக; அவ்வாறு என் ஆசைதீர அவரைக் கண்ட பிறகு, என் மெல்லிய தோள்களில் படர்ந்துள்ள இந்த வாட்டமும் பசலை நிறமும் தானாகவே மறைந்து போய்விடும் (காண்கமன் கொண்கனைக் கண்ணாரக் கண்டபின் நீங்கும்என் மென்தோள் பசப்பு)!" என்று கூறினாள். செண்பகவல்லி அறுத்து எடுத்த வெண் சங்கு வளையங்களை ஆற்று மணலால் தேய்த்து மெருகேற்றினார்; வழவழப்பான சங்கு வளையங்களை மரப் பெட்டியில் வரிசையாக அடுக்கினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1266Kural 1266
என் காதலன் ஒருநாளாவது என்னிடம் திரும்பி வருவானாக; அவன் வந்த பிறகு, என்னை வாட்டும் இந்தப் பிரிவுத் துன்ப நோய் எல்லாம் அடியோடு தீரும்படி அவனது இனிய காதலை என் ஐம்புலன்களாலும் அமுதம் போல் பருகுவேன்!
• கொண்கன் ஒருநாள் வருக = என் காதலன் ஒருநாளாவது என்னிடம் திரும்பி வருவானாக;
• வந்தபின், பைதல் நோய் எல்லாம் கெட = அவன் வந்த பிறகு, என்னை வாட்டும் இந்தப் பிரிவுத் துன்ப நோய் எல்லாம் அடியோடு தீரும்படி,
• பருகுவன் = அவனது இனிய காதலை என் ஐம்புலன்களாலும் அமுதம் போல் பருகுவேன்!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த தோழி மீனாட்சியும் இளம் சிவகாமியும்
பட்டுப் பட்டறையில் பட்டு இழைகளை மரக் கதிரில் இணைத்து நூலாக முறுக்கிக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் சிவகாமி, பருவ மழையின் வருகையைக் கண்டு தன் நெஞ்சத்து ஆவலை வெளிப்படுத்தினாள். நூல் சுற்றும் கதிரைப் பலகையில் நிறுத்திய சிவகாமி, இத்தனை காலம் பட்ட துயரமெல்லாம் எப்போது தீரும் என்று கனிவோடு கேட்ட மூத்த தோழி மீனாட்சியிடம் தன் விருப்பத்தை உரைத்தாள். "தோழி, என் காதலன் ஒருநாளாவது என்னிடம் திரும்பி வருவானாக; அவன் வந்த பிறகு, என்னை வாட்டும் இந்தப் பிரிவுத் துன்ப நோய் எல்லாம் அடியோடு தீரும்படி அவனது இனிய காதலை என் ஐம்புலன்களாலும் அமுதம் போல் பருகுவேன் (வருகமன் கொண்கன் ஒருநாள் பருகுவன் பைதல்நோய் எல்லாம் கெட)!" என்று கூறினாள். மீனாட்சி நூல் நிறைந்த மரக் கதிர்களை உருளையின் அச்சிலிருந்து கழற்றி எடுத்தார்; பளபளக்கும் பொன்னிறப் பட்டு நூற் கண்டுகளைப் பனையோலைக் கூடையில் அடுக்கி வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1267Kural 1267
என் கண்மணி போல் சிறந்த காதலர் திரும்பி வரும்போது, நெடுநாள் பிரிந்திருந்தாரே என்று ஊடல் கொள்வேனோ, அன்றி பிரிவுத் துயரால் உடனே அவரைக் கட்டித் தழுவுவேனோ, அல்லது ஊடுதலும் கூடுதல் இரண்டையும் கலந்து செய்வேனோ!
• கண் அன்ன கேளிர் வரின் = என் கண்போல் சிறந்த இனிய காதலர் திரும்பி வரும்போது;
• புலப்பேன் கொல் = நெடுநாள் பிரிந்திருந்தாரே என்று ஊடல் கொள்வேனோ?
• புல்லுவேன் கொல் = அன்றி பிரிவுத் துயரால் உடனே அவரைக் கட்டித் தழுவுவேனோ?
• கலப்பேன் கொல் = அல்லது ஊடுதலும் தழுவுதலுமாகிய இரண்டையும் கலந்து கூடுவேனோ?
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
மூத்த தமக்கை வடிவும் இளம் பூங்குழலியும்
நிலா முற்றத்தில் வெண்மையான பருத்தியை வில்லால் அடித்துப் பஞ்சாகப் பிரித்துக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் பூங்குழலி, தன் கணவரின் வருகை நெருங்கிவிட்டதைக் கேட்டு உள்ளம் பூரித்தாள். பருத்தி வில்லைச் சுவரோரம் சாய்த்த பூங்குழலி, அவர் வந்ததும் நீ என்ன செய்யப் போகிறாய் என்று சிரித்தபடி கேட்ட மூத்த தமக்கை வடிவிடம் தன் இன்பக் குழப்பத்தை உரைத்தாள். "அக்கா, என் கண்மணி போல் சிறந்த காதலர் திரும்பி வரும்போது, நெடுநாள் பிரிந்திருந்தாரே என்று ஊடல் கொள்வேனோ, அன்றி பிரிவுத் துயரால் உடனே அவரைக் கட்டித் தழுவுவேனோ, அல்லது ஊடுதலும் கூடுதல் இரண்டையும் கலந்து செய்வேனோ (புலப்பேன்கொல் புல்லுவேன் கொல்லோ கலப்பேன்கொல் கண்அன்ன கேளிர் வரின்)! ஒன்றுமே புரியாமல் என் நெஞ்சம் தவிக்கின்றது" என்று கூறினாள். வடிவு பிரித்து எடுத்த பஞ்சுக் குவியலின் மேல் தூய துணியைப் போர்த்தினார்; பருத்திக் கூடைகளை மாடிப் படிகளின் வழியாகக் கீழே இறக்கி வைத்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1268Kural 1268
அரசன் தன் போர்ப் பணியில் முனைந்து நின்று விரைவில் வெற்றி பெறுவானாக; நாமும் விரைந்து இல்லம் சென்று அன்பான மனைவியோடு கூடி அன்றைய மாலைப் பொழுதில் இன்ப விருந்து உண்போமாக!
• வேந்தன் வினை கலந்து வென்று ஈக = அரசன் தன் போர்ப் பணியில் முனைந்து நின்று விரைவில் வெற்றி பெறுவானாக;
• மனை கலந்து = யாமும் விரைந்து இல்லம் சென்று மனைவியோடு கூடி,
• மாலை விருந்து அயர்கம் = அன்றைய மாலைப் பொழுதில் இன்ப விருந்து உண்போமாக!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
படைத்தளபதி நெடுஞ்செழியனும் தேர்ப்பாகன் மாறனும்
போர்க் களத்து பாசறையில் வெண்கலக் கேடயங்களையும் தேரின் சக்கரங்களையும் ஆய்வு செய்து கொண்டிருந்த படைத்தளபதி நெடுஞ்செழியன், மாலையில் மறையும் சூரியனைப் பார்த்துத் தன் ஊரின் நினைவில் மூழ்கினான். ஈட்டியைக் கையில் பற்றிய நெடுஞ்செழியன், நாளைய போருக்குத் தேரை ஆயத்தப்படுத்திய தேர்ப்பாகன் மாறனிடம் தன் நெஞ்சத்து ஆவலை வெளிப்படுத்தினான். "மாறா, அரசன் தன் போர்ப் பணியில் முனைந்து நின்று விரைவில் வெற்றி பெறுவானாக; நாமும் விரைந்து இல்லம் சென்று அன்பான மனைவியோடு கூடி அன்றைய மாலைப் பொழுதில் இன்ப விருந்து உண்போமாக (வினைகலந்து வென்றீக வேந்தன் மனைகலந்து மாலை அயர்கம் விருந்து)! வெற்றி பெற்ற அடுத்த கணமே நமது தேர்க் குதிரைகள் இல்லம் நோக்கிப் பாய வேண்டும்" என்றான். மாறன் தேர்க் குதிரைகளின் வெண்கலக் கடிவாளங்களை உலர்ந்த துணியால் துடைத்துச் சுத்தப்படுத்தினார்; போர்க் குதிரைகளின் உடலை வைக்கோல் கற்றையால் தேய்த்துப் பராமரித்தார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1269Kural 1269
நெடுந்தொலைவு பிரிந்து சென்ற காதலர் திரும்பி வரும் நாளை எண்ணி எதிர்பார்த்து ஏங்கும் பெண்களுக்கு, ஒரு நாள் கழிவதும் கூட ஏழு நாட்கள் போல மிக நீண்டதாகத் தோன்றும்!
• சேண் சென்றார் = நெடுந்தொலைவு பிரிந்து சென்ற காதலர்,
• வருநாள் வைத்து ஏங்குபவர்க்கு = திரும்பி வரும் நாளை எண்ணி எதிர்பார்த்து ஏங்கும் பெண்களுக்கு;
• ஒரு நாள் = ஒரு நாள் கழிவதும் கூட,
• எழு நாள் போல் செல்லும் = ஏழு நாட்கள் போல (நெடிய யுகம் போல) மிக மெதுவாகக் கழியும்!
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
சாத்துக் கூட்டத் தலைவர் இளங்கோவனும் கணக்கர் சாத்தனும்
பாலை நிலத்து முகாம்போட்ட இடத்தில் சுமை வண்டிகளையும் நறுமணப் பொருள் மூட்டைகளையும் சரிபார்த்துக் கொண்டிருந்த சாத்துக் கூட்டத் தலைவர் இளங்கோவன், நிலவொளியில் தன் மனைவியின் துயரத்தை எண்ணித் தவித்தான். ஓலைச் சுவடிகளை மரப் பெட்டியில் வைத்த இளங்கோவன், இன்னும் ஓரிரு நாட்களில் ஊர் திரும்பி விடுவோம் என்று கூறிய கணக்கர் சாத்தனிடம் தன் நெஞ்சத்து எண்ணத்தைப் பகிர்ந்தான். "சாத்தரே, நெடுந்தொலைவு பிரிந்து சென்ற காதலர் திரும்பி வரும் நாளை எண்ணி எதிர்பார்த்து ஏங்கும் பெண்களுக்கு, ஒரு நாள் கழிவதும் கூட ஏழு நாட்கள் போல மிக நீண்டதாகத் தோன்றும் (ஒருநாள் எழுநாள்போல் செல்லும்சேண் சென்றார் வருநாள்வைத்து ஏங்கு பவர்க்கு)! நாம் ஒரு நாள் தாமதித்தாலும் அது அவளுக்கு யுகங்களாகத் தோன்றும்; உடனே வண்டிகளைப் பூட்டுங்கள்" என்றான். சாத்தன் ஓலைச் சுவடிகளின் மேல் தோல் பட்டையை இறுக்கிக் கட்டினார்; கணக்குப் பெட்டியைத் தேக்கு மரப் பேழையில் வைத்துப் பித்தளைப் பூட்டைப் பூட்டினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.
குறள் 1270Kural 1270
பிரிவுத் துயரம் தாங்காமல் என் காதலியின் நெஞ்சம் உடைந்து உயிர் அழிந்து போனால், நாம் திரும்பி வந்து அவளை அடைவதாலோ, காண்பதாலோ, தழுவுவதாலோ என்ன பயன் விளையப் போகிறது! (ஒன்றுமில்லை, எனவே விரைந்து செல்ல வேண்டும்).
• உள்ளம் உடைந்து உக்கக்கால் = பிரிவுத் துயரம் தாங்காமல் காதலியின் நெஞ்சம் உடைந்து உயிர் அழிந்து போனால்;
• பெறின் என் ஆம் = நாம் திரும்பி அவளை அடைவதனால் என்ன பயன்?
• பெற்றக்கால் என் ஆம் = அவளைக் கண்டால் தான் என்ன பயன்?
• உறின் என் ஆம் = அவளோடு மெய்யுறக் கூடினால் தான் என்ன பயன்? (ஒரு பயனும் இல்லை).
முருகா எளிய உரை
கற்பனைக் கதை
பெருங்கடல் மாலுமி ஆதனும் வழிகாட்டி நக்கீரனும்
மரக்கலத்தின் மேல் தளத்தில் நின்றபடி பாய்மரக் கயிறுகளை இழுத்துக் கட்டிக் கொண்டிருந்த பெருங்கடல் மாலுமி ஆதன், துறைமுகத்தை நோக்கி விரைந்து செல்லுமாறு தன் குழுவினருக்குக் கட்டளையிட்டான். சுக்கான் பிடியைப் பற்றிய ஆதன், அலைகள் அடங்கும் வரை நிதானமாகச் செல்லலாம் என்று கூறிய கப்பல் வழிகாட்டி நக்கீரனிடம் தன் நெஞ்சத்து அச்சத்தை வெளிப்படுத்தினான். "நக்கீரரே, பிரிவுத் துயரம் தாங்காமல் என் காதலியின் நெஞ்சம் உடைந்து உயிர் அழிந்து போனால், நாம் திரும்பி வந்து அவளை அடைவதாலோ, காண்பதாலோ, தழுவுவதாலோ என்ன பயன் விளையப் போகிறது (பெறின்என்னாம் பெற்றக்கால் என்னாம் உறினென்னாம் உள்ளம் உடைந்துக்கக் கால்)! அவள் உயிரோடு இருக்கும்போதே நாம் போய்ச் சேர வேண்டும்; பாய்களை முழுமையாக விரியுங்கள்" என்றான். நக்கீரன் சுக்கான் கயிற்றை மரத் தூணில் மாட்டிப் பூட்டினார்; பருவக் காற்றின் திசைக்கேற்பப் பருத்திப் பாய்மரங்களை முழு வேகத்தில் விரித்துக் கட்டினார்.
இக்குறளின் பொருளை விளக்குவதற்காக முருகா தளத்தில் நாங்கள் எழுதிய கற்பனைக் கதை இது. இது பாரம்பரியக் கதையோ, புராணச் சம்பவமோ, உரையாசிரியர்கள் பதிவுசெய்த கதையோ அல்ல.