திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1268

போர்க் களத்து பாசறையில் வெண்கலக் கேடயங்களையும் தேரின் சக்கரங்களையும் ஆய்வு செய்து கொண்டிருந்த படைத்தளபதி நெடுஞ்செழியன், மாலையில் மறையும் சூரியனைப் பார்த்துத் தன் ஊரின் நினைவில் மூழ்கினான். ஈட்டியைக் கையில் பற்றிய நெடுஞ்செழியன், நாளைய போருக்குத் தேரை ஆயத்தப்படுத்திய தேர்ப்பாகன் மாறனிடம் தன் நெஞ்சத்து ஆவலை வெளிப்படுத்தினான். "மாறா, அரசன் தன் போர்ப் பணியில் முனைந்து நின்று விரைவில் வெற்றி பெறுவானாக; நாமும் விரைந்து இல்லம் சென்று அன்பான மனைவியோடு கூடி அன்றைய மாலைப் பொழுதில் இன்ப விருந்து உண்போமாக (வினைகலந்து வென்றீக வேந்தன் மனைகலந்து மாலை அயர்கம் விருந்து)! வெற்றி பெற்ற அடுத்த கணமே நமது தேர்க் குதிரைகள் இல்லம் நோக்கிப் பாய வேண்டும்" என்றான். மாறன் தேர்க் குதிரைகளின் வெண்கலக் கடிவாளங்களை உலர்ந்த துணியால் துடைத்துச் சுத்தப்படுத்தினார்; போர்க் குதிரைகளின் உடலை வைக்கோல் கற்றையால் தேய்த்துப் பராமரித்தார்.

Inspecting bronze shields and chariot wheel spokes in the military encampment at twilight, commander Nedunchezhian gazed toward the setting sun, his mind racing thousands of leagues back to his wife in their native home. Grasping his iron spear shaft, Nedunchezhian revealed his intense yearning to his trusted charioteer, Maran, who was preparing the war carriage for the decisive battle: "Maran, may our sovereign king strike with overwhelming valor tomorrow and swiftly triumph in this campaign; so that we may gallop without pause back to our hearths, unite in our wives' loving embrace, and celebrate an ecstatic evening banquet together (வினைகலந்து வென்றீக வேந்தன் மனைகலந்து மாலை அயர்கம் விருந்து)! The instant victory is sealed, our steeds must fly homeward!" Maran wiped the bronze buckles of the chariot harness clean using a dry cloth. Rubbing down the battle-weary war horses carefully with dry straw bundles, he secured the stables.