திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1267

நிலா முற்றத்தில் வெண்மையான பருத்தியை வில்லால் அடித்துப் பஞ்சாகப் பிரித்துக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் பூங்குழலி, தன் கணவரின் வருகை நெருங்கிவிட்டதைக் கேட்டு உள்ளம் பூரித்தாள். பருத்தி வில்லைச் சுவரோரம் சாய்த்த பூங்குழலி, அவர் வந்ததும் நீ என்ன செய்யப் போகிறாய் என்று சிரித்தபடி கேட்ட மூத்த தமக்கை வடிவிடம் தன் இன்பக் குழப்பத்தை உரைத்தாள். "அக்கா, என் கண்மணி போல் சிறந்த காதலர் திரும்பி வரும்போது, நெடுநாள் பிரிந்திருந்தாரே என்று ஊடல் கொள்வேனோ, அன்றி பிரிவுத் துயரால் உடனே அவரைக் கட்டித் தழுவுவேனோ, அல்லது ஊடுதலும் கூடுதல் இரண்டையும் கலந்து செய்வேனோ (புலப்பேன்கொல் புல்லுவேன் கொல்லோ கலப்பேன்கொல் கண்அன்ன கேளிர் வரின்)! ஒன்றுமே புரியாமல் என் நெஞ்சம் தவிக்கின்றது" என்று கூறினாள். வடிவு பிரித்து எடுத்த பஞ்சுக் குவியலின் மேல் தூய துணியைப் போர்த்தினார்; பருத்திக் கூடைகளை மாடிப் படிகளின் வழியாகக் கீழே இறக்கி வைத்தார்.

Carding mounds of raw white cotton with a tensioned wooden bow on the open cottage terrace, young artisan Poonguzhali felt a warm flush rise to her cheeks as word arrived that her husband was approaching the village. Resting her carding bow against the terrace parapet, Poonguzhali shared her delightful emotional turmoil with her elder sister, Vadivu, who had playfully asked how she intended to greet him: "Sister, when my beloved, who is dearer to me than my very eyesight, finally steps across our threshold, I know not what I shall do; shall I stage a righteous sulk to reprove his long absence, shall I immediately fling my arms around his chest in desperate joy, or shall I weave both angry grievance and tender embraces together in one overwhelming rush (புலப்பேன்கொல் புல்லுவேன் கொல்லோ கலப்பேன்கொல் கண்அன்ன கேளிர் வரின்)!" Vadivu draped a clean coarse linen cloth smoothly over the mound of carded white cotton. Carrying the filled wicker basket carefully down the stone terrace steps, she cleared the terrace.