திருவள்ளுவர் அருளிய
திருக்குறள் 1266

பட்டுப் பட்டறையில் பட்டு இழைகளை மரக் கதிரில் இணைத்து நூலாக முறுக்கிக் கொண்டிருந்த இளம் பெண் சிவகாமி, பருவ மழையின் வருகையைக் கண்டு தன் நெஞ்சத்து ஆவலை வெளிப்படுத்தினாள். நூல் சுற்றும் கதிரைப் பலகையில் நிறுத்திய சிவகாமி, இத்தனை காலம் பட்ட துயரமெல்லாம் எப்போது தீரும் என்று கனிவோடு கேட்ட மூத்த தோழி மீனாட்சியிடம் தன் விருப்பத்தை உரைத்தாள். "தோழி, என் காதலன் ஒருநாளாவது என்னிடம் திரும்பி வருவானாக; அவன் வந்த பிறகு, என்னை வாட்டும் இந்தப் பிரிவுத் துன்ப நோய் எல்லாம் அடியோடு தீரும்படி அவனது இனிய காதலை என் ஐம்புலன்களாலும் அமுதம் போல் பருகுவேன் (வருகமன் கொண்கன் ஒருநாள் பருகுவன் பைதல்நோய் எல்லாம் கெட)!" என்று கூறினாள். மீனாட்சி நூல் நிறைந்த மரக் கதிர்களை உருளையின் அச்சிலிருந்து கழற்றி எடுத்தார்; பளபளக்கும் பொன்னிறப் பட்டு நூற் கண்டுகளைப் பனையோலைக் கூடையில் அடுக்கி வைத்தார்.

Twisting delicate raw silk filaments upon a wooden spindle reel in the workshop, young artisan Sivakami looked toward the rain-heavy monsoon clouds, her heart stirring with profound longing. Halting the spindle axle, Sivakami shared her deep yearning with her elder companion, Meenakshi, who had gently asked how long she could bear such heavy grief: "My friend, I do not ask for eternal boons from fate; let my beloved return to me for just one single day; and when he arrives, I shall drink the sweet nectar of his living presence through all five senses so deeply that every vestige of this tormenting love-sickness will be dissolved and eradicated forever (வருகமன் கொண்கன் ஒருநாள் பருகுவன் பைதல்நோய் எல்லாம் கெட)!" Meenakshi detached the thread-filled wooden spindles carefully from the axle shaft. Placing the wound golden silk bobbins neatly inside a woven palm-leaf basket, she tied the cover.